♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

گریه كنى رنج من است
خنده كنى گنج من است
بیش میازارمرا
قوس قزح,رنگین كمان
ابروسیه تیروكمان
بیش میازارمرا
مست ملول وبى قرار
هاله نوردرشب تار
قمرى من ،لاله من
شراب هفت ساله من
بیش میازارمرا
گشوده كن لبت زهم
خنده بزن در شب غم
كه نهم برلب تو
ماه شوم درشب تو
بیش میازارمرا
جان وتنم توپیرهنم
مست ملول تو منم
شب زده ام غم زده ام
مى شراب كم زده ام
خنده ناب،پاكى آب
چشمه سراب حال خراب
بیش میازارمرا
درشب سرد غم زده
دیده من كه نم زده
اشاره كن كه بشكنم

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره
یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره
یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره
می خواد امتحان
کنه که تا داره یا نداره
یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش
اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره
بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره
انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره
یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه
اون یکی مداد برای آب و بابا نداره
یکی
ویلای کنار دریاشون قصره ولی
اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره

بي تو هر شب اشك من از ديده مي بارد
در سكوتي تلخ
دست سردم
گرمي دست تو را احساس مي دارد
در حباب اشك
ديدگانم لحظه ديدار مي بيند
آتشين لبهايم
از باغ لبانت بوسه مي چيند
مژه بر هم مي زنم ، افسوس
بار ديگر خواب مي بينم
بر حرير آرزوها
مي نويسم :
عشق من برگرد
بي تو از دنيا گريزانم
بي تو از اندوه می ميرم

گاهی تو صدایم می‌کنی

گاهی من صدایت می‌کنم

عجیب است

گاهی هر دو

چیزی به این سادگی را

فراموش می‌کنیم

به خودم می گویم قوی باش...
به خودم می گویم مهم نیست...
به خودم شک کردن را می آموزم :
- ایا واقعا ارزشش را داشت...یا دارد ؟
به خودم خیلی چیز ها گفته ام...و می گویم...
به خودم می گویم...همیشه ، وقت هست برای
فراموش کردن...حداقل به اندازه ی تمامی باقی عمرت....
ولی...ته همه ی اینها این است که :
... من غمگینم.

تا قاف ترين قله هستي
سيمرغ ترين همسفرم باش
من مرغ اسير درياچه عشقم
تا پربكشم سوي خدا بال و پرم باش

الا اي مرگ در جانم درآويز

كه جام عمر من گرديده لبريز
http://www.pix2pix.org/my_unzip/12413326022.jpg
پرده برگير كه من يار توام
عاشقم عاشق رخسار توام
عشو كن ناز نما لب بگشا
جان من عاشق گفتار توام
بر سر بستر من پا بگذار
من دل سوخته بيمار توام
با وصالت زدلم عقده گشا
جلوه اي كن كه گرفتار توام
عاشقي سر به گريبانم من
مستم و مرده ديدار توام
گر روي يا تو بماني اي دوست
عاشق يار وفادار توام
هركه بينم خريدار تو است
من خريدار خريدار توام

آن کیستکز روي کرم با ما وفاداري کند
برجاي بدکاري چو من یکدم نکوکاري کند
اول به بانگناي و نی، آرد به دل پیغام وي
وانگه به یکپیمانه می، با من وفاداري کند
دلبر که جان فرسود از او، کام دلم نگشود از او
نومید نتوان بود از او، باشد که دلداري کند
گفتم گره نگشوده ام، زان طرُهّ تا من بوده ام
گفتا منشفرموده ام تا با تو طَرّاري کند
پشمینه پوشتند خو، از عشق نشنیده استبو
از مستیشرمزي بگو تا تركهشیاري کند
چون من گداي بی نشان، مشکل بود یاري چنان
سلطان کجا عیشنهان، با رند بازاري کند
زان طرُهّ ي پر پیچ و خم، سهلستاگر بینم ستم
از بند و زنجیرشچه غم، هرکسکه عیاري کند
شد لشکر غم بی عدد، از بختمی خواهم مدد

ترس نبود، زیبایی نبود و خوبی هم شاید

اگر عشق نبود
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه ی نایاب را اندیشه می کردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری بی گمان پیش از اینها مرده بودیم…

اگر عشق نبود
اگر کینه نبود
قلبها تمامی حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند

اگر خداوند
یک روز آرزوی انسان را برآورده می کرد
من بی گمان
دوباره دیدن تو را آرزو می کردم و تو نیز
هرگز ندیدن مرا
آن گاه نمی دانم
به راستی خداوند کدام یک را می پذیرفت

اگر غرور نبود
چشم هایمان به جای لب هایمان سخن نمی گفتند
و ما کلام محبت را در میان نگاه های گهگاهمان
جستجو نمی کردیم

اگر دیوار نبود نزدیک تر بودیم
با اولین خمیازه به خواب می رفتیم
و هر عادت مکرر را در میان ۲۴ زندان حبس نمی کردیم

اگر خواب حقیقت داشت
همیشه خواب بودیم
هیچ رنجی بدون گنج نبود…
ولی گنج ها شاید
بدون رنج بودند