نمایش نسخه قابل چاپ
روزهاست که خیابانها سکوت کرده اند
و کوچه های تاریک هم راه عبوری برایم نگذاشته اند
شهر در زیر روسری ام
پنهان شده است
و قدمهایم برای بالا رفتن از خودم دیگر توانی ندارند
خسته ام از مهربانی های همیشگی ام
از دلواپسی های بی بهانه ام
از سکوت های هر روزه ام
خسته ام
بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
همچو عکس رخ مهتاب که افتاده بر آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست...
با وفا باشی، جفایت می كنند.
بی وفایی كن، وفایت می كنند.
مهربانی گر چه آیینی خوش است،
مهربان باشی، رهایت می كنند…
در کنارش آرمیده بودم و آرامشی وصف ناشدنی سراسر وجودم را احاطه کرده بود .
نسیم ملایمی که از سمت آب به ساحل می وزید، صورتم را نوازش می کرد .
دست در کمر او انداخته بودم و با او صحبت می کردم، ولی افسوس،
جوابم چیزی جز خاموشی نبود . صورتم را به او چسبانده بودم تا گرمای تنم را
من نه عاشق بودم...
و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من...
من خودم بودم و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می ارزد!
با اين همه تقصير من نبود که با اين همه...
با اين همه اميد قبولي
در امتحان سادهْ تو رد شدم
اصلاً نه تو ، نه من!
تقصير هيچ کس نيست
از خوبي تو بود که من
بد شدم...
با اين همه تقصير من نبود که با اين همه...
با اين همه اميد قبولي
در امتحان سادهْ تو رد شدم
اصلاً نه تو ، نه من!
تقصير هيچ کس نيست
از خوبي تو بود که من
بد شدم...
خوشا مرغی که در کنج قفس با یاد صیادش ...
چنان خرسند که پندارند آزادش ...
نمیگویم فراموشش مکن ...
ولی گاهی بیاد آور ...
اسیری را که میدانی نخواهی رفت از یادش
دوباره تمامیه خاطراتت را به یاد آوردم
شروع كردم به مرور خاطرات تلخ و شیرین ولی به
ناگاه به جایی رسیدم كه دیگر خبری از خاطره ای
شیرین نبودو هر خاطره تلخ تر از خاطره قبلی بود .
دوباره تمامیه خاطراتت را به یاد آوردم
شروع كردم به مرور خاطرات تلخ و شیرین ولی به
ناگاه به جایی رسیدم كه دیگر خبری از خاطره ای
شیرین نبودو هر خاطره تلخ تر از خاطره قبلی بود .