باران من باش...

بیا باران شو و ببار بر من(خیلی وقت است خیس باران نشده ام) ببار بر رویا های من...
تا سنگ فرش کوچه های دلواپسی از طعم خیس بغض تو ، مرطوب شوند...
وچاه فریاد ها لبریز تو باشد...ببار بر آرزو های غم گرفته ام ، که سالهاست کسی سراغش را نگرفته...
*********
بیا ترانه شو ... و برقصان احساسات پر سوزم را..و بسرای سطر سطر آواز های غریبانه را...
**********
بیا خورشید شو که تا روی بر می آری نابود کنی انجماد لحظه ها را...که وقتی دست بی کسی سویت
دراز شود، گرما بخشی انگشتان یخ زده اش را...
(آخر من از سرمای سوزناک این فصل ها بریده ام)
**********
و من سالهاست که در دریای نا آشنایی ، ناشیانه دست و ا می زنم و غرق می شوم و باز جان می گیرم...
بیا موج شو ومرا ببر به سواحل دور دست نیستی ...شاید هستی من اینگونه رقم خورد...
**********
من از تبار شب هایم...من از نفرین ماه...جادوی سایه ها...من از تبار تاریکی هایم...
نشانی من پس کوچه های بارانی ست (آخر من شاعر پس کوچه های بارانی ام)...
بیا باران شو تا از پشت پنجره ی شکسته ی اندوه فریاد های بی صدایت را زیر لب آرام آرام زمزمه کنم...

نوشته ای از نغمه کبودان...

و حالا ادامه ی نوشته:
بیا باورم باش که چندیست خود بودن هم غریبه

بیا از سیر تا پیاز دلتنگی هایم را در لحظات نبودت فاش کنم

ببین چقدر به امید دیدارت نقطه چین گذاشتم!

بیا باران از من عبور کن تا رازت را بفهمم

که چگونه هنگام بارش مرا دیوانه ی خود میکنی

من فرسنگها به دنبال رد پایت می آیم شاید من هم به تو پیوستم و بارانی شدم

وقتی می باری آهسته فریاد میزنم که باران من هستم ، عاشقت ...