بیانات مقام معظم رهبری از سال 79 تا 88

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى در ديدار پرسنل نيروى هوايى‏‏
18/ 11/ 84
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

خاطره‏ى نوزده بهمن يك خاطره‏ى افتخاربرانگيز است. جوانان نيروى هوايى - چه همافران، چه افسران و چه درجه‏داران - آن روز يك كار عاشورايى كردند(شما جوانهاى عزيزى كه در اين جلسه هستيد، وزن و اهميت آن كار را در آن دورانِ تعيين‏كننده و عجيب، شايد نتوانيد درست حدس بزنيد.) و اين كار عاشورايى نه فقط آن روز، بلكه در طول دوران بيست‏وهفت ساله، به يك نقطه‏ى اثرگذار و شعاع‏آفرين تبديل شد.
نيروى هوايى در طول اين سال‏ها در صفوف مقدم همه‏ى كارهاى افتخارآميزى كه از نيروهاى مسلح انتظار مى‏رفت، قرار گرفت. در دوران دفاع مقدس، نيروى هوايى در بخش آفند و پدافند كارهاى درخشانى كرد. من نمى‏دانم آيا شما جوانان عزيز از تاريخچه‏ى فعاليت‏هاى نيرو در اين دوران پُرماجرا مطلع هستيد يا نه، اما همين‏قدر بدانيد كه برترين مجاهدت‏هايى كه در يك دفاع مقدس ممكن است براى يك نظامى پيش بيايد، در نيروى هوايى پيش آمد و دلاوران نيروى هوايى از عهده‏ى آن برآمدند. بايد اين مسائل دقيق، امانتدارانه و به دور از مبالغه - احتياج به مبالغه نيست؛ واقعيات آن‏قدر شگفت‏انگيز و آن‏قدر باعظمت است كه هر چشمِ‏دل و هر بصيرتى را به خود متوجه مى‏كند - در اختيار نسل جوان گذاشته شود.
در عرصه‏ى سازندگى هم اولين بخش از ارتش كه جهاد خودكفايى را به معناى حقيقى كلمه در خود ايجاد كرد، نيروى هوايى بود. بنده از نزديك در جريان فعاليت‏هاى جهاد خودكفايى در نيروى هوايى و در ساير سازمان‏هاى ارتش بودم، كه كارهاى باارزشى را انجام داده‏اند. ميل به استقلال، ميل به اين‏كه ارتشىِ ايرانى و مسلمان بتواند سر خود را بالا بگيرد و به نيروى ذاتى خود افتخار كند، اول در اين نيرو بود كه سر كشيد و به كارهاى بزرگ و باارزشى منتهى شد و گره‏هايى را باز كرد.
امروز شما كاركنان نيروى هوايى - نظاميانى كه در اين بخش مهم مشغول فعاليتيد - جايگاه خودتان را درست بشناسيد. نيروى هوايى بسيار مهم است؛ به يك معنا تعيين‏كننده است. امروز بخش پدافند شما جزو مؤثرترين بخش‏هاى همه‏ى دستگاه‏هاى نظامى كشور براى دفاع از عزت، استقلال و سربلندى ملت ايران است، كه جز با همت و اراده و اعتماد به نفس و توكل شما به خدا و كار خستگى‏ناپذيرتان، اين قله‏هاى بلند را نمى‏شود فتح كرد. يك روز نيروى هوايى با آن كار بزرگ خود در بيست‏ودو بهمن، تحول را در مجموعه‏ى كشور به وجود آورد. شايد آن جوان‏هايى كه آن روز آمدند، نمى‏دانستند كه چه كار مهمى انجام مى‏دهند - يك ايمان، يك عشق آنها را به ميدان كشانده بود - اما كار آنها بشدت در كل حركت انقلاب تأثيرگذار بود. بنابراين، هر بخشى از بخش‏هاى نيروهاى مسلح و بيرون از نيروهاى مسلح، مى‏توانند در مواقع خاصى بشدت اثرگذار باشند. به خود اعتماد كنيد، از نيروى درونى و ذاتى خود استفاده كنيد و بدانيد كه شما مى‏توانيد بخش خودتان را با اراده و ابتكار و نوآورى و فعاليت خودتان، در سطح بالا، وسيله‏ى عزت ملت خودتان قرار بدهيد؛ مى‏شود؛ تا حالا هم امتحان كرده‏ايم و شده است. كارِ سازماندهى‏شده، منظم، با اعتماد به خود، و با حفظ آن انضباط دقيق و ظريف نظامى، و با اخلاص، و با توكل به خدا؛ در همه‏ى قسمت‏هاى شما يك چنين كارى با اين روح و با اين جوهر و حقيقت، مى‏تواند تأثيرات بزرگى را بگذارد.
ماجراى عاشورا هم درس است؛ درسِ اقدام و نهراسيدن از خطرات و وارد شدن در ميدان‏هاى بزرگ. آن تجربه با آن خصوصيات و با آن دشوارى، از عهده‏ى حسين‏بن‏على(عليه‏السّلام ) برمى‏آمد؛ از عهده‏ى ديگرى برنمى‏آمد و برنمى‏آيد؛ ليكن در دامنه‏ى آن قله‏ى بلند و رفيع، كارهاى زياد و نقش‏هاى گوناگونى هست كه من و شما مى‏توانيم انجام بدهيم.
ملت ما را در طول سال‏هاى متمادى به يك ملت وابسته تبديل كرده بوند؛ ملت ما را با تبليغات پيوسته، از فرهنگ خود، از اعتماد به خود تهى كرده بودند؛ ملت ما را به خود بى‏اعتماد و نااميد كرده بودند. ملتى با اين سابقه‏ى تاريخى، در اين موقعيت حساس جغرافيايى، با اين همه استعداد انسانى و طبيعىِ نهفته‏ى در اين سرزمين، تبديل شده بود به وسيله‏اى براى استفاده و بهره‏بردارى قدرت‏هاى بيگانه؛ مدتى انگليس، بعد هم امريكا؛ اما اين انقلاب ما را بيدار كرد؛ ما را به خود آورد؛ اين همان حركت عاشورايى بود. اين اقدامِ بزرگ، سرنوشت و راه ما را عوض كرد. ما امروز در راه عزت، در راه استقلال، در راه استفاده از استعدادهاى طبيعى و انسانى خودمان حركت مى‏كنيم و پيش رفته‏ايم و دنيا هم تا حدود زيادى به اين اعتراف كرده و آن را قبول كرده است؛ چاره‏يى ندارد؛ اما ما بايد اين راه را ادامه بدهيم. هيچ ملتى با تنبلى و تن‏آسايى نخواهد توانست به عزت برسد. رسيدن به استقلال، رسيدن به عزت ملى، رسيدن به كرامت انسانى، براى يك ملت هزينه دارد، كه بايد اين هزينه را متحمل شد و بايد تلاش كرد؛ بايد به عاقبت كار، اميدوارانه و واقع‏بينانه نگاه كرد، كه يك نگاه واقع‏بينانه، اميد به انسان خواهد بخشيد. اين دشمن است كه مى‏خواهد شما را مأيوس كند. هر بخشى از بخش‏هاى كشور وظيفه‏يى دارند؛ نيروهاى مسلح، ارتش جمهورى اسلامى، نيروى هوايى، وظايف ويژه‏ى خودشان را دارند؛ بايد اين وظايف را با دقت و با پيگيرى و اهتمام انجام دهند.
مسايلى امروز در دنيا مطرح است كه براى ما حايز اهميت است. مى‏بينيد درباره‏ى توانايى فنى و علمى ملت ايران، دستگاه سلطه و استكبار چه جنجال و سراسيمگى از خود نشان مى‏دهد. اين هياهويى كه بر سر مسأله‏ى هسته‏يى راه انداخته‏اند، از روى سراسيمگى است؛ دستپاچه‏اند. دستگاه سلطه نمى‏خواهد؛ نمى‏پسندد كه غير از محدوده‏ى خودشان، قدرت فناورى و قدرت علمى، آن هم به صورت مستقل و ناوابسته، در اختيار ملت‏ها قرار بگيرد. حالا كه مى‏بينند يك ملت بدون تكيه به آنها توانسته است يك فناورى فاخرِ علمى را به دست بياورد، ناراحتند. به‏دروغ، رئيس جمهور امريكا و ديگران، مرتب از سلاح اتمى اسم مى‏آورند؛ اين براى توجيه موضع خشمگينانه‏ى خودشان هست؛ والّا مى‏دانند كه در اين‏جا مسأله، مسأله‏ى سلاح اتمى نيست؛ مسأله‏ى استقلال يك ملت است. آنها مجامع جهانى را هم زير نفوذ خودشان مى‏گيرند و مجامع جهانى، يكى پس از ديگرى، آبروى خودشان را بر اثر نفوذ آنها از دست مى‏دهند. معاهده‏ى عدم توسعه‏ى سلاح‏هاى اتمى را - كه معروف به معاهده‏ى »ان‏پى‏تى« است - خودِ غربى‏ها نوشتند، خودشان هم روز شنبه آن را مچاله كردند؛ از حيّزِ انتفاع آن را ساقط كردند! چرا ملت‏ها بايستى تسليم اراده‏ى كسانى باشند كه جز به اعمال زور و اعمال قدرت و اعمال سلطه، به چيز ديگرى راضى نيستند؟ آنها براى ملت‏ها، براى علم و براى اخلاق در سطح بشرى، هيچ ارزشى قايل نيستند. اين نداى ملت ايران و پيام انقلاب ما به ملت‏ها - ملت‏هاى مسلمان و غيرمسلمان - است: حركتى كه جمهورى اسلامى كرده، يك حركت كاملاً همراه با اتمام‏حجت است. در طول دو سال و نيم، نظام جمهورى اسلامى همه‏ى راه‏هاى بهانه‏گيرى اينها را بست و هر جا سوءظنى داشتند، وسيله‏ى رفع سوءظن آنها را فراهم كرد. بنابراين، در پايان كار، ناگزير شدند اعلام كنند كه مسأله، سوءظن به ساخت سلاح هسته‏يى نيست، بلكه مسأله، فناورى هسته‏يى است!
آنها مى‏خواهند ملت ايران اين فناورى را نداشته باشد؛ يعنى وابسته و عقب باشد، تا فاصله‏ى بين ملت‏هاى سلطه‏گر و ديگر ملت‏ها هرگز كم نشود. معلوم است كه اين حرف، براى ملت ايران قابل شنيدن نيست؛ قابل تحمل نيست. اين ملت را با دورانى كه سفير امريكا و سفير انگليس در تهران با محمدرضا شاه مى‏نشستند و مى‏گفتند و او ناگزير بود عمل كند و عمل مى‏كرد، نمى‏شود مقايسه كنند؛ آن دوران، گذشت.
