ya ali

استفاده از مفاهیم و اصطلاحات، بدون شناخت و بررسی مبانی معرفتی آنها و همچنین بدون باز تعریف صحیح آن مبتنی بر مبانی و اصول اسلام و انقلاب اسلامی، نه تنها ما را در مسیر مبارزه متوقف می‌کند، بلکه ما را دچار اشتباهات جبران‌نا‌پذیر و انحرافات اساسی می‌نماید.اساساً جنگ‌ها صرف نظر از حوزه، سطح، روش‌ها و تاکتیک‌های آن، برای اعمال قدرت شکل می‌گیرند. در تمامی تعاریف ارائه شده برای جنگ نرم، تحمیل اراده گروهی بر گروه دیگر بدون استفاده از روش‌های نظامی، به عنوان هدف جنگ نرم مورد اشاره قرار گرفته است. در یک تعریف مختصر، جنگ نرم را می‌توان استفاده از ابزارهای تاثیرگذار برای تغییر و کنترل افکار، باورها و عقاید مردم و سازماندهی اجتماعی آنها برای اعمال قدرت دانست؛ یعنی جنگ بهره‌گیری از رسانه‌ها و امکاناتی که فرد را قادر می‌سازد تا برای تأثیرگذاری بر طرف مقابل، به اِعمال قدرت بپردازد.
جنگ نرم، عملیات روانی

در تمامی این تعاریف، مهم‌ترین ابزار اعمال و تأثیرگذاری قدرت نرم بر طرف مقابل، رسانه است.در جنگ رسانه‌ای به طور معمول از روش‌های مختلفی برای تاثیرگذاری بر طرف مقابل استفاده می‌شود که از جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

فریب، تردیدافکنی، تغییر ادبیات، الگوسازی،برچسب زنی، اسم گذاری، تصدیق، شایعه‌پراکنی، دروغ، تهمت، پاره‌‌گویی حقیقت، انسانیت زدایی، اهریمن سازی، حذف و سانسور، ایجاد تفرقه و تضاد، ترور شخصیت،مبالغه، مغالطه و… که این روش‌ها را به عنواناصلی‌ترین تاکتیک‌های جنگ نرم مطرح می‌سازند.

اما سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که راهکار ما برای مقابله با جنگِ نرمِ دشمن چیست؟آیا ما هم می‌توانیم برای اعمال قدرت و غلبه بر دشمن از این روش‌ها استفاده نماییم؟آیا استفاده از این روش‌ها در رسانه‌ها، برای کنترل افکار عمومی مردم، با هدف، اصول و مبانی ما منافات ندارد؟اگر استفاده از این روش‌ها با اهداف و اصول ما سازگاری ندارد، راهکار دیگری برای مقابله با جنگ نرم دشمن وجود دارد؟پاسخ به این سوال است که درستی یا نادرستی عملکرد، و موفقیت و عدم موفقیت ما را مشخص می‌نماید.جریاناتی وجود دارند که برای مقابله با دشمن و شکست آن، استفاده از این روش‌ها را مجاز و حتی لازم می‌شمارند! سایت‌ها و وبلاگ‌های زیادی هستند که قربة الی الله از این تاکتیک‌ها برای مقابله با دشمن استفاده می‌کنند و خود را سردمداران و فعالان جنگ نرم می‌شمارند؛ که در اینجا قصد پرداختن به عملکرد آنان را نداریم.عمده‌، و یا به تعبیری، تمامی روش‌های ذکر شده را می‌توان با آگاه‌سازی و اطلاع‌رسانی صحیح به افکار عمومی، خنثی و بر طرف نمود که از آن به بصیرت‌دهی و آگاهی‌دهی یاد می‌شود. این کار را می‌توان با تولید محتوای مناسب و راه‌اندازی و سازماندهی و استفاده از رسانه‌ها به خوبی انجام داد.اما مشکلی که در اینجا به وجود می‌آید این است که هیچگاه دشمن در خباثت و استفاده از روش‌های مطرح شده حدی را نمی‌شناسد. به علاوه اینکه برتری نسبی دشمن در تجهیزات و ابزارهای رسانه‌ای، ما را در این جنگ در موضع انفعال و ضعف قرار خواهد داد(۲).در جنگ سخت تحمیلی نیز اگر ‌انقلاب اسلامی به دنبال مقابله متوازن با دشمن و استفاده از تجهیزات و ابزارهای نظامی بود، هیچگاه توان غلبه بر دشمن را پیدا نمی‌کرد.آنچه جنگ نرم را از توازن خارج می‌کند و به ما قدرت و توان غلبه بر امکانات و ابزارها و روش‌های دشمن را می‌دهد، تکیه بر مولفه‌های اعتقادی و ایمانی ما است.وقتی ماشین رسانه‌ای دشمن با تمام توان مشغول فریب، تردیدافکنی، تغییر ادبیات، الگوسازی، برچسب‌زنی، اسم گذاری، تصدیق، شایعه پراکنی، دروغ، تهمت، پاره حقیقت گویی، انسانیت زدایی، اهریمن سازی، حذف و سانسور، ایجاد تفرقه و تضاد، ترور شخصیت، مبالغه، مغالطه و… است، مسدود کردن، فیلتر کردن و پارازیت کردن آنها به همراه آگاهی‌دهی رسانه‌ای نمی‌تواند ما را به پیروزی نهایی برساند؛ چرا که دشمن همواره به اثرگذاری و اعمال قدرت بر مردم امیدوار باقی می‌ماند، هر چند که این اقدامات اثر فعالیت‌های دشمن را کاهش دهد.اینجا است که باید مولفه‌های ایمانی و اعتقادی جامعه، به عنوان اصلی‌ترین عامل غلبه بر دشمن، مورد توجه قرار گیرد.حلم و صبر، یکی از مهمترین و حتی مهمترین ویژگی ایمانی و راهکار مواجهه و مقابله با جنگ نرم دشمن است. اگر افراد جامعه در مقابل فعالیت‌ها و تحریکات دشمن تاثیرپذیری نداشته باشند و رفتار مناسبی از خود بروز دهند، افزایش حجم و میزان فعالیت‌های دشمن و همچنین توان و قدرت رسانه‌ای ما تاثیری در نتیجه این نبرد نخواهد داشت.حلم و صبر از صفات نفسانی و ویژگی‌های ایمانی انسان است. «حلم» به معنی خودداری نفس از هیجان و برآشفتگی و خشماست(۳). اگر شما تلاش کنید کسانی را که دارای صفت حلم هستند، با انواع و اقسام روش‌ها تحریک کنید، نمی‌توانید. حلیم کسی است که نه می‌توان غضب‌آلودش کرد، نه می‌توان غمگینش کرد، نه می‌توان خوشحالش نمود.در مقابل انسان حلیم، انسان سبک است. انسانی که یک دروغ، یک تهمت، یک ناسزا، یک شایعه، یک تحریک کوچک رسانه‌ای، او را تحت تاثیر قرار می‌دهد، خشمگین می‌کند، به قهقه می‌اندازد و یا غمگینش می‌کند؛ به راحتی هیجانی و احساسی می‌شود و در جهت خواست دشمن به حرکت در‌می‌آید.اگر کسی به جایی رسید که قلبش در اختیار خدا قرار گرفت، قلبش از چنگ انسان‌ها و تیررس رسانه‌ها خارج می‌شود و خداوند قلب و احساسات او را به حرکت درمی‌آورد. پیامبر اسلام(ص) هیچگاه قهقه نمی‌زدند و اگر می‌خندیدند، لبخندشان تبسم بود و از قهقه مبری.اگر کسی بخواهد در مسیر خدای متعال حرکت کند و تحت تاثیر هجوم رسانه‌ای قرار نگیرد، باید حلم و صبر را در خود تقویت کند. انسانی که حلیم نیست، همه ‌می‌توانند او را به بازی بگیرند؛ به حرکتش در‌آورند؛ خوشحالش کنند، غصه‌دارش کنند و عصبانی. چنین انسانی آمادگی کار کردن برای اسلام و انقلاب اسلامی را نخواهد داشت.فرموده‌اند: اگر به آدمی برخورد کردید که اگر یک کلمه بگویی، او ده کلمه می‌گوید؛ اگر او ده کلمه گفت، تو یک کلمه هم به او جواب نده.ده کلمه‌ی او، تو را به حرکت درنیاورد. یعنی آن شخص که با یک کلمه‌ی عادلانه‌ی تو، ده تا جواب ظالمانه می‌دهد؛ ده جواب ظالمانه‌ی او شما را وادار به یک کلمه‌ی عادلانه هم نکند. یعنی نباید حرف او محرک شما بشود؛ محرک عمل و رفتار مومن، باید امر و نهی الهی باشد.