بوته اى است یكساله كه در مناطق معتدل می روید. رشد سالانه این گیاه به ارتفاعى معادل ۱۱۰-۷۰ سانتیمتر میرسد. در اواسط بهار، بعد از این كه گلهاى رنگارنگ آن كم كم شروع به ریختن می كند، از میان گلها كپسول ظاهر می شود كه به آن گرز خشخاش می گویند. این گرزها در اواخر بهار و اوائل تابستان داراى پوست سبزى است كه به زردى مى گراید. البته، قبل از این كه میوه گیاه خشك و زرد شود به روش خاص مبادرت به تیغ زدن آن می نمایند. این كار به وسیله افرادى كه تجربه خاصى در تیغ زدن دارند، انجام میشود. آنان در ساعات اولیه شب با تیغهاى مخصوص و با ایجاد چندین شیار افقى و یا عمودى و یا مورب بر روى گرزها مبادرت به تیغ زدن مینمایند. صبح روز بعد، شیره سفید رنگى از محل شكافهاى گرز به بیرون ترشح میكند و در مجاورت هوا به صمغ قهوهاى رنگ تبدیل گردیده در پیاله مخصوص جمع آورى و براى تریاك مالى آماده و به صورت لول روانه بازار قاچاق می شود داروهاي استخراجي: هروئين، مورفين، كـدئـيـــن، ترياك. مسكن و ضد درد ميباشند.
ریشه خشخاش دارای انشعابهای کمی است و ریشههای جانبی شبکه بسیار وسیعی از ریشههای ظریف را تا عمق 50 تا 100 سانتیمتر خاک به وجود میآورند و ساقه فوقانی ریشه قطورتر است که باعث استحکام ساقه میشود.
ساقه مستقیم استوانهای شکل با سطحی صاف به رنگ سبز روشن است و ارتفاع آن با توجه به شرایط اقلیمی محل رویش، متفاوت است.
برگهای این گیاه بیضی شکل و در سطح زمین قرار میگیرند و بدون دمبرگ هستند و به طور متناوب بر روی ساقه قرا میگیرند و برگهای پایین ساقه بزرگتر بوده که به تدریج به طرف بالا کوچکتر و تخم مرغی شکل میگردند.گلهای این گیاه انتهای ساقههای اصلی و فرعی پدیدار میشوند و دارای گلبرگ سفید هستند که ناحیه فوقانی به رنگ بنفش یا روشن است و میوه خشخاش به شکل گرز بوده که شیرههای مخصوص تولید میکند.
http://www.senatorha.com/up/uploads/1387730114891.jpg