امروز اين ملت، وسط ميدان آمده است؛ امروز مسؤولان ملت، مظهر اراده‏ى مردم و مظهر خواست اين ملتند و بايد مظهر اقتدار اين ملت هم باشند. اگر مسؤولانى بر سر كار باشند كه نتوانند اقتدار ملى و عزت اين ملت را نشان بدهند، نماينده‏ى اين ملت نيستند. اقدام رئيس‏جمهور محترم در صدور بيانيه و دستور به سازمان انرژى اتمى، درست همان چيزى بود كه متناسب با عزت و اقتدار اين ملت بود. خوشبختانه آنچه كه مسؤولان در طول اين مدت و امروز تصميم گرفته‏اند، متكى به كارِ كارشناسى و متكى به عقبه‏ى دورانديش و خبره و وارد در مسائل سياسىِ بين‏المللى و مسائل فنى است؛ مى‏فهمند چه كار مى‏كنند و درست عمل كرده‏اند. آن كسانى كه منتظرند ملت ايران از خود ضعف نشان بدهد، بدانند كه ملت ايران در مسير عزت و اقتدار ملى و استقلالِ خود، در مقابل هيچ تهديدى ضعف نشان نخواهد داد. و تجربه‏ى بيست‏وهفت ساله‏ى ما، تجربه‏ى انقلاب، تجربه‏ى دوران دفاع مقدس و تجربه‏هاى بعدى، همه، همين حقيقت را به ما تفهيم مى‏كند و براى ما تكرار مى‏كند كه اقتدار ملى اين كشور و اين ملت را نبايد دست‏كم گرفت.
قدرت‏هاى سلطه‏گر، ابزار زياد و گزينه‏هاى متعددى در اختيار ندارند؛ استكبار با تشر راه خود را باز مى‏كند. مهمترين ابزار استكبار، تشر و اخم است. اگر دولت‏هاى اسلامى، دولت‏هاى جهان سوم و ملت‏ها قدر قدرت خودشان را بدانند، اين ابزار ناكارآمد خواهد شد. ملت ايران قدر خود را دانسته است.
مسأله‏ى مهمتر، مسأله‏ى رسواكننده‏ى تمدن غربى در زمينه‏ى آزادى بيان است. اين حركت زشت اهانت به نبى مكرم اسلام (صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله)، از همه مهمتر است. اين قضيه، ليبرال دمكراسى‏يى كه غرب، پرچم آن را سرِ دست گرفته است و به آن افتخار مى‏كند، رسوا مى‏كند. آزادى بيان - كه آنها دم از آن مى‏زنند - به آنها اجازه نمى‏دهد كه در باب افسانه‏ى كشتار يهوديان - معروف به هلوكاست - كسى ترديد بكند. در آن قضيه، جاى آزادى بيان نيست! در كشورهاى اروپايى، افراد زيادى - از دانشمند و محقق و مورخ و مطبوعاتى و غيره - از ترس جرأت نمى‏كنند ترديدى را كه نسبت به اين قضيه در دل‏شان هست، ابراز كنند. بعضى‏ها هم معتقدند قضيه از اصل دروغ است، اما جرأت نمى‏كنند بگويند؛ چون ديده‏اند هر كس بگويد، مجازات خواهد شد؛ زندان مى‏اندازند، تعقيب مى‏كنند، از حقوق محرومش مى‏كنند؛ اما اهانت به مقدسات يك ميليارد و نيم مسلمان - آن هم بى‏دليل، بدون اين‏كه دعوايى در بين باشد؛ بدون اين‏كه اين طرف اهانتى به آنها كرده باشد - مجاز است و مشمول آزادى بيان! مسأله بر سر آن مطبوعات يا كاريكاتوريستى نيست كه صهيونيست‏ها پولى به او داده‏اند كه كاريكاتورى بكشد - با اهداف پليدى كه صهيونيست‏ها دارند - و او هم كشيده، بلكه مسأله بر سر زمامداران اروپايى است كه از اين كار دفاع مى‏كنند و پشت سر اين عملِ پست و سخيف قرار مى‏گيرند و به عنوان آزادى بيان، آن را مجاز مى‏شمرند! من حدس مى‏زنم كه اصل قضيه، توطئه‏ى عميق صهيونيستى است. مسأله، مسأله‏ى رو در رو قرار دادن مسلمانان و مسيحيان است؛ چون براى صهيونيست‏ها اين مسأله، بسيار حايز اهميت و لازم است كه جامعه‏ى عظيم اسلامى را در سرتاسر عالم در مقابل مسيحى‏ها و مسيحى‏ها را در مقابل مسلمان‏ها قرار بدهند.
آن روزى كه رئيس جمهور امريكا از دهنش پريد - بعد از قضيه‏ى يازده سپتامبر - و گفت جنگ صليبى شروع شده و بعد كه فهميدند اشتباه كرده‏اند و نبايد مى‏گفتند و بنا كردند به رُفو كردن، آن روز كسى به »نكته«ى قضيه توجه نكرد، كه اين «جنگ صليبى» چيست. جنگ صليبى، جنگ ملت‏هاى مسيحى و ملت‏هاى مسلمان است. آنها مى‏خواهند مقدمات آن را فراهم كنند، كه ملت‏ها را به جان هم بيندازند. هم مسلمانان عالم، هم مسيحيان عالم، بايد خيلى هشيار باشند، تا بازيچه‏ى دست اين سياستمداران خبيث نشوند.
چند سال قبل، يكى از سران اروپا در ملاقات با من، صحبت از جنگ مسيحى و مسلمان كرد! من حساس شدم؛ با اين‏كه آن شخص، آدم چندان وزينى نبود و نيست، ليكن چون مرتبط و متصل با امريكا و پيرو آن كشور بود، اين حرف، من را حساس كرد؛ و امروز مى‏بينم كه دست‏هاى صهيونيستى در دنياى مسيحى و در اروپا، اين كار را زمينه‏سازى مى‏كنند. به چه دليل بايد اهانتى كه در يك ماه و نيم يا دو ماه پيش در روزنامه‏يى و در يك كشورى درج شده، بعد از گذشت مدتى، باز مجدداً همان اهانت در كشورهاى اروپاى مركزى و اروپاى غربى، پى‏درپى چاپ شود!؟ انگيزه‏ى اين كار چيست؟ چه دستى در كار است؟ ملت‏هاى مسلمان بجا و به‏موقع عكس‏العمل نشان دادند و بايد هم نشان بدهند. وجود مقدس خاتم‏الأنبياء (صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله‏� �سلّم)، كانون همه‏ى عشق‏ها و محبت‏هاى دنياى اسلام است؛ محور و مركز اتحاد و اتفاق و هماهنگى همه‏ى مذاهب اسلامى است و جا دارد كه مسلمان‏ها از خودشان، حميت و غيرت و عكس‏العمل نشان بدهند؛ اما همه بدانند كه اين تظاهرات، اين خشمِ بجا و مقدسى كه مسلمان‏ها دارند، عليه مسيحيان دنيا نيست، بلكه عليه دست‏هاى پنهان و خبيث صهيونيست‏هاست، كه سياستمداران دنياى سلطه را بازيچه‏ى خود دارند و مطبوعات و رسانه‏هاى فراوانى هم در اختيار آنهاست؛ همان‏هايى كه امروز بر دولت كنونى امريكا به‏كلى حاكمند و در اروپا هم فعاليت مى‏كنند. آنها وقتى در فلسطين ضربه خوردند و پيروزى حماس بر آنها سخت‏ترين شوك را وارد كرد، مى‏خواهند آن شكست را اين‏طورى عليه مسلمان‏ها جبران كنند، تا بلكه بتوانند آبروى ريخته‏ى در فلسطين را طور ديگرى جبران كنند.
امريكايى‏ها رسماً اعلان كردند كه هر گروهى در فلسطين مقابل حماس قرار بگيرد، حاضرند به آنها پول بدهند؛ و دادند، و امكان تبليغاتى هم به آنها دادند؛ اما على‏رغم آنها و به كورى چشم امريكا و صهيونيست‏هاى غاصبِ فلسطين، مبارزان حماس پيروز شدند. اگر امروز در هر جاى دنياى اسلامى يك انتخابات آزاد برگزار شود، همين قضيه اتفاق خواهد افتاد و گروه مخالف امريكا رأى خواهند آورد؛ چون دل و عواطف مردم و ميل سياسى آنها، امروز اين است.
امروز امريكا يك چهره‏ى بشدت زشت و منفور است؛ و نفرت از امريكا مخصوص ملت ما نيست. امروز امريكا در دل‏ها و در عواطف و در اراده‏ى مردم اين منطقه صددرصد شكست‏خورده است؛ هر چند حالا هارت و هورتى بكنند، جنجالى راه بيندازند؛ اما وقتى پاى عمل به ميان بيايد و نوبت حضور ملت‏ها برسد، آن وقت معلوم خواهد شد كه امريكا در اين‏جا چه‏كاره است. اينها دچار تناقض هم هستند؛ از طرفى مى‏گويند دمكراسى، از طرفى هر دمكراسى‏يى به وجود بيايد، به ضرر آنهاست؛ لذا با دمكراسى‏ها و با نتايج آن مخالفت مى‏كنند و هر جا بتوانند، دست مى‏برند؛ هر جا هم نتوانند، از دور سمپاشى مى‏كنند.
ملت ايران با قدرت و خونسردى تمام، اين منظره‏ى شگفت‏آور را نگاه مى‏كند. ملت ما ثمرات عظيم انقلاب خودش را در دنياى اسلام، يكى‏يكى مى‏بيند؛ به چشم، ميوه‏دهى اين نهال را مى‏بيند، كه بعد از اين، بيشتر هم خواهد شد. ملت ايران راه خود را با قدرت پيش رفته است و به فضل الهى، به حول و قوه‏ى الهى، بعد از اين هم با قدرت پيش خواهد رفت؛ و ما يكى پس از ديگرى، ارتفاعات و قلل عزت و افتخار را فتح خواهيم كرد؛ نه با جنگ و خونريزى، بلكه با صبر و استقامت و اراده‏ى محكم و تدبير لازم؛ همچنان كه تا امروز پيش رفته‏ايم و قله‏هاى زيادى را فتح كرده‏ايم.
ملت، وحدت خودش را بايد حفظ كند؛ ايمان خودش را بايد حفظ كند؛ عزم راسخ خودش را بايد حفظ كند، كه مى‏كند. در راهپيمايى بيست‏ودو بهمن، ملت ايران به توفيق الهى، بار ديگر نشان خواهند داد كه چه مى‏گويند و چه مى‏خواهند و عزم راسخ آنها متوجه به چيست. همه‏ى دنيا، چشمهايشان را باز كنند و بيست‏ودو بهمنِ امسال را هم مثل سال‏هاى قبل تماشا كنند.
تفضلات و هدايت الهى و دستگيرى الهى، دستگير ماست و بزرگ‏ترين كمك ماست؛ ما دل به توفيق الهى بسته‏ايم؛ تلاش را مى‏كنيم، حركت را انجام مى‏دهيم؛ اما اين حركت ما، كالبد است؛ روح اين كالبد، تفضل الهى و هدايت الهى و لطف الهى است. سعى كنيد دل‏ها را آماده‏ى پذيرش اين هدايت و لطف كنيد. بخصوص به جوان‏هاى عزيز، فرزندان خودم در نيروى هوايى و در نقاط ديگر عرض مى‏كنم كه قدر دل‏هاى پاك و ضميرهاى روشن و صاف خودتان را بدانيد و ارتباطتان را با خدا قوى كنيد؛ از خدا بخواهيد. و ان‏شاءاللَّه دل‏ها را بيش از پيش به نور تفضل الهى روشن كنيد؛ و خداوند ادعيه‏ى زاكيه‏ى حضرت بقيةاللَّه (ارواحنافداه) را شامل حال همه‏ى شما قرار بدهد.

