ya ali

می دانی؟

یک وقت هایی باید


رویِ یک تکه کاغذ بنویسی


تعطیل است

و بچسبانی پشتِ شیشه‌یِ افکارت


... ... باید به خودت استراحت بدهی


دراز بکشی


دست هایت را زیر سرت بگذاری


به آسمان خیره شوی


و بی خیال ...

دنبال وجهی می گردم
که تمثیل تو باشد
زلالی چشم هات
بی پایانی آسمان
مهربانی دست هات
...
نوازش گندمزار
و همین چیزهای بی پایان.
نمی دانستم دلتنگیت
قلبم را مچاله می کند
نمی دانستم وگرنه
از راه دیگری
جلو راهت سبز می شدم
تمهیدی، تولد دوباره ای، فکری
تا دوباره
در شمایلی دیگر
عاشقت شوم.
گفته بودم دوستت دارم؟

روزگار بر خلاف آرزوهایم...
سال ها تکراری تر از همیشه


و لحظه هایی که


که می گذرد


اما به سختی


بهار پائیز گونه ام مبارک

در شب کوچک من , افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهرهء ویرانیست

گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی مینگرم
من به نومیدی خود معتادم


گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟

در شب اکنون چیزی میگذرد
ماه سرخست

...

از این به بعد مراقب بوسه هایت باش گلم،
مراقب نوازش هایی که میشوی باش گلم،
مراقب باش مراقب دلت که زود ترک بر میدارد،
من مردمان این شهر را میشناسم با دل نازک مدارا نمیکنند،
دل نداده ، تن میخواهند ازت!
گلم مبادا دل نداده تن بدهی!
گلم مراقب خودت باش،من مراقب خاطره هامان هستم..به همین سادگی از چشم دلم افتادی
آخرین بار چنان برگ گلی در بادی
بیشمارند همه تیشه بدستان در صف
گرچه شیرین منی از دهنم افتادی
باز گویم که چه ساده در دلم جا کردی
نه

...