جوز هندی

نحوه استفاده : خوراکی
خواص : منشا جوز هندی از از شرق اندونزی و شرق هند در جزاير ملوک است و در آن مناطق يکی از پايــــه های اقتصاد به شمار می رود. از جوز هندی در اين مناطق به صورت خشک شده و بيشتر برای چاشنی غذا استفاده می شود. در واقع بايد گفت پوسته ی خشک شده ی اطراف دانه در جوز هندی لذيذترين چاشنی برای غذا به کار می رود که البته مقادير زياد آن موجب ايجاد حالت رخوت و سستی و سپس اعتياد به ماده ی آلکالوئيدی آن می شود.
جوز هندی درختی است دوپايه، به ارتفاع 8 تا10 متر و دارای برگهای دائمی که در جزائر ملوک به صورت وحشی می رويد. شکل ظاهری آن بی شباهت به درخت نارنج نيست زيرا بر روی شاخه های متعدد آن برگهايی متناوب، ساده، کامل، موجدار، بيضوی، نوک تيز، بدون استيبول و چرمی شبيه برگ درخت نارنج به وجود می آيد. سطح فوقانی پهنک برگ به رنگ سبز تيره ولی سطح تحتانی آن روشن تر و به رنگ سبز مايل به سفيد است. در طول شاخه های آن گلهای نر و ماده بر روی دو پايه به وجود می آيد.
گلهای نر آن دارای پوششی ضخيم، گوشتدار و منقسم به سه قسمت نوک تيز اند و به صورت مجتمع بر روی شاخه قرار می گيرند. در گلهای ماده نيز پوششی شبيه گلهای نر وجود داردو دارای يک تخمدان تک خانه است که از لقاح آن يک ميوه ی سته شبيه هلو و محتوی دانه های بيضوی محصور در يک پوشش گوشتی و قرمز رنگ تبديل می شود.
قسمت مورد استفاده ی اين درخت دانه و پوشش اطراف آن است. بهره برداری از اين درخت معمولاٌ از پايه های 7 ساله شروع می شود و در سن 25 سالگی نيز حداکثر مقدار ميوه از آن به دست می آيد و چون در تمام سال ميوه بر روی درخت وجود دارد در هر فصلی می توان از درخت بهره برداری به عمل آورد. ولی بهترين موقع زمانی است که هنوز ميوه ها در حال باز شدن باشند. ميوه ی رسيده ی گياه پس از باز شدن دانه هايی خارج می سازد که درون محفظه ای به رنگ قرمز نهفته می باشند. دقت در وضع دانه ی گياه نشان می دهد که ارتباط دانه با محفظه ی مذکور منحصراً از راه قاعده ی آن است. هر دانه را نيز از خارج پوسته ی سختی به رنگ قهوه ای که دارای شيارهای عميق منشعب از قاعده است، در بر می گيرد.
اگر پوسته ی سخت دانه از آن جدا شود، مغز آن ظاهر می گردد که سطحی چين خورده دارد و وجموعاً به رنگ خاکستری جلوه می نمايد. بوی آن مخصوص و طعمش تند روغنی معطر و بسيار مطبوع است.
پس از چيدن ميوه ها دانه های محصور در پوشش خارجی را در آب نمک می خيسانند و پس از آن که با اين عمل پوشش خارجی دانه (Macis) از آن جدا گرديد، دانه ها را بر روی شاسی ها تحت اثر گرمای ملايم به نحوی که به خوبی تهويه گردند قرار می دهند و مرتباً هر دو روز يک بار آنها را زير و رو می کنند. با اين روش در طی مدت دو ماه مغز درون دانه از پوسته ی آن ازاد می گردد (بر اثر خشک شدن و از دست دادن آب). در اين هنگام با قطعه چوب سبک وزنی ضربات ملايم بر روی پوسته ی آن وارد می آورند و مغز دانه را از پوسته جدا می سازند.
ترکيبات شيميايی- دانه ی گياه که موسکاد ناميده می شود دارای آميدون، مواد آلبومينوئيدی، مواد چرب جامد به مقدار 35 تا 40 درصد، اسانس 8 تا 15 درصد و رزين است.