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار استانداران سراسر كشور
13/ 12/ 84
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

دوستان و برادران خيلى خوش آمديد!

نكته‏ى اصلى و اساس قضيه اين است كه استاندار در هر استانى جايگاه خودش را درست تشخيص بدهد و به معناى واقعى كلمه، مسئوليت‏هاى اين جايگاه را بر دوش خودش احساس كند. به گمان بنده استاندار در هر استانى، نقش رئيس دولت را در آن استان دارد. نمى‏شود استاندار بگويد كه فلان بخش به مسئوليت خودش عمل نكرد و اين كار به اين دليل عقب افتاد؛ نه، استاندار بايد با تلاش خودش، با تماس با مركز و دولت، كارى كند كه همه‏ى بخش‏هاى مختلف بتوانند كارشان را آنجا انجام دهند. استاندار لازم است كارها را پيگيرى كند، تا انجام بگيرد؛ ما تا الان ملاك‏مان براى ضعف و قوت استاندارها اين بود؛ يعنى اگر يك استاندار هر هفته شوراى تأمين را هم تشكيل بدهد و كارهاى ديگر هم بكند، اما كارهاى استان پيش نرود - ولو كارهايى كه مربوط به وزارت راه است، مربوط به وزارت نيرو يا فلان وزارتخانه است - ما استاندار را ضعيف مى‏دانيم؛ قضاوت ما در مورد استاندارها ناشى از اين مسئله است. پس، اولين مطلب اين است كه استاندار جايگاه خودش و مسئوليت سنگينى را كه پذيرفته، بداند.
مطلب دوم اين است كه توجه بكنيد كه الان كشور آماده براى كار است. بحمداللَّه كشور در امنيت و در آمادگى عمومى، و با اميد مواج در دل‏هاى مردم قرار دارد.
امروز خوشبختانه مردم با يك اميد، با يك خوش‏بينى، با يك احساس وابستگى به مركزيت كشور و دولت، خودشان را در معرض گذاشته‏اند كه شما كار كنيد (شما يعنى دولت. وقتى ما دولت را از لحاظ مسئوليتى تجزيه كنيم و ريز شويم، در همان مراتب اول، مى‏رسد به استانداران) مردم آماده هستند و زمينه بسيار خوب است. وضعيت كنونى دولت و وضع خاص رئيس جمهور و نوع برخوردى كه الان در گفتار و كردار با مردم صورت مى‏گيرد، خيلى زمينه‏ى خوبى را به وجود آورده و مردم حقيقتاً اميدوار شده‏اند. اگر شما به هر بخشى از بخش‏هاى مراجعات مردمى سركشى كنيد - كه بنده اطلاع دارم - مى‏بينيد كه در اين برهه، شكايات مردم كم شده؛ نه از باب اين‏كه مشكلات از بين رفته؛ نه، مشكلات اگر هم كم شده باشد، آن قدر كم نشده كه شكايات مردم از بين برود، بلكه به خاطر اين است كه مردم اميدوار شده‏اند. اميد، نقش ايفا مى‏كند؛ مردم احساس مى‏كنند كارها پيشرفت مى‏كند.
برادران عزيز! از اولى كه اين انقلاب پيروز شد و اين نظام سر كار آمد، ما در كشورمان با يك چالش پيش‏بينى شده و متوقعى روبه‏رو بوده‏ايم و هستيم و تا مدت‏ها خواهيم بود. اگر كسى خيال كند كه ما مى‏توانيم نظام جمهورى اسلامىِ با اين معيارها و با اين مرزهاى تعريف شده را داشته باشيم و در عين حال، قدرت‏هاى مسلط بر جهان - كه نقطه‏ى مقابل اين معيارهاى ما هستند - سر جاى خودشان بنشينند و نه به ما تعرضى بكنند، بلكه حتى به ما كمك بكنند، اين انتظار، انتظار كاملاً ناسنجيده‏اى است؛ اصلاً انتظارش را نبايد داشت. ما با معيار «عدالت بين‏المللى»، «گرايش به معنويت»، «كرامت دادن به نوع انسان» و «گرايش به دين خدا و به معنويت و اخلاق معنوى»، سر كار آمده‏ايم؛ ما با معيار تن ندادن به قدرت‏طلبى و زياده‏خواهىِ سيطره‏جويان عالم سركار آمده‏ايم؛ اينها، معيارهاى جمهورى اسلامى است. بديهى است كه وقتى شما بنايتان مواجهه‏ى با زورگويى است، زورگوهاى عالم با شما سرِ سازش نخواهند داشت؛ و اين، چالش ايجاد مى‏كند. اين چالش از اول انقلاب بوده، تا الان هم هست، بعد از اين هم تا وقتى كه مأيوس نشده‏اند، وجود دارد. بايد خودتان و اين كشور را به جايى برسانيد كه مأيوس بشوند. آن وقت هم چالش‏ها باقى خواهد بود؛ منتها با تأثيرات كمترى. بنابراين، هميشه خودتان را در ميدان چالش و مواجهه‏ى با افزون‏طلبان بدانيد و با اين نگاه مسائل خودتان را دنبال كنيد.
كسانى كه چالش عمده‏ى نظام با آنهاست، مصلحت خودشان را در چه مى‏بينند؟ امريكا مصلحت خودش را در ايران، با سر پا بودن نظام جمهورى اسلامى، در چه وضعيتى مى‏بيند؟ او، مصلحت خودش را در ايجاد اختلاف و از بين بردن اين يكپارچگى‏اى كه امروز شما در مردم مشاهده مى‏كنيد و در متوقف كردن حركت علمى كشور، مى‏بيند؛ چون علم و دست برتر علمى، راز پيشرفت هر كشورى در اقتدار اقتصادى، سياسى، نظامى و روحيه‏اى است. ما اين حركت را سال‏هاست كه شروع كرده‏ايم و خوب پيش مى‏رويم و حركت با روند تصاعدى قابل قبول و با تضاعف بالا مى‏رود؛ اگر چه كه آنها دلشان مى‏خواهد اين حركت متوقف شود؛ زيرا مصلحت آنها در متوقف كردن موج خدمت‏رسانى است. شعار خدمت‏رسانى كه چند سال است در كشور مطرح شده، الان به يك گفتمان تبديل شده و دولت كنونى هم بر اساس اين گفتمان وسط ميدان آمده و زمام كار را به دست گرفته است. اينها مى‏خواهند خط خدمت‏رسانى متوقف شود. مصلحت آنها در ايجاد ناامنى است و انگيزه‏هاى ايجاد ناامنى، فراوان است. شما گزارش‏هايى داريد و ما هم گزارش‏هاى متعدد و فراوانى داريم، كه مى‏خواهند از طرق مختلف ناامنى ايجاد كنند. مصلحت آنها در سرگرم كردن دولت به كشمكش‏ها و لفاظى‏هاى سياسى و خط و جناحى است؛ مصلحت آنها در نوميد كردن مردم است؛ در گرفتن ايمان مردم به صحت شعارها و صحت اين راه است؛ در بى‏نشاط كردن مردم است. اينها كارهايى است كه به طور طبيعى روشن است. ما حتّى اگر يك گزارش هم نداشته باشيم، مى‏دانيم كه مصلحت امريكا و قدرت‏هاى صهيونيستى و آنهايى كه آن جبهه را در مقابل ما تشكيل مى‏دهند، در ايجاد اين كارهاست. علاوه بر اين‏كه گزارش‏هايى هم داريم كه همين‏ها را تأييد مى‏كند و نشان مى‏دهد كه واقعاً دنبال اين مسائلند.
شما رئيس جمهور استان هستيد. در مقابل اين مسائل مى‏خواهيد چه كار كنيد؟ اين، ملاك كار است. اولويت‏ها و روشتان را با توجه به اين چيزها انتخاب كنيد. اين مطالبى كه آقايان گفتيد، مطالب بسيار خوبى بود - هم آنچه كه استاندارهاى محترم گفتند و هم آنچه كه وزير محترم بيان كردند - حالا شما چه كار مى‏كنيد؟ آن را بايد در صحنه‏ى عمل نشان دهيد و كارى كه انجام مى‏دهيد، مشخص كنيد. بايد برويد دنبال كار و آن را رها نكنيد؛ آن را دست كم نگيريد و از كار خسته نشويد. زمان به سرعت مى‏گذرد. ببينيد! از دوره‏ى مسئوليت شما شش ماه گذشت. از هشت تا شش ماه - كه در يك دوره‏ى چهار ساله است - يك هشتمش گذشت و هفت تاى آن باقى مانده است، كه آن هم به سرعت مى‏گذرد. سعى كنيد در اين مدت - كه مدت زيادى هم نيست - كارهاى بسيارى را انجام دهيد كه اگر خود شما خواستيد ادامه دهيد، خرسند باشيد و كار آينده‏ى خودتان را تسهيل كنيد. اگر هم بنا شد كس ديگرى بعد از شما بيايد، نگاه كند به كار شما و در دل خود - حتّى اگر در زبان هم نخواهد شما را مدح كند - شما را مدح كند و بگويد چه استاندار خوبى اينجا بوده و چه كارهاى خوبى انجام داده كه ما امروز مى‏توانيم آن كارها را ادامه دهيم. بايد اين‏طورى پيش برويم.
آنچه كه به نظر من مى‏رسد، اين است كه شما بايد مسئله‏ى امنيت را خيلى جدى بگيريد. خدمت‏رسانى، كه مهم است و جلب رضايت مردم را هم خيلى بايد جدى بگيريد. سفرهاى استانىِ آقاى رئيس جمهور و هيئت دولت، جزوِ كارهاى خيلى خوب است. رفتن در ميان مردم و حرف‏ها را بى‏واسطه از زبان آنها شنيدن، خيلى در شكل بخشيدن به انگيزه‏هاى آن كسى كه كار متوجه به اوست، تأثير دارد. البته در كنار اين كار، دو چيز را حتماً رعايت كنيد: يكى اين‏كه با يك گفته‏ى ناسنجيده، توقعى را كه قابل برآورده شدن نيست يا به‏زودى قابل برآورده شدن نيست، در مردم زنده نكنيد، تا تلاقى بين قول و عمل از نظر مردم ناممكن جلوه نكند. دوم اين‏كه اين خدمت‏رسانى‏ها - كه كارهاى نقد و نزديك و شبيه مُسكّن است - نبايد موجب شود كه شما را از كارهاى زيربنايى و اساسى باز بدارد؛ ما به هر دو كار احتياج داريم؛ نه بايد فقط چسبيد به كارهاى زيربنايى و از نيازهاى روزمره‏ى مردم غافل شد - كه اين بسيار چيز خطرناكى است - و نه عكسش درست است كه ما سرگرم شويم به كارهاى امداد و فورى و اضطرارى، و از آن چيزهايى كه نگاه بلندمدتِ ما را اقتضا مى‏كند، غافل شويم. به اين دو نكته حتماً توجه شود.
رفتارتان بايد مردمى، عادلانه و متواضعانه باشد. آقايان! با مردم گرم بگيريد؛ در مقابل مردم تواضع كنيد؛ به ميان مردم برويد؛ در موارد مقتضى به خانه‏هاى مردم سر بزنيد. شكوه استاندارى، شما را هضم نكند؛ بر شما غلبه نكند؛ اين بسيار بسيار مهم است. مردم ببينند كسى از خودشان است؛ در اين صورت، هيبت استاندار هم بيشتر حفظ خواهد شد. نبادا خيال كنيد كه اگر كسى منقطع از مردم شد، هيبت بيشترى پيدا مى‏كند؛ نه، هيبت براى مسئولان خوب است كه مردم نسبت به آنها تهيّبى داشته باشند؛ اما اين هيبت با رفتار معنوى شما حاصل مى‏شود. شما وقتى سالميد، وقتى به فكر منافع شخصى نيستيد، وقتى راحتِ خودتان را فداى راحتِ مردم مى‏كنيد و وقتى براى خدا كار مى‏كنيد و مخلصانه كار مى‏كنيد، خداى متعال هم محبت و هم هيبت شما را در دل مردم مى‏اندازد. من ديده‏ام مسئولانى را كه خودشان را از مردم جدا مى‏كردند، به خيال اين‏كه اين كار، يك شأن و تشخصى است! مردم كمترين اهميتى به اينها نمى‏دادند؛ يعنى هيچ عزتى هم در چشم مردم نداشتند. بنابراين، با مردم و در كنار مردم باشيد.
از نيروهاى مخلص و باكفايت غفلت نكنيد. در سرتاسر كشور نيروهايى هستند كه اى بسا براى مركزنشينان - كه ماها باشيم - شناخته شده نيستند، اما كفايت و اخلاص لازم را دارند؛ اينها را در چرخه‏ى كارها قرار دهيد و از نيرويشان استفاده كنيد. حتماً اهداف اساسى نظام و دولت، يعنى سند چشم‏انداز و برنامه‏ى پنج ساله را كه مصوّب است، در برنامه‏هاى خودتان در نظر بگيريد و اينها حتماً در برنامه‏هاى شما ديده بشود؛ در چارچوب آنها حركت كنيد.
من نكته‏ى اساسى را در همه‏ى اين كارها، همان «اخلاص»، «براى خدا كار كردن»، «مراقب خود بودن از لحاظ ارتباط با خدا» و «تقويت جنبه‏ى معنوى در خود» مى‏بينم و معتقدم آن كسى كه اهتمام مى‏ورزد به كار و خدمت، اگر بتواند اين رابطه را با خدا تقويت كند، خداى متعال به او كمك خواهد كرد و راه‏ها را در مقابلش باز خواهد كرد. و ان‏شاءاللَّه خداوند متعال توفيق خواهد داد كه بتوانيد اين كارهايى را كه بر عهده گرفته‏ايد، انجام دهيد. طورى باشد كه اگر ما يك بار ديگر شما را زيارت كرديم، آنچه كه شما خواهيد گفت، اين باشد كه: به طور مشخص ما اين كار را كرديم، اين اقدام بزرگ را انجام داديم و اين‏قدر پيش رفتيم.
زمينه براى خدمت خيلى آماده است و شما مردان خدمتيد؛ بايد در اين ميدان كمرها را محكم ببنديد و از دشمن هم نترسيد؛ هيچ ترسى از دشمن نداشته باشيد. از دشمن - يعنى همان جبهه‏ى متحد و در حقيقت نامتحد در باطن؛ «جان گرگان و سگان از هم جداست»؛ اينها گرگ و سگ‏هايى هستند كه يك گله عليه پيكر امت و جامعه‏ى اسلامى تشكيل داده‏اند؛ اما در حقيقت جان‏ها و دل‏هايشان هم مثل اجسامشان از همديگر جداست؛ ولى به ظاهر يك جبهه‏ى متحد عليه اسلام و پرچم برافراشته‏ى اسلام در كشور ما هستند. - نترسيد؛ از اينها مرعوب نشويد؛ اينها كارى نمى‏توانند بكنند. اگر ما خودمان را در اين خط مستقيم حفظ كنيم و استقامت به خرج دهيم، از آنها كارى ساخته نيست. تدابير آنها، همين‏هايى است كه داريد در دنيا مشاهده مى‏كنيد. اين تدابير شكست خورده است. امروز شما نگاه كنيد ببينيد امريكايى‏ها مصلحت خودشان را در عراق، در ايجاد اختلاف و در ناكارآمد نشان دادن دولت برآمده‏ى از مردم مى‏بينند و لذا براى ايجاد اختلاف و جنگ طايفه‏اى تلاش مى‏كنند، كه حالا همين حوادث فاجعه‏آميز روزهاى اخير در سامرا، نمونه‏اى از آنهاست. قبل از آن هم براى برانگيخته كردن احساسات مسلمان‏ها و اهداف سياسى گوناگونى كه داشتند، مسئله‏ى اهانت به نبى‏مكرم اسلام (عليه‏وعلى‏آله‏الصّلاةوا لسّلام) را - با كشيدن كاريكاتورها - مطرح كردند كه هر دو نوع كار، از يك جنس است؛ يعنى قدم گذاشتن در ميدان اهانت به مقدسات مردم، براى اين‏كه در تهيّجى كه پيش مى‏آيد، با برنامه‏ريزى، به اهداف خودشان برسند. نتيجه چه شد؟ نتوانستند. امروز قضيه‏ى كاريكاتورها به حركت عمومى دنياى اسلام و احساس نفرت دنياى اسلام از پنجه‏ى استكبار منتهى شده و ماجراى سامرا به وحدت شيعه و سنى در بسيارى از نقاط عالم منتهى شده؛ كه علماى شيعه و سنى بنشينند، با هم اعلاميه بدهند و با هم محكوم كنند. بنابراين، دشمن نمى‏تواند؛ نقشه‏هاى دشمن، نقشه‏هاى شناخته شده و تكرارى است؛ سال‏ها روى اين نقشه‏ها كار كرده‏اند؛ اما امروز دنياى اسلام بيدار است و با بيدارىِ دنياى اسلام، نمى‏توانند كارى بكنند. البته اين بيدارى را بايد حفظ كرد؛ برادران شيعه و سنى را بايد به هم نزديك كرد؛ دل‏هاى امت اسلامى را بايد به هم نزديك كرد. هدف دشمن را كه ايجاد فتنه‏ى طايفه‏اى و فتنه و اختلافات مذهبى است - چه در عراق و چه در بقيه‏ى نقاط عالم - بايد براى افكار عمومى مسلمان‏ها بيان و افشا كرد. اين كه امروز نمى‏خواهند بگذارند كه دولت عراق - كه مظهر شكست امريكاست - يك دمكراسى مردمى را از مردمى كه علاقه‏مند به اسلام هستند، تشكيل بدهد، مظهر شكست امريكا در عراق است؛ چون امريكايى‏ها براى اين كار به عراق نيامده بودند، آنها آمده بودند كه يك دولت طرفدار خودشان و ضامن منافع خودشان را در آنجا سر كار بياورند؛ نه اين‏كه يك مجموعه‏ى اسلامگرا بيايند كه با نگاه مرجع تقليد و با اشاره‏ى دست روحانيون مسئول، حركت و توقف مى‏كند. آنها نمى‏خواستند چنين دولتى سر كار بيايد؛ اما مردم عراق اين را مى‏خواستند و اين شد. حالا عراق را كه مظهر شكست سياست‏هاى امريكا در خاورميانه است، مى‏خواهند به شكلى به هم بريزند و اختلاف ايجاد كنند و نگذارند اين دولت - كه با افكار مردم و با آراى مردم سركار آمده است - به وظايف خودش عمل كند. ان‏شاءاللَّه ناكام خواهند بود و هوشيارى مردم عراق، مثل هوشيارى مردم ايران، پاسخ آنها را خواهد داد.
از خداى متعال مى‏خواهيم به شماها كمك كند و دست شماها را بگيرد؛ ان‏شاءاللَّه شما را هدايت كند كه بتوانيد با روحيه‏ى خوب و نشاط و اميد فراوان، در مردم نشاط و اميد ايجاد كنيد و ان‏شاءاللَّه كارها را به بهترين وجه انجام بدهيد و احساس كنيد كه كار پيشرفت مى‏كند؛ يعنى وقتى در روى زمين، در عرصه‏ى عمل و در ميدان، نگاه مى‏كنيد، خودتان احساس كنيد كه كارها پيشرفت مى‏كند. ان‏شاءاللَّه موفق باشد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته

پيام رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ به مناسبت حلول سال 1385
29/ 12/ 84
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

يا مقلّب القلوب و الأبصار، يا مدبّر اللّيل و النهار، يا محوّل الحول و الاحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

امسال، اول فروردين با ايّام اربعين حسينى همراه است. اربعين هم خود يك فروردين ديگر است. اولين شكوفه‏هاى عاشورايى در اربعين شكفته شد. اولين جوشش‏هاى چشمه‏ى جوشان محبت حسينى - كه شطّ هميشه جارى زيارت را در طول اين قرن‏ها به راه انداخته است - در اربعين پديد آمد. مغناطيس پُرجاذبه‏ى حسينى، اولين دل‏ها را در اربعين به سوى خود جذب كرد؛ رفتن جابربن‏عبداللَّه و عطيّه به زيارت امام حسين در روز اربعين، سرآغاز حركت پُربركتى بود كه در طول قرن‏ها تا امروز، پيوسته و پى‏درپى اين حركت پُرشكوه‏تر، پُرجاذبه‏تر و پُرشورتر شده است و نام و ياد عاشورا را روزبه‏روز در دنيا زنده‏تر كرده است.
تصادف اول فروردين با اربعين حسينى، در حقيقت تقارن دو فروردين است؛ تقارن دو بهار است. ضمن تسليت به همه‏ى مؤمنين و همه‏ى شيعيان و مسلمانان به مناسبت اربعين حسينى، عيد نوروز و آغاز بهار را به ايرانيان و به ديگر ملت‏هايى كه عيد نوروز را گرامى مى‏دارند، تبريك عرض مى‏كنم؛ بالخصوص به ايثارگران كشورمان و به خانواده‏هاى مجاهد و ايثارگرى كه با همه‏ى وجود و توان خود، در راه اعتلاى اسلام و ايران تلاش كردند.
خوشبختانه كشور با قطع نظر از بهار طبيعت، در بهار اميد و حركت و نشاط است. روى كار آمدن يك دولت مردمى، و حماسه‏ى خدمت‏رسانى و شور و نشاط جوانان در عرصه‏هاى مختلف، كشور را در فروردينى از اميد و نشاط قرار داده است؛ و عيد واقعى براى هر ملت، چنين وضعيتى است. اينها همه از بركات مشاركت عمومى و همبستگى ملى است كه ملت ايران در سال 84 آن را سرلوحه‏ى كار و تلاش خود قرار داد. موفقيت‏هاى ملت - چه در زمينه‏ى حضور مردمى و مشاركت عمومى، چه در نشان دادن شاخص‏هاى همبستگى ملى - در سال 84 درخشان بود. انتخابات پُرشكوه و حضور مردمى پُرشور و تشكيل يافتن يك دولت برخاسته‏ى از مردم و متعهد به خدمت‏رسانى؛ و پيشرفت‏ها و موفقيت‏هايى در زمينه‏هاى گوناگون در كشور، از موفقيت‏هاى بزرگ ملت ما در سال 84 بود.
درست است كه در كنار اين موفقيت‏هاى بزرگ، تلخى‏ها و سوانح و فقدان‏هاى دردناك و جفاهايى هم داشته‏ايم - چه به حرمت پيامبر اكرم، چه به قداست حريم عسكريين، چه به ياد شهيدان گرامى، چه به عزت ملت ايران - كه آنها را در سال گذشته ملت ايران آزموده؛ اما عزم انقلابى بر آن است كه به حول و قوه‏ى الهى، از تلخى‏ها، پلكانى به سوى شيرينى‏ها بسازيم و سختى‏ها را به سختكوشى‏ها تبديل كنيم؛ اين درس اسلام و درس پيامبر عظيم‏الشأن اسلام است.
در اين مقطع زمانى، ياد و نام مبارك پيامبر اعظم از هميشه زنده‏تر است؛ و اين يكى از تدابير حكمت و الطاف خفيّه‏ى الهى است. امروز امت اسلام و ملت ما بيش از هميشه به پيغمبر اعظم خود نيازمند است؛ به هدايت او، به بشارت و انذار او، به پيام و معنويت او، و به رحمتى كه او به انسان‏ها درس داد و تعليم داد. امروز درس پيغمبر اسلام براى امتش و براى همه‏ى بشريت، درسِ عالم شدن، قوى شدن، درس اخلاق و كرامت، درس رحمت، درس جهاد و عزت، و درس مقاومت است. پس نام امسال به طور طبيعى، نام مبارك پيامبر اعظم است. در سايه‏ى اين نام و اين ياد، ملت ما درس‏هاى پيغمبر را بايد مرور كند و آنها را به درس‏هاى زندگى و برنامه‏هاى جارى خود تبديل كند. ملت ما به شاگردى مكتب نبوى و درس محمّدى (صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله) افتخار مى‏كند. ملت ما پرچم اسلام را در ميان امت اسلامى با استقامت و استحكام برافراشته است؛ سختى‏ها را تحمل كرده است و كاميابى‏هاى حضور در اين ميدان شرف و افتخار را ديده است و به فضل الهى، كاميابى‏هاى بيشتر در راه است.
ما درس اخلاق پيغمبر، درس عزت پيامبر اعظم، درس علم‏آموزى و درس رحمت و كرامت و درس وحدتى را كه ايشان به ما داد و درس‏هاى زندگى ماست، بايد در برنامه‏ى زندگى خودمان قرار بدهيم.
امروز دولتى مصمم و خدمتگزار در وسط ميدان، با مردمى آماده به كار و سرشار از اميد، و با جوانانى پُرشور و بااستعداد، در اين سرزمين حضور دارند و اين نويد بزرگى براى آينده‏ى كشور و ملت ماست.
از خداوند متعال خواهانيم كه روح مطهر پيامبر اعظم را از ما خشنود كند و بركات خود را به آن پيامبر رحمت و عزت و به امت او روزبه‏روز افزون فرمايد؛ و قلب مقدس ولىّ‏عصر (ارواحنافداه) را از ما شاد كند و ما را در پيمودن اين راه دشوار موفق و مؤيّد بدارد؛ و روح شهيدان عزيز و روح مطهر امام بزرگوار ما را در جوار اولياء و بندگان صالحش، سرشار از نعمت خود قرار دهد.

والسّلام‏عليكم‏ورحمةاللّ َه‏وبركاته‏

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در سومين كنفرانس بين‏المللى قدس و حمايت از حقوق مردم فلسطين
25/ 1/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

الحمدللَّه ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام على الرّسول الاعظم الامين و على اله الطاهرين و صحبه المنتجبين.
به شما ميهمانان عزيز، علما، متفكران، سياستمداران، مجاهدان و سنگرداران مرزهاى اعتقادى و جهادى اسلام خوش‏آمد مى‏گويم.
شما براى همفكرى و چاره‏جويى درباره‏ى بزرگترين مصيبتى كه در تاريخ معاصر با دسيسه‏هاى استعمار بر امت اسلامى وارد شده؛ يعنى اشغال فلسطين و قدس شريف، گرد هم آمده‏ايد. همزمانى اين اجلاس با سالروز ولادت رسول اعظم(صلّى‏اللَّه‏على‏اله ‏وسلّم) در سالى كه ملت ايران آن را به نام مبارك آن حضرت مزين كرده است، بايد براى همه‏ى ما الهام‏بخش مجاهدت و اتحاد و عزم راسخ و اعتماد به وعده‏ى الهى باشد و زمينه‏ساز رحمت و نصرت خداوند گردد؛ ان‏شاءاللَّه.
دوران كنونى، دوران بيدارى اسلامى است؛ و فلسطين در كانون اين بيدارى قرار گرفته است. اكنون نزديك به شصت سال از اشغال فلسطين مى‏گذرد و ملت مظلوم فلسطين دوران‏هاى پرمحنتى را با آزمون‏هاى گوناگون گذرانيده‏اند؛ از مقاومت‏هاى مظلومانه و مأيوسانه‏ى آغاز ماجرا و آوارگى و غربت و مشاهده‏ى نابودى خانه و كاشانه و قتل‏عام عزيزان و كسانشان، تا پناه بردن به مجامع بين‏المللى و تا روى آوردنِ به معامله‏هاى بى‏فرجام سياسى و قمار سراسرباختِ مبارزه‏ى با اشغالگر و واسطه كردن قدرت‏هايى كه خود مجرم اصلى در بروز و تداوم اين محنت بوده‏اند. محصول اين تجارب تاريخى، نسل نو و بالنده‏ى آن ملت رشيد و شجاع را به قله‏ى بيدارى و آزادگى رسانيد و آتشفشان انتفاضه را پديد آورد. در جبهه‏ى مقابل نيز مسيرى با مراحل متفاوت طى شد؛ از سبعيت بى‏رحمانه و عنان‏گسيخته و نسل‏كشى‏ها و ويرانگرى‏هاى خشم‏آلود و تجاوزهاى نظامى به همسايگان و داعيه‏ى از نيل تا فرات، تا دست‏اندازى سياسى و اقتصادى به منطقه، با استفاده از ضعف و خيانتِ برخى سياستمداران جهان اسلام، و ناگهان مواجهه با بيدارى شيرِ آرميده‏ى فلسطين و انتفاضه‏ى پرخروش ملتى به جان آمده و به‏پا خاسته.
محصول اين فرآيند پرماجرا كه در همه حال متكى به پول و زور دو دولت انگليس و امريكا و حمايت شرم‏آور آنان از جنايتكاران صهيونيست بود، امروز تزلزل و ترديد و يأسِ سردمداران رژيم غاصب و مواجهه‏ى آنان با موج پرخروش و فزاينده‏ى بيدارى اسلامى است. درست است كه امروز هم فلسطين عرصه‏ى قساوت‏آميزترين جنايات بشرى از سوى صهيونيست‏هاى بيگانه و غاصب بر صاحبان مظلوم آن است و به صورتى استثنايى فجيع‏ترين ستم‏ها به طور علنى و با افتخار از سوى دولت صهيونيستى انجام مى‏گيرد و اعلام مى‏شود، ولى يك نگاه به عرض و طول اين ماجراى شصت ساله، آشكارا از حقيقت تكان‏دهنده و عبرت‏آموزى خبر مى‏دهد و آن چيزى نيست جز دگرگون شدن صحنه و جابه‏جا شدن جايگاه اقتدار دو جبهه؛ هم در خودِ فلسطين و هم در خاورميانه و دنياى اسلام، كه اساساً فاجعه‏ى غصب فلسطين براى در قبضه گرفتن و سيطره‏ى بلندمدت و تضمين شده بر آن، از سوى سياستمداران غربى طراحى و اجرا شده بود.
فلسطين دهه‏ى 1940 را در نظر بياوريد: سرزمينى در قلب دنياى عرب، كشورى فقير، حكومتى ضعيف، مردمى بى‏خبر و همسايگانى دست‏نشانده‏ى استعمار؛ ثروتمندترين و مسلح‏ترين و شريرترين دولت غربى به تحريك صهيونيست‏ها آن را از دست مسلمانان بيرون مى‏آورد و به يك حزب نژادپرست و جرّار و تروريست مى‏سپارد. همه‏ى دولت‏هاى غربى و هر دو قطب سياسى متخاصم عالم به آن كمك مى‏كند؛ دولت‏هاى دست‏نشانده‏ى منطقه از قبيل ايرانِ پهلوى و بعضى ديگر به اسلام و عربيت پشت كرده، در خدمت آن قرار مى‏گيرند؛ پول و سلاح و علم و صنعت از سوى همه در اختيارش گذاشته مى‏شود؛ امريكا مانند قيّم و وكيل‏مدافع و كارپرداز او عمل مى‏كند و شوروى هم تنها در اين مسأله با امريكا هيچ مخالفتى نمى‏كند؛ قطعنامه‏هاى سازمان ملل در همان حد ضعيف و محافظه‏كارانه‏اش هم از سوى دولت جعلى و ياغى صهيونيست مورد بى‏اعتنايى كامل قرار مى‏گيرد؛ با پشتگرمى امريكا و اروپا به مصر، به سوريه، به اردن، به لبنان، حمله‏ى نظامى مى‏كند و بخش‏هايى را به قصد تصرف دائم اشغال مى‏كند؛ بى‏محابا از ترور و قتل و غارت حرف مى‏زند و تهديد مى‏كند و تروريست‏هاى معروف يكى پس از ديگرى در آن به حكومت مى‏رسند، كه آخرين آنها جنايتكار معروف «صبرا و شتيلا» ست. ده‏ها سال در صحنه‏ى فلسطين، دولت غاصب با چهره‏اى خشن، بى‏انعطاف، طلبگار و شكست‏ناپذير باقى مى‏ماند.
در جبهه‏ى مقابل، پس از آن ضعف و انكسارِ نخستين و ناكامى تلاش‏هاى نيمه‏كاره‏ى سال‏هاى اول، تجربه‏ها يك‏يك خود را مى‏آزمايند و دستاويزهاى فكرى و عملى از قوميت و ناسيوناليزم تا چپ‏گرايىِ ماركسيستى و امثال آن از بوته‏ى آزمايش، ناموفق بيرون مى‏آيند. ايمان دينى - كه ملت به آن سخت پاى‏بند است - به همت مجاهدان صبور و مقاوم به‏تدريج نقطه‏هاى روشنى در افقِ بسته و غم‏آلود پديد مى‏آورد و اميدهايى مى‏آفريند؛ و در اين هنگام، ناگهان خورشيد «انقلاب اسلامى» از مشرق طلوع مى‏كند؛ بر روى پرچم بلند اين انقلاب الهى، همراه با نام خدا و شريعت اسلامى، نام فلسطين نقش بسته است.
از اين مقطع، مسير حوادث دگرگون مى‏شود و روند زوال دولت غاصب و زوال سيطره‏ى مطلق امريكا در منطقه - كه در طول سال‏هاى دراز، شريك جرم دولت غاصب بوده - آغاز مى‏گردد؛ گروه‏هاى جهادى مؤمن به اسلام در فلسطين و لبنان سر بر مى‏آورند و نسل مبارزان صادق و سرسخت را متشكل مى‏كنند؛ جهاد و شهادت زنده مى‏شود و قدرت حقيقى - يعنى قدرت ملتى كه عزم ايستادگى و فداكارى در او راسخ است - جايگاه خود را در معادلات فلسطين و منطقه باز مى‏يابد. خون مطهر جوانان شهادت‏طلب و حضور ميدانى مبارزانِ از جان گذشته، همه‏ى محاسبات دنياداران ماده‏پرست و لذت‏جو را در هم مى‏ريزد و ميدان تازه‏اى را مى‏گشايد كه در آن خون بر شمشير پيروز است.
و امروز پس از شصت سال از آن آغاز محنت‏بار، جبهه‏ى حق با اميدهاى تازه و با انگيزه‏ى ايمان - كه نسل‏هاى جديد را پى‏درپى مجذوب خود كرده - تازه‏نفس و جازم در ميدان فلسطين روزبه‏روز خود را نيرومندتر مى‏سازد و شكست‏هاى نظامى و سياسى را يكى پس از ديگرى در لبنان و فلسطين بر دشمن تحميل مى‏كند و با حماسه‏ى جهاد خود به سوى فتح مبين مى‏رود؛ گويا كلام صادق خداوند خطاب به آنهاست: «وعدكم اللَّه مغانم كثيرةً تأخذونها فعجّل لكم هذه، و كفّ ايدى النّاس عنكم و لتكون آية للمؤمنين و يهديكم صراطاً مستقيما. و اخرى لم تقدروا عليها قد احاط اللَّه بها و كان اللَّه على كلّ شى‏ء قديرا».
و متقابلاً جبهه‏ى باطل پس از عقب‏نشينى‏هاى پى‏درپى و از دست دادن اميدهاى كاذبِ آغازين، دچار تفرقه و ترديد و سردرگمى است. حامى اصلى‏اش - يعنى امريكا - خود در خاورميانه با مشكلات لاينحل روبه‏رو و با نفرت روزافزون ملت‏هاى اين منطقه، بلكه همه‏ى جهان مواجه است. شعار از نيل تا فرات به شعار امنيت - آن هم در داخل ديوارى كه خود به دور خويش مى‏كشد - تنزل يافته و براى مقابله با فلسطينِ به‏پا خاسته، راهى جز تانك و بمب و ترور و زندان و بولدوزر نمى‏شناسد؛ يعنى همان ابزارى كه به كار بردن آنها در ده‏ها سال گذشته، ملت فلسطين را به فولاد آبديده‏ى كنونى مبدل كرد و از اين پس هم اثر آن جز مقاوم‏تر شدن آنان نخواهد بود.
برادران و خواهران من! امروز ملت فلسطين، وسط ميدانِ يك جهاد دشوار و بلندمدت است و اين نه تنها جهاد فلسطين كه بخش برجسته‏اى است از جبهه‏ى گسترده‏ى جهاد دنياى اسلام با مستكبرين متجاوز و سفّاك و غارتگر. دنياى اسلام بيدار شده، شعار حاكميت اسلام در همه‏ى كشورهاى اسلامى جايگاه نخست را در ميان جوانان و دانشگاهيان و روشنفكران اين كشورها باز يافته. ايران اسلامى كه پروراننده و به عمل آورنده‏ى انديشه‏ى مردم‏سالارى دينى است، روزبه‏روز قوى‏تر و پيشرفته‏تر شده، اسلام ناب كه امام خمينى آن را پيراسته از التقاط و انحراف و جمود و تحجّر معرفى كرد، در عرصه‏ى سياسى بسيارى از كشورها امتداد يافته و در شرق و غرب دنياى اسلام ريشه دوانيده است. طعم تلخ و زهرآگين ليبرال دمكراسى غرب كه تبليغات امريكايى، مزوّرانه مى‏خواست آن را داروى شفابخش معرفى كند، جان و تن ملت اسلامى را آزرده و دل آنان را گداخته است. عراق و افغانستان و لبنان، گوانتانامو و ابوغريب و سياهچال‏هاى پنهان ديگر و پيش از همه، شهرهاى غزه و ساحل غربى، واژه‏ى آزادى و حقوق بشر غربى را كه رژيم امريكا بى‏شرم‏ترين و وقيح‏ترين مبلّغ آن است، براى ملت‏هاى ما ترجمه كرده است. امروز ليبرال دمكراسى غرب به همان اندازه در دنياى اسلام رسوا و منفور است كه سوسياليزم و كمونيزمِ ديروز شرق. ملت‏هاى مسلمان مى‏خواهند آزادى و كرامت و پيشرفت و عزت را در سايه‏ى اسلام به دست آورند؛ ملت‏هاى مسلمان از سلطه‏ى دويست ساله‏ى بيگانگان و استعمارگران به ستوه آمده و از فقر و ذلت و عقب‏ماندگى تحميلى خسته شده‏اند. ما حق داريم و مى‏توانيم تحقير و تكبر دولت‏هاى سلطه‏گر را به خودشان برگردانيم؛ اين احساس صادق ملت‏هاى ما و نسل كنونى دنياى اسلام از شرق آسيا تا قلب آفريقاست و اين، ميدانِ جهادى پيچيده و متنوع و دشوار و بلندمدت است، و اگر فلسطين را پرچم اين جهاد بناميم، سخنى به گزاف نگفته‏ايم. امروز همه‏ى دنياى اسلام بايد قضيه‏ى فلسطين را قضيه‏ى خود بداند؛ اين، كليد رمزآلودى است كه درهاى فرج را به روى امت اسلامى مى‏گشايد. فلسطين بايد به ملت فلسطين برگردد و دولت واحد فلسطينى به انتخاب همه‏ى فلسطينيان سراسر كشور خود را اداره كند. كوشش پنجاه ساله‏ى انگليس و امريكا و صهيونيست‏ها براى حذف نام فلسطين از نقشه‏ى جهان و هضم ملت فلسطين در ملت‏هاى ديگر به جايى نرسيد و فشار و ستم و قساوت به‏عكس نتيجه داد. امروز ملت فلسطين از اسلاف شصت سال قبل خود، زنده‏تر و شجاعتر و كارآمدتر است. اين روند كه در سايه‏ى ايمان و جهاد و انتفاضه‏ى افتخارآفرين پديد آمده، بايد ادامه يابد و وعده‏ى خداوند تحقق يابد كه فرمود: «وعداللَّه الّذين امنوا منكم و عملوا الصّالحات ليستخلفنّهم فى الارض كما استخلف الّذين من قبلهم و ليمكّننّ لهم دينهم الذى ارتضى لهم و ليبّدلنّهم من بعد خوفهم امنا يعبدوننى لايشركون بى شيئا و من كفر بعد ذلك فأولئك هم الفاسقون».
در دايره‏ى وسيع‏تر؛ يعنى جهان اسلام نيز دست يافتنِ به اين هدف والا؛ يعنى رهايى از سلطه و زورگويى و دخالت استعمارگران و زندگى در سايه‏ى اسلام ممكن و شدنى و البته متوقف بر جهادى از نوع ديگر است. اين، جهادى علمى و سياسى و اخلاقى است؛ ملت ايران در بيست‏وهفت سال گذشته آن را آزموده و ميوه‏هاى شيرين آن را چشيده است. پايه‏ى اين جهاد مقدس، ايمان‏گرايى، مردم‏گرايى و علم‏گرايى است و خصوصيت آن، اين است كه هر گام استوار در آن، گام بعدى را استوارتر و طىّ هر مرحله‏اش، مرحله‏ى بعدى را ممكن‏تر مى‏سازد.
در جهادِ فلسطين و در جهادِ دنياى اسلام، شرط اصلى موفقيت، پاى فشردنِ بر اصول است. دشمن همواره ربودن اصول را هدف مى‏گيرد و با خدعه و وعده و تهديد، بر چشم پوشيدن از آن اصرار مى‏ورزد. با حذف يا كمرنگ شدن اصول، دنياى اسلام شاخص‏هاى راهنما را گُم مى‏كند و محكومِ قواعدى مى‏شود كه دشمن آن را تعيين كرده است و نتيجه معلوم است. غالباً بعضى در ميان خودِ ملت‏هاى ما و از خودِ ما، به پيروى از دشمن، ما را به رها كردن اصول‏مان توصيه مى‏كنند و آن را تاكتيك و تدبير مى‏نامند! انگيزه‏ى آنان هر چه باشد - غفلت يا طمع و خيانت - آنان مصداق اين كلام خداوندند: «فترى الذين فى قلوبهم مرض يسارعون فيهم يقولون نخشى ان تصيبنا دائرة فعسى‏اللَّه ان يأتى بالفتح او امر من عنده فيصبحوا على ما اسرّوا فى انفسهم نادمين». آنان از كمك به دشمن هيچ سودى نمى‏برند. امريكا و غرب، بارها نشان داده‏اند كه حتى به تسليم‏شدگان هم رحم نمى‏كنند و چون تاريخ مصرف همكارى كنندگان به پايان برسد، به‏آسانى آنان را به دور مى‏افكنند. برخى ديگر، قدرت دشمن را به رخ مى‏كشند و حق‏طلبان را از اصطكاك با آن بيم مى‏دهند. در اين سخن، مغالطه‏ى خطرناكى نهفته است. اولاً، دشمنى كه انسان خردمند از اصطكاكِ با او پرهيز مى‏كند، دشمنى است كه هويت او و منافع حياتى او و اصل وجود او را هدف گرفته است؛ مقاومت در برابر چنين دشمنى، حُكم قاطع خرد انسانى است؛ زيرا بديهى است كه خسارت قطعىِ ناشى از تسليم در برابر آن، همان خسارت احتمالى ناشى از مقابله با اوست؛ به اضافه‏ى ذلت و تحقير.
< امروز استكبار جهانى - كه رئيس جمهور كنونى امريكا سخنگوى آن است - دنياى اسلام را صريحاً تهديد مى‏كند و سخن از جنگ صليبى مى‏گويد. شبكه‏ى استكبارى صهيونيزم و سازمان‏هاى جاسوسى امريكا و انگليس در همه‏ى دنياى اسلام، سرگرم فتنه‏انگيزى‏اند. با پول و تشويق آنان، مقدسات اسلامى در رسانه‏ها علناً اهانت مى‏شود و حتى سيماى ملكوتى پيامبر اعظم از جسارت سخيف آنان مصون نمى‏ماند. هزارها فيلم سينمايى و بازى رايانه‏اى و امثال آن، با هدف زشت نماياندن چهره‏ى اسلام و مسلمين، توليد و روانه‏ى بازارها مى‏شود و اين‏ها همه علاوه بر جنايات آنان در تعرضِ به كشورهاى اسلامى و كشتارهاى فلسطين و عراق و افغانستان و دخالت طلبگارانه‏ى آنان در كشورهاى اسلامى براى تأمين منافع نامشروع سياسى و اقتصادى است. تسليم در مقابل چنين دشمنى، كاملاً در نقطه‏ى مقابل حُكم خرد؛ و مقاومت تنها راه توصيه‏شده‏ى عقل و شرع است. ثانياً، مبالغه در قدرت دشمن، خود يكى از ترفندهاى اوست. پول و زور سياسى و نظامى، و جنگ‏افزار مدرن و انبوه، دولت‏هايى را مى‏ترساند كه از پشتوانه‏ى ملت خود محرومند. غلبه‏ى نظامى بر رژيمى مانند رژيم صدام كه نه خود از پشتيبانى ملتش برخوردار بود و نه ارتشش بويى از ايمان و جهاد برده بودند، دليل قدرت نيست. امريكا نتوانسته بر ملت عراق پيروز شود. عراق به همان اندازه كه توانست داعيه‏ى دمكراسى‏خواهىِ امريكا را به محك بكشد و رسوا كند، توانست قدرت مطلق و شكست‏ناپذير بودن آن را نيز به چالش بكشد و مسخره كند. ملت‏ها و دولت‏هاى متكى به ملت، اگر از سرمايه‏ى ايمانِ به خدا و ايمانِ به خود برخوردار باشند و مقاومت را پيشه سازند، هرگز شكست نخواهند خورد و تحمل سختى‏هاى جهاد، پيروزى را به آنان هديه خواهد كرد و افسانه‏ى دروغين شكست‏ناپذيرى دشمن متجاوز را باطل خواهد ساخت. حال و گذشته‏ى نه چندان دور اين را به اثبات رسانده و از اين پس نيز آن را ثابت خواهد كرد؛ ان‏شاءاللَّه.
حلقه‏هاى به هم پيوسته‏ى توطئه‏ى امريكايى درباره‏ى ايران و عراق و سوريه و لبنان كه با هدفِ حاكميت بر خاورميانه‏اى با سردمدارى رژيم صهيونيستى است، هرگز كامياب نخواهد شد و جز خسارت مهلك براى سردمداران امريكا به بار نخواهد آورد. اگر دولت امريكا تصادفاً از خرد و وجدان پيروى كند، بايد از لجاجت در برابر ملت عراق دست بردارد و به رأى آن ملت درباره‏ى دولت برگزيده‏اش تمكين كند؛ دولت منتخبِ ملت فلسطين را محترم بشمارد و هم‏پيمان ياغى و شرير خود، يعنى دولت غاصب صهيونيست، را مهار كند؛ زندانيان مظلوم در گوانتانامو و ابوغريب و ديگرِ زندان‏هاى پنهان خود را بى‏درنگ آزاد سازد؛ توطئه بر عليه سوريه و لبنان و جمهورى اسلامى ايران را متوقف كند و با نادانى خود، منطقه‏ى حساس خاورميانه و خليج فارس را ملتهب نسازد. در پايان، به ملت شجاع و مقاوم فلسطين عرض مى‏كنم:
شما با جهاد و صبر و مقاومت درخشان خود دنياى اسلام را سرافراز كرديد و ملتى نمونه شديد؛ بار سنگين اين محنت بزرگ پشت شما را خم نكرد و خون مطهر شهيدان‏تان عزم و استقامت‏تان را ريشه‏دارتر ساخت؛ دشمن شما با سفّاكى و بى‏رحمى خود، با كشتار و تخريب و آدم‏ربايى و وحشيگرى خود، نتوانست شما را عقب براند و امروز شما از هميشه قوى‏تريد. خون شهداى بزرگى چون «شيخ احمد ياسين» و «فتحى شقاقى» و «رنتيسى» و جوانان شهادت‏طلب و ديگرِ شهداى مظلوم شما، تاكنون بر شمشير دشمن پيروز شده و از اين پس به حول و قوه‏ى الهى بيشتر پيروز خواهد شد. ما در جمهورى اسلامى ايران و يقيناً انبوه مسلمانان و آزاديخواهان در سراسر جهان در غم و محنت شما خود را شريك مى‏دانيم. شهيدان شما، شهيدان ما؛ رنج و اندوه شما، رنج و اندوه ما؛ و پيروزى شما، پيروزى ماست.
امت بزرگ اسلامى نمى‏تواند همچون غربِ مزوّر در برابر ظلمى كه بر شما مى‏رود، بى‏تفاوت و ساكت بماند و با دشمن شما دست دوستى بدهد. هر كه چنين كند، با شما دشمنى كرده است و مطمئناً ملت‏هاى مسلمان از اين گناه بزرگ مبرّايند. امت اسلامى موظف است به هر گونه‏ى ممكن به شما يارى برساند و شما را در ادامه‏ى اين راه مبارك كمك كند. به وعده‏ى الهى اعتماد كنيد؛ رنج‏ها و دردهاى جانكاه خود را كه خون‏هاى بناحق ريخته و سختى‏هاى هر روزه بر شما وارد مى‏سازد، به حساب خدا بنويسيد و همچون سرور شهيدان عالم، حسين‏بن‏على(عليهم‏السلام ) در لحظه‏اى كه كودك شيرخوارش را در آغوشش با تير زهرآلود شهيد كردند، بگوييد: «انما يهون العتب علىّ انه بعين اللَّه». و بدانيد كه خداوند پيروزى نهايى مؤمنان و مجاهدان صابر را تضمين كرده است. «و تمّت كلمة ربّك صدقاً و عدلاً، لامبدّل لكلماته و هو السّميع العليم».

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در اجتماع مردم دشت آزادگان، سوسنگرد، بستان، حميديه
5/ 1/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم

الحمدللَّه ربّ العالمين والصّلاة والسّلام على سيّدنا و نبيّنا ابى‏القاسم محمّد و على اله الأطيبين الأطهرين المنتجبين الهداة المهديّين المعصومين سيّما بقيةاللَّه فى الأرضين.

براى من مايه‏ى افتخار و سربلندى است كه در اين نقطه، در جمع شما راهيان نور و مجموعه‏ى عشاق دل‏باخته‏ى ياد شهيدان حضور داشته باشم. به همه‏ى برادران و خواهران عزيزى كه در اين منطقه سكونت دارند و همين‏طور به شما برادران و خواهران عزيزى كه از نقاط مختلف كشور براى تكريم شهيدان به اين نقطه آمده‏ايد، سلام عرض مى‏كنم.

اگر اين شهيدان عزيز نمى‏بودند و چنانچه اين مردم مؤمن در اين منطقه، سدِ راه دشمن نمى‏شدند، سرنوشت ايران عزيز و اسلامى چيز ديگرى مى‏شد. امروز و فردا و فرداها اين ملت و اين كشور، مرهون فداكارى شهيدان عزيزى است كه اين منطقه‏ى عظيم را با جسم و جان خود محافظت كردند، استقلال كشور را حفظ كردند و عزت اين ملت را حفظ كردند. من در اين منطقه، مردمى را ديدم كه عمر خود را در همين منطقه گذرانده بودند - برادران و خواهران عرب - و با شجاعت، با جانفشانى و وفادارى خود به اسلام و ايران عزيز، آن‏چنان ايستادگى‏اى كردند كه همه‏ى محاسبات دشمن بعثى و پشتيبانان خارجىِ او، غلط از آب درآمد. من در اين منطقه، جوانان غيور اين كشور را مشاهده كردم كه از اكناف اين كشور پهناور و بزرگ، از آغوش خانواده‏ها، از زندگى راحتِ در كنار پدر و مادر، دل بريده بودند تا به اينجا بيايند و از مرزهاى شرف و عزت ايران اسلامى دفاع كنند. خوزستان، نقطه‏اى است كه در آن توطئه‏ى دشمنان ناكام ماند؛ خوزستان منطقه‏اى است كه در آن محاسبات دشمنان اسلام غلط از آب درآمد. طاغوتِ عراق طور ديگرى محاسبه كرده بود و پشتيبانان صدام - يعنى امريكا و ديگر عناصر اردوگاه استكبار جهانى - محاسبات ديگرى كرده بودند. همت شما مردم، غيرت جوانان مسلمان از سراسر كشور و حميّت و ايمان مرد و زنِ اين سرزمين، محاسبات آنها را از ريشه باطل كرد. جانهايى در اينجا قربان اهداف بلند اسلامى شدند؛ كه اين شهيد عزيز ما - شهيد چمران - يكى از نمونه‏هاى برجسته‏ى آن است. ياد شهدا گرامى باد! ياد سرداران شهيد و مجاهدان راه خدا گرامى باد! ياد شهيدان خوزستان و جوانان مخلص عرب - از اهواز و سوسنگرد و شادگان و حميديه و هويزه و ديگر مناطق اين استان و شهيدان آبادان و خرمشهر - گرامى باد! اينها اين كشور را بيمه كردند.

يك پيام به استكبار جهانى: استكبار جهانى بداند كه اين ملت فولاد آبديده است. زن و مردِ اين كشور و اين مرز و بوم، جوان و پيرِ اين ميهن بزرگ اسلامى و نسلهاى پى‏درپى از اين ملت بزرگ، كه در كوره‏هاى حوادث آبديده شده‏اند، براى خودشان يك رسالت قائلند؛ رسالت پاسدارى از اسلام و پرچم برافراشته‏ى اسلام در اين سرزمين؛ كه امروز يك‏ونيم ميليارد مسلمان در مناطق مختلف دنيا به اين پرچم چشم دوخته‏اند؛ اين عمق راهبردىِ ملت و انقلاب ما در كشورهاى اسلامىِ منطقه است؛ در فلسطين است، در شمال آفريقاست، در خاورميانه است، در آسياى ميانه است و در شبه قاره است؛ اينها عمق راهبردى ملت ايران است.

پيام دوم خطاب به مسئولين عزيز خودمان است؛ مسئولين كشور، قدر اين ملت را بدانند؛ اين پيوند ميان ملت و مسئولين يك چيز ارزشمندى است. با همه‏ى وجود براى اين مردم و همه‏ى مناطق كشور كار كنند؛ به خصوص منطقه‏اى مثل منطقه‏ى پراستعداد خوزستان؛ كه هم از لحاظ طبيعى و هم از لحاظ نيروى انسانى، منطقه‏ى بسيار بااستعدادى است.

خدا را شكر مى‏كنيم كه اين دولتى كه اكنون سركار است، دولت كار است؛ دولت كار، دولت خدمت. ملت هم همين را مى‏خواهد؛ مردانى كه آستينها را بالا بزنند و كمر خدمت به اين مردم را ببندند. من در سال هفتادوپنج كه به خوزستان آمدم، در تمام اين منطقه‏ى وسيع حركت كردم؛ خيلى جاها را خودم از نزديك ديدم، خيلى جاها هم هيأتهايى فرستاديم، ديدند؛ اگر آن برنامه‏هايى كه در نُه سال قبل براى خوزستان طراحى شد، خوب اجرا مى‏شد، حالا ما خيلى جلوتر بوديم. حالا هم دير نشده است. بايد براى خوزستان و همه‏ى استانهاى كشور، تلاشهاى مجدانه، دلسوزانه و مدبرانه انجام بگيرد.

* * *
و الان اريد ان احچى و اياكم ايها الاخوة و الاخوات العرب! باللغة العربية الحبيبة. مرّة اخرى يعاودنى الشعور بالفخر و السعادة و تثور فى نفسى ذكريات مهيّجة عزيزة و انا اجد نفسى فى هذه المنطقة و بين الاعزة من اخوانى و اخواتى العرب الكرام.

هنا بالذات و بينكم انتم ايها المواطنون العرب شاهدت بأمّ عينى خلال سنوات الدفاع المقدس عظمة جهادكم و جسامة تضحياتكم هنا فى هذه الارض الطاهرة رأيت رجالاً و نساء مفعمين بالايمان و اليقظة و الشجاعة قد بلغوا من القوّة فى احباط مكائد العدو المهاجم و دسائسه بقدر قوّتهم فى التغلب على دبّاباته و مدافعه و اعوانه البعثيين السفلة. هنا بالذات عشت مع قلوب طافحة بالولاء لآل بيت رسول‏اللَّه (صلى‏اللَّه‏عليه‏واله‏و� �لّم) و بالوفاء للوطن الاسلامى قد صيّروا من شبابهم زبر الحديد و من رجالهم حصوناً منيعة للدفاع عن ثغور الوطن. لقد قضيت هنا اياماً و ليالى مع مواطنين مخلصين ودودين ذوى حميّة دينية و شهامة حسينية و مفاخر عظيمة سطّروها فى جهادهم ضد الانگليز و عملائه المأجورين و على طريق الثورة الاسلامية و استقلال الوطن و كرامته. لقد استجدّت فى نفسى هذه الذكريات فى اهواز قبل تسع سنين حين التقيت باخوة اعزّة كرام قدموا من الحميدية و سوسنگرد و شادگان و هويزة و سائر مناطق خوزستان. وانعكست فى ما القاه الشعراء و الخطباء العرب من ابناء هذه المنطقة و بلغت اسماع جميع الشعوب العربية.

ان السرور ليغمرنى ان ازور اليوم مرة اخرى جمعاً منكم ايها المواطنون العرب. و ان ارى امامى و بعد مرور على ما مضى، مستقبلاً زاهراً لهذه المنطقة الحساسة من وطننا الاسلامى. ايها الاخوة و الاخوات الاعزّة! مما لا شك فيه انّ هذه المحافظة بامكانياتها الهائلة و بهمّة أهاليها و المسؤولين فيها قادرة ان تتحول الى نموذج لتطوّر البلاد. لو انّ ما وضعناه من خطط لهذه المحافظة فى زيارتى السابقة قد نفّذ بشكل كامل لكنّا اليوم اقرب بكثير من الوضع الذى نتوخّاه و نطلبه. ولكنّى أعلم و كلّى ثقة انّ هذه الحكومة الجديدة - الّتى هى حكومة العمل و الخدمة - قادرة بحول اللَّه و قوّته ان تقطع خطوات رحبة على هذا الطريق و ان تقرّبنا كثيراً ممّا نريده لأهلنا فى خوزستان. و اغتنم الفرصة لأطلب من كل اهالى هذه المحافظة - عرباً و غير عرب - ان يساعدوا الحكومة فى اعمار خوزستان و ايصالها الى الوضع المطلوب. ان الشعب الايرانى - كما تعلمون - له اعداء؛ لا يريدون أن يحقق هذا البلد تقدماً يتناسب مع عظمته و هؤلاء يعمدون الى الوان المؤامرات و من تلك، الاخلال بالأمن و الاستقرار ليصدّوا عمليات الاعمار و الازدهار و يدفعوا بالحكومة الى الانشغال فى المشاكل اليومية. انّ مجاورة المحتلّين الانگليز فى محافظتى البصرة و العمارة فى العراق؛ الذين جاهروا بعدائهم و خبثهم خلال قرنين تجاه الشعب الايرانى يمهّد لتآمر المعتدين. لكنّ حكومة ايران و شعبها و خاصة غيارى خوزستان سيتغلّبون على هذا التآمر، على جميع هذه التآمرات، و سيردّون كيد الاعداء الى نحورهم باذن اللَّه تعالى.

نسأل اللَّه سبحانه و تعالى ان يبعد عن الشعب العراقى المظلوم، شرّ المحتلّين و ان يمنّ على الشعبين الايرانى و العراقى بالرفعة و العزّة و التقدم فى ظلال راية الاسلام و حبّ رسول اللَّه و آل بيته الكرام (صلواةاللَّه‏عليهم‏اجمعي� �). امين يا ربّ العالمين.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته(1)

__________________________________________________ _

1) اكنون مى‏خواهم با شما برادران و خواهران عرب، با زبان دوست‏داشتنى عربى سخن بگويم. باز هم از اينكه در اين منطقه و در ميان برادران و خواهران گرامى عرب هستم، احساس افتخار و خوشوقتى نموده و خاطرات شورانگيز و ارزشمندى در دلم غليان مى‏كند.

درست در همين‏جا، در ميان شما شهروندان عرب بود كه طى سالهاى دفاع مقدس، با چشم خود عظمت جهاد و فداكارى‏هاى سترگ شما را مشاهده كردم. اينجا، در همين سرزمين پاك، مردان و زنانِ سرشار از ايمان و آگاهى و دلاورى را ديدم كه به همان گونه كه بر تانكها و توپها و مزدوران پست بعثى پيروز شدند، توانستند ترفندها و دسايس دشمن را نيز درهم شكسته و خنثى كنند.

در همين‏جا بود كه من دلهايى لبريز از عشق و وفا به خاندان پيامبر خدا (صلى‏اللَّه‏عليه‏واله‏و� �لّم) و سرشار از وفادارى به ميهن اسلامى را مى‏ديدم، كه از جوانان خود پاره‏هايى آهن، و از مردانشان دژهايى تسخيرناپذير براى دفاع از مرزهاى ميهن ساخته بودند. من در اينجا، روزها و شبهايى را با هم‏ميهنانى پُراخلاص و محبت و داراى غيرت دينى و شهامت حسينى به سر بردم. آنان در جهاد خود عليه انگليسيها و عمّال مزدورشان، و در راه انقلاب اسلامى و استقلال و شرف و عزت ميهن، افتخارات عظيمى را براى خود به ثبت رسانده‏اند.

نُه سال پيش، وقتى در اهواز با برادران عزيز و ارجمندى كه از حميديه، سوسنگرد، شادگان، هويزه و ساير مناطق خوزستان آمده بودند، ديدار كردم، همين خاطرات در ذهنم تازه شد و در سخنان شعرا و خطباى عرب اين منطقه، كه به گوش همه‏ى ملل عرب رسيد، انعكاس يافت.

خوشحالم كه امروز نيز، بار ديگر به ديدار جمعى از شما هم‏ميهنان عرب مى‏آيم و با مرورى بر گذشته، آينده‏ى درخشان اين منطقه‏ى حساس ميهن اسلامى را در برابر خود مى‏بينم.

خواهران و برادران گرامى! بدون شك اين استان با امكانات عظيمى كه دارد و با همت مردم و مسئولان آن، مى‏تواند به الگويى براى تحول و پيشرفت كشور تبديل شود. اگر برنامه‏ها و طرحهايى را كه طى ديدار سابقم براى اين استان ترسيم كرده بوديم، به طور كامل اجرا مى‏شد، امروز به آن وضع مطلوب و مورد نظر خيلى نزديك‏تر شده بوديم. ولى من مى‏دانم و كاملاً يقين دارم كه اين دولت جديد - كه دولت كار و خدمت است - به يارى خدا مى‏تواند گامهاى بلندى در اين راه بردارد و ما را به آنچه براى هم‏ميهنان خوزستانى‏مان در نظر داريم، خيلى نزديك‏تر سازد. از اين فرصت استفاده مى‏كنم و از همه‏ى اهالى اين استان - اعم از عرب و غير عرب - مى‏خواهم تا دولت را در امر عمران و سازندگى خوزستان و رساندن آن به وضع مطلوب يارى دهند. چنانكه مى‏دانيد، ملت ايران دشمنانى دارد كه نمى‏خواهند اين كشور به پيشرفتى متناسب با عظمت خود نايل شود. آنها به توطئه‏هاى گوناگون - از جمله، اخلال در امنيت و ثبات كشور - دست مى‏زنند تا جلو كارهاى عمرانى و پيشرفت و شكوفايى را بگيرند و دولت را با مشكلات روزمره سرگرم كنند.

همسايگى با اشغالگران انگليسى در استانهاى بصره و عماره‏ى عراق، با توجه به اينكه طى دو قرن، دشمنى و خباثت خود را نسبت به ملت ايران نشان داده‏اند، زمينه را براى توطئه تجاوزگران فراهم مى‏سازد. ولى دولت و ملت ايران - به ويژه مردم غيور خوزستان - بر همه‏ى اين توطئه‏ها غلبه خواهند كرد و به يارى خدا، كيد و مكر دشمنان را به خودشان باز خواهند گرداند.

از خداوند سبحانه و تعالى مسئلت داريم شرّ اشغالگران را از سر مردم عراق برطرف سازد و به دو ملت ايران و عراق - در سايه‏ى پرچم اسلام و عشق به پيامبر خدا و خاندان گرامى‏اش (صلوات‏اللَّه‏عليهم‏اجمع ين) - سربلندى و عزت و پيشرفت عطا فرمايد. آمين يا ربّ العالمين.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركات

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در ديدار عمومى بسيجي
6/ 1/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم

به همه‏ى شما برادران و خواهران عزيز، به خصوص برادران و خواهرانى كه از نقاط مختلف كشور در اينجا گرد آمده‏ايد، خوش‏آمد عرض مى‏كنم و اميدوارم سال جديد براى يكايك شما و همه‏ى جوانان عزيز كشورمان، سال موفقيت و شادابى و پيشرفت باشد.

نامگذارى اين سال به نام مبارك «پيامبر اعظم» يك پيام دارد؛ اين پيام را بايد با همه‏ى وجود و با همه‏ى دل دريافت كنيم و به اقتضاى آن پيش برويم، و فقط اين نيست كه سال را متبرك كنيم به نام مبارك پيامبر. آن پيام، اين است كه جامعه‏ى ما - از فرد و مجموعه - بايد روزبه‏روز خود را به آنچه كه پيامبر براى آن كمر همت بست و آن تلاش و مجاهدت را مبذول كرد، نزديك كند. اهداف والاى پيامبر اسلام را در «يك جمله» نمى‏توان گنجانيد؛ ليكن مى‏توان سرفصلهايى از آن را سرمشق كار خود در طول يك سال، يك دهه و يك عمر قرار داد.

يك سرفصل عبارت است از تكميل مكارم اخلاقى: «بعثت لاتمّم مكارم الاخلاق». جامعه بدون برخوردارى افراد از خلقيات نيكو، نمى‏تواند به هدفهاى والاى بعثت پيامبر دست پيدا كند. آنچه فرد و جامعه را به مقامات عالى انسانى مى‏رساند، اخلاق نيكوست. اخلاق نيكو هم فقط خوش اخلاقى با مردم نيست؛ بلكه به معناى پروراندن صفات نيكو و خلقيات فاضله در دل و جان خود و انعكاس آنها در عمل خود است. مردمى كه در بين خود دچار حسد باشند، دچار بدخواهىِ يكديگر باشند، دچار حيله‏گرىِ با يكديگر باشند، دچار حرص به دنيا و بخل نسبت به مال دنيا باشند و دچار كينه‏ورزى با يكديگر باشند، در اين جامعه حتّى اگر قانون هم به طور دقيق عمل شود، سعادت در اين جامعه نيست. اگر علم هم پيشرفت كند و تمدن ظاهرى هم به منتهاى شكوه برسد، اين جامعه، جامعه‏ى بشرى مطلوب نيست. جامعه‏اى كه انسانها در آن از يكديگر احساس ناامنى كنند، هر انسانى احساس كند كه به او حسد مى‏ورزند، نسبت به او بددلى دارند، نسبت به او كينه‏ورزى مى‏كنند، براى او توطئه مى‏چينند و نسبت به او و دارايى‏اش حرص مى‏ورزند، راحتى در اين جامعه نيست. اما اگر در جامعه‏اى فضايل اخلاقى بر دل و جان مردم حاكم باشد، مردم نسبت به يكديگر مهربان باشند، نسبت به يكديگر گذشت و عفو و اغماض داشته باشند، نسبت به مال دنيا حرص نورزند، نسبت به آنچه دارند بخل نورزند، به يكديگر حسد نورزند، در مقابل راه پيشرفت يكديگر مانع‏تراشى نكنند و مردمِ آن داراى صبر و حوصله و بردبارى باشند، اين جامعه حتّى اگر از لحاظ مادى هم پيشرفتهاى زيادى نداشته باشد، باز مردم در آن احساس آرامش و آسايش و سعادت مى‏كنند؛ اخلاق، اين است. ما به اين احتياج داريم. ما بايد در دل خود، خلقيات اسلامى را روزبه‏روز پرورش دهيم. قانون فردى و اجتماعى اسلام در جاى خود، وسيله‏هايى براى سعادت بشرند (در اين ترديدى نيست)؛ اما اجراى درست همين قوانين هم احتياج به اخلاق خوب دارد.

براى اينكه در جامعه اخلاق استقرار پيدا كند، دو چيز لازم داريم: يكى تمرين و مجاهدت خود ماست و يكى هم آموزشهاى اخلاقى كه به وسيله‏ى آموزش و پرورش، مراكز تربيتى و مراكز آموزشى و علمى بايد در همه‏ى سطوح به انسانها تعليم داده شود؛ اينها موظفند. اين يك قلم از كارهاى لازم در سال پيامبر اعظم الهى است؛ يعنى خودمان را در خلقيات فاضله، مؤمن و مسلمان و تابع پيغمبر كنيم. يك فهرستى از صفات رذيله و زشت تهيه كنيم و ببينيم كه هر كدام از آنها در ما هست، سعى كنيم آن را را كنار بگذاريم. همچنين يك فهرستى از خلقيات نيك تهيه كنيم و سعى كنيم با تمرين، آنها را براى خود فراهم كنيم. البته عامل پيشرفت در اين راه، محبت است؛ محبت به خدا، محبت به پيامبر، محبت به اين راه، محبت به آموزگاران اخلاق - يعنى پيامبران و ائمه‏ى معصومين (عليهم‏السّلام) - اين عشق است كه انسان را در اين راه با سرعت پيش مى‏برد؛ اين عشق را بايد در خودمان روزبه‏روز بيشتر كنيم. «الّلهم ارزقنى حبّك و حبّ من يحبّك و حبّ كلّ عمل يوصلنى الى قربك»؛ محبت خدا، محبت محبوبان الهى و محبت كارهايى كه محبوب الهى است؛ اين عشقها را در دل خود برويانيم. اين يك قلم از تعليمات پيامبر، در سال پيامبر اعظم است.

يك قلم ديگر مسئله‏ى استقامت و ايستادگى است. در سوره‏ى «هود» خداى متعال به پيغمبر مى‏فرمايد: «فاستقم كما امرت و من تاب معك و لا تطغوا». يك روايتى از پيغمبر هست كه فرمود: «شيّبتنى سورة هود»؛ يعنى سوره‏ى «هود» من را پير كرد؛ از بس بار اين سوره سنگين بود. كجاى سوره‏ى هود؟ نقل شده است كه مراد، همين آيه‏ى «فاستقم كما امرت» است. چرا پيغمبر را پير كند؟ چون در اين آيه مى‏فرمايد: همچنانى كه به تو دستور داديم، در اين راه ايستادگى كن، استقامت كن و صبر نشان بده. خود اين ايستادگى كار دشوارى است. اين «صراط» است؛ پل صراطى كه مظهر آن را در روز قيامت براى ما تصوير كرده‏اند. باطن عمل و راه ما در اينجا، همان پل صراط است؛ ما الان داريم روى پل صراط حركت مى‏كنيم؛ بايد دقت كنيم. اگر انسان بخواهد اين دقت را در همه‏ى رفتار خود به كار بگيرد، او را پير مى‏كند. ليكن از اين مهمتر به گمان من، آن جمله‏ى بعد است: «و من تاب معك». پيغمبر فقط مأمور نيست كه خودش ايستادگى كند؛ بايد خيل عظيم مؤمنان را هم در همين راه به ايستادگى وادار كند. انسانهايى كه از يك طرف در معرض هجوم بلايا و مشكلات زندگى هستند - دشمنان، توطئه‏گران، بدخواهان و قدرتهاى مسلط - و از طرف ديگر، مورد تهاجم هواهاى نفسانى خودشان هستند - خواهشهاى نفسانى و دل بى‏طاقت انسان كه از زر و زيور دنيا مجذوب مى‏شود و به سمت آنها كشيده مى‏شود - از اين صراط مستقيم، به چپ يا راست انحراف پيدا مى‏كنند. محبت طلا و نقره، محبت پول، محبت شهوات جنسى، محبت مقام و اينها، چيزهايى است كه هر كدام، يك كمندى بر گردن دل انسان مى‏اندازند و آن را به سمت خودش مى‏كشانند. مقاومت و ايستادگى در مقابل اينها كه انسان پايش نلغزد: «و من تاب معك»؛ مؤمنين را در بين اين دو جاذبه‏ى قوى - جاذبه‏ى فشار دشمن و جاذبه‏ى فشار درونى دل هوسران - و اين دو مغناطيس، در خط مستقيم نگه داشتن و هدايت كردن، به گمان زياد، اين، آن كارى است كه پيغمبر را پير كرد.

مى‏دانيد نبى اعظم اسلام مسلمانها را - چه در دوران مكه (سيزده سال) و چه در دوران تشكيل حكومت در مدينه - از چه گذرگاههاى لغزنده و دشوارى عبور داد و به آن قله‏ها رساند؟ يك چنين حركت عظيمى، كار هيچ انسانى نبود. آن مردمى كه هيچى نمى‏فهميدند و از اخلاق انسانى هيچ بويى نبرده بودند. پيغمبر اينها را به انسانهايى تبديل كرد كه فرشتگان الهى در مقابل عظمت و نورانيت آنها احساس حقارت مى‏كردند. استقامت، اين است. امروز ما احتياج به استقامت داريم. ما هم از يك طرف، جاذبه‏هاى زندگى رنگارنگ، دلها و هوسهاى ما را برمى‏انگيزد. ما در دوران انقلاب، چقدر آدمها ديديم كه دلها و اعتقادهاى خوبى داشتند؛ اما در مقابل راحت‏طلبى، شهوات، قدرت و مقام، تعريف اين و آن، و تهديد دشمن طاقت نياوردند، به يك طرف لغزيدند و به معارضان و احياناً معاندان راه خدا تبديل شدند. بنابراين ايستادگى لازم است. در مقابل دشمن هم ايستادگى لازم است. دشمن تهديد مى‏كند، وعيد و وعده مى‏دهد، دائم عظمت خود را به رخ جامعه‏ى اسلامى و پيشرو مى‏كشد، با زبان زور صحبت مى‏كند و احياناً زبان زور را با برخى شيرينى‏هاى وعده‏هاى فريبنده در هم مى‏آميزد تا اينكه دلها را گمراه كند. استقامت كردن در مقابل فريبها و تهديدهاى دشمن، هنر بزرگى است كه اگر يك ملت اين هنر را داشته باشد، آن وقت به قله مى‏رسد؛ به جايى كه ديگر دشمن فايده‏اى در تهديد نمى‏بيند و مجبور است با او بسازد يا در مقابل او تسليم شود.

ملت ما اين بخش از قضيه را از اول انقلاب تا امروز، خوب عمل كرده‏اند و ايستادگى كرده‏اند. شما بسيجيها يكى از نمونه‏هاى برجسته‏ى اين استقامتيد. يك وقتى در دوران دفاع مقدس، شرق و غربِ دنيا با هم عليه ملت ما همدست شدند؛ ملت ايستاد؛