انجین ۴۰۰ پونتیاک
http://www.senatorha.com/forum/image...011/08/701.jpg
انجین 400 پونتیاک در سال 1967 معرفی شد. این موتور در واقع همان مدل 389 بود که قطر سیلندر آن افزایش پیدا کرده و به میزان 4.1225 اینچ رسیده و کورس پیستون آن نیز به مقدار 3.75 اینچ ثابت مانده بود. تولید این مدل تا سال 1979 ادامه پیدا کرد.
موتور 400 به عنوان یک موتور قدرتمند، در بسیاری از مدلهای پونتیاک به کار گرفته شد. این انجین تعادل خوبی بین نیروی تورک مناسب در دورهای پایین و قدرت زیاد در دورهای بالا ایجاد می کرد.
در سال 1967 طراحی سرسیلندر تمامی موتورهای تولیدی پونتیاک بهبود پیدا کرد. زاویه ی سوپاپها نیز برای تنفس بهتر تغییر کرد. 1967 آخرین سال تولید سرسیلندر با طراحی اتاقک احتراق کوچک بود. تنها سرسیلندر با کد 670 مدل 67 و سرسیلندرهای نوع PMD از این نوع بودند و از این پس برای افزایش قدرت، تنفس بهتر و همچنین آلایندگی کمتر، از سرسیلندر با طراحی اتاقک احتراق بزرگ استفاده شد. قطر سوپاپ ورودی به 2.11 و سوسپاپ دود به 1.77 اینچ در مدل High Performance افزایش پیدا کرده بود. مدلهای ضعیفتر و اکونومی از سوپاپهای ورودی و خروجی پرس شده به میل اسبک و با سایز 1.96 و 1.66 اینچ استفاده می کردند. همانطور که گفته شد تولید این موتور تا سال 1979 ادامه پیدا کرد. این آخرین V8 تولیدی پونتیاک بر اساس طراحی انجام شده در سال 1955 بود.
انجین 400 T/A 6.6
در سال 1978، پونتیاک انجین 400 T/A 6.6 را برای پر کردن خلا مدل 455 HO تولیدی 1976 تولید کرد. به همراه سرسیلندر ریخته گری شده با کد 6X که از موتور 350 قرض گرفته شده بود و نیز میل سوپاپ اسپرت، ضریب دنده ی 3.23 و سیستم اگزوز دوگانه جدید که قدرت 220 اسب بخار را به ارمغان می آورد. این انجین ادامه حیات فایربرد فورمولا و فایربرد ترنزم را در آن سالهای سخت و طاقت فرسا امکان پذیر می ساخت. یک گیرباکس 4 سرعته ی دستی نیز برای مدلهای 400 HO و 301 HO قابل سفارش بود. تولید مدل 400 T/A 6.6 زیاد به طول نینجامید. استانداردهای آلایندگی و محدودیتهای زیست محیطی سال 1980 باعث قطع تولید مدلهای پرقدرت شد. در این سال انجین 301 توربو جایگزین مدل 400 HO شد و خریداران مشتاق را که به بازگشت مدلهای پرقدرت پونتیاک امیدوار شده بودند ناامید کرد.
تنها شیکر نصب شده بر روی مدلهای 400 HO ، شیکر T/A 6.6 بود. بر روی شیکر مدلهای مجهز به انجین 403 الدزمبیل به قدرت 185 اسب بخار عبارت 6.6L Litre درج شده بود. به طور کل عبارت T/A بر روی هوداسکوپ نشان دهنده ی استفاده از انجین محصول خود پونتیاک بوده و موتورهایی که نوشته ی روی شیکرشان به Litre ختم می شد محصول پونتیاک نبودند. البته به جز فایربرد ترنزم مدل 1976 Anniversary
در سال 77 نیز یک انجین T/A 6.6 200 اسبی به صورت آپشن وجود داشت.
انجین 400 HO
این موتور در سال 1967 و به عنوان سومین موتور نصب شده بر روی GTO و فایربرد بعد از انجینهای 400 با کارب دودهانه و انجین 400 پایه معرفی شد. قدرت آن به 360 اسب بخار رسیده و مجهز به هدرز آهنی ریخته گری بود. میل سوپاپ مورد استفاده از مدل HO و با مدت زمان 288/301 درجه بود. این انجین قویترین مدل موجود تا زمان معرفی مدلهای Ram Air بود. تولید این انجین از سال 1967 تا 1970 ادامه پیدا کرد.
داشتم مطلب بالایی رو ترجمه می کردم به یه موضوع جالب برخوردم
انجین 427 HEMI SOHC
کمپانی پونتیاک پروژه ای رو شروع کرده بوده برای تولید انجین HEMI! به حجم 427 اینچ و برای اینکار از MOPAR هم کمک خواسته بوده و کمپانی موپار در کمال تعجب باهاشون همکاری کرده و مهندسانی که قبلا انجین 392 و 426 HEMI رو تولید کرده بودن دست به کار شدن و این انجین رو برای پونتیاک طراحی و تولید کردن هرچند که این موتور هیچوقت به خط تولید نرسید.
مشخصات: دیواره ی سیلندر نازک، بلوک سیلندر آلومینیمی با قطر سیلندر 4.257 و کورس پیستون 3.75 اینچ، شاتون های فورجکاری شده ی فولادی با طول 6.625 اینچ، ضریب کمپرس 12 به 1 و سیستم سوخت رسانی انژکتوری مکانیکی
نمونه ی سوپاپ بزرگ با سایز 2.40 و 2.00 اینچ براس سوپاپ ورودی و خروجی
و نمونه ی سوپاپ کوچک با سایز سوپاپ ورودی و خروجی 2.19 و 2.00 اینچ
کپه های اصلی زاویه دار به همراه پیچهای سرسیلندر که از کپه های اصلی رد می شدن. پیچ های سرسیلندر به خاطر ایجاد کرنش از دیواره ی سیلندر رد نمی شدن.
میل سوپاپ با تسمه ی فایبرگلاس.
حداکثر دور مجاز موتور 8000 دور در دقیقه،
وزن تقریبی 249 کیلوگرم
اندازه ها: طول،عرض، ارتفاع: 32*32*24.6 اینچ
قدرت به طور تخمینی 640 اسب بخار در دور موتور 7500
