نمایش نسخه قابل چاپ
رفتي از بیشم دگر تنها شدم
بی کس و سرگشته و شیدا شدم
رفتي از بیشم ولی یادت نمیرد از سرم
رفتي و با خاطراتت زنده ام
رفتي اما با چنان دردی که حتی سایه ام
در دلم ساز چدایی میزند
رفتي و بی تو فضای خانه ام از غم وغصه همی دم میزند
رفتي و با این همه سوز و گداز قلب من تنهای تنها مانده است
رفتي اما در نگاه آخرت آمدن مانند یک افسانه است
رفتي و با رفتنت بر دیده ام یادگاری غیر اشک و آه نیست
رفتي و این آسمان گلگون شد از خونابه های دیده ام سرخیش از رفتن خورشی ...
چه شیرین آمدی شور به دل انداختی
رفتي
نگاهی کردی و کاردلم را ساختی رفتي
سوار اسب ناز از راه رسیدی لیک در یک دم
سمند خویش را با دلبرها
تاختی رفتي
نشستی ساعتی چون شمع در جمع هوسبازان
و لیکن زان میان پروانه را نشناختی رفتي
نسوزد خرمن حسنت که با دامن کشیدن ها
نمی دانی چه سوزی در دلم انداختی رفتي ...
شوری به دل و مهر به جان دادی و رفتي
عشقی به کف پیر مغان دادی و رفتي
از بی خبران سر کویت چه نشانی
بر زلف پریشان کسان دادی و رفتي
ما تشنه لبان خم رخسار تو بودیم
چون گوشه ی رخ بر دگران دادی و رفتي
ای خاطر هجرت شده غم نامه ی شب ها
از عشق به ما نام ونشان دادی و رفتي
از روز عزل ما به در میکده بودیم
یک جرعه ی عشقت به جهان دادی و رفتي
تو که رفتي دلم ازغصه پوسید
تو رفتي و کسی احوالمو نپرسید
تموم رویاهام نقش بر اب شد
تو رفتي و دلم از غصه سیراب شد
تبر شد دوری تو ای گل من
شب و روز خورد بر پیکر من
دیگه امیدی من ندارم
وقتی این همه غصه دارم
وقتی دیگه کنارم نیستی
تا با عطر تنت اروم بخوابم
تو رفتي و دلم از غصه پوسید
چرا رفتي تا با کابوس بخوابم ...
تو رفتي دوری تو کرده پیرم
تو رفتي وای،الهی من بمیرم
تو رفتي بعد تو غم حاصلم شد
تو رفتي غصه ها سهم دلم شد
تو نیستی و بهم میگن دیوونه
میگن رفتي نمیای تو به خونه
تو نیستی یادگاریت مونده پیشم
بیا برگرد دارم دیوونه میشم
خدایا تو خبر داری زحالم
خدا تو بگو تا کی بنالم ...
