نمایش نسخه قابل چاپ
تو رفتي تا منو تنها بذاری
میون این همه غم جا بذاری
تو رفتي تا دلت آروم بگیره
ندونستی دلم بی تو می میره
تو رفتي تا هوا دلگیر باشه
دلم از زنده بودن سیر باشه
تو رفتي تادلت با باد باشه
بخواد هرجا بره آزاد باشه
تو که برگی چرا رفتي پی باد
چرا رفتي پی مردن خوش و شاد
مگه بادم رفیق برگ می شه
مگه آدم رفیق مرگ می شه
تو فکر کردی که بادا غم ندارن
فقط برگا تو غمها کم میارن
فریب بادو خوردی برگ ناچیز
همینه آخر برگای پاییز
خداوندا غرورم راشكستند
پل سبز عبورم را شكستند
چه بيرحمانه در پاييز غربت
دل سنگ صبورم را شكستند!!!
اون منم كه عاشقونه شعر چشمات و ميگفتم
هنوزم خيس ميشه چشمام وقتي ياده تو مي افتم
هنوزم مياي تو خوابم تو شباي پر ستاره
هنوزم ميگم
خدايا من و ميبري كنارش.....؟؟؟
دارم ميام پيشت منتظرم باش.......
و رفتي و غمم رفت
تو جنگلای تاریک
تموم شد اون دلهره
تو کوچه های باریک
تو رفتي و دل من
گریه رو بی اثر دید
دنبال تو نیومد
تو جاده های تردید
تو رفتي و من اینجا
یاد ترو ندارم
فقط یه تنهایی هست
سر رو شونش بذارم
خیال غصه دارم
وقتی توباشی بامن
رویای نا تمومم
اینکه نباشی با من
تو رفتي و اومدن
تو قلب سردت نبود
نمی دونم کی اومد
سایتو از من ربود
تو رفتي و رفتنت
شبیه رفتن نبود
روز وداعی نبود
گریه ای بامن نبود ...
یک آسمان دیدار بودی
رفتي
یک پنجره مهر
یک دشت ایثار بودی
رفتي
و سیب های خورده ، نانهای گرم
و اقبال های صریح را باور کردی
در بحبوحه دوست داشتن
فتنه های عشق و غنچه های امید را خریدی
و همه ی وجود مرا و همه را
ساده دور ریختی
و رفتي ...
رفتي
چرا رفتي که قلب من نمیبخشد تو را هرگز
دگردر قلب و چشم من ندارد چشم تو ارزش
دگر رفتي و این برگشت نمی ارزد پر کاهی
بهار دل به سر آمد دگر از من چه میخواهی
مرا رنجاندی و رفتي که از این رفتن من دلگیرم
ولی رفتي و بعد از این سراغت را نمیگیرم
برو هرجا که میخواهی دگر از نام من بگذر
دگر شمعم شده خاموش برو از شام من بگذر
برو اما بدان روزی به دامانت خورد آهم
همان روز است که میفهمی من فریاد ته چاهم
بگو آیا همان عشق بود که میگفتی نمیمیرد
زندگي اجبار است.......
مرگ انتظار است.......
جدايي دشوار است....
عاشقي يك بار است.......
ولي ياد تو تكرار است......
اگر مردم تو خاكم كن........
اگر ماندم تو يادم كن.......
يادش به خير ديروزها كار هم مينشستيم و چشم به غروب افتاب ميدوختيم
كه اشعه طلاييش با امواج هماهنگ.... و امروزها من به تنهايي و با ياد تو
كنار اب مينشينم و به غروب افتابهايي كه بدون تو ميگذرد فكر ميكنم.چه قدر
زود گذشت با هم بودن و چه زجر اور است اين زندگي در اين روزهاي تنهايي
و بدون تو..... اي كاش بودي و صداي تپش هاي قلبم را ميشنيدي. تپش هايي
كه فقط به خاطر تو ميزنند فقط چون تو گفتي بعد از من بر لب اب بنشين و غروب
افتاب طلايي را تماشا كن..........
سر سبزی نو بهار رفتي
پروانه ی بیقرار رفتي
پیچیده به باغ عطرو بویت
گلپونه ی چشمه سار رفتي
درموسم غنچه های رنگین
آخر به کجا نگار رفتي؟
درآن شب نحس وغم گرفته
بر پیک اجل سوار رفتي
تاریک شد آشیانم آخر
مهتاب شبان تار رفتي
ای پاک تراز زلال چشمه
آئینه ی بی غبار رفتي
ای پادشه ملک دل من
افسوس ازاین دیار رفتي
صوت وسخنت چه دلربا بود
خوش لهجه تر از هزار رفتي
داغت به دلم عجب نشسته
دردانه چه بی گدار رفتي ..
زندگي چيست؟
اگر خنده است چرا گريه مي کنيم؟
اگر گريه است چرا خنده مي کنيم؟
اگر مرگ است چرا زندگي مي کنيم؟
اگر زندگي است چرا مي ميريم؟
اگر عشق است چرا به آن نمي رسيم؟
اگر عشق نيست چرا عاشقيم؟