فیلم پیش از غروب یه دیالوگی داره که می گه: "خاطره چیز خیلی خوبیه، اگه نخوای با گذشته بجنگی..."
من میخوام با خاطره هام دوست بشم واسه همین می خوام تعریف کنم که نجنگیده باشم... که شاید تعدیل بشه...درست دو سال پیش بود وسطای مهر ... حتی روز دقیقشو یادمه اما الان این جزییات به چه درد می خوره ؟! بهم زنگ زد و گفت لوله کشی خونه مشکل پیدا کرده فردا می رم سفر باید قبلش دوش بگیرم اشکالی نداره بیام خونه ی تو؟ بهش گفتم معلومه که نه... بعد که گوشی رو گذاشتم یه حس خوب داشتم... خیلی خوب...خیلی وقت بود رفیق بودیم رفیق که می گم یعنی رفیق . . . تو ناراحتی و خوشحالی. هرچیزی رو... هرچیزی رو بهم می گفتیم.برای دو نفر غیر هم جنس شاید رابطه ی نرمالی نباشه ولی بی اندازه لذت بخشه... این که می خواستم براش کاری بکنم... این که بین اون همه دوست به من زنگ زده بهم احساس غرور می داد...
ما باهم فرق داشتیم... خیلی فرق داشتیم... اون از من سه چهار سالی کوچیک تر بود پرسر و صدا و پرحرف با کلی دوست... من ساکت و کم حرف با یکی دو تا دوست... خیلی شبا می شد که یه هویی زنگ می زد که بیام پیشت ؟ لازم نبود بگم آره می گفتم چی بخوریم ؟از لحظه ای که می رسید شروع می کرد به حرف زدن... گاهی من تو آشپزخونه مشغول بودم و می اومد وامیستاد کنار اپن و حرف می زد... باقی وقتا کنارش می نشستم رو مبل... دوست داشتم دستمو بزنم زیر چونه ام و نگاش کنم اون حرف بزنه و من نگاش کنم و غرق بشم... خوب تصویر سازی می کرد... وقتی تعریف می کرد که سرکار یه خانوم همکار جدید اومده که دلشو برده می تونستم تصور کنم...وقتی تعریف می کرد که چطور حال یکی از دختر پروهای کلاسشون رو گرفته می تونستم تصور کنم...گاهی هم وقتی می اومد گوشی شو زیر و رو می کرد. عکسایی رو بهم نشون می داد و مثلا می گفت: نفس ببین اینو، عالیه مگه نه؟ می خوامش حالا می بینی چطوری بهش می رسم...گاهی وسط این همه ماجرا یادش می افتاد که من حرف نزدم... بهم می گفت خب تعریف کن برام... از عباس آقا بگو... شوخی مون بود. کسی وجود نداشت که من تعریف کنم.گاهی حرفی... اشاره ای... تو مهمونی یا دنیای مجازی بود که براش تعریف می کردم. نصفه... نیمه... الکن... بلد نبودم مثل اون بهش شاخ و برگ بدم و جذابش کنم... هرچند از نظر من تو اون روزا کل جذابیت زندگیم خلاصه می شد به شبهای دونفره مون... که هیچ کس... هیچ کس... (اگر خدا رو در نظر نگیریم) ازش خبر نداشت.می خندید و بهم می گفت وقتی یه ماجرایی جدی شد بهم می گی مگه نه؟ می گفتم آره اگه جدی بشه و کسی رو بخوام بهت می گم... اما نشد... نشد رو حرفم بمونم... یه شب با هم نشسته بودیم فیلم نگاه می کردیم و حرف می زدیم که موبایلش زنگ زد. اس ام اس داشت... آورد بهم نشون داد، گفت: نفس، بیا ببین... آخه من به این چی بگم؟ یه اس ام اس بانمک بود که تهش به این ختم شده بود: "جوووووووووون..."یه هو دیدم که حسودیم شده... یادم نیست حرفی زده باشم... فکر کنم فقط خندیدم... ولی همه چیز یه هو عوض شد... من داشتم عاشق رفیقم می شدم که مال من نبود... و نشد اینو بهش بگم... گاهی شبا می رفت مهمونی ولی طاقت نمی آورد مدام بهم زنگ می زد یا اس ام اس می داد... از دخترای اونجا تعریف می کرد... یه بار آخر شب یه هویی یه مهمونی رو ول کرد و با همون لباس های رسمی و دیوونه کننده اش اومد پیشم... مست بود.