مریم حیدرزاده

حسرت داشتن تو

مثل اون وقتا هنوز دلم برات لک می زنه
حسرت داشتن تو ،‌پیر شده ، عینک می زنه
صورتم سرخ شده بود ،‌اما حالا کبود شده
جدایی یه عمر داره توی اون چک می زنه
اونی که من نمی خواستمش ولی منو می خواست
منو می بینه یه وقت ، دوباره چشمک می زنه
یادته مشروط دوست داشتن تو شدم یه عمر ؟
هنوزم کامپیوتر داره برام تک می زنه
حالا که گذشت و رفتی و منم تموم شدم
مث تو کی آدمو جای عروسک می زنه ؟
دیشب از خواب پریدم خوب شد ، آخه دیدم یکی
داره به ماشین تو ، هی گل میخک می زنه
تو که تنها نبودی ،‌یکی پیشت نشسته بود
بگذریم این دل من همیشه با شک می زنه
اونی که بهم می گفت دوست دارم دوسم نداشت
دیده بودم واسه ی دختره سوتک می زنه
باورت می شه هنوز عاشقتم اون روز خوب
دل هنوز واست « تولدت مبارک » می زنه
تو زیاد دوسم نداشتی ، خوب مقصر نبودی
کی میاد امضا زیر قول یه کودک می زنه ؟
نه که بچه ها بدن ،‌ پک و زلاله قلبشون
ولی نبض عقلشون یه قدری کوچک می زنه
فکر نکن فقط تویی رسمه یه وقتا حوصله
میره آسمون ، خودش رو جای لک لک می زنه
دختر همسایه مون ، نمی دونه دوس نداری
داره دور قاب عکست گل و پولک می زنه
نه که فکر کنی به تو نظر داره ، می کشمش
مثلا داره رو زخمام گل پیچک می زنه
کارش این نیس ، طفلکی شب تا سپیده می شینه
گل و بوته و شکوفه روی قلک می زنه
راستی من چرا تو نامم اینا رو به تو می گم
نمی گم گوشای رؤیام دیگه سمعک می زنه
جز واسه نوار تو که توش صدای نازته
به نفس هام طعم عطر سیب قندک می زنه
نامه مو جواب نده ،‌دوسم نداشته باش ولی
نذا اصلا نزنه قلبی که اندک می زنه
پیش هیچ کسی نرو ، حلقه دس کسی نکن
چون گناهه ، من هنوز دلم برات لک می زنه

يادته شرطمون سر صداقت يادته

يادته تو مجازات و خيانت يادته

يادته پنهوني سر قرارا يادته

يادته تاخيرات توي بهارا يادته

گوش نداديم به نصيحت يادته

گشتنت دنبال فرصت يادته

دونه دان به کبوتر بادته خاطرات توي دفتر يادته ....

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره
یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره

یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره
می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش
اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره
انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه
اون یکی مداد برای آب و بابا نداره

یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی
اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره

یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد
مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره

یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان
یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره

یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش
یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره

یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن
یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره

یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی
یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره

تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن
یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره

یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا
یکی انقد دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون می گه
یکی اما خونشون اتاق بالا نداره

یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره
یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره

یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره
یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه
یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره

یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس
یکی هم برای گرمای دساش ها نداره

دخترک می گه خدا چرا ما ... مادرش می گه
عوضش دخترکم ، اون خونه لیلا نداره

یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه
هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره

یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره
می گه نزدیکیای ما آزمایشگا نداره

بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و
مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره

یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه
پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره

یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم
دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره

راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم
ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره
یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما
این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده
همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره

آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا
اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت
با نمی شه ، با نمی خوام ، ‌با نشد ، با نداره

حال و هواي داشتنت

هوايي كه تو توش نفس مي كشي
عطر گلش به آسمون مي رسه

كسي كه ديوونه ي چشمات مي شه
مثل من آخر به جنون مي رسه

جاده اي كه تو توش قدم مي ذاري
تا كهكشون راه شيري ميره

به هر كي مثل من نگاه بندازي
يه عمري قلبش به اسيري مي ره

اتاقي كه خواباتو توش مي بيني
بدون اينكه بدوني بهشته

زيبا نمي دونم چرا يه جوري
اسم تو رو خدا با من نوشته

شاخه گلي كه تو مي گيري دستت
تو هيچ خزوني ديگه خم نمي شه

زيبا بذار هر چي كه خواستن ، بگن
از عشق من به تو كه كم نمي شه

آب زلالي كه ازش مي نوشي
حس مي كنه زود رسيده به دريا

قطره ي آبم ديگه خوب مي فهمه
دريا يعني تو ، يعني عشق زيبا

سقفي كه بالاي سرت مي شينه
چه قدر به بالا بودنش مي نازه

اون تنها سقفيه كه توي دنيا
بازي و آسمون بهش مي بازه

فقط يه خطش و برات نوشتم
زيباي ماه من اينا بهانس

اينا همه گذشتن از جنونه
اينا همش رد شدن از ترانس

به كل آدما حسوديم مي شه
شايد يه بار اسم تو رو بيارن

به اونا كه زيبا مي خوام بدوني
اندازه ي من تو رو دوس ندارن

اوني كه تو قاموس ناز چشمات
دلت مي خواهد بهش بگي دخالت

يه جور جنونه كه حالا پزشكا
بهش مي گن گذشتن از حسادت

اينو نوشتم كه بگو عزيزم
همين حالا ، چه امروز و چه فردا

بدون اعتنا به حرف مردم
ديگه مي خوام سر بذارم به صحرا

برم يه جاي دور خيلي نزديك
يه جايي پشت عقده هاي دنيا

برم يه جا دنبال تو بگردم
دنبال تو ، دنبال عطر زيبا

اونقدر برم كه مردم زمونه
بدون حد و مرز و حرف و قانون

به مريمي كه عاشق زيبا شد
بگن توي كتاب و قصه ، مجنون

زيبا چرا من اينجوري نوشتم
تو هم مث من داري مي گي دوري ؟

مي گي تحملش كنم تا آخر
زيبا ولي نمي گي كه چه جوري؟

زيبا مي گي وصال تو عاشقي نيس
يه روز صدا تو نشنوم مي ميرم

اما نه ، هر چي تو بگي ، هميشه
خيال بكن حرفمو پس مي گيرم

من مي دونم يه روز گرم ابري
از پيش من مي ري واسه هميشه

به قول تو اين كار سرنوشته
نه و ، نمي خوام سرش نمي شه

مث نسيم اولاي پاييز
با طالعت مي ري و من مي مونم

بي خبر از اون مقصد طلاييت
مث ديوونه ها برات مي خونم

هر جا با هر كي توي دنيا ، بري
دلم عجيب هواتو كرده ، زيبا

اول اسم نازتم نمي دم
به لشگر ستاره هاي دنيا

تو گفتي عاشقي رسيدني نيست
درس مث روياي من كه كاله

مث ضريحي تو ، يه مرزي داري
شكستن ضريح تو محاله

زيبا فقط يه چيز ديگه مونده
اينكه مي گم ، تمام آرزومه

بگي مي دوني من چه قدر ديوونم
فقط همينو بدوني ، تمومه

تو مخمل صورتي خيالم
سر تو هر لحظه سر پادشاس

خيال چشماي قشنگ تو تخت
عادت و اين حرفا مال آدماس

كسي كه عاشق تو شد يه روزي
همه مي گفتن يه ذره آدمه

حالا مي گن مجنون عشق زيباست
توي شناسنامه ، ولي مريمه

زيبا ، نرو ، مي ري ولي ديوونت
يه روزي ثابت مي كنه به دنيا

كه آدما واسه جواب گرفتن
فقط بايد بريد سراغ زيبا

دو دقيقه بعد يه تماس كوتاه
يك شب نرم و خنك پاييزي

زيبا جونم كاش كه يكي مي فهميد
چقدر دوست دارم چه قدر عزيزي

پيمان سبز


آن روز در نگاه تو و خنده بهار
مي شد به منتهاي شكفتن اشاره كرد
مي شد ميان چشمك ياس و نسيم صبح
ل را فداي چشم نجيب ستاره كرد
هر صبح با صداي تو بيدار مي شوم
در قلب من هميشه مي آيد صداي تو
هر چه نگاه عاطفه و اشك شبنم ست
با قطره هاي ساكت باران فداي تو
اي انتظار خسته گل هاي رازقي
تو يادگار ميخك و ياس و شقايق ي
تو بردي از ميان سكوتم دل مرا
تو معني سرودن پاك حقايقي
تو جاده رسيدن قلبي به آسمان
من بي تو ذره ذره بدان آب مي شوم
تا سرزمين سبز تجسم مي آيم و
در بين راه عاشق مهتاب مي شوم
تو با وفاترين افق دور مبهمي
يادت كنار ساحل دل تاب مي خورد
هر قوي تشنه اي كه ترك مي خورد دلش
از بركه لطيف دلت آب مي خورد
نقاشي تمام افقهاي عالمي
نقاشي ام بدون تو بي رنگ مي شود
در شعر من هميشه تو معناي بودني
قلب غزل براي تو دلتنگ مي شود
تو قصه مهاجرت غم ز شهر عشق
تو ماندني ترين گل خوشبوي ميخكي
تنها تو بال عاطفه را ناز ي كني
تو مهربان ترين گل زيباي پيچكي
تب مي كند بدون تو احساس پاك عشق
جز تو چه كس نگاه مرا ناز ميكند
جز تو چه كس نگاه مرا ناز ميكند
جز تو چه كس كنار دلم مي نشيند و
روح مرا روانه پرواز ميكند
هر وقت شهر پنجره ها باز ميشود
من ابتداي نام ترا گوش مي كنم
وقتي به عشق مي رسم از لذت نگاه
غم را به حرمت تو فراموش ميكنم
آن لادني كه كاشته اي در دلم هنوز
گاهي دلش براي دلت شور مي زند
پروانه اي ز باغ تبسم مي آيد و
دل را به سوي شمع پر از نور مي زند
احساس من هميشه پر از قطره هاي عشق
قلبم بدون نام تو دلگير مي شود
هر صبح نغمه هاي من و قلب عاشقم
بر برگ هاي عاطفه تكثير مي شود
تو بهترين حكايت گل هاي نرگسي
با چشم تو نگاه پر از ياس مي شود
در لا به لاي عاطفه هاي نوازشت
عطر نجيب خاطره احساس مي شود
تا آخرين نگاه به ياد توام بدان
دل هر چه مي كند همه آن براي تو
قلب مرا كه برده اي و رفته ام ز دست
قلب تمام عشق پرستان فداي تو

