دشمن شناسي ، بررسي نقاظ ضعف دشمن
دشمن شناسى
دشمن در لغت به معنى (بدنفس ) و(زشت طبع ) و در اصطلاح ، آن است كه نسبت به كسى گروه يا كشورى بدخواه ، كينه جو و يا در جنگ و ستيز باشد.
براى تصميم گيرى و چگونگى واكنش در برابر دشمن بايد ابتدا او راشناخت به اهدافش پى بـرد و روش هـاى او را در ضـربـه زدن و رسـيـدن به اهدافش بازشناخت همچنان كه بايد نقاط ضـعـف و قـوت او را مـورد مـطـالعـه قـرار داد. بـه مجموع اين كارها دشمن شناسى گويند. اگر شـنـاسـايـى دشـمـن خـوب انـجـام نـگـيـرد آثـار مـنـفـى آن در مراحل تصميم گيرى و برخورد، خود را نشان مى دهد.
امام خمينى (ره ) ضمن تاءييد دشمن شناسى ، به عنوان يك وظيفه مستمر مى فرمايد:
برنامه ملت ما، برنامه قليل المدت ، اين است كه دشمن را شناختيد و از ميدان به در كرديد، حالا هـم دشـمـن را بـشـنـاسـيـد و از ميدان ردش كنيد. دشمن ما فقط محمدرضا نبود، هر كس مسيرش مسير اسلام نباشد، دشمن ما است .
ايشان در مناسبت ديگرى در معرفى دشمنان چنين مى فرمايد:
همه آن اشخاصى كه بر خلافِ مسيرِ ملت ما هستند، بر خلاف مسير قرآن و اسلام هستند، بر خلاف مـسـيـر پـيـغـمـبـر(ص ) و ائمـه اطـهـار: هـسـتـنـد، اين ها دارند با هم مجتمع مى شوند و توطئه مى كنند.
بـديـهى است براى برنامه ريزى و تعيين و تدوين سياست دفاعى در جهت صيانت از كيان نظام اسـلامـى ، شـنـاسـايـى دشمن و تهديدهايى كه از ناحيه او موجوديت ملّى و دينى ما را تهديد مى كند، امرى واجب است