عکسا رو نشونم داد که از کی خوشش اومده و کلافه بود که دوس پسر داشته... اما من دیگه دوست نداشتم بشنوم... اذیت میشدم... دیگه دوست نداشتم دست بزنم زیر چونه ام و تصور کنم... غصه ام می شد...روزی که می خواست بره سفر نمی دونستم مقدمه ای می شه برای همیشه رفتنش... با چمدونش از راه رسید... شام خوردیم... و بیدار نشستیم به حرف زدن... ساعت پروازش 7 صبح بود... باید سه و نیم چهار می رفت که به فرودگاه امام برسه... برام تعریف کرده بود که قراره یکی از دوستاش بیاد دنبالش... و من می دونستم از اون زن خوشش میاد...بعد رفت دوش بگیره... من نشسته بودم تو پذیرایی و منتظر بودم آب بجوشه و چای دم کنم... چون اون چای تازه دم رو دوست داشت... ولی منو دوست نداشت... تازه فهمیده بودم که تو سایه واستادم... تا وقتی که بره حرف زدیم... خندیدیم... و قرار شد وقتی که برگشت تماس بگیره...برگشت... برای من یه لباس خوشگل آورده بود و یه گردنبند... هیچ وقت نشد اون لباس رو جلوی خودش بپوشم و اینم شد یکی از حسرتام... قبل از این که برای همیشه بره... تو شبای خوبمون که به حرف و شوخی و خنده می گذشت بارها و بارها ازم پرسید واقعا کسی نیست؟من می دونم تو یکی رو دوست داری پس چرا به فلانی نمی گی آره... و من مصرانه و با لج بازی می گفتم نه... کسی نیست... من از فلانی خوشم نمیاد!چند ماه بعد که برای همیشه رفت... یه شب تو چت بهم گفت همیشه منو تحسین می کرده و دوست داشته... گفتنش فایده ای نداشت... همون قدر که نگفتنش هم دیگه لزومی نداشت... برای همین بهش گفتم. گفتم من هم همیشه ازتو خوشم می اومد... و حتی دوستت داشتم.بعد یه چیز عجیب بهم گفت، بهم گفت من می دونستم... همون موقع ها که اصرار می کردم بهم بگی کسی هست و تو می گفتی نه می دونستم... دوست داشتم خودت بگی...بعد من یادم افتاد که اذیت می شدم... فقط دو تا چیز یادم بود... مردی که می دونه زنی دوسش داره... و حرفایی می زنه که می خراشه و می ره پایین...دلم برای اون شب های صادقانه برای اون رفاقته تنگ می شه هنوز... ما فرصت نداشتیم... فرصتی برای بخشیدن... فرصتی برای فراموش کردن... فرصتی برای اعتماد کردن... فرصتی برای هیچ تغییری نبود...همه چیز خیلی سریع تر از اون چیزی اتفاق افتاد که برای آدم کند و بی اعتمادی مثل من قابل هضم باشه...حالا تنها چیزی که تسکینم می ده اینه که به خودم می گم ببین نفس جان اگر هم می شد آخرش فکر می کنی چجوریا تموم می شد؟ چند وقت بعد اون یادش می افتاد که یه عباس آقایی بوده به تو گیر می داده... بدبین می شد... تو هم هربار که اس ام اس می اومد براش یه جوووووون گنده می اومد تو فکرت... بعد شروع می کردید به آزار دادن هم...اینا گاهی تسکینم می ده اما چیزی از خاطره هام کم نمی کنه !یه جای دیگه تو فیلم پیش از غروب می گه :"چیزی که از دست بره، رفته. دلم برای اون آدم بیش تر از هر چیزی تو دنیا تنگ می شه. هر آدمی جزئیات خودش رو داره."هر آدمی جزییات خودشو داره ولی هرجزییاتی خاطره نمی شه و هر خاطره ای هم موندگار نمی شه ... باید ببینی چقدر بدشانسی ...