زندگي

در حيرتم ز ثانيه هاي بهار عمر
در حسرت عبور شكيباي زندگي
در انتظار طايفه سبز بودنم
در انتظار رويش ميناي زندگي
در زندگي تمام غزل ها سراب بود
شعري نماند در دل شيداي زندگي
تو تا كنون تراوش يك اشك ديده اي
كه پر كند سراسر درياي زندگي
شب تا سحر ميان نقابي ز فاصله
من بودم و تفكر فرداي زندگي
آن دور دست كوچه آلاله هاي سرخ
يك كودك آمده به تماشا ي زندگي
پس زندگي چه بود جز آهنگ يك نفس
موسيقي تبسم و غوغاي زندگي
اي كاش مي شد از گل آلاله كلبه ساخت
در آن نشست و رفت به دنياي زندگي
مفهوم زندگي نه به معناي بودنست
در يك گل است لذت معناي زندگي
يك جرعه عشق با كمي از شهد عاطفه
اينست راز سبز مداواي زندگي
گلدان لاله هاي شفق خشك شد ز غم
در انتظار ياس شكوفاي زندگي
من ماندم و كبوتر و يك باغ آرزو
در جستجوي لذت و گرماي زندگي
يعني كجاست آن سر دنياي آرزو
كم كهن ز شرح حال دارزاي زندگي

راي ديدن تو

براي ديدن تو نقره ي ماهو چيدم
تا آسمون هفتم به خاطرت دويدم

براي ديدن تو آسمونو شكافتم
ستاره چشيدم تا طعمشو شناختم

براي ديدين تو خارا رو سجده كردم
به جاي چشم ابرا سوختم و گريه كردم

براي ديدن تو پاييز شدم شكستم
برف زمستون شدم رو بامتون نشستم

براي ديدن تو از درياها گذشتم
دور ضريح عكست شب تا سپيده گشتم

براي ديدن تو شدم مث پنجره
اشاره هات محاله از ياد چشمام بره

براي ديدين تو سوار موجا شدم
چون تو رو داشته باشم هميشه تنها شدم

براي ديدن تو عمري مسافر شدم
به اجترام اسمت رفتم و شاعر شدم

براي ديدن تو خط كشيدم رو تقدير
نگات مث يه صياد منو كشيد به زنجير

براي ديدن تو سنگا رو شيدا كردم
طلسما رو شكستم راها رو پيدا كردم

براي ديدن تو ، تو جنگلا گم شدم
بازيچه ي نگاه ساكت مردم شدم

براي ديدن تو خيلي چيزا شنيدم
خيلي كارا رو كردم اما تو رو نديدم

براي ديدن تو رفتم تو باغ شعرا
سراغ فال حافظ ، دنبال شعر نيما

براي ديدن تو چه دردايي كشيدم
تبم رسيد به خورشيد ،‌ تموم شدم ، بريدم

براي ديدن تو از خواب ، گل و پروندم
چه شبها مثل مجنون تو دشت و صحرا موندم

براي ديدن تو چه قصه ها كه داشتم
سر و رو شونه ي رنج چه روزا كه گذاشتم

براي ديدن تو قامت غصه خم شد
انگار كه قحطي اومد هر چي به جز تو كم شد

براي ديدن تو نياز نبود بگردم
تو هر جا با من بودي پس تو رو پيدا كردم

مثل اون موج صبوري كه فدا داده به دريا
تو مه ي مثل حقيقيت مهربوني مثل رويا
چقدر تازه و پاكي مث ياساي تو باغچه
مث اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه
تو مث اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم آخر
تو مثل بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون آبي كه رسمه بريزن پشت مسافر
مث برق دو تا چشمي توي يه قاب شكسته
مث پرواز واسه قلبي كه يكي بالهاشو بسته

مث اون مهمونه خوبي كه مي آد آخر هفته
مث اون حرفي كه از ياد دل و پنجره رفته
مث پاييزي وليكن پري از گلهاي پونه
مث اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه

تو مث چشمه آبي واسه تشنه تو بيابون
مث يه آشنا تو غربت واسه عاشق مجنون

تو مث يه سرپناهي واسه عابره غريبه
مث چشماي قشنگي كه تو حسرت يه سيبه
چشمه چشماي نازت مث اشك من زلاله
مث زندگي رو ابرا بودنت با من محاله

يه روزي بيا تو خوابم بشو شكل يه ستاره
توي خواب دختري كه هيچ كس و جز تو نداره

تو يه عمره مي درخشي توي قاب عكس خالي
اما من چشمامو دوختم به گلاي سرخ قالي
تو مث بادبادك من كه يه روز رفت پيش ابرا
بي خبر رفتي و خواستي بمونم تنهاي تنها

تو مث دفتر مشقم پر خطاي عجيبي
مث شاگردهاي اول كمي مغرور و نجيبي
دل تو يه آسمونه دل تنگه من زميني
مي دونم عوض نمي شي تو خودت گفتي هميني
تو مث اون كسي هستي كه مي ره واسه هميشه
التماسش مي كني كه بمون و مي گه نمي شه

مث يه تولدي تو مثل تقدير مث قسمت
مث الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت
مث نذر بچه هايي مث التماس گلدون
مث ابتداي راهي مث آيينه مث شمعدون

مثه قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيف كه پيشم نمونن چشاي به اين قشنگي

پر نازي مث ليلي پر شعري مث نيما
ديدن تو رنگ مهر رفتن تو رنگ يلدا
بيا مث اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد
ديد يارش داره مي ميره موندش و صرفنظر كرد

اگه دلــــــم تنگ میشه خیلی برات منو ببخش
اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش
منو ببخـــــش اگه شبا ستاره ها رو میشمارم
اگه همش پیش همه بهت میگم دوستت دارم
منو ببخـــــش اگه برات سبد سبد گل میچینم
منو ببخش اگه شبا فقط تورو خــواب می بینم
منو ببخــــــش اگه تورو میسپارمت دست خدا
اگه پیش غریبه هــــــــا به جای تو میگم شما
منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کـمم
تو یه فرشته ای و من خیلی باشــــم یه آدمم
منو ببخش اگه فقط میخوام بشی مـــال خودم
ببخش اگه کمم ولــــی زیادی عاشقت شدم

و مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خک گلدانم
تو دریای ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و سکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یککبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می ایی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

ديوونتم ، ديوونتم ،‌ ديوونه

شب شده ساكته دوباره خونه
مي گرده دل دنبال يك بهونه

مي گرده باز گنجه ي خاطراتو
پي يه حرف ناب و عاشقونه

عكس تو رو باز مي ذاره روبروش
كه تا ته شب واسه تو بخونه

دلم تو التهابه كه چه جوري
قدر چشاي نازتو بدونه

تو عصري كه قحطي عطر ياسه
اما به جاش دوست دارم گرونه

كافيه اسمتو يه جا ببينم
تا حس شعرم بزنه جوونه

من نمي تونم بگم اندازه شو
اينو فقط شايد خدا بدونه

محاله كه عشق ما رو ندونن
برو سؤال كن از گلاي پونه

اگه بخوان خيلي كم از تو بگن
مي گن همون كه خيلي مهربونه ؟

بي خبري تو ولي از حال من
ميندازم اينو گردن زمونه

چقدر حسوديم مي شه وقتي همه
بهم مي گن دل تو پيش اونه ؟

من خودم باز مي زنم به اون راه
مي گم بياريد واسه من نشونه

اما تا كي فريب بدم دلم رو
اون داره كلي آدرس و نشونه

مهم ولي تويي كه اسم نازت
با من يه جايي پشت آسمونه

اونا نمي دونن ستاره هامون
دوتاس ولي توي يه كهكشونه

اينو بخون تا دوباره بدوني
ديوونتم ، ديوونتم ، ديوونه

تكرار بهار

اي ماجراي آبي پرواز تا خدا
اي انتهاي مرز تمام گذشته ام
اي بي رياترين نفس پاك ياس ها
با نام تو كتاب وفا را نوشته ام
در زير دانه هاي قشنگ تگرگ عشق
من بودم و خيال تو و يك سبد بهار
يك آٍمان شكوفه زيبا و پاك ياس
از آن طلوع مانده برايم به يادگار
اي مهربان ترين از تپش غنچه هاي ناز
اي سرگذشت رويش رعناي عاطفه
اي دست تو پناه هزاران گل سپيد
اي چشم تو حكايت درياي عاطفه
بي تو شكست خاطره هاي بلوغ عشق
بي تو غروب واژه رويا هميشگي ست
بي نو ترانه هاي محبت غريبه اند
چشم تو شهر آبي درمان تشنگي است
بر گرد ك.چه دل آلاله ها هنوز
در آرزوي لحظه ديدار مانده است
چشمان صد هزار شقايق به ياد تو
تا صبحگاه عاطفه بيدار مانده است
برگرد اي تراوش شبنم ز برگ ياس
برگرد و باز ترجمه كن انتظار را
برگرد و داستان دلم را مرور كن
تكرار كن براي غزل بهار ر

