تاریخچه مهمانداری

پس از پایان جنگ اول جهانی در سال 1918 پرواز باهمان هواپیماهای

جنگی به صورت تک مسافر والبته با قیمت های گزاف آغاز گردید بیشتر


این مسافرین را افراد مهم وشخصیت های بازرگانی تشکیل میدادند با


وجودی که این پروازها به صورت برنامه ای تنظیم میشد مهذا به دلایل زیاد


منجمله بدی آب وهوا سوخت گیری های متعدد به موقع به مقصد نمی رسیدند و


گاهی مجبور به فرود اضطراری در سرزمین های بیگانه میشدند درارتفاع بالاتر و نبودن


سقف بالای سرمسافر به آن ها لباس گرم. پتو وکیسه های آب گرم میدادند ضمن آنکه


عینک های مخصوص روی چشمانشان به دلیل باد و غیره می گذاشتند البته به تدریج


مخترعین به رفع عیوب می پرداختند تا اینکه تا سال 1930 یعنی پس از11 سال هواپیما


هامسقف شدند و کابین هابزرگتر وگرمای موتور درکابین می آمد و بدنه ها عایق بندی


از نظر سرو صدا گشتند وتعداد بیشتری مسافر جا گرفتند

ثانیا هواپیماها میتوانستند با وجود اکسیژن داخل کابین وکاکپیت به ارتفاعات بالاتر بروند که

　
هوا رقیق تربود والیاف هوا مانع سرعت نمی شدند وهم سوخت کمتری استفاده می کردند و

　
تکان هم کمتر بود.

　
متاسفانه با آغاز جنگ جهانی توجه سازندگان ومخترعین متوجه ساخت هواپیماهای جنگی

　
گردید وگرنه قبل از شروع جنگ کمپانی بوئینگ با ساخت هواپیمای (آستروتولانیر) یا

　
بوئینگ 307 مشکل هوای فشرده را حل کرده بودند ودو شرکت معروف آمریکایی این

　
هواپیمارا سفارش داده بودند. پس از پایان جنگ وبه کارگیری هواپیماهای بزرگ جنگی

　
مخصوص چتربازها شروع به پروازهای مسافری نمودند واز سالهای 1950 به بعد با

　
تکمیل هواپیماهای جت دنیا هوانوردی وارد دوران دیگری شده که تا امروز ادامه دارد