مناظره امام زمان(عچ) * (قاتل امام حسين ع دشمن خدا)
بسم الله الرحمن الرحیم
[SIZE=2]قاتل امام حسين ـ عليه السّلام ـ دشمن خدا؟
از امام زمان (عج الله تعالي فرجه الشريف) توقيعات فراواني در زمينههاي گوناگون صادر شده است كه در برخي از آنها مناظراتي با مخالفان از طريق نواب خاص
انجام شده است و البته ايشان تأكيد ميكردند كه اين پاسخها را از امام زمان (عج) آموختهاند؛ ما در اينجا به يكي از مناظراتي كه توسط حسين بن روح يكي
از نواب خاصّ حضرت بيان شده است اشاره ميكنيم:
«أبي جعفر محمد بن علي بن حسين بن بابويه قمي» نقل ميكند شخصي از أبي القاسم حسين بن روح نوبختي پرسيد:
«آيا حسين بن علي ـ عليهالسلام ـ ولي خدا بود؟»
گفت: «آري.»
پرسيد: «آيا قاتل آن حضرت دشمن و عدوّ خدا بود؟»
گفت: «آري.»
پرسيد: «پس چرا خداوند دشمن خود را بر وليّ خود مسلط كرد؟»
حسين بن روح پاسخ داد: «بدان كه خداوند با بشر تكلّم نميكند مگر با واسطه؛ حال اگر بخواهد فرستادگاني از غير جنس بشر بفرستد مردم از آنان اطاعت
نميكنند؛ پس ناگزير افرادي از جنس بشر را به رسالت بر ميانگيزد و براي اينكه بر مردم ثابت شود كه ايشان از جانب خدايند و در سخنان خود صادقاند،
معجزاتي را برايشان قرار ميدهد بطوري كه مردم از انجام آن عاجزند؛ سپس چون مردم به رسالت اين افراد پي بردند، خداوند متعال بر اساس مصلحت و
حكمت خود گاهي رسولان و انبياء خود را غالب ميكند و گاهي مقهور؛ زيرا اگر ايشان در تمام احوال غالب و پيروز باشند، مردم ايشان را خدا ميپندارند و از
خداوند غافل ميشوند، به همين دليل خداوند متعال، احوال انبياء و اولياءش را مانند احوال ساير مردم قرار داده است و البته ايشان در حالت سختي و
آزمايشهاي الهي صابر و شكيبا و در حالت پيروزي و عافيت شاكرند.»
فرداي آن روز، حسين بن روح، به يكي از شيعيان كه فكر ميكرد اين پاسخها تراوش فكري خود اوست اظهار داشت:
«اگر از آسمان سقوط كنم و طعمة مرغان هوا گردم يا باد تندي مرا به محل دوري پرتاب كند، در نظرم بهتر از اين است كه در دين خدا رأي و نظرية شخصي خود
را اظهار كنم. مطالبي كه ديروز شنيدي از حجت خدا (عج) شنيده شده است». [1]
---------پی نوشت----------------------
[1] . احتجاج طبرسي ج 2، ص 472.
_________________
امام مهدىعليه السلام :إنّا يُحيطُ عِلمُنا بأنبائِكُم و لايعَزُبُ عَنّا شَىءٌ مِن أخبارِكُم.
ما از همه خبرهاى شما آگاهيم و چيزى از خبرهاى شما از ما پنهان نيست.
بحار الأنوار ، ج 53 ، ص 175