يه دل دارم خدا داره زمين داره ، هوا داره
ميون درياي غمش ، كشتي و نا خدا داره

يه دل دارم ترك داره ترس و يقين و شك داره
رو بام برفيش ، هميشه يه دنيا بادبادك داره

يه دل دارم وفا داره يه طاقي از طلا داره
تو بهترين جاش يه دونه قصرو يه پادشا داره

يه دل دارم نگين داره هوا داره ، زمين داره
تو درياي پر از غمش قايق و سرنشين داره

يه دل دارم غصه داره قفلاي سربسته داره
از اونا كه ميان مي رن يه عالمه قصه داره

يه دل دارم ، خيال داره عين پرنده ، بال داره
زخميه اما زخماشم تماشا داره ، فال داره

يه دل دارم درد داره زمستون سرد داره
رنگ بهار و نديده خزوناي زرد داره

يه دل دارم شيشه داره تبر داره ، تيشه داره
آرزوهايي كه شايد يه روزي وا مي شه داره

يه دل دارم دعا داره خوبي داره ، خطا داره
خودش مي گه تو اين زمون اين دل كجا بها داره

يه دل دارم صدا داره شادي كه نه ، بلا داره
يه جاش كويري يه جاش ابر هر كدومو جدا داره

يه دل دارم جنون داره سرخي رنگ خون داره
عاشقه و خودش مي گه هر چي داره از اون داره

يه دل دارم دونه داره لاله داره پونه داره
طفلكي فهميده كه يه صاحب ديوونه داره

يه دل دارم ديدن داره ديوونگيش چيدن داره
جوريه حالش كه فقط يه دنيا پرسيدن داره

يه دل دارم دريا داره كوير داره ، صحرا داره
دنياي ما ، هيچه پيشش واسه خودش دنيا داره

يه دل دارم ، بارون داره ليلي داره ، مجنون داره
ناخونده توش زياد مياد اون هميشه مهمون داره

يه دل دارم سفر داره خنده براش ضرر داره
گوش ندادن به تپشش خيلي جاها خطر داره

يه دل دارم ، اگر داره رو همه چي اثر داره
خودم تعجب مي كنم از همه چي خبر داره

يه دل دارم حباب داره تشنه كه مي شم ، آب داره
گاهي يه چيزايي مي گه مي گه بكن ، ثواب داره

يه دل دارم پري داره ونوس و مشتري داره
زير پاهاي اسم اون فرشاي مرمري داره

يه دل دارم اسير داره كارش يه جايي گير داره
براي خاطرات من صندوقي از حرير داره

يه دل دارم ماه داره بيراهه و راه داره
اندازه ي ابراي سرد دردسر و آه داره

يه دل دارم آتيش داره تو ابرا قوم و خويش داره
نه راه پس مونده براش نه طفلي راه پيش داره

يه دل دارم رقيب داره فراز داره ، نشيب داره
با اينكه آدم نشده كلي درخت سيب داره

يه دل دارم كه غم داره يه عمره اونو كم داره
وقتي كه رفته ، وقتي نيست بي خود چرا بگم داره

يه دل دارم فقط دله قايق عشقش تو گله
غروبا بيشتر مي گيره اما هميشه غافله

يه دل دارم اما مي گه غلط نوشتي ، ننويس
تو خيلي وقته كه داديش اونم كه حالا پيش تو نيس

راس مي گه ، عاشقم ديگه عاشق و كلي بي حواس
اصن يادم نبود كه دل پيش خودم نيست و كجاس

خلاصه كه اون لغتي كه يكيه با دو تا حرف
چيزيه كه نداشتنش بيشتر واست مي كنه صرف

از ته دل ، نه ، نمي گم ولي اگر كه دل نبود
دروغ چرا ، تو دنيامون انقدر غم و مشكل نبود

پيش روي دلم مي گم توهين نباشه به دلا
خوش به حال بي خيالا خوشا به حال عاقلا

شاكي پرونده سلام ، درسته من متهمم
حتي براي متهم شدن پيش تو هم كمم
چه ذوقي كردم ، شنيدم گفتي شكايت مي كني
اما دلم گرفت كه گفتي ،
منو اذيت مي كني
من تو رو اذيت مي كنيم ، مني كه مي ميرم برات
مني كه تندي مي شكنم زير تولد نگات
تو حكم من نوشته بود ، طبق مواد يك و بيست
تو روزگار من و تو اين كارا عاقلانه نيست
معلومه عاقلانه نيست ، عاشق كه عاقل نمي شه
ولي با اين جواب من كه حكمي باطل نمي شه
شاكي
محترم ، گلم ، بگو كه زندونيم كنن
بگو پيش پاي چشات ، يك شبه قربونيم كنن
بگو به افتخار تو ، بيان منو دار بزنن
علت ديوونگيمو ، تو كوچه ها جار بزنن
بگو كه از رو قصمون كلي لالايي بسازن
عكساي زيبا رو ولي اينجا و اونجا ، نندازن
آخه حسودي مي كنم ، بفهمن اين راز و همه
فردا تقلب كنن از جنون اين متهمه
دوس ندارم زيباي من از هر كسي شاكي باشه
متهم اون نبايد تو كره ي خاكي باشه
شاكي من ، قانون مي گه : به هر كي رو كنه جنون
چون قانونو نمي شناسه ، ديگه نه تنبيه و نه اون
متهمت ، اما مي خواس ، شامل اين بندا نشه
به خاطر همين داره ،
باراي عقلو مي كشه
نشسته تنها ، اين گوشه ، بدون حامي و وكيل
كلي خوشش اومده از عشق تو وجرم و دليل
خوب مي دونه اگه وكيل ببنده اين پرونده رو
مي چينه از لباي تو گلاي سرخ خنده رو
درسته كه عاشقتم ، اما مگه من ديوونم
خنده رو از تو بگيرم ، كه بي چشات نمي تونم
خلاصه كه
شاكي ماه ، صاحب پرونده ي من
خاطره ي گذشته هام ، مالك آينده ي من
متهمت قصدي نداشت ، عاشقيشو به دل نگير
فقط اونو قبول بكن ، به چشم مجرمي اسير
اينجا وكيلي نمي ياد كه بگه من جنون دارم
چون اگه آزادم كنن ، باز سرتو درد مي يارم
شاكي نازنين من ، مزاحمت شدم ، ببخش
مثل تمام لحظه ها ، بتاب و آروم بدرخش
متهمت قول مي ده كه ديگه به تو نامه نده
درسته ديوونس ولي موندن رو قول بده
فك نكني نامه ي من شده مثل دفاعيه
شاكي گل ، نشون ندي اين مدرك و به قاضيه
نشون بدي اونم مي گه به خاطر درد جنون
متهمت گناه داره ، بگذر از اتهام اون
ولي
تو اين كار و نكن ، مي خوام اسيري بكشم
تابلوي چشماي تو رو ناز و كويري بكشم
فداي چشمات كه تو نور ، هطار و صد رنگ مي شه
زرد پاييزي مي پوشي ، چشات چه خوش رنگ مي شه
راحت شدي از دست من با شعر و عشق و التماس
نمي گم اما ، نمي يام ، بيرون از اين رخت و لباس
به شاكي مثل گلم
، از مني كه متهمم
زيبا جون اشكال نداره ، امضا كنم كه مريمم ؟
مريم ديوونه ي تو ، يازده آبان و يه روز
جرم من افتخارمه ، به قاضيم مي گم هنوز
يادت باشه لحظه ي صدور حكم ، تو محكمه
دلت نسوزه ، نگذري از تقصير متهمه
شاكي هيچ كس نشو ، فقط اينو ازت مي خوام
فداي شاكي
گل و جرم جنون و اتهام
الهي دروازه ي بخت ، به روت هميشه وا بشه
دست به خاكستر بزني ، الهي كه طلا بشه
متهم هر چي رديف ، رديف پنج و دو و سه
نمي ذارم تو عاشقي ، كسي به گردم برسه

من نباشم

من نباشم كي تو رؤيا ، موهاتو ناز مي كنه
كي با بالاي شكسته با تو پرواز مي كنه
راس بگو من كه نباشم اخماي پيشونيتو
كي مياد دونه دونه با حوصله باز مي كنه

من نباشم كي مي شينه تا سحر بالاي سرت
كي مياد برداره اشكو از رو چشماي ترت
من نباشم كي مياد موقع رفتن اشكاشو
مي كنه بدرقه ي راه بلند سفرت

من نباشم كي گلاي خواهشت رو آب ميده
كي به فريادت با حس عاشقي جواب مي ده
راس بگو به غير من كدوم ديوونه اي مياد
واسه هر اشاره كردنت دو تا كتاب مي ده

من نباشم كي مياد با خواهش و با التماس
با يه عالم گل اركيده و كلي گل ياس
منّت چشماتو مي كشه فقط به اين اميد
كه بهش بگي برو ، شعراي تو پر از خطاس

من نباشم كي مياد ناز نگاتو مي خره
كي مياد دنبال تو تو رو تا خورشيد مي بره
من نباشم كي ميگه هميشه حق با توئه
واسه ي خاطر تو جون مي ده پشت پنجره