اسانس موسکاد مايعی بيرنگ با کمی تمايل به زردی دارای بوی معطر و طعم گرم و سوزاننده است. در ترکيب آن نيز مخلوطی از پنين، کامفن راست (80درصد)، ديپانتن، الکلهای ترپنی، کمی اوژنول، سافرانين، ميريستين و... يافت می شود.
بوردو موسکاد ماده ی چرب مغز دانه ی گياه است که برای تهيه آن مغز دانه ها را به صورت گرد در آورده بر روی غربال مويی می گسترانند و تحت اثر بخار آب قرار می دهند تا مواد چرب آن به حالت مايع و قابل استخراج در آيد. سپس آن را به سرعت تحت اثر فشار صفحات آهنی سفيد که قبلاً به علت قرار گرفتن در آب جوش کاملاً داغ شده است قرار می دهند. چون ماده ی روغنی که تحت اثر فشار صفحات آهنی گرم از گرد دانه خارج می شود مقداری آب همراه دارد. برای خارج شدن آب از روغن ظرف محتوی آنها را خنک می نمايد به حدی که آب درون آن سرد شده و جدا شدن روغن از آب ميسر می شود. صاف کردن روغن به دست آمده نيز بايد در دمای 100 درجه صورت گيرد.
خواص درمانی- دانه ی اين گياه و همچنين پوشش خارجی آن (Masic) از مواد محرک و مؤثر است. ولی ادامه ی مصرف آن خطرناک می باشد و مصرف 7 تا 12 گرم آن موجب مسموميت می شود. مصرف بی رويه ی اسانس موسکاد ايجاد رخوت و خواب عميق همراه با کاهش عمل رفلکس ها می کند. سمی بودن آن برای انسان بيشتر از حيوانات است. با توجه به موارد مسموميت که غالباً از مصرف موسکاد و اسانس آن پيش می آيد، بايد همواره اين نکان مورد دقت قرار گيرد که اولاً اگر مصرف آنها بی رويه و بيشتر از مقادير درمانی نباشد و ثانياً ادامه پيدا نکند بی خطر است.
موسکاد و پوشش خارجی آن علاوه بر مصارف درمانی در فرمول عده ای از فراورده های دارويی وارد می شود و به علاوه از ان در تهيه ی بعضی ليکورهای مقوی قلب و هضم کننده استفاده می شود. بوردوموسکاد در استعمال خارج به صورت ماليدن بر روی عضو برای درمان رماتيسم به کار می رود.
شکلهای دارويی- موسکاد در فرمول الکلای گاروس و همچنين آب مليس ده کارمس و الکلای فيروراوانتی وارد می شود.
بوردوموسکاد در تهيه ی بم نروال و لينيمال دوروزن و يا به طور خالص برای مالش دادن بر روی عضو در رماتيسم به کار برده می شود.
محفظه ی بيرون دانه به مصارف درمانی نمی رسد ولی از آن برای تهيه ی نوعی شراب استفاده می شود.
اسانی موسکاد به عنوان مقوی و به مقدار 25 قطره يا نصف قاشق چايخوری در يک فنجان آب گرم مصرف می شود مشروط بر آن که به طور مداوم به کار نرود.
توليد ادويه جوز هندی در اندونزی به عنوان يک حرفه محسوب می شود و در تمام سال عده ی خاصی به خشک کردن و توليد آن مشغولند. همان طور که گفته شد جوز هندی از طعم بسيار لذيذی برخوردار است و در کشورهای گرمسيری به خصوص طرفداران خاص خود را دارد. جوز هندی به دليل دارا بودن آلکالوئيدهای خاص تسکين دهنده ی دردهای مفصلی و روماتيسمی است ولی افراط در مصرف آن بر روی بخش کنتل احساسات در مغز تأثير گذاشته و در واقع آن را تحريک می کند و پس از مصرف آن احساس نشاط و رضايت به همراه سستی و رخوت در انسان پديد می آيد.البته مصرف ان بستگی به طبع اشخاص دارد. (برای افراد سرد مزاج بسیار مفید است.) .برای تهیه این میوه دارویی با ما تماس بگیرید.
منبع : کتب طب سنتی
:icon_pf(57):