نمایش نسخه قابل چاپ
فصلی دوباره
برخیز و چاره کن فصلی دوباره کن
برخیز و چاره کن فصلیدوباره کن
با من بگو که کدامین حدیث باد
جز میلههای قفس
این بار غصهرا به قناری سپرده است
در جشنواره گل پاییز چه پر فریب
غمگین غزلواژه هجرتسروده است
برخیز و چاره کن فصلی دوباره کن
برخیز و چاره کن فصلی دوبارهکن
آه از نهاد خسته پروانه بر نخواست
همراز رقص مرگ همراه شمع واشک
ما را ببین چگونه کفتار روزگار
فرهنگ غصه داد
در میهمانی دشت تشنهباران
از ابر کینهها
نبارید جز تگرگ قصاص ز آسمان
و خدایی که در این نزدیکیست...
سهراب گر چه عارف نام نگرفت اما شیوه اش کم از عرفان نداشت و نوای اشعارش
گرچه غزل نبود کم از غزل نداشت
و کنون در این روزگار که "نفس آدم ها سر به سر افسردست و هر نشاطی مردست"
یادمان هست که در ظلمت سوزان غم خود کافیست بگوییم
" چترها را باید بست زیر باران باید رفت "
یادمان هست اگر رفت دلی از برمان بدانیم که " مرگ پایان کبوتر نیست "
ویادمان باشد که از چشمان او :
"عشق پیدا بود ... موج پیدا بود"
"برف پیدا بود ... دوستی پیدا بود "
*-* در قیر شب *-*
دیرگاهیست در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است.
رخنه ای نیست در این تاریکی
در و دیوار به هم پیوسته.
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته.
نفس آدم ها
سر به سر افسردست.
روزگاریست در این گوشه ی پژمرده هوا
هر نشاطی مردست .
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد.
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد.
نقش هایی که کشیدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود.
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنجه زدود .
دیرگاهیست که چون من همه را
رنگ خاموشی ذر طرح لب است .
جنبشی نیست در این خاموشی
دست ها پاها در قیر شب است .
دير زماني است روي شاخه اين بيد
مرغي بنشسته كو به رنگ معماست.
نيست هم آهنگ او صدايي، رنگي.
چون من در اين ديار، تنها، تنهاست.
گرچه درونش هميشه پر زهياهوست،
مانده بر اين پرده ليك صورت خاموش.
روزي اگر بشكند سكوت پر از حرف،
بام و در اين سراي مي رود از هوش.
راه فرو بسته گرچه مرغ به آوا،
قالب خاموش او صدايي گوياست.
مي گذرد لحظه ها به چشمش بيدار،
پيكر او ليك سايه - روشن راياست.
رسته ز بالا و پست بال و پر او.
زندگي دور مانده: موج سرابي.
سايه اش افسرده بر درازي ديوار.
پرده ديوار و سايه: پرده خوابي.
خيره نگاهش به طرح خيالي.
آنچه در آن چشم هاست نقش هوس نيست.
دارد خاموشي اش چون با من پيوند،
چشم نهانش به راه صحبت كس نيست.
ره به دورن مي برد حمايت اين مرغ:
آنچه نيايد به دل، خيال فريب است.
دارد با شهرهاي گمشده پيوند:
مرغ معما در اين ديار غريب است.
سمت خیال دوست
ماه
رنگ تفسیر مس بود
مثل اندوه تفهیم بالا می آمد
سرو
شیهه بارز خک بود
کاج نزدیک
مثل انبوه فهم
صفحه ساده فصل را سیاه می زد
کوفی خشک تیغال ها خوانده می شد
از زمین های تاریک
بوی تشکیل ادرک می آمد
دوست
توری هوش را روی اشیا
لمس می کرد
جمله جاری جوی را می شنید
با خود انگار می گفت
هیچ حرفی به این روشنی نیست
من کنار زهاب
فکر می کردم
امشب
راه معراج اشیا چه صاف است
تنهای منظره
کاج های زیادی بلند
زاغ های زیادی سیاه
آسمان به اندازه آبی
سنگچین ها تماشا تجرد
کوچه باغ فرارفته تا هیچ
ناودان مزین به گنجشک
آفتاب صریح
خک خشنود
چشم تا کار می کرد
هوش پاییز بود
ای عجیب قشنگ
با نگاهی پر از لفظ مرطوب
مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ
چشم هایی شبیه حیای مشبک
پلک های مردد
مثل انگشت های پریشان خواب مسافر
زیر بیداری بیدهای لب رود
انس
مثل یک مشت خکستر محرمانه
روی گرمای ادرک پاشیده
فکر
آهسته بود
آرزو دور بود
مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند
در کجاهای پاییزهایی که خواهند آمد
یک دهان مشجر
از سفرهای خوب
حرف خواهد زد ؟
مي گن دلت ديگه برام تنگ نمي شه چشماي مهربونتم ديگه برام از جنس بارون نمي شه
مي گن از وقتي اومدي قلبتو دادي به كسي اون كيه كه زندگيتو به پاي حرفاش مي زاري
عهدي كه بسته بوديمو چه زود شكستي نازنين قول و قرار و حرفامون يادت رفته اي بهترين
طفلكي اين دل من هم عاقبت تلخي داره چه سرنوشت شومي و چه بخت تاريكي داره
عيب نداره عزيزكم الهي كه خوشبخت بشي به پاي اونكه دوست داري بموني وعاشق باشي
چشمان یک عبور
آسمان پرشد از خال پروانه های تماشا
عکس گنجشک افتاد در آبهای رفاقت
فصل پرپر شد از روی دیوار در امتداد غریزه
باد می آمد از سمت زنبیل سبز کرامت
شاخه مو به انگور
مبتلا بود
کودک آمد
جیب هایش پر از شور چیدن
ای بهار جسارت
امتداد در سایه کاج های تامل
پک شد
کودک از پشت الفاظ
تا علف های نرم تمایل دوید
رفت تا ماهیان همیشه
روی پاشویه حوض
خون کودک پر از فلس تنهایی زندگی شد
بعد خاری
پای او را خراشید
سوزش جسم روی علف ها فنا شد
ای مصب سلامت
شور تن در تو شیرین فرو می نشیند
جیک جیک پریروز گنجشک های حیاط
روی پیشانی فکر او ریخت
جوی آبی که از پای شمشاد ها تا تخیل روان بود
جهل مطلوب تن را به همراه می برد
کودک از سهم شاداب خود دور می شد
زیر بارانم تعمیدی فصل
حرمت رشد
از سر شاخه های هلو روی پیراهنش ریخت
در مسیر غم صورتی رنگ اشیا
ریگ های فراغت هنوز
برق می زد
پشت تبخیر تدریجی موهبت ها
شکل پرپرچه ها محو می شد
کودک از باطن حزن پرسید
تا غروب عروسک چه اندازه راه است ؟
هجرت برگی از شاخه او را تکان داد
پشت گلهای دیگر
صورتش کوچ می کرد
صبحگاهی در آن روزهای تماشا
کوچ بازیچه ها را
زیر شمشاد های جنوبی شنیدم
بعد در زیر گرما
مشتم از کاهش حجم انگور پر
اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
چند روزيست که هر دم به تو مي انديشــــم
به تو آري به تو يعني به همان منظر دور
به همان سبز صميمي به همان باغ بلـــــور
به همان سايه همان وهم همان تصويري
که سراغش ز غزلــــهاي خودم مي گيري
به همان زل زدن از فاصله ي دور به هم
يعني ان شيوه ي فهماندن منظور به هـــــــم
به تبسم به تکلم به دل آرايي تو
به خموشي به تماشا به شکيبايـي تــــــــــــــو
به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت
به سخن هاي تو با لحجه شيريــــــــن سکوت
شبحي چند شب است آفت جانم شده است
اول نـــــــام کسي ورد زبانـــــــــم شده است
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم عاشق ديــــــدار من است
يک نفر ساده چنان ساده که از سادگيش
مي شود يک شبـــه پي برد به دلــــــدادگيش
آه اي خواب گران سنگ سبک بار شده
بر ســـــــر روح من افتـــــاده و آوار شده
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم تشنه ي ديــــدار من است
يک نفر سبزه چنان سبز که از سرسبزيش
مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويــش
رعشه اي چند شب است آفت جانم شده است
اول نام کســـــــــــــــــي ورد زبانم شده است
اي بي رنگ تر از آينه يک لحظه بايست
راستي اين شبحه هر شبه تصوير تو نيست ؟
اگر اين حادثه ي هر شبه تصويرتو نيست
پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يکيـــــــسـت؟
حتم دارم که تويي آن شبح آينه پوش
عاشقي جرم قشنگي ست به انکــــــــار مکوش
آري آن سايه که هر شب آفت جانم شده بود
آن الفبـــــــــــــــــا که همه ورد زبانم شده بــود
اينک از پشت دل آينه پيدا شده است
و تماشا گه اين خيـــــــــــــــل تماشا شده است
آن الفباي دبستاني دلخواه تويي
مشق من آن شبـــــــــــــــح شاد شبانگـــاه تويي
هيچ کس اشکي براي ما نريخت
هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي هست حالم ديدنيست
حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم
گاه بر حافظ تفائل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت
يك غزل آمد که حالم را گرفت
ما زياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم