ya ali

آن را که جفا جوست نمی باید خواست


سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست




مارا ز تو غیر از توتمنایی نیست


از دوست به جز دوست نمی باید خواست


نوشین لب




ی خبری


مستان خرابات ز خود بی خبرند


جمعند و ز بوی گل پراکنده ترند


ای زاهد خودپرست باما منشین


آشیان سوز


ای جلوهٔ برق آشیان سوز تو را


ای روشنی شمع شب‌افروز تو را


زآن روز که دیدمت شبی خوابم نیست


ای کاش ندیده بودم آن روز تو را


آیینه صبح


داریم دلی صاف تراز سینه صبح


در پاکی و روشنی چو آیینه صبح


پیکار حسود با من امروزی نیست


خفاش بود دشمن دیرینه صبح


افسونگر


یا عافیت از چشم فسونسازم ده


یا آن که زبان شکوه پردازم ده


یا درد و غمی که داده‌ای بازش گیر


یا جان و دلی که برده‌ای بازم ده


لعل ناب


خم گشت به لعلگون شراب آبستن


پیمانه بآتشین گلاب آبستن


ابری است صراحی که بود گوهربار


ماهی است قدح بآفتاب آبستن


دیار شب


جانم به فغان چو مرغ شب می آید


وز داغ تو با ناله به لب می آید


آه دل ما از آن غبار آلود است


کاین قافله ازدیار شب می آید





خانه به دوش


نو از حچون ماه لقه به گوشان توایم


چون رود خروشنده خروشان تو ایم


چون ابر بهاریم پراکنده تو


چون زلف تو از خانه به دوشان تو ایم



ناله بی اثر


ای ناله چه شد در دل او تاثیرت


کامشب نبود یک سر مو تاثیرت


با غیر گذشت و سوخت جانم از رشک


ای آه دل شکسته کو تاثیرت؟


مردم چشم


بی روی تو گشت لاله گون مردم چشم


بنشست ز دوریت به خون مردم چشم


افتادی اگر ز چشم مردم چون اشک


در چشم منی عزیز چون مردم چشم



شباهنگ


از آتش دل شمع طرب را مانم


وز شعله آه سوز تب را مانم


دور ازلب خندان تو ای صبح امید


از ناله زار مرغ شب را مانم


اندوه مادر


آسودگی از محن ندارد مادر


آسایش جان و تن ندارد مادر


دارد غم و اندوه جگر گوشه خویش


ورنه غم خویشتن ندارد مادر





سوختگان


هر لاله آتشین دل سوخته ای است


هر شعله برق جان افروخته ای است


نرگس که ز بار غم سرافکنده به زیر


بیننده چشم از جهان دوخته ای است


بیدادگری


از ظلم حذر کن اگرت باید ملک


در سایهٔ معدلت بیاساید ملک


با کفر توان ملک نگه داشت ولی


با ظلم و ستمگری نمی‌پاید ملک


آرزو


کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد


وین روز مفارقت به شب می‌آمد


آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست


ای کاش که جان ما به لب می‌آمد


در ماتم صبحی


دردا که بهار عیش ما آخر شد


دوران گل از باد فنا آخر شد


شب طی شد و رفت صبحی از محفل ما


افسانه ی افسانه سرا آخر شد