من نباشم كي مي باره تو زمون تشنگيت
كي مي خواد تو رو مث من تو تموم زندگيت
من نباشم كي با چشماي تو سازشش مي شه
با تموم مهربوني و غم و ديوونگيت

من نباشم كي واسه خوابت لالايي مي خونه
تو هر هوايي باشي ،‌ باز تو دنيات مي مونه
من نباشم كي بهت مي گه بازم عاشقتم
اگه حتي دلمو بشكنه و برنجونه

من نباشم كي تحمل مي كنه كار تو رو
با رقيب گشتنا و اذيت و آزار تو رو
تو خودت داور ميدون شو بگو من نباشم
كيه كه جواب نده تلخي رفتار تو رو

من نباشم كي برات قصه مي گه تا بخوابي
كي مياد سراغ رؤيات تو شباي مهتابي
من نباشم كي بيداره تا تو خوابت ببره
كي قايم مي شه لاي ابرا كه راحت بتابي

من نباشم كي كلافت مي كنه با سؤالاش
كي تو رو بهم مي ريزه ، با بيان خيالاش
ولي بي انصافيه ، اينم بگم ، من نباشم
كي تو نامه جاي اسمت ماهو مي ذاره بالاش

من نباشم كي تو هر چيزي بگي گوش مي كنه
كي به خاطر تو دنيا رو فراموش مي كنه
من نمي گم تو بگو كه كي زمون قهر تو
همه ي مردم دنيا رو سياپوش مي كنه

من نباشم كي تو رؤيا درو روت وا مي كنه
هر چي كه گم مي كني يه جوري پيدا مي كنه
واسه ي من افتخاره ، نگي منت مي ذاره
ولي كه اندازه ي من ، زيبا ‌زيبا مي كنه

من نباشم كي به مرغ عشق تو دونه مي ده
كي به طاووس قشنگ آرزوت لونه مي ده
كي به اون سري كه توش عشق يه آدم ديگس
با نهايت جنون و عاشقي شونه مي ده

من نباشم كي واست حرفاي رنگي مي زنه
ديگه كي حرف چش به اون قشنگي مي زنه
كي مياد به جاي طرحاي قديمي و زياد
روي نامه طرح برگ توت فرنگي مي زنه

من نباشم كي مياد انقدر برات دعا كنه
هر چي برگردوني رو تو ، باز تو رو صدا كنه
كيه كه بدونه ديشب با رقيبش بودي و
اونقدر عاشقت باشه ، بازم بهت نگاه كنه

من نباشم مي دونم تو استراحت مي كني
اولش ساده به اين نبودن عادت مي كني
اما وقتي فهميدي راس راسي عاشقت بودم
نمي گي اما يه كم ، احساس غربت مي كني

من نباشم اگه حس كردي يه كم غريب شدي
از يه عاشق يا يه شمع سوخته بي نصيب شدي
بنويس رو كاغذ و بده دس باد بياره
بنويس فقط تويي ، چون ديگه بي رقيب شدي

من ميام گذشته رو مي دم دس آب روون
بعدشم با التماس بهت مي گم ديگه بمون
اگه پاي كسي تو زندگي ما وا نشه
مي تونيم با هم بريم تا هفت تا شهر آسمون

من نباشم يه روز امتحان كن و بگو چي شد
اگه امتحان مي كردي تو ، چه قد چيزا مي شد
بعد امتحان اگه يه وقت كسي بود مث من
نشونم بده بگو شاگرد اولت كي شد

من نباشم مي دونم فكر مي كني خود خواهيه
ولي اين حقيقته ، قصه آب و ماهيه
هيچ كسي نمي تونه اونقدر دوست داشته باشه
عشق من يه عشق آسموني و الهيه

من نباشم ولي نه ،‌ بايد خودت بگي بيا
تو بايد فرقي بذاري ميون عاشقيا
ديگه ما تو عصرمون ليلي و مجنون نداريم
قلبامون سنگي شدن ،‌ رنگ دلامونم سياه

من نباشم به خدا قدر تو رو نمي دونن
دوس دارن باهات بسازن و ليكن نمي تونن
من مي رم تا كه نباشم ولي يك چيزو بدون
اونا هيچ كدومشون تا آخر باهات نمي مونن

[یک حقیقت تلخ
[یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره
یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره
یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره
می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره
یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش
اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره
بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره
انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره
یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه
اون یکی مداد برای آب و بابا نداره
یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی
اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره
یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد
مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره
یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان
یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره
یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش
یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره
یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن
یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره
یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی
یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره
تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن
یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره
یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا
یکی انقد دیده که میل تماشا نداره
یکی از واحدای بالای برجشون می گه
یکی اما خونشون اتاق بالا نداره
یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره
یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره
یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره
یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره
یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه
یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره
یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس
یکی هم برای گرمای دساش ها نداره
دخترک می گه خدا چرا ما .... مادرش می گه
عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره
یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه
هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره
یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره
می گه نزدیکیای ما آزمایشگا نداره
بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و
مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره
یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه
پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره
یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم
دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره
راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم
ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟
بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره
یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره
همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما
این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره
خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده
همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره
آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا
اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره
کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت
با نمی شه ، با نمی خوام ،‌با نشد ، با نداره [/

تو یعنی:

تو یعنی گونه های غنچه ای را
به رسم مهربانی ناز کردن
تو یعنی کوچه باغ آرزو را
به روی گام یاسی باز کردن
تو یعنی وسعت معصوم دل را
به معنای شکفتن هدیه دادن
تو یعنی بوته ای از رازقی را
میان حجم گلدانی نهادن
تو یعنی جستجوی آبی عشق
تو یعنی فصل پاک پونه بودن
تو یعنی قصه شوق کبوتر
تو یعنی لذت سبز شکفتن
تو یعنی با تواضع راز دل را
به یک نیلوفر بی کینه گفتن
تو یعنی وسعتی تا بی نهایت
تو یعنی نغمه موزون باران
تو یعنی تا ابد ایینه بودن
برای خاطر دلهای یاران
تو یعنی در حضور نیلی صبح
گلی را به بهار دل سپردن
تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد
هزاران دست تنها را فشردن
تو یعنی مثل شبنم عاشقانه
گلوی یاس ها را تازه کردن
تو یعنی حجم رویای گلی را
میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی پونه را زیر باران
میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی بی ریا چون یاس بودن
و یا به شهر شبنم ها رسیدن
تو یعنی انتظار غنچه ها را
میان شهر رویا خواب کردن
تو یعنی غصه های زرد دل را
به رنگ نقره مهتاب کردن
تو یعنی در سحرگاهی طلایی
به یک احساس تشنه آب دادن
تو یعنی نسترن های وفا را
به رسم مهربانی تاب دادن
تو یعنی غربت یک اطلسی را
ز شوق آرزو سرشار کردن
تو یعنی با طلوع آبی مهر
صبور و شوق آرزو سرشار کردن
تو را آن قدر در دل می سرایم
که دل یعنی ترا زیبا سرودن
فدای تو شقایق احساس
و رویای بی آغاز سرودن

مخمل خاطره ي تو

وقتي كه نگات مي شينه روي ديوار اتاقم
عكس تو ، تو قاب چوبي دوباره مياد سراغم
ياد اون روزا مي افتم ، با تو بودن زير بارون
وقتي كه شرمنده بودن ، پشيمون ليلي و مجنون

ياد اون شبا مي افتم ، لب اون چشمه ي جاري
كه گرفت از ما يه عكاس ، دو تا عكس يادگاري
يكي شون سهم تو بود و يكي شونم مال من بود
كجا فكرشو مي كرديم ، آخرش جدا شدن بود

زير رعد و برق تقدير ، من و تو با هم شكستيم
توي رؤياهامون اما ، هنوزم صاف و يه دستيم
گل سرخي اينجا روي طاقچس ، خاطرش هست و خودش مرد
توي ميدون زمونه ، من و تو بازي رو باختيم

تقصير طالع ما بود ، سرنوشتو خوب شناختيم
مث اون كلاغ قصه ، كه نمي رسيد به خونه
دوس نداش كه مال هم شيم دست بي رحم زمونه
اسمش اينه كه تو رفتي ، يادگاريت رو به رومه

تو رو داشتن تا هميشه منتهاي آرزومه
بي گناهي ، اما كوچت ، چه آتيشي زد به ريشه م
هميشه بهت مي گفتم ، نباشي ديوونه مي شم
مي دوني ما بي گناهيم ، جرممون فقط وفا بود

هيچ دلي راضي نمي شه ، كه بگه تقصير ما بود
مخمل خاطره ي تو ، تو صندوقچه ي چوبي
خوابيده مثل يه قصه ، پر راز و پر خوبي
تو رو مي سپرم به دست صاحب پونه و خورشيد

