ya ali

همت مردانه
در دام حادثات ز کس یاوری مجوی


بگشا گره به همت مشکل گشای خویش


سعی طبیب موجب درمان درد نیست


از خود طلب دوای دل مبتلای خویش


بر عزم خویش تکیه کن ار سالک رهی


واماند آن که تکیه کند برعصای خویش


گفت آهویی به شیر سگی در شکارگاه


چون گرم پویه دیدش اندر قفای خویش


کای خیره سر بگرد سمندم نمی رسی


رانی و گر چو برق به تک بادپای خویش


چون من پی رهایی خود می کنم تلاش


لیکن تو بهر خاطر فرمانروای خویش


با من کجا به پویه برابر شوی از آنک


تو بهر غیر پویی و من از برای خویش





نیروی اشک


عزم وداع کرد جوانی به روستای


در تیره شامی از بر خورشید طلعتی


طبع هوا دژم بد و چرخ از فراز ابر


همچون حباب در دل دریای ظلمتی


زن گفت با جوان که از این ابر فتنه زای


ترسم رسد به گلبن حسن تو آفتی


در این شب سیه که فرو مرده شمع ماه


ای مه چراغ کلبه من باش ساعتی


لیکن جوان ز جنبش طوفان نداشت باک


دریادلان ز موج ندارند دهشتی


برخاست تا برون بنهد پای زآن سرای


کاو را دگر نبود مجال اقامتی


سرو روان چو عزم جوان استوار دید


افراخت قامتی که عیان شد قیامتی


بر چهر یار دوخت به حسرت دو چشم خویش


چون مفلس گرسنه به خوان ضیافتی


با یک نگاه کرد بیان شرح اشتیاق


بی آنکه از زبان بکشد بار منتی


چون گوهری که غلطد بر صفحه‌ای ز سیم


غلطان به سیمگون رخ وی اشک حسرتی


زآن قطره سرشک فروماند پای مرد


یکسر ز دست رفت گرش بود طاقتی


آتش فتاد در دلش از آب چشم دوست


گفتی میان آتش و آب است الفتی


این طرفه بین که سیل خروشان در او نداشت


چندان اثر که قطرهٔ اشک محبتی


دشمن و دوست


دیگران از صدمه اعدا همی نالند و من


از جفای دوستان گریم چو ابر بهمنی


سست عهد و سرد مهرند این رفیقان همچو گل


ضایع آن عمری که با این سست عهدان سر کنی


دوستان را می نپاید الفت و یاری ولی


دشمنان را همچنان بر جاست کید و ریمنی


کاش بودندی به گیتی استوار و دیرپای


دوستان در دوستی چون دشمنان در دشمنی





ابنای روزگار


یاری از ناکسان امید مدار


ای که با خوی زشت یار نه‌ای


سگدلان لقمه خوار یکدیگرند


خون خوری گر از آن شمار نه ا ی


همچو صبحت شود گریبان چاک


ای که چون شب سیاهکار نه‌ای


پایمال خسان شوی چون خاک


گر جهانسوز چون شرار نه‌ای


ره نیابی به گنج خانه بخت


جانگزا گر بسان مار نه‌ای


تا چو گل شیوه ات کم آزاری است


ایمن از رنج نیش خار نه‌ای


روزگارت به جان بود دشمن


ای که همرنگ روزگار نه‌ای


موی سپید
رهی بگونه چون لاله برگ غره مباش


که روزگارش چون شنبلید گرداند


گرت به فر جوانی امیدواری هاست


جهان پیر ترا نا امید گرداند


گر از دمیدن موی سپید بر سر خلق


زمانه آیت پیری پدید گرداند


دریغ و درد که مویی نماند بر سر من


که روزگار به پیری سپید گرداند





مایه رفعت


اگر ز هر خس و خاری فراکشی دامن


بهار عیش ترا آفت خزان نرسد


شکوه گنبد نیلوفری از آن سبب است


که دست خلق به دامان آسمان نرسد