نمایش نسخه قابل چاپ
سکله ی ناز چشات
کاری دارم
یه قایقم
تو ساعته یه ربع به عشق
عقربه ی دقایقم
گرمی دستای تو روبه صدتا دنیا نمی دمهر وقت که یارم تو بودیبی کسیو نفهمیدمتو بند دل
سلول عشق
حبس نگاتو می کشم
ولی بازم رو میله ها ش
عکس چشاتو می کشم
آی قصه ی بی سر و تهشعر بدون قافیهبرای مرگ این پسرنبودن تو کافیه
عشق نيروي است در عاشق كه او را
به طرف معشوق مي كشاند
و دوست داشتن جاذبه اي است در دوستكه دوست را به طرف دوست مي برد.........
عشق غذا خوردن يك حريص است......
دوست داشتن در سرزميني بيگانه
يافتني است...... عشق جنون چيزيجر خرابي و پريشاني نيست ... امادوست داشتن در اوج معراج از سرحد
عقل فراتر مي رود به قله بلند افتخار......
خلوتم را نشكن
شايد اين خلوت من كوچ كند
به شب پروانه
به صداي نفس شهنامه
به طلوع اخرين افسانه
و غروبي كه در ان
نقش ديوانگي يك عاشق
بر سر ديواري پيدا شد.
خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست سحر
خلوتم راه رسيدن به خداست
چشمان من به دیده او خیره مانده بود
جوشید یاد عشق کهن درنگاه ماآه.از آن صفای خدایی زبان دلاشکی از آن نخستین گواه ما
ناگاه.عشق مرده سر از سینه برکشیدآویخت همچو طفل یتیمی به دامنمآنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشتآهی کشید از حسرت که این منمباز.آن لهیب شوق وهمان شور والتهابباز آن سرود مهر ومحبت ولی چه سودما هر کدام رفته به دنبال سرنوشتمن دیگر آن نبودم و او دیگر آن نبود
وقتی دلت خسته شــد ،
دیگر خنده معنایی ندارد ...
فـقـط می خندی تا دیگران ،
غم آشیانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !
وقتی دلت خسته شــد ،
دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند ...
فـقـط گریه می کنی چون به گریه کردن عادت کرده ای !
وقتی دلت خسته شــد ،
دیگر هیچ چیز آرامت نمی کند به جز دل بریدن و رفتن...
قصیر خودمونه ...!
بعضی ها عددی نبودند و ما آنها را به توان رساندیم !!!من فقط دارم سعی میکنم همرنگ جماعت شوم،اما می شود کمی کمکم کنید!آی جماعت.......!!!شماها دقیقا چه رنگی هستید؟عمریستــ خـ‗__‗ــودم را به خریتـــــــ زده ام ....دلــم برای آن روی سگــ‗__‗ـــم تنگــــــــ شده...اجازه خدا ؟؟؟؟؟؟؟میشه ورقمو بدم ؟میدونم وقت امتحان تموم نشده!ولی خسته شدم…یه زمانی می گفتن از تو چشماش میشه فهمیدراست میگه یا دروغ ...اما حالا دیگه اینقدر توانمند شدن بعضیاکه با چشمشونم دروغ میگن ...خیلی وقت است فراموش کرده ام ...کدامیک را سخت تر می کشم ... ؟رنــــج !انتظار !یا نفس را ...عشق چیز عجیبی نیست ، عزیز دلم !همین است که تو دلت بگیرد و من نفسم
چه زخم هایی بر دل♥م خورد؛تا یــــاد گرفـــتم…که هیــچ نـــــوازشی،بـــــــــی درد نیست . . .می دانی … !؟به رویت نیاوردم … !از همان زمانی که جای ” تو ” به ” من ” گفتی : ” شما “
فهمیدم
پای ” او ” در میان است . . .!!!
در من بپیچ وُ شکل همین گردبادها
با من برقص ،ظهر و شب و بامدادها
تنهاترین مسافر این شهر خسته ام
ناباورانه رفته ام آری زِ یادها
سیمرغ وُ بیستون وُ تب تیشه در غزل
هی شعله می کشند درونم نمادها
آه ای خدای معجزه ی شاعرانه ام
خط می زنند بی تو تنم را مدادها!
خوش کرده ام تمام دلم را به عشق تو
زخمی نزن به پیکر این اعتماد ها
لب گریه های منجمدم را نظاره کن
پس کی؟بگو نمی رسی آیا به دادها؟
باید برای آمدن تو دعا کنم
تا لحظه ی اجابت این آن یکادها
با این همه تو دوری وُ آری نمانده است
چیزی به غیر خاطره در ذهن بادها
باید باور کنیم
تنهایی
تلخ ترین بلای بودن نیست،
چیزهای بدتری هم هست،
روزهای خستهای
که در خلوت خانه پیر می شوی...
و سالهایی
که ثانیه به ثانیه از سر گذشته است.
تازه
تازه پی می بریم
که تنهایی
تلخ ترین بلای بودن نیست،
چیزهای بدتری هم هست:
دیر آمدن!
دیر آمدن!
فسانههای هیمالایایی میگویند
پرندگان سفید زیبایی هستند
که همیشه در پرواز زندگی میکنند
آنها در هوا زاده میشوند.
باید پرواز را
پیش از آنکه سقوط کنند
یاد بگیرند
شاید تو نیز اینگونه به دنیا آمدهای
که زمین زیرپایت مدام خالی میشود
شاید جاذبهی زمین
علیه تو اقامهی دعوی میکند
و احساس میکنی
کسی دیگر هستی.
برای کسی که در دل سقوط زندگی میکند
در آسمانی که زیر آسمان همگان است.
هر چه موهایت بلندتر
عمر من بلندتر است
گیسوان آشفته روی شانه هایت
تابلویی از سیاه قلم و مرکب چینی و پرهای چلچله هاست
که به آن دعاهایی از اسماء الهی می بندم
می دانی چرا در نوازش و پرستش موهایت جاودانه می شوم ؟
چون قصه ی عشق ما از اولین تا آخرین سطر
درآن نقش بسته است
موهایت دفتر خاطرات ماست
پس نگذار کسی آن را بدزدد