اما افسوس و صد افسوس كه تو رو به من نبخشيد

فانوس مشكي
توي دنيايي كه قلبا ، هر كدون يه جا اسيرن
كاش به فكر اونا باشيم كه از اين زمونه سيرن
اونا كه تو عصر آهن ، تشنه ي يه جرعه يادن
كاش كه دست كم نگيريم ، اينجور آدما زيادن
نذاريم كه تو چشاشون ، بشينه دونه ي اشكي
اونا فانوسن و خاموش ، آره فانوساي مشكي
دنياشون شايد يه شهره ، خالي از قهر و دو رنگي
توي سينشون يه قلبه جاي اين دلاي سنگي
چهرشون شايد به ظاهر مث ديگران نباشه
اما نور مهربوني ، توي شهرمون مي پاشه
غم چشماشون عجيبه ، توي خاطرا مي مونه
ما ازش خبر نداريم ، چيزي رو كه اون مي دونه
توي اين عصر پر از درد، خيلي آدما يه دنيان
خيليا تو جمع دنيا ، بي قرار و تك و تنهان
زير سايه ي سلامت ، هواشونو داشته باشيم
توي جمع بي قرارا ، عطر خوشبختي بپاشيم
به بهونه ي زمونه ، نذاريم كه برن از ياد
بذاريم زنده بمونن ، مث عشق پاك فرهاد
قصه ي فانوس مشكي ، صحبت ديروز و فرداس
قصه شون مال حالا نيست ، از حالا تا ته دنياس
نمي گم با اين ترانه ، گل كنه محبتامون
جايي رو بايد بگيرن ، هميشه تو فرصتامون
اين ترانه يه اشارس به دلاي خواب و بيدار
كه به ياد اونا باشيم همه به اميد ديدار
غم تنهايي رو بايد از نگاهشون بخونيم
خدا خيلي مهربونه ، اگه ما بنده ي اونيم

رفع زحمت
حافظ كنار عكس تو من باز نيت ميكنم
انگار حافظ با من و من با تو صحبت ميكنم
وقت قرار ما گذشت و تو نمي دانم چرا
دارم به اين بد قوليت ديريست عادت ميكنم
چه ارتباط ساده اي بين من و تقدير هست
تقدير و ويران ميكند من هم مرمت مي كنم
در اشتباهي نازنين تو فكر كردي اين چنين
من دارم از چشمان زيبايت شكايت مي كنم
نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت
هر جاي دنيا كه روم احساس غربت مي كنم
بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست
در حمل بار غصه ات با شوق شركت ميكنم
يك شادي كوچك اگر از روي بام دل گذشت
هر چند اندك باشد آن را با تو قسمت ميكنم
خسته شدي از شعر من زيبا اگر بد شد ببخش
دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت ميكنم

بیتی
مگه ازت چی کم دارم که روز و شب ناز می کنی
فکر می کنی ازم سری ، بال داری ، پرواز می کنی ؟
ما رو بگو سپردیمش دل و چشامونو به کی
اون که به زندگی می گه ، نمایش عروسکی
دارم از تو می نویسم تو یه روز سرد برفی
قلمم نمی نویسه ، می گه تو نداری حرفی
برو دیگه نبینمت ، خاطر خواهیت دروغ بوده
تو خلوتم با گریه هام ، چه قدر سرت شلوغ بوده
روشنی چشات نداره مرزی
تو خیلی بیشتر از اینا می ارزی

لم می خواد یه چیزی رو بدونی
دیگه نه عاشقی نه مهربونی
منم دیگه تصمیمم رو گرفتم
اصلا نمی خوام که پیشم بمونی
دیشب که داشتم فکرام و می کردم
دیدم با تو تلف شده جوونی
یه جا یه جمله ی قشنگی دیدم
عاشقو باید از خودت برونی
چه شعرایی من واسه تو نوشتم
تو همه چیز بودی جز آسمونی
یادت میاد منتم رو کشیدی ؟
تا که فقط بهت بدم نشونی ؟
یادت می اد روی درخت نوشتی
تا عمر داری برای من می خونی ؟
یادت میاد حتی سلام من رو
گفتی به هیچ کس نمی رسونی
حالا بیار عکسامو تا تموم شه
اگر که وقت داری اگه می تونی
نگو خجالت می کشی می دونم
تو خیلی وقته دیگه مال اونی
خوش باشی هر جا که می ری الهی
واست تلافی نکنه زمونی

نمی خوام از آسمون چیزی برات بیارم

عکستو رو قله ی هیمالیا بذارم
نمیخوام از پشت ابر ماهو واست بچینم
فقط تو خواب و رویا تو باشی درکنارم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام تو رویام سوار ابرا بشم
تو آرزوی کالم باز با تو تنها بشم
من نمیخوام که با شعر حرفمو گفته باشم
توی خیالم واسه تو شب یلدا باشم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام فکر کنی که عاشقیم یه حرفه
یه کم اگه نباشی آب میشه ٬ مثل برفه
دلم میخوام بدونی دلم مث یه دریاس
به وسعت نگاهت ٬ عمیق و خیس و ژرفه
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام بگم که چشات خود ستارس
چشات اگه نباشه ستاره بی اشارس
من نمیخوام رو کاغذ فقط نوشته باشم
دیدن روی ماهت تولد دوبارس
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام بگم که صدبار واسه تو مردم
قد تموم دنیا عاشق و دلسپردم
میخوام خودت حس کنی بدون طعم حرفت
چقدر تو قحطی نور ٬ لحظه ها رو شمردم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام بهار شه ٬ من عاشق پاییزم
پاییز میشه عاشقتر ٬ واسه تو اشک میریزم
من نمیخوام عاشقیم مثل بقیه باشه
فقط بگم فدات شم ٬ فقط بگم عزیزم
میخوام برات بمیرم ٬ شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام با چشمام بهت بگم دیوونم
من دوست دارم بگی که ٬ نگو ٬ خودم میدونم
من نمیخوام آخر قصه مونو بدونی
من نمیخوام زبونی بگم پیشت میمونم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
نمیخوام از اون بالا ماهو برات بدزدم
یا که نشونت بدم عاشقیمو با غصم
من نمیخوام که دنیا فقط تو رویا باشه
از گلای ارکیده قصری برات بسازم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام داشتنت واسه من آسون بشه
نعمت با تو بودن اینجا فراوون بشه
من نمیخوام با خودت بگی که نه محاله
مریم عاشق من شبیه مجنون بشه
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام بگم که بباری بارون میاد
به خاطر تو چشم گلای رز خون میاد
من نمیخوام فکر کنی حرفای عاشقونم
همین جور آسون میره ٬ همین جور آسون میاد
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام که کوه رو بشکافمش با تیشه
پر سیاوشونو ببرمش با ریشه
من نمیخوام تو نامه یه قولی داده باشم
که میمونم کنارت حتی پس از همیشه
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
نمیخوام این نوشته کارا رو بدتر کنه
پلکاتو سنگین کنه ٬ اون چشاتو تر کنه
من نمیخوام با حرفام یه وقت دلت بلرزه
آتیش تصمیممو رنگ خاکستر کنه
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام بگی نه ٬ میخوام برات بمیرم
برای اولین بار اجازه هم نگیرم
من نمیخوام فکر کنی رها میشم با مردن
مرگ منم میگه که صید تو ام ٬ اسیرم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
دیگه دارم میمیرم ٬ ببین چشامو بستم
به عشق مردن برات تو انتظار نشستم
من نمیخوام که قلبی برای من بشکنه
من نمیخوام بشکنی ٬ من واسه تو شکستم
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من واسه ی تو مردم ٬ این حرف آخرینه
دوس ندارم به جز تو کسی اینو ببینه
تو توی آسمون باش این جاها جای تو نیست
تو قلب آسمونی ٬ اینجا زیرزمینه
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی
شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی
من نمیخوام گل برام بیاری پرپر کنی
این شعر آخریمو یه وقتی از بر کنی
بقیه روزای طلایی عمرتو
یه وقت خدا نکرده با سرزنش سر کنی
میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

خودمو،اونا رو حتی تو رو دوس ندارم

دیگه از منم گذشت که عاشق کسی بشم

حتی اون دیوونه بازی ها رو من دوس ندارم

آره راست می گی یه وقت جونم سرعشق می رفت

دیگه حتی فکر اون روزا رو من دوس ندارم

یه گره رو پیشونی، یه نگاه جای دیگه

حق دارم بگم که من عاشقی رو دوس ندارم

نه غریبه کاری کرد،نه آشنا خیری رسونه

هیچ کدوم،غریبه و آشنا رو دوس ندارم

می دونم کفره ولی دعا واسم فایده نداشت

من دعا نمی کنم،دعا رو دوس ندارم

کاش می شد همون بچه می موندیم همیشه

گر چه من خیلی بدم،بچه ها رو دوس ندارم

یه زمانی یه نگاه وجودمو تکون می داد

ولی حالاحتی اون نگاه و هم دوس ندارم

یعنی چی دیوونتم،می خوامت ، دوستت دارم؟

نمی دونم چرا این جمله ها رو دوس ندارم؟

خدا هر چی سر رام بود طعم تلخی رو می داد

آخه من می خوام بگم بدبختی رو دوس ندارم

خدایا هیچکی نساخت با تک دل بی قرارم

این یکی حق با منه،بنده ها تو دوس ندارم

همه عمرم توی سوختن واسه پروانه گذشت
ولی دل سنگم و حتی شمعا تو دوس ندارم

تا قيامت
من ميگم بهم نگاه آن
تو ميگي آه جون فدا آن
من ميگم چشمات قشنگه
تو ميگي دنيا دو رنگه
من ميگم دلم اسيره
تو ميگي آه خيلي ديره
من ميگم چشمات و واآن
تو ميگي من و رها آن
من ميگم قلبم رو نشكن
تو ميگي من مي شكنم من ؟
من ميگم دلم رو بردي
تو ميگي به من سپردي ؟
من ميگم دلم شكسته است
تو ميگي خوب ميشه خسته است
من ميگم بمون هميشه
تو ميگي ببين نمي شه
من ميگم تنهام مي ذاري
تو ميگي طاقت نداري
من ميگم تنهايي سخته
تو ميگي اين دست بخته
من ميگم خدا به همرات
تو ميگي چه تلخه حرفات
من ميگم آه تا قيامت
برو زيبا به سلامت
من ميگم خدا به همرات
تو ميگي چه تلخه حرفات
من ميگم آه تا قيامت
برو زيبا به سلامت

