مگر چند بار دیگر به دنیا می آیم که یکی را بدون تو بدون لبخندت برسانم به انتها و بارهای دیگر با دست هایی که خاک شده اند دوباره برویم به روی زمینی که رد می شوی و باد که می آید برساند به پیراهنت که این گرد و خاک چقدر عاشق آغوش تو بوده است یک بار منصفانه نیست زندگی کم است برای من که گم ات کردم در اولین نشانه که داشتم و آن لحن صدایت بود که در ازدحام خیابان در لحظه محو شد و رهگذران روی لحن تو آن قدر در آمد و شد بودند که گم کردن ات بدیهی بود درست مثل این که بدیهی است تو گم شده ای من پیر می شوم و مرگ که می رسد فکر می کند چقدر شبیه حرف های ناتمام باز مانده است دهانم
دسته بندی های وبلاگ
نوشته اصلی توسط !Alipour!
مشاهده پروفایل
علامت گذاری به عنوان خوانده شده