نمایش نسخه قابل چاپ
به خانه ات دعوتم کرده ای که چی؟
حالا که دلتنگی ام آنقدر بزرگ شده است
که از در تو نمی رود؟!
نه عشق من این رسمش نبودپنجره خانه ات را
روی ترانه های ماه و من کوک کنی و سفره بوسه هایت را
بر لبان کس دیگری پهن!
ببخش که نان و نمکم را نچشیده
عاشقانه هایم را از این گوش گرفتی و به آن گوش ندادی...!!
چه مهربان بودی ای یار ، ای یگانه تری یارچه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتیچه مهربان بودی وقتی پلک های آینه ها را میبستیو چلچراغ هارااز ساغه های سیمی می پیچیدیو در سایه ظالم مرا به سوی چراگاه عشق می بردیتا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب می نشست
ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر
می خواستم که شعله شوم ، سرکشی کنم
مرغی شدم ، به کنج قفس بسته و اسیر
روحی مشوّشم که بی خبر ز خویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم
چه برمن می گذرد وقتی از حال تو بی خبرم و توی بی رحمی های دنیا با غم همسفرم
چه بر من می گذرد وقتی تو را می بینم و می دانم
دیگرحتی لحظه ای در قلب عاشقت نمی مانم
چه بر من می گذرد وقتی به یاد می آرم
خواب بودم و آغوش تو را تنها در رؤیا دارم
چه بر من می گذرد وقتی تو با من سردی
وقتی هرچی بینمون بوده را فراموش کردی
وقتی مرا در دنیایی غیر از خود گذاشتی
رفتی و گفتی هیچ وقت دوستم نداشتی
چه بر من می گذرد در این گرداب تنهایی
در این گوشه که تو از حالم خبر نداری
یک شبی مجنون نماز را شکستبی وضو در کوچه ی لیلا نشستعشق آن شب مستِ مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
و ندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم میزنی
دردم از لیلاست آنم میزنی
خسته ام زین عشق دلخونم نکن
من که مجونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو...! من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پیدا و پنهانت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کارت بودم و نشناختی!
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آواره ی صحرا نشد
گفتم عاقل میشوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدمت امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر میزنی
در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمیبخشی
عشق ، ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدی ست
خسته ام ، از عشق هم خسته
...
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من ، نقش خوابی بود
...
بعد از او دیگر چه میجویم
بعد از او دیگر چه میخواهم
اشک سردی که بیفشانم
گور گرمی تا بیاسایم
چشمان من به دیده او خیره ماندجوشید یاد عشق کهن در نگاه ما
ناگاه از صفای خدایی زبان دل
اشکی از نگاه نخست گواه ما
ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید
آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم
آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت
آهی کشید از حسرت که این منم
باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب
باز آن سرود مهر و محبت ، اما چه سود
ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت
من دیگر آن نبودم و او دیگر آن نبود
ه زمین میزنی و میشکنیعاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد
در دلی آتش جاویدی را
دیدمت وای چه دیداری بود
این چه دیدار دل آزاری بود؟!
بی گمان برده ای از یاد آن عهد
که مرا با تو سر و کاری بود
...
این چه عشق است که در دل دارم؟!
من ازاین عشق چه حاصل دارم؟!
می گریزی و من در طلبت
باز هم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من
لب سوزان تو را می جوید
می تپد قلبم و با هر تپشی
قصه عشق تو را می گوید
...
آتش عشق به چشمت یک دم
جلوه ای کرد و سرابی گردید
تا مرا واله و بی سامان دید
نقش افتاده بر آبی گردید
...
سینه ای خواهم تا بر آن سر نهم
دامنی تا که بر آن ریزم اشک
آه ای آنکه غم عشقت نیست
می برم بر تو وبر قلبت رشک
ما تکیه داده نرم به بازوی یکدیگردر روحمان طراوت مهتاب عشق بود
سرهایمان چو شاخه سنگین ز بار و برگ
خامش بر آستانه محراب عشق بود
...
گفتم خموش آری و همچون نسیم صبح
لرزان و بی قرار به سوی تو
اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز هم
در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو
تمام شب آنجا
میان سینه من
کسی ز نومیدی
نفس نفس می زد
کسی به پا میخواست
کسی تو را میخواست
دو دست سرد او را
دوباره پس می زد
تمام شب آنجا
ز شاخه های سیاه
غمی فرو میریخت
کسی ز خود می ماند
کسی تو را می خواند
هوا چو آواری
به روی او میریخت