صحبت عاشقی بشه ستاره رو خواب می کنی

دریا رو آتیش میزنی ، ابرا رو بی تاب می کنی وقتی فقط اونو می خوای ماهو نشونه می کنی میری تو قلب آسمون صبرو دیوونه میکنی وقتی میبینی عاشقی دنیا رو میریزی به پاش طلا رو قیمت میذاری با برق ناز خنده هاش وقتی میفهمی عاشقی میری سراغ پنجره قلبتو میسپاری دس قصه و عشق و خاطره وقتی میفهمی عاشقی سوار رویاها میشی میری تا جاده های دور ، اون بالاها خدا میشی وقتی میبینی عاشقی ماهو میخوای شکار کنیمیخوای که خورشید خانومو یه شب بری بیدار کنیوقتی میفهمی عاشقی سنگ و با شیشه میبینیگمشدتو مال خودت واسه همیشه میبینیوقتی میبینی عاشقی با آینه خونه میسازیرنگین کمونو میاری تو گردن ماه میندازیوقتی میبینی عاشقی میخوای همه خبر بشنگلا به خاطر شما تازه و تازه تر بشنوقتی میفهمی عاشقی میبینی پادشا شدیاز همه ی مردم شهر یه آسمون جدا شدی وقتی میبینی عاشقی خودت میمونی و خودشجونتو حاضری بدی به خاطر تولدش

یادمه اولین روز گونه هامو تر کردید

وقتی دیدید دیوونه ام حرفامو باور کردید
خیالتون راحت شد که بی شما میمیرم
محبتو از اون وقت کمتر و کمتر کردید
گفته بودید با منید ٬ حتی اگه نباشم
کلاغ خبر میاورد شبو با کی سر کردید
شما دوستم نداشتید از چشماتون میبارید
نمیدونم شعرامو واسه چی از بر کردید
از هرجا میگذشتید گل به پاتون میریختم
شما به جاش تو قلبم هزارتا خنجر کردید
عزیز بودید فراوون ٬ زجرم دادید چه آسون
وجودتون رو با زجر واسم عزیزتر کردید
به یادتون نمونده ٬ تو اون غروب پاییز
پیش هزارتا شاهد دستم انگشتر کردید
چه روزایی که شونه ام پناه اشکاتون شد
رو زانو های خستم ٬ خستگی رو در کردید
انگار خوشی نمیخواست من مزه اش رو بفهمم
یه روز که گل میدادم نداده پرپر کردید
چیزی نبود تا اون روز آروم بودیم و خوشبخت
تمام این کارا رو اون روز آخر کردید
پس نذرامون چی میشه ؟

حتما به یادتون نیست ٬ واسه ضریح آقا نذر کبوتر کردید
حق با شما ٬ من کجا ٬ شما کجا و تقدیر
میوه ی خوشبختی رو همیشه نوبر کردید
من که چیزی نگفتم که دلتون گرفته
این اولین باره که شما باهام قهر کردید
همون کلاغه میگفت یه جا شما رو دیده
انگشترو تو دست یه کس بهتر کردید
من که پسش ندادم ٬ دادم به همسایتون
گفتم دیگه درست نیست شما مارو تر کردید
یه چیزی مینویسم خدا منو ببخشه
اگه یه وقت به هم خورد ٬ منتظرم برگردید
یه چیزی مینویسم خدا منو ببخشه
اگه یه وقت به هم خورد منتظرم برگردید

دیگر مرا به معجزه دعوت نمی کنی

با من ز درد حادثه صحبت نمی کنی

دیریست پشن پنجره ماندم که رد شوی
اما تو مدتی ست اجابت نمی کنی
دلی که داده ای به من از یاد برده ای
گفتی ز باغ پنجره هجرت نمی کنی
بیمار عشق توست پرستوی روح من
از این مریض خسته عیادت نمی کنی
باشد برو ولی همه جا غرق عطر توست
گرچه تو هیچ خرج صداقت نمی کنی
یکبار از مسیر نگاهم عبور کن
آنقدر دور گشته که فرصت نمی کنی
گل های باغ خاطره در حال مردنند
به یاس های تشنه محبت نمی کنی
رفتی بدون آن که خداحافظی کنی
دیگر به قاب پنجره دقت نمی کنی
امروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفت
این سیب را برای چه قسمت نمی کنی
یعنی من از مقابل چشم تو رفته ام
این کلبه را دوباره مرمت نمی کنی
زیبا قرارمان همه جا هر زمان که شد
گرچه تو هیچ وقت رعایت نمی کنی

اونی که گفتم نرو گفت نمی شه

دیروز دیگه رفت واسه ی همیشه

وقتی میخواست بره من رو صدا کرد
وایساد و تو چشمای من نگاه کرد
گفت می دونی خودت واسم عزیزی
این اشکارم بهتره که نریزی
باید برم سفر واسم بهتره
ولی کسی که مونده عاشقتره
تقدیر ما از اولم همین بود
یکی تو آسمون یکی زمین بود
هرجا برم همیشه ایرونی ام
غرق یه جور حس پریشونی ام
خدا نخواست همیشه پیشم باشی
ولی مهم اینه که مریم باشی
تو تقدیر ما هرچی حیرونیه
مال خطوط روی پیشونیه
شاید اگه دائم بودی کنارم
یه روز میدیدم که دوست ندارم
می خوام برم که تا ابد بمونم
سخته برای هردومون می دونم
گریه نکن گریه هاتو نگه دار
لازم می شه گریه برای دیدار
نذار پر گریه بشه خاطره
هرکی اشک نریزه عاشقتره
اون کسی که می خواد بشه ستاره
هیچ چاره ای به جز سفر نداره
بذار برم یه مدتی بمونم
شاید که قدر اینجا رو بدونم
اصلا شاید اونجا دووم نیارم
یا نا تموم بمونه اونجا کارم
دعا نکن اونجا بهم نسازه
آدم که حرفش دوتا شد می بازه
رفتن من شاید یه امتحانه
واسه شناسایی این زمانه
خودم میرم عکسام ولی تو قابه
می شنوه حرف رو ولی بی جوابه
بارون که بارید برو زیر بارون
به یاد دیدارای اون روزامون
تو چمدونم پر عطر یاسه
چشمام با چشمای تو در تماسه
فکر نکنی دوری و اونجا نیستی
قلب من اینجاست تو تنها نیستی
رفتن من بازی سرنوشته
همونی که رو پیشونیم نوشته
یه کاری کن این رفتن موقت
آدما رو نندازه توی زحمت
نذار که نقطه ضعفت رو بدونن
پشت سر من و تو چیز بخونن
منتظر شعرا و نامه هاتم
هرجا میری بدون منم باهاتم
غصه نخور زندگی رنگارنگه
یه وقتایی دور شدنم قشنگه
دیگه سفارش نکنم عزیزم
نذار منم اینجوری اشک بریزم
شاید یه روز به همدیگه رسیدیم
همدیگه رو شاید یه جایی دیدیم
شاید یه روز دیدی که توی جاده
یه آشنا منتظرت وایساده
شایدم این دیدار آخرینه
اگر که باشی زندگی همینه
مراقب گلدون اطلسی باش
یه وقتایی منتظر کسی باش
کسی که چشماش یه کمی روشنه
شاید یه قدری ام شبیه منه
کسی که چون می خواد بشه ستاره
هیچ چاره ای به جز سفر نداره
داغ دلت هروقت که میشه تازه
بهش بگو با روزگار بسازه
دیگه باید برم که خیلی دیره
فقط نذار خاطرمون بمیره
اون رفت و از دور دساشو تکون داد
خوبیاشو یه بار دیگه نشون داد
همه میگن فقط یه روزه رفته
انگار ولی گذشته صدتا هفته
با اینکه قلبش بی ریا و پاکه
چون فتح دنیا پر گرد و خاکه
ای کاش نمی رفت و سفر نمی کرد
یا لااقل من رو خبر نمی کرد
اما نه خوب شد که من رو خبر کرد
اشکام و دید و بعد از اون سفر کرد
از وقتی رفت دسام به آسمونه
شاید پشیمون بشه و نمونه
خودش می گفت چون که بشه ستاره
هیچ چاره ای به جز سفر نداره
انقد میشینم که بشه ستاره
بیاد به کشور خودش دوباره
فهمیدم امروز که سفر یه درده
من چه کنم اگر که برنگرده
پشت سرش آب می ریزم یه دریا
شاید پشیمون شه نمونه اونجا
الهی که بدون هیچ فرودی
بشه ستاره و بیاد به زودی
الهی که تمومه چشم به راها
بیاد سفر کردشون از تو راها
الهی که هیچ جا سفر نباشه
هیچ چشمی منتظر به در نباشه

دیگه شعرام واسه چشمای تو تازگی نداره

دلم ازدست همون چشم تو زندگی نداره
تو میگی خسته میشی چشمامو می کنی فراموش

ولی من عاشقم عاشق که خستگی نداره
میگی من دوستت ندارم برو و صرف نظر کن
دیوونم اینکه به احساس تو بستگی نداره
تو می گی ساده بگیر زندگی و منو رها کن
عاشقی خط خطیه صافی و سادگی نداره
تو می گی یه کم غرور داشته باش و منطقی تر شو
کارم از غرور گذشته هرچی که بگی نداره
من می گم دلم شکسته س تو می گی اونکه سپردیش
دلی که سپرده شد دیگه شکستگی نداره
می گم التماس چشمام کافی نیس واسه نگاهت
می گی که عشق تو حالت همیشگی نداره
تو می گی دیوونه ام تو راست می گی اما عزیزم
غیر من هیچ کس این حسی که تو می گی نداره

عاشق و معشوق ها ای کاش انقد بهم شک نداشتن

سقف اعتمادامون کاش انقدر ترک نداشتن
چی میشد دست من و تو همیشه تو دست هم بود

از ما هرچی که می گفتن واسه ی عاشقی کم بود
چی می شد بی التماسم تو می اومدی به خونه
چی می شد دلت می دونست که باید پیشم بمونه
چی می شد می سوخت دلامون واسه التماس سیبا
چی می شد دنیا رو یک شب بسپاریم دست غریبا
چی می شد من رو تو یک شب ببری به زیر بارون
حتی به قیمت مرگ عزت و آبروهامون
کاش برای کشتی عشق یکی از ما ناخدا بود
که می رفتیم اونجا غیر ما فقط خدا بود
چشمای ناز تو ای کاش یه ضریحی داشت طلایی
انقدر دورش می گشتم که نشه پیداش جدایی
کاشکی یادمون نمی رفت عهدامون بدون علت
واسه ی دفاع از خود دست نمی زدیم به تهمت
کاشکی عهدامون نمی شکست با یه اتفاق ساده
به دلیل اینکه آدم توی این دنیا زیاده
کاش برای اون مهم بود چشام از خاطره خیسه
گفته بودم که دل من برای اون می نویسه
یادته واست نوشتم روی صفحه های رنگی
حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
گفتی تنها راهه پرواز ولی آسمون چه دوره
واسه تو فرقی نداره که دسات مثل بلوره
کی میگه سرمای بهمن واسه باریدنه برفه
ایراد از عشق من و توست که همش اسیر حرفه
نگرانم واسه اون روز که بازم تازه شه داغم
می دونم یه روز نزدیک نمیای دیگه سراغم
من خودم دیدم ستاره نور نداره بی فروغه
تو اصن دوسم نداشتی هرچی که گفتی دروغه
هنوزم عاشقتم جون چشمات جون دریا
ولیکن یادت بمونه خوب منو گذاشتی تنها
میخواد دعاهای ما واسه همدیگه بگیره
یکی از ما با شهامت واسه اون یکی بمیره
انقدر بین دلا و حرفای ما اختلافه
این روزا درد غریبی می کنه ما رو کلافه
چی میشه با هم بسازیم یه روزی یه شهر تازه
بدون اینکه بگیریم از کسی حتی اجازه
یادگاری بنویسیم کاش رو گلبرگای قرمز
بنویسیم که عزیزم هرجا باشم بی تو هرگز
کاش نشه زندگیامون یه روزی اسیر تکرار
و یادت میاد عزیزم گفتی به امید دیدار ؟

چشامو بستم و دارم تو رو بهتر میبینم

اما چشم تو بازم منو نگا نمی کنه
عمریه دارم صدات می کنم و جواب می دی

عمریه چشات ولی من و صدا نمیکنه
نمی دونم چرا من شدم به عشق تو اسیر
چرا عشق من چشاتو مبتلا نمی کنه
دلو پیچیدم لای یه برگ ناز گل سرخ
چشات اما به دلم هم اعتنا نمی کنه
جون من خیلی کمه اما فدات گرچه آدم
جونشو برای هرکسی فدا نمی کنه
غنچه ی آرزوهام می شکفه با خنده ی تو
حتی خوشبختی من اخماتو وا نمی کنه
می دونم نمی شه سرنوشت ما یکی باشه
تو می گی آدم عاقل که خطا نمی کنه
نه دلت تنگه واسم نه حرفی داری بزنی
آخه سنگم با شیشه اینجوری تا نمی کنه
من می گم عاشقتم فقط به قیمت یه جون
تو قبول نمی کنی دل اشتباه نمی کنه
من می گم خداکنه یجوری مال من بشی
نمی دونم چرا این کارو خدا نمی کنه

اون شب خاکستری که تو رفتی

ماه راهشو از آسمون جدا کرد

کهکشونی که پر بود از ستاره
تک تک سیاره هاشو صدا کرد
نگین انگشتر ابرا افتاد
بین غبار و مه و سایه گم شد
انگار که چشمای پلید ابلیس
به سرنوشت هممون نگاه کرد
پولک بالای فرشته ها ریخت
ماه از نردبون اوجش افتاد
قصه ی رفتن تو خیلی ساده
روز فرشته هامونو عزا کرد
اشکای دختری که عاشقت بود
چکید رو تقویم و همونجا خشکید
باز دخترک رویاشو سرزنش کرد
کجای بودنش با تو خطا کرد
غروب رو مخمل نگاش نشست و
سقف بلوری چشاش تکون خورد
تو گرگ و میش بغض و حسرت و درد
تنها واسه برگشتنت دعا کرد
چشمای رنگ عسلت چیا داشت
که دیگه خورشید توی آسمون نیست
گوشه ی چشمی ام به من نداشتی
شاید همون تو رو واسم خدا کرد
شیشه ی قاب آرزو ترک خورد
یه بید مجنون سر گذاشت به صحرا
دختری رو که ثروتش تو بودی
رفتن بی سر و صدات گدا کرد
کدوم اشارت منو تا جنون برد
تو روی خوش به من نشون ندادی
پس این چه حسی بود که بهتر از خون
تو رو تو قلب و رگ و ریشه جا کرد
پس کوچه ها همه رسید به بن بست
قحطی بارون شد و برف و خوبی
یه پر کشیدن موقت تو
عمر تمام سالا رو سیا کرد
قربونی خواستی بگو فصلا هستن
به جز تولدت که تو بهشته
زمستون و اسفند و به خاطر تو
نذر غریبی پرنده ها کرد
دیگه بیا این طرفا نفس نیست
دریا به آخر خودش رسیده
قفل و قفس هوامونو گرفته
باید یه جور آسمونو رها کرد
از وقتی رفتی همه چی شکسته
از دل و پنجره تا عهد و آینه
نامه دیگه به مقصدش نمیره
نامه ها رو دیگه نمیشه تا کرد
آب پاشیدم که زود بیای عزیزم
هرچی قسم بود پای تو نوشتم
نمی دونم کسی دعا بلد نیست
یا مرغ آمین پشتشو به ما کرد
روزامو می دوزم به در به چشمام
فقط تو رو از همه دنیا می خوام
تا برسی از روی کوه مشرق
باید تمام جاده ها رو وا کرد
بوسه و التماس و عطر پونه
فرش طلای قدمای نازت
خونه ی آسمون هفتم آباد
که توی قصرم تو رو پادشا کرد

فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نامه برات نوشتم رو برگای گل یاس

چرا من اینجا موندم اما دل تو اونجاس
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نامه برات نوشتم رو گلای بنفشه
عشق تو عین یاقوت سرخه و می درخشه
نامه برات نوشتم روی گلای لاله
راستی که داشتن تو برای من محاله
غصه هامو نوشتم روی گلای پونه
هرچی بگی میگم چشم ساده و بی بهونه
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
گریه هامو نوشتم رو قطره های شبنم
ببین چه بد میگذره بی تو به قلب مریم
واسه تو عاشونه رو آسمون نوشتم
کارم گذشته از عشق من از جنون نوشتم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نبودی زندگیمو تلخ و سیاه کشیدم
با ترن سرنوشت پشت سرت دویدم
دور بودی خیلی اما آخر بهت رسیدم
گفتی اگه عاشقی همه باید بدونن
تو نگی ٬ از تو چشمات فکر تو رو بخونن
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
گفتی تمام دنیا باید خبردار بشن
حتی اونا که مردن دوباره بیدار بشن
بندارو پاره کردم دیوارا رو شکستم
از دریاها گذشتم کنار تو نشستم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
دور چشای نازت مات و دیوونه گشتم
از هرچی که عزیز بود به خاطرت گذشتم
عقلو دادم به دریا عاشقیشو دزدیدم
ترس و فراری دادم نفس هاتو بوسیدم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
واسه حیات قلبت درخت بید آوردم
تا تو بیای دنبالم اسب سفید آوردم
رویاهامو اوردم با طعم عشق پاییز
با تو دیگه بهشته نه تلخه ٬ نه غم انگیز
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
آرزوهامو چیدم از رو درخت سیبم
کنار تو که باشم نه خستم نه غریبم
خاطره هاتو آروم لای حریر پیچیدم
خدام اگه بخوادت تو رو بهش نمی دم
سمفونی صداتو چیدم کنار بارون
بارون دیگه نبارید گم شد تو لحظه هامون
صدای ابریشمیت جادوی رنگ و نوره
قصر قشنگ چشمات مرمریه ٬ بلوره
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
ترانه هام تموم شد چی کار کنم عزیزم
قلبمو دادم به تو پس چی به پات بریزم
چشماتو واکن گلم زندگیمو آوردم
برای ولین بار با داشتن تو بردم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نگین انگشتر آسمون بلندی
عشق ترانه هامو یه وقتا میپسندی
قصه ی دیوونگیم به کهکشون می رسه
کار من از دست تو به یه جنون می رسه
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
سفیدی شوق برف اوج رو قله هایی
من اینجا پیش توام توام بگو کجایی
ماه نگات بتابه چشمامو وا میکنم
فقط واسه من بخون دارم نگاه میکنم
عین صلیب و معبد عزیزی و مقدس
اسم تو رو آوردن مشکله اما ساده س
واسه به تو رسیدن یکی شد آسون وسخت
وقتی تو مال من شی دنیا داره یه خوشبخت
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی

مگه از تو بهترم پیدا میشه

مگه عشقت تو ترانه جا میشه

از نگات ترانه ی من آب میشه
نباشی نقاشیام خراب میشه
واسه اسکار طلاترین نگاه
همیشه چشم تو انتخاب میشه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
اسم تو ٬ رو خط مشق دفتراس
روی بال عاشق کبوتراس
دل من زمینی و اسیر و تنگ
قلب تو لطیف و اهل اونوراس
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
ماه به دستای تو بوسه می زنه
مژه ی تو آسمونو می شکنه
همه فهمیدن که از برق نگات
اون بالا شهر ستاره روشنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
قلبمو دادم دس چشای تو
نفسم میاد فقط برای تو
غصه و اخمتو بسپر دس من
تا خودم گریه کنم به جای تو
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
ناز و لبخند و صدات هارمونیه
نفست هزار و یک سمفونیه
اون ستاره هایی که کوچکترن
همش از خدا می پرسن این کیه ؟
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
موهای رنگ شبت ابریشمه
به خدا دیوونتم یه عالمه
آسمون پیش تو زانو می زنه
هر چی که گریه کنم بازم کمه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
اورست آرزوهای منی
تو نیاگارای رویای منی
یه نفر می تونه یه دنیا باشه
آخه تو تمام دنیای منی
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مهربونی پیش تو تکراریه
اشکام از نبودن تو جاریه
هرجا رو نگاه کنم فقط تویی
من اتاقم پر یادگاریه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مگه میشه تو رو داشت و غصه خورد
مگه میشه جلوی چشات نمرد
مگه میشه واسه ی داشتن تو
سر عشق و آبرو قسم نخورد
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مگه می شه تو مال زمین باشی
بین ما باشی و بهترین باشی
مگه میشه تو فقط فرشته ای
که همیشه می تونی همین باشی
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
تک تک ستاره ها رو می چینم
خواب هرچی گل سرخه می بینم
می رم و مثل تو مهربون می شم
میام و پایین پاهات می شینم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
بیا با دسات نگامو بنویس
قصه ی ترانه هامو بنویس
بنویس با یه اشاره ت می میرم
شدت عاشقیامو بنویس
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
نور تو خورشیدو بیدار می کنه
رنگ چشمات شبا رو تار می کنه
قلب صاف تو اگر که بشکنه
به تمام ابرا اخطار میکنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
آینه ها فقط تو رو نشون می دن
گلدونا به خاطر تو جون می دن
هرکی بهترین آسمون بشه
لقب فرشته رو به اون می دن
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
موندم از عشق قشنگت چی بگم
تو زیادی و پیشت واژه ها کم
فقط از لحظه ای که تو رو دیدم
زندم انگار که یه آدم دیگم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
هر چی می نویسمت باز نمیشه
نت من حریف این ساز نمیشه
هیچ صدایی حتی فریاد و سکوت
مث جادوی صدات ناز نمی شه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
یه عروسکم توی اتاق تو
یه ترانه رو لبای داغ تو
دوس داری بیا سراغ تنهاییم
من همش میخوام بیام سراغ تو
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مردنم ما رو جدا نمیکنه
دنیا ما رو بی وفا نمی کنه
اونی که دیوونته هرچی باشه
می مونه تو رو رها نمی کنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
بیشتر از عشق و خدا دوست دارم
من یه جور دیگه جدا دوست دارم
عشق تو یه اتفاق ساده نیس
من نمی دونم چرا دوست دارم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
خدا قصه ی ما رو با هم نوشت
کی دیگه بالاتر از خدا میشه

عاشق و مجنونت شدم

نخونده مهمونت شدم
کلی پریشونت شدم

اما بازم نیومدی . . .
قهوه ی فنجونت شدم
شمع تو شمعدونت شدم
خاک تو گلدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
برف زمستونت شدم
رسوا و حیرونت شدم
چک چک ناودونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
آفتاب و بارونت شدم
اشکای غلتونت شدم
عطر گلابدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
ماه تو ایوونت شدم
خراب و ویرونت شدم
گل گلستونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
سه ماه تابستونت شدم
الوند و کارونت شدم
دشت های ایرونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
دنا و هامونت شدم
نزدیک تر از جونت شدم
رگت شدم ٬ خونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
خادم و دربونت شدم
اسیر زندونت شدم
گلاب کاشونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
یه جوری مدیونت شدم
سنگ خیابونت شدم
راهی میدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
تو سختی ٬ آسونت شدم
تو دردا درمونت شدم
ناجی پنهونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
لباس و سامونت شدم
سارق ایمونت شدم
چشمای گریونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
لبای خندونت شدم
گشنه شدی نونت شدم
آب فراوونت شدم
امـا بازم نیومدی . . .
همیشه ممنونت شدم
من نی چوپونت شدم
آب تو بیابونت شدم
اما بازم نیومـدی . . .
شعرای ارزونت شدم
عمری غزل خونت شدم
تسلیم قانونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
کشته ی مژگونت شدم
هلاک چشمونت شدم
رفتم و قربونت شدم
اما بازم نیومدی . . .

مثل اون وقتا هنوز دلم برات لک می زنه

حسرت داشتن تو ٬ پیر شده ٬ عینک میزنه
صورتم سرخ شده بود ٬ اما حالا کبود شده

جدایی یه عمره داره توی اون چک می زنه
اونی که من نمیخواستمش ولی منو میخواست
منو میبینه یه وقت دوباره چشمک میزنه
یادته مشروط دوست داشتن تو شدم یه عمر ؟
هنوزم کامپیوتر داره برام تک میزنه
حالا که گذشت و رفتی و منم تموم شدم . . .
مثل تو کی آدمو جای عروسک میزنه ؟
دیشب از خواب پریدم خوب شد ٬ آخه دیدم یکی
داره به ماشین تو ٬ هی گل میخک میزنه
تو که تنها نبودی ٬ یکی پیشت نشسته بود
بگذریم ٬ این دل من همیشه با شک میزنه
اونی که بهم میگفت دوست دارم ٬ دوسم نداشت
دیده بودم واسه ی دختره سوتک میزنه
باورت میشه هنوز عاشقتم ٬ اون روز خوب
دل هنوز واست (( تولدت مبارک )) میزنه
تو زیاد دوسم نداشتی ٬ خوب مقصر نبودی
کی میاد امضا زیر قول یه کودک میزنه ؟
نه که بچه ها بدن ٬ پاک و زلاله قلبشون
ولی نبض عقلشون ٬ یه قدری کوچک میزنه
فکر نکن فقط توی ٬ رسمه یه وقتا حوصله
میره آسمون ٬ خودش رو جای لک لک میزنه
دختر همسایمون ٬ نمیدونه دوس نداری
داره دور قاب عکست گل و پولک میزنه
نه که فکر کنی به تو نظر داره ٬ میکشمش
مثلا داره رو زخمام گل پیچک میزنه
کارش این نیس ٬ طفلکی شب تا سپیده میشینه
گل و بوته و شکوفه روی قلک میزنه
راستی من چرا تو نامم اینا رو به تو میگم
نمیگم گوشای رویام دیگه سمعک میزنه
جز واسه نوار تو که توش صدای نازته
به نفس هام عطر سیب قندک میزنه
نامه مو جواب نده ٬ دوسم نداشته باش ٬ ولی
نذا اصلا نزنه قلبی که اندک میزنه
پیش هیچ کسی نرو ٬ حلقه دست کسی نکن
چون گناهه ٬ من هنوز دلم برات لک میزنه

تو همسفر طلایی خورشیدی

یک باغ پر از ستاره کلیدی
ای کاش در آن زمان که می رفتی زود
از غربت انتظار می پرسیدی

کاش بیایم برای بی پناها سایبون باشیم

با دلای شکسته کمی مهربون باشیم
کاش بیایم به باغبونا کمی حرمت بذاریم

احترام دلای شکسته رو نگه داریم
کاش به مهربون ترا دینمونو ادا کنیم
سهم خوشبختیمونو وقف بزرگترا کنیم
کاش یه کاری بکنیم که خستگی ها در بشه
مرهمی بشیم که زخم آدما بهتر بشه
کاش که شاخه ی درخت زندگی رو نشکنیم
هفته ای یه بار به باغبونامون سر بزنیم
کاش که پاک کنیم تموم اشکایی که جاریه
خوب نگه داریم چیزی که واسه یادگاریه
کاش دس پرنده های بی پناهو بگیریم
توی آسمون بریم دامن ماهو بگیریم
کاش با مهربونیمون غصه ها رو کم بکنیم
رشته های عشق رو تا همیشه محکم بکنیم
کاش بشینیم پای صحبت اونا که بی کسن
اگه درد دل کنن به آرزوشون می رسن
کاش تو عصری که همش سنگیه و آهنیه
بگیم از چیزایی که خوبه ولی رفتنیه
کاش هنوز دیر نشده قدر همو خوب بدونیم
نکنه دیر بشه تا ابد پشیمون بمونیم
کاش که این یه جمله هیچ موقع ز یادمون نره
آدمی چه بد باشه چه خوب باشه مسافره

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهارمون با پاییز

نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز ؟
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست
اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم می دونم که تو چقد صبوری
غصه نخور مسافر بازم میای به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
از دل تو می دونم هیچکی خبر نداره
غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند
اردیبهشت که بیاد تو برمیگردی ٬ لبخند
غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس
سفر یه امتخانه به جون تو بلا نیس
غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیای و بمونی