وقتی رفتي
شدم تنها ترین تنهای عالم
که در تنهایی خویش گهی آشفته حالم
وقتی رفتي
با خودم عهد بستم
که عاشق باشم و از عشق نترسم
وقتی رفتي
در آسمان خیالم
نقش یک زندان کشیدم
درون بوم این زندان
عکس تو را دیدم
وقتی رفتي
شدم مردابی از احساس عاشق
شدم غباری در دل ویران عاشق
وقتی رفتي
تو دیدی التماسم را ولی بی من جدا رفتي
گسستی تاروپودم را ز من بی اعتنا رفتي
ندیدی چشم گریانم تورا فریاد.... سرمیداد
غرورت برزمینم زد؛ چوافتادم به پا رفتي
نفس درسینه ام نالید وآهم را... خدا بشنید
رفتن
رفتن یه قصه تلخه
رفتنت شروع غمها
رفتي و دلم تو دنیا
شده باز تنهای تنها
رفتي و قلبم دوباره
می خونه از غمها آواز
می کنه همراهی چشمم
می زنه برای تو ساز
رفتي اما ندونستی
که دلم تنگه واسه تو
رفتي و گفتی یا که می رم
یا که تو از پیشم برو
رفتي اما ندونستی
که دلم تنگه هنوزم
من بازم جلوی جاده
چشم به راه تو می دوزم
سوختی تو به آتیش دل
اما رفتي از پیش من
دوباره تنها نشستم
می سوزه تو تنهایی تن
رفتي و می نگرم باز
دوباره به قاب خالی
و رفتي و منم با خلوتی خاموش
منم با شمعدانی های بی روح
منم با نم نم باران
منم تنها غریب غربت دنیا
چرا رفتي بگو چی بود گناهم
اگر رفتي که خاموشم کنی
خاموش خاموشم
اگر رفتي که دیوانه کنی باشد
اگر رفتي فراموشت کنم هرگز
اگر رفتي که نابودم کنی باشد
اگر رفتي که خاموشت کنم هرگز
فراموشت کنم هرگز،فراموشم کنی باشد
تو بانوی همیشه بهار نمک گیرمان کردی رفتي
در روزهای اوج غرور زدی پیرمان کردی رفتي
این رسم دوست داشتن است و یا رسم هم را فهمیدن!؟
چه با کلاس و محترمانه ..نه ...درگیرمان کردی رفتي
لبخندهای غیر مجاز تو اخم کردم یا هر چی
بدجور عادتی شده ایم که دلگیرمان کردی رفتي
دلتنگ می شود دل.... من؟!_ تبش از بی شما بودن.._ شاید
رو راست تر شدم بخدا که زمین گیرمان کردی رفتي
تو رفتي تا منو تنها بذاری
میون این همه غم جا بذاری
تو رفتي تا دلت آروم بگیره
ندونستی دلم بی تو می میره
تو رفتي تا هوا دلگیر باشه
دلم از زنده بودن سیر باشه
تو رفتي تادلت با باد باشه
بخواد هرجا بره آزاد باشه
تو که برگی چرا رفتي پی باد
چرا رفتي پی مردن خوش و شاد
مگه بادم رفیق برگ می شه
مگه آدم رفیق مرگ می شه
تو فکر کردی که بادا غم ندارن
فقط برگا تو غمها کم میارن
فریب بادو خوردی برگ ناچیز
همینه آخر برگای پاییز
خداوندا غرورم راشكستند
پل سبز عبورم را شكستند
چه بيرحمانه در پاييز غربت
دل سنگ صبورم را شكستند!!!
اون منم كه عاشقونه شعر چشمات و ميگفتم
هنوزم خيس ميشه چشمام وقتي ياده تو مي افتم
هنوزم مياي تو خوابم تو شباي پر ستاره
هنوزم ميگم
خدايا من و ميبري كنارش.....؟؟؟
دارم ميام پيشت منتظرم باش.......
و رفتي و غمم رفت
تو جنگلای تاریک
تموم شد اون دلهره
تو کوچه های باریک
تو رفتي و دل من
گریه رو بی اثر دید
دنبال تو نیومد
تو جاده های تردید
تو رفتي و من اینجا
یاد ترو ندارم
فقط یه تنهایی هست
سر رو شونش بذارم
خیال غصه دارم
وقتی توباشی بامن
رویای نا تمومم
اینکه نباشی با من
تو رفتي و اومدن
تو قلب سردت نبود
نمی دونم کی اومد
سایتو از من ربود
تو رفتي و رفتنت
شبیه رفتن نبود
روز وداعی نبود
گریه ای بامن نبود ...
یک آسمان دیدار بودی
رفتي
یک پنجره مهر
یک دشت ایثار بودی
رفتي
و سیب های خورده ، نانهای گرم
و اقبال های صریح را باور کردی
در بحبوحه دوست داشتن
فتنه های عشق و غنچه های امید را خریدی
و همه ی وجود مرا و همه را
ساده دور ریختی
و رفتي ...
