خودت می دانی که دوستت دارم
خودت می دانی که دوستت دارم
خدایا! من همانم که در خلوت از تو حیا نکردم و در آشکار نیز مراقب فرمانت نبودم.
من آنم که وقتی گناهی را شنیدم شتابان به سوی آن رفتم، تو مهلتم دادی، توجه نکردم، تو پرده پوشی کردی حیا نکردم با آنکه می دانستم از همه چیزم خبر داری.
ولی با تمام این حرف ها، خدایا... با بردباریت مهلتم دادی و گناهانم را پوشاندی و مرا عقوبت نکردی، گویی گناهانم را از یاد برده ای و از کیفرم در گذشته ای، از این بالاتر گویا تو از من شرم داری!!
ولی خدایا... این را هم خودت می دانی که وقتی گناه می کردم، اعتقاد نداشتم که تو خدای نیستی، و می دانستی که قصد لجبازی با تو را ندارم، گناه من ناشی از غلبه هوای نفسم بود.
پس خدایا! مرا به حال خودم رها نکن، چون با وجود این گناهان خودت می دانی که دوستت دارم!
