نمایش نسخه قابل چاپ
کوه با نخستین سنگ ها اغاز می شود ...
و انسان با نخستین دردها ...
و من ...
با نخستین نگاه تو به پایان رسیدم ...
هیچ کس این گونه فجیح به کشتن خود بر نخواست ...
که تو اینگونه وقیح ...
تشنه به خون من ...
لحظه ها سپری می کنی ...!
باور کردم ...بس است ...
دوست داشتن هم ....سرم را زیر اب کرد ...!
گذشت لحظه های با تو بودن
و در پاییز عشقمان نامی از دوست داشتن باقی نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بی رحم تقدیر درو کرد گندمزار دلهایمان را
و تهی شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده های غمگین
در آن کویر آرزو
شاعری دل شکسته و تنها
می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها
شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکی به یاد همه خاطره ها....
شمعي نيست، پروانه اي هم!
براي شمعداني خالي چگونه مي شود قصه ي سوختن را گفت؟!
اين ثانيه ها ، اين ساعت ها، اين روزها هستند
که از جلوي چشمان من مي گذرند
و مرا به دست پاييز مي سپرند
اما تو نيستي، نمي آيي و من همسايه ي انتظارت شده ام...
لبخند می زنی
لبخند می زنم
پشت لبخندم پنهان می شوم
تمام درونم نابود می شود و لبخند می زنم
می دانم ديگر حرفهايم معجزه نمی کنند
با كدام واژه بگويم؟!
دلم تنگ مي شود
دلم مي گيرد
خسته تر از آنم که تقلا کنم...
/از خیابان های پاییز که بگذرم
باز بیشتر دچاربن بست او می شوم
شاید او
با چشمانی از همیشه های سهمگین
جایی زیر پاییزی ترین درخت
روی نیمکتی سفید
به انتظار نشسته باشد
تا شاید ناله ی عشق بازی برگ های خشک با گام هایمان را حس کنیم
پاییزبان من
به مجهول ترین شکل ممکن
همه جا صدایم می زند
و من در همه جا گم شده ام .../
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش.
باغ بی برگی،
روز و شب تنهاست،
با سکوت پاک غمناکش.
ساز او باران، سرودش باد.
رفیق
پای درد دلم اگر بنشینی
کاسه صبرت لبریز
کاغذ حوصله ات مچاله
و گوش های دلت زنگ می زند
اگر که آمده ای
تنها جایی برای دمی نشستن
پیدا کرده باشی
و گرد خستگی ات را بتکانی بر دلم
و بروی
اینجا
هر طرف که بنگری باد و باران است
باران خورده دوام می آورد
رگبار اینجا را ( شاید !)
و من
با چتر آمده را دوست نمی دارم
برای من نه چراغ بیاور
و نه دریچه ای حتی
غبار اینجا را
بی دریچه دوست تر دارم
برای من شانه هایت
و برای دلت دستمالی بیاور
اگرخط خطی هایم
خوانا باشند برایت
احتمال گریستنمان بسیار است.
ماه ، دریا را به خود میخواند و، آب
با کمندی ، در فضاها ناپدید؛
دم به دم خود را به بالا میکشید.
جا به جا در راه این دلدادگان
اختران آویخته فانوسها.
گفتم این دریا و این یک ذره راه!
میرساند عاقبت خود را به ماه!
من ، چه گویم ، جدا از ماه خویش
بین ما،
افسوس:
اقیانوسها ...
ایستاده ام
تنها
پشت میله های خاطرات دیروز
این جا
انگشت هایم را می شمارم
یک
دو
سه......
ودست های تو در هم فرو رفته اند
تو
غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی
که مهربا نی ات را ثابت کنی
ولی...
ولی نفهمیدی که من
آن سوی خیابان
انتظارت را می کشم
تو بی وقفه فریاد کشیدی...
ومن
دیگر آزارت نمی دهم
زین پس
قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم
مطمئن باش...
هنوز هم قافیه را به چشمان تو
می بازم
مطمئن باش!
از خنده های بی صدای طوفان هراسی ندارم
ترس من از پنجره
زمستان های کبود وقطره های رنگ پریده است
کوچه مان از غوغای میخک ها بوی رخوت گرفته است
من از امتداد شب های بی تو می ترسم
از نگین انگشتران کبود
رنگ یک حادثه را نقش می کشم
رنگ شبنم های خیابانی
شهاب شب های یلدا
حوالی کدام خیابان نشستی
من از خاطره ی دستانت و پریشانی گیسوانم می هراسم