در بی هوایی های بیابان بی کسی....
خون دل تنفس میکنم....
تا شاید چشمم از اشک خشک شود....
و بر پهنه ی بی کران گودال قبرم پا نهم....
کلبه ی محزون من...
بی هدف برجاست...
تو که میزنی و میشکنی بالم ....
این را هم خراب کن ....
دستانم خالیست ....
در اوج تنهاییست ....
پَــــر پـَــــــرش کن......
راضی ام!