رفتي
چرا رفتي که قلب من نمیبخشد تو را هرگز
دگردر قلب و چشم من ندارد چشم تو ارزش
دگر رفتي و این برگشت نمی ارزد پر کاهی
بهار دل به سر آمد دگر از من چه میخواهی
مرا رنجاندی و رفتي که از این رفتن من دلگیرم
ولی رفتي و بعد از این سراغت را نمیگیرم
برو هرجا که میخواهی دگر از نام من بگذر
دگر شمعم شده خاموش برو از شام من بگذر
برو اما بدان روزی به دامانت خورد آهم
همان روز است که میفهمی من فریاد ته چاهم
بگو آیا همان عشق بود که میگفتی نمیمیرد
زندگي اجبار است.......
مرگ انتظار است.......
جدايي دشوار است....
عاشقي يك بار است.......
ولي ياد تو تكرار است......
اگر مردم تو خاكم كن........
اگر ماندم تو يادم كن.......
يادش به خير ديروزها كار هم مينشستيم و چشم به غروب افتاب ميدوختيم
كه اشعه طلاييش با امواج هماهنگ.... و امروزها من به تنهايي و با ياد تو
كنار اب مينشينم و به غروب افتابهايي كه بدون تو ميگذرد فكر ميكنم.چه قدر
زود گذشت با هم بودن و چه زجر اور است اين زندگي در اين روزهاي تنهايي
و بدون تو..... اي كاش بودي و صداي تپش هاي قلبم را ميشنيدي. تپش هايي
كه فقط به خاطر تو ميزنند فقط چون تو گفتي بعد از من بر لب اب بنشين و غروب
افتاب طلايي را تماشا كن..........
سر سبزی نو بهار رفتي
پروانه ی بیقرار رفتي
پیچیده به باغ عطرو بویت
گلپونه ی چشمه سار رفتي
درموسم غنچه های رنگین
آخر به کجا نگار رفتي؟
درآن شب نحس وغم گرفته
بر پیک اجل سوار رفتي
تاریک شد آشیانم آخر
مهتاب شبان تار رفتي
ای پاک تراز زلال چشمه
آئینه ی بی غبار رفتي
ای پادشه ملک دل من
افسوس ازاین دیار رفتي
صوت وسخنت چه دلربا بود
خوش لهجه تر از هزار رفتي
داغت به دلم عجب نشسته
دردانه چه بی گدار رفتي ..
زندگي چيست؟
اگر خنده است چرا گريه مي کنيم؟
اگر گريه است چرا خنده مي کنيم؟
اگر مرگ است چرا زندگي مي کنيم؟
اگر زندگي است چرا مي ميريم؟
اگر عشق است چرا به آن نمي رسيم؟
اگر عشق نيست چرا عاشقيم؟
خداوندا
خداوندا
اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت با خبر گردی
پشیمان می شدی از قصه خلقت
از اینجا از آنجا بودنت !
خداوند!
اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر به تن داری
برای لقمه ی نانی
غرورت را به زیر پای نا مردان فرو ریزی
زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟
خداوند
اگر با مردم آمیزی
شتابان در پی روزی
ز پیشانی عرق ریزی
شب آزرده ودل خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟
خداوند
اگر در ظهرگرماگیر تابستان
تن خود را به زیر سایه ی دیواری بسپاری
لبت را بر کاسه ی مسی قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف ترکاخ های مرمرین بینی
واعصا بت برای سکه ای این سو و آن سودر روان باشد
و شاید هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد
زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟
خدایا خالقا بس کن جنایت را تو ظلمت ر!
تو خود سلطان تبعیضی
تو خود یک فتنه انگیزی
اگر در روز خلقت مست نمی کردی
یکی را همچون من بدبخت
یکی را بی دلیل آقا نمی کردی
جهانی را چنین غوغا نمی کردی
دگر فریاد ها در سینه ی تنگم نمی گنجد
دگر آهم نمی گیرد
دگر این سازها شادم نمی سازد
دگر از فرط می نوشی می هم مستی نمی بخشد
دگر در جام چشمم باده شادی نمی رقصد
نه دست گرم نجوائی به گوشم پنجه می ساید
نه سنگ سینه ی غم چنگ صدها ناله می کوبد0
اگر فریادهایی از دل دیوانه برخیزد
برای نا مرادی های دل باشد
خدایا گنبد صیاد یعنی چه ؟
فروزان اختران ثابت سیار یعنی چه ؟
اگر عدل است این پس ظلم ناهنجار یعنی چه؟
به حدی درد تنهایی دلم را رنج می دارد
که با آوای دل خواهم کشم فریاد و برگویم
خدایی که فغان آتشینم در دل سرد او بی اثر باشد خدا نیست ؟!
شما ای مولیانی که می گویید خدا هست و برای او صفتهای توانا هم روا دارید!
بگویید تا بفهمم
چرا اشک مرا هرگز نمی بیند؟
چرا بر ناله پر خواهشم پاسخ نمی گوید
چرا او این چنین کور و کر و لال است
و یا شاید درون بارگاه خویش کسی لب بر لبانش مست تنهایی
و یا شاید دگر پر گشته است آن طاقت و صبرش
کنون از دست داده آن صفتها را
چرا در پرده می گویم
خدا هرگز نمی باشد
من امشب ناله نی را خدا دانم
من امشب ساغر می را خدا دانم
خدای من دگر تریاک و گرس و بنگ می باشد
خدای من شراب خون رنگ می باشد
مرا پستان گرم لاله رخساران خدا باشد
خدا هیچ است0
خدا پوچ است0
خدا جسمی است بی معنی
خدا یک لفظ شیرین است
خدا رویایی رنگین است
شب است و ماه میرقصد
ستاره نقره می پاشد
و گنجشک از لبان شهوت آلوده ی زنبق بوسه می گیرد
من اما سرد و خاموشم!
من اما در سکوت خلوتت آهسته می گریم
اگر حق است زدم زیر خدایی !!!
عجب بی پرده امشب من سخن گفتم
خداوند
اگر در نعشه ی افیون از من مست گناهی سر زد ببخشیدم
ولی نه؟!
چرا من روسیه باشم؟
چرا غلاده ی تهمت مرا در گردن آویزد؟
خداوند
تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی
تو می گفتی که نامردان بهشتت را نمی بینند
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
که نامردان به از مردان
ز خون پاک مردانت هزاران کاخها ساختند
خداوندا بیا بنگر بهشت کاخ نامردان را
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت رابس کن تو ظلمت را
تو خود گفتی اگر اهرمن شهوتبر انسان حکم فرماید تو او را با صلیب عصیانت مصلوب خواهی
کردولی من با دو چشم خویشتن دیدم پدر با نورسته خویش گرم میگیرد برادر شبانگاهان مستانه از
آغوش خواهر کام میگیرد نگاه شهوت انگیز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد قدم ها در بستر فحشا
می لغزد
پس...قولت!
اگر مردانگی این است
به نامردی نامردان قسم
نامرد نامردم اگر دستی به قرآنت بیالایم !
غروب از راه ميرسد
هوا كم كم تاريك ميشود
آنك آنك باران مي بارد
اما هنوز پرتوي خورشيد زمين را روشن كرده
پسري به خياباني بلند وارد ميشود
با كوله باري سنگين
كه با اندام نحيفش بزور در صدد حمل آن است
او بار را ميكشد
خسته و بيمار
رهگذران به ديدنش عادت كرده اند
هر روز دم غروب مي آيد
و تا انتهاي خيابان شب ميرود
پسري كه تنهاست
حتي سايه ها هم او را رها كردند
پسري كه حتي سايه هم ندارد
خداحافظی کوچکی کافیست
به اندازه تمام ناگفته هایی که در قلبم
بوی نفرت آورده اند
به اندازه تمام آرزوهای باطل شده ای
که امشب مهر قرمز بر آنها زده شد
خداحافظی کوچکی کافیست
برای تمام دلتنگی هایم
به اندازه لحظه خاموش کردن تمام خاطراتم......
تو نمی فهمی اندوه مرا
چه بگویم به تو ای رفته ز دست
شدم از مستی چشمان تو مست
شدم سنگ پرست
مرگ بر آن که دلش را به دل سنگ تو بست
تو را امروز دل گرفته
و مرا هر روز
هیچ گاه مشکلاتت را بزرگ نپندار
زیرا بزرگتر از آن همیشه خواهد بود
نه برای تو بلکه برای دیگران
پس بدین علت خدا را سپاس گو
و مردمان را دعا کن
تا توان حل مشکلات داشته باشند
گفتم بهار:
خنده کرد و گفت: ای دریغ
دیگر بهار رفته و نمی آید
گفتم:پرنده؟
گفت:
اینجا پرنده نیست
اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست
گفتم:
درون چشم تو دیگر...؟
گفت:
هرگز نشان زباده مستی دهنده نیست
اینجا جز سکوت سکوتی گزنده نیست
دست نوشته ها
کاغذ های باطله
جمله های بی قافیه
ساعت های خلوت و سنگین
هوای بی تابی
عشق های بی حاصل
کلبه های خرابه
رد پای تنهایی
یادهای خاطره
خنده های الکی
دلتنگی های شبانه
حرف های نا گفته
سوال های بی جواب
همه میان دست نوشته های من گمند
این همه دلتنگی را کاغذ های دنیا کمست
باید دنیایی دیگر را به سفر دریابم
باید دنیای دیگر را دریابم....
سهراب: گفتی چشم ها را باید شست !
شستم
ولی.....
گفتی جور دیگر باید دید !
دیدم
ولی.....
گفتی زیر باران باید رفت !
رفتم
ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را
نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید
فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت:دیوانه ی باران ندیده....
شب ها میگذردو من بیشتر بیشتر دل تنگت میشوم
و تو بیشتر از من دور میشوی
کاش میتوانستم به عقب بازگردم
باران میبارد و بوی باران مرا یاد تو می اندازد
دلم میگیرد و انگار از فردای خود خبر دارم
خوابهایم ابری شده
تو حتی در رویاهایم امده ای
لحظه ای رهایم نمیکنی با اینکه خوب میدانم
چقدر از من دوری
کاش میشد به عقب بازگردم و دوباره
من برای تو میشدم و در رویاهاو دل تنگی هایت
اثری از من بود
کاش.....
شب با تمام دل تنگی هایش به سراغم امده و باز تو نیستی
بغضها دوباره میشکنند و باز تو نیستی..
من تنها در اتاق تنهایی به انتظارت هستم و باز تو نیستی
دل تنگم دل تنگم و باز تو نیستی.....
دلم پر است پر از لحظه هاي باراني
پرم ز گريه پر از گريه هاي طولاني
طلسم بغضم ااگر بشكند زدلتنگي
شكسته دل ترم از ابر هاي باراني
بيا به دامنم اي اشك لحظه اي بنشين
مگر غبار دلم را دوباره بنشاني
بيا كه چشم به راهت نشسته اي اشك
بيا كه با تو شبم مي شود چراغاني
شب است و خلوت و تنهايي و تلاطم درد
من وخيال تو و گريه هاي پنهاني
به روي شانه ي دل سر نهاده مي گريم
به ياد چشم تو و آن نگاه پاياني
مرا در آبي چشمان خود رها كردي
چگونه بگذرم از موج هاي طوفاني
به وسعتي كه ندارد كرانه يعني عشق
عبور مي كنم اما به سمت ويراني
بيا كه با سر زلفت به هم گره خورده است
شب سياه من و قصه ي پريشاني
تمام پنجره ها را گشوده ام بر صبح
بيا به خلوتم اي آفتاب روحاني
ميان اين همه گل هاي عشق پرورده
به برگ تازه گل هاي ياس مي ماني
تو آرزوي مني با دلم هم احساسي
چرا براي دل من غزل نمي خواني
در حجم خالی حضورت،
تمام لحظهها را آجری
و از هر آجری ديواری ساختم.
هوايی برای نفسکشيدن نيست
و گامهای زيادی تا فاصله ...
نازدانه من!
اگر حجم ثانيهها امانت دادند، بدان:
به اندازه تمام انتظارها، بیقرارت بودهام ...
چه کسی می داند ؟
چه کسی می داند ؟
شاید امشب شب آخر باشد که مرا می بینی
شاید امشب ،زمان رفته به خواب بر چشم ترم بنشیند
چه کسی می داند؟
شاید اینجا پس این پرده ی شب
یک نفر بیدار است که مرا خواب کند
شاید این فاصله ها ،شاید حرمت این عشق بزرگ
نام ننگین مرا آوازه کند
چه کسی می داند؟
شاید امشب شب آخر باشد ،که مرا می بینی
مگذارم تنها
مگذارم که چنین خسته بمانم در راه
لحظه ای با من باش...
خداحافظ
خداحافظ همین حالا
همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شدن چشمام
خداحافظ کمی غمگین
به یاد اون همه تردید
به یاد آسمونی که من رو از چشم تو می دید
اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت سادست
نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جادست
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها
بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا
خداحافظ همین حالا...
هنوز
دامنه دارد
هنوز هم که هنوز است
درد
دامنه دارد
شروع شاخه ادراک
طنین نام نخستین
تکان شانه خاک
و طعم میوه ممنوع
که تا تنفس سنگ
ادامه خواهد داشت
و درد
هنوز دامنه دارد...
تو شبا با من مي گفتي
توگفتی بايد رها بود
و الا از پا مي افتي
تو گفتي كه دل رو بسپار
به تلاطم زمانه
گوش بده به حرف قلبت
به سكوت عاشقانه
تو گفتي دنيا دو روزه
جائي نيست براي ترديد
طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته
شعر مي گويم به يادت در قفس غمگينو خسته
من چه تنها و غريبم بي تو در درياي هستي
ساحلم شو غرق گشتم بي تو در شبهاي مستي
لحظهها را قدر دان
همدلیها، لذت دیدار را...
خوب میدانم که
یک دو روزی دیگر، فرصتم میمیرد
میرسد وقت سفر؛
بعد از آن هم شاید که نگاه من و تو،
باز در حسرت دیدار بمانند ولی؛
من به این معتقدم:
زندگی یک لحظه است
و همین یک لحظه، مملو از خاطرههاست...
لحظهها را قدر دان...
میرسد وقت سفر
یک دو روزی دیگر...
من سكوتم، تو ترانه! من يه فانوس، تو زبانه!
من نگاه مات ُگنگم، تو نگاهي عاشقانه!
من يه زخمم، تو يه مرهم، من به ندرت، تو دمادم!
من یه باغ گر گرفته! تو مث نزول شبنم!
من و تو دو تا عروسك با چشاي تيله اي!
منو تو زندونی خاطره هاي پيله اي!
من يه عكس پر غبار از يه ترانه ساز لال،
اما تو هنوز مث باور يك قبيله اي!
من پر از شكست تردید، تو شكوه تخت جمشيد!
من شب شب پره مرده، تو مث طلوع خورشيد!
من يه شهر بی پرنده، تو بلیط برنده!
بگو تو حراج چشمات، قیمت ِستاره چنده؟
هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد
وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود
چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن...