نمایش نسخه قابل چاپ
بگذار تنها بماند تنهای تنها همیشه
مردی که در سینه دارد عشق تورا تا همیشهبگذار بعد از تو روحی سرگشته هر شب بخواندآوای آوارگی را در ذهن صحرا همیشهبگذار مردی میان انگشت هایش بگریدحتی غرور خودش را هر لحظه ،هر جا همیشهمردی که راز حیاتش در جام چشمی نهان استمانند ماهی که بسته است جانش به دریا همیشهیک لحظه در خواب دیدم با من صمیمی نشستیپل می زنم در خیالم آن لحظه را تا همیشهبعد از تو با خاطراتت آیینه هایی بسازمآیینه هایی که دارند تصویر زیبا همیشه
آن کس که تورا شناخت ،من بودم
در کوره ی تب گداخت من بودمپروانه ی عاشقی که بی پرواتا مرکز شعله تاخت ،من بودممردی که نشست با شکیباییاز سنگ،الهه ساخت،من بودمآن کس که تمام هستی خود رادر بازی عشق باخت ،من بودمتو در طلب بهار و فصلی نوتکراری و یکنواخت من بودمتو راز مگوی یک معماییآن کس که تورا شناخت من بودم
من با تو با طبیب و دوا حرف می زنم
با دست های سبز دعا حرف می زنمبا شیشه های پنجره با کوچه با حیاطبا خاطرات مانده به جا حرف می زنممی پرسم از کبوتر و می پرسم از کلاغبا این پرندگان هوا حرف می زنمشاید بگیرم ار تو سراغی نشانه ایبا کاروان باد صبا حرف می زنمبا هر که می نشینم و هر جا که می رومیا فکر میکنم به تو یا حرف می زنمدیوانه ام صریح بگویم که مدتی استدر بین خواب هم به خدا حرف می زنمبا آب ها و آینه ها با درخت و باغبا هر که می شناخت تو را حرف می زنممی ایستم مقابل سروی میان باغبا قامتی شبیه شما حرف می زنمهم قبله نماز منی هم نیاز منبا تو بدون قبله نما حرف می زنمهر چند از پیاله ی چشمت هنوز هممستم ،ولی بدون ریا حرف می زنمچشمم اگر که با زبیفتد به چشم تواین بار با شراب شفا حرف می زنموقتی که نیستی به خدا در میان شهرانگار با مجسمه ها حرف می زنم
آسمان آبی عرفان من چشمان توست
اختر تابنده ی کیهان من چشمان توستدر حضور چشمهایت عشق معنا میشوداولین درس دبیرستان من چشمان توستدر بیابانی که خورشیدش قیامت می کندسایبان ظهر تابستان من چشمان توستدر غزل وقتی که از آیینه صحبت می شودبی گمان انگیزه ی پنهان من چشمان توستمن پر از هیچم پر از کفرم پر از شرکم ولینقطه های روشن ایمان من چشمان توستباز می پرسی که دردت چیست؟بنشین گوش کندرد من ،این درد بی درمان من چشمان توست
خبر به دورترین نقطهی جهان برسد
نخواست او به منِ خسته ـ بیگمان ـ برسد
شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشمِ خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد
چه میکنی؟ اگر او را که خواستی یک عمر
بهراحتی کسی از راه ناگهان برسد،...
رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوستتَرَش داشته به آن برسد
رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطهی جهان برسد
گلایهای نکنی بغض خویش را بخوری
که هق! هق!... تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که... نه! نفرین نمیکنم... نکند
به او ـ که عاشق او بودهام ـ زیان برسد
خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد
دلم با تو می آید به هر سو که می رانی
اگر سخت اگر آسان تو تنها نمی مانیدلم با تو می آید مران تند کاین کودکبه پای سبک تازان نیارد گرانجانیاگر زشت اگر زیبا تو را دوست می دارمدلیلی نمی آرم که عشق است و می دانیپریشان تر از ابرم نگویم که یادم کنبه خاطر ز تصویرم مبادت پریشانیبه شهری که رو داری عبوس است خورشییدشبه ره چشم دارندت که خورشید خندانیبه هر بزم و هر محفل سبک آفتابی شوکه چون چشم آن جان را هوایی است بارانیصدای تو در گوشم از آن سوی فرسخ هابه اشراق میپیچد که از عشق می خوانیبه راه تو می مانم مگر زود برگردیبه لطف از دل تنگم غباری بیافشانیاگر دیر باز آیی نبینی دگر بارمخدا را مکن کاری که آرد پشیمانی
یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود
ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او
پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او
گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای
جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای
وندر این بازی شــکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن
مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم
این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم
گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم
در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم
ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی
من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی
عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم
کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
گفتم عاقل می شوی اما نــشد
سوختم در حسرت یک یـا ربــت
غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت
روز و شب او را صـــدا کردی ولی
دیدم امشب با مـنی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حــــــریم خانه ام در می زنی
حــــال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرانوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدیسنگدل این زودتر می خواستی حالا چراعمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیستمن که یک امروز مهمان توام فردا چرانازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایمدیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چراوه که با این عمر های کوته بی اعتباراینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چراشور فرهادم بپرسش سر یه زیر افکنده بودای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چراای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفتاینقدر با بخت خواب آلود من لالا چراآسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکنددر شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرادر خزان هجر گل ای بلبل طبع حزینخامشی شرط وفاداری بود غوغا چراشهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفراین سفر راه قیامت میروی تنها چرا
نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی
گر چه او کرد دل از سنگ تو تقصیر نکردی
شرمسار توام ای دیده ازین گریهی خونین
که شدی کور و تماشای رخش سیر نکردیای اجل گر سر آن زلف درازم به کف افتد
وعده هم گر به قیامت بنهی دیر نکردیوای از دست تو ای شیوهی عاشقکش جانان
که تو فرمان قضا بودی و تغییر نکردیمشکل از گیر تو جان در برم ای ناصح عاقل
که تو در حلقهی زنجیر جنون گیر نکردیعشق همدست به تقدیر شد و کار مرا ساخت
برو ای عقل که کاری تو به تدبیر نکردیخوشتر از نقش نگارین من ای کلک تصور
الحق انصاف توان داد که تصویر نکردیچه غروریست در این سلطنت ای یوسف مصری
که دگر پرسش حال پدر پیر نکردی ؟شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق
به خدا ملک دلینیست که تسخیر نکردی
آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن
یا حریفی نشود رام چه خواهد بودن
حاصل از کشمکش زندگی ای دل، نامی است
گو نماند ز من این نام چه خواهد بودن
آفتابی بود این عمر ولی بر لب بام
آفتابی به لب بام چه خواهد بودن
نا به هنگام زند نوبت صبح شب وصل
من گرفتم که به هنگام، چه خواهد بودن
چند کوشی که به فرمان تو باشد ایام
نه تو باشی و نه ایام ،چه خواهد بودن
گر دلی داری و پابند تعلق خواهی
خوشتر از زلف دلارام چه خواهد بودن
شهریاریم و گدای در آن خواجه که گفت:
«خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن»