زندگینامه فرامرز پایور

متولد بهمن ماه 1311، تهران، فرزند علی پایور استاد زبان فرانسه، آشنا به نواختن سه‌تار، سنتور و ویلن که وی نیز این هنرها را از پدرش که از هنرمندان عصر قاجار بود فراگرفته و هنردوستی را به فرامرز فرزندش منتقل نمود. تولد درخانواده‌ای که اهل علم و هنربودند باعث شد تا فرامرز پایور از نوجوانی به موسیقی آشنا شود و برای توسعه و تکمیل آن از محضر ابوالحسن صبا استاد یگانه موسیقی به مدت بیش از هشت سال بهره‌مند شود.
در دوران فراگیری در کلاس درس استاد صبا، پایور تاحدی پیشرفت نمود که بعضاً صبا شاگردان دیگر را به او می‌سپرد و در اواخر عمر صبا همه شاگردان در رشته سنتور را استاد به کلاس پایور می‌فرستاد. پایور در نوازندگی سنتور به حدی رسیده بود که در موارد مختلفی استادش را همراهی کرد و در همین میان قطعاتی می‌ساخت و با صبا اجرا می‌کرد مانند گفتگو در شور (سنتور و یلن). برای دیدن تقدیر نامه استاد صبا چند ماه پیش از مرگش که برای استاد پایور نوشته به نقل از کتاب مردان موسیقی سنتی ایران اینجا کیلیک کنید.
بعد از صبا درحالی که پایور سبک خاصی را در نوازندگی سنتور ایجاد کرده بود از محضر اساتید دیگری چون عبدالله دوامی، نورعلی برومند، حاج آقا محمد ایرانی و ... استفاده‌ها برد و در این میان آنچه از منقولات ایشان می‌آموخت به خط نت درمی‌آورد و دراین حال آثار دیگری را که از قدما آوخته بود مانند رکن‌الدین‌خان و درویش‌خان و حبیب سماعی و دیگران را نیز به خط نت درآورد که برای از بین‌ نرفتن و تحریف نشدن بزرگترین خدمت ممکن بود که به مدد تسلط کامل وی برخط نت امکانپذیر شد تا حدی که نغمات و تصانیف را به نت بدون هیچ عیب و ایرادی درمي‌آورد که در کتاب 186 تصنیف عبدالله دوامی که به کوشش ایشان به چاپ رسید تصویر تأیید استاد دوامی موجود است برای دیدن تصویر این تقدیرنامه اینجا کیلیک کنید. درهمین حال از اساتید دیگر چون استاد حسین دهلوی و اصلانیان نیز مبانی آهنگسازی را آموخت. از سوی دیگر ادامه تحصیل ایشان در رشته زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه کمبریج صورت پذیرفت. پایور جوان مصداق بارز "میاسای زاموختن یک زمان" و "زگهواره تا گور دانش بجوی" بود.
در کنار تدریس سنتور در هنرستان موسیقی و دیگر کلاس‌ها تشکیل گروه پایور و گروه اساتید نیز امر مهمی بود که وی بدان مبادرت نمود و همچنین چاپ کتب وی که به صورت منظم و عمدتاً توسط خود ایشان انجام می‌گرفت همچون دستور سنتور، سی قطعه چهار مضراب، هشت آهنگ، شهرآشوب، مجموعه رنگ و پیش‌درآمد به دو نت سنتور و ویلن، دوره ابتدائی برای سنتور، قطعات مجلسی، دونوازی برای سنتور و تار (پرنیان) دو سنتور(فانوس) سنتور و فلوت (رهگذر) سنتور و ویلن(گفتگو) و ردیف چپ کوک برای سنتور که هرکدام در جای خود نقش مهم ارزشمند و تعیین کننده‌ای برای تربیت نوازنده به سبک صحیح ایشان از ابتدائی تا عالی را به بهترین نحو انجام داد. بی اقراق می‌توان گفت که عموم نوازندگان فعلی سنتور که بعضاً صاحب سبک در نوارزندگی هستند همگی تحت تأثیر سبک پایور بوده و سبک خود را بر پایه تکنیک پایور بنا نهادند و رنگ بوی کارهای پایور در آثارشان دیده می‌شود. چه بسیار سبک‌های که فقط برپایه حتی یک قطعه از ایشان پایه نهاده شده مانند تکنیک استقلال دو دست که با هنرمندی نوازندگان چیره، سبکی قابل تعمق شد. همچنین ایشان عمل کننده واقعی دستور شرعی "ذکات العلم نشره" هستند.
ایشان با شرکت در فستیوال‌ها و جشنواره‌های مختلف در ایران (جشن هنر و شب نیشابور ...) و کنسرت‌های مختلف در اقصی نقاط ایران و جهان به همراهی گروه خود یا گروه اساتید در کنار شرکت دربرنامه‌های موسیقی رادیو و تلویزیون سهم بسزایی در اعتلای موسیقی سنتی خصوصاً ساز سنتور ایفا کرد تا جائی که در بین مردم نامش با سازش مترادف شد و سنتور را پایور و پایور را با سنتور می‌شناختند.
ایشان قطعاً تأثیرگزارترین، متعهدترین و متبحرترین نوازنده سنتور در تاریخ موسیقی ما بوده‌اند و در سال 1111 درجه عالی و نشان درجه یک هنر معادل دکتری را کسب نمودند.
استاد پایور از تاریخ 11111 به علت بروز عارضه قلبی در منزل بستری هستند و کمتر می‌توانند به فعالیت هنری ادامه دهند. برای ایشان از درگاه خداوند متعال آرزوی سلامتی و طول عمر
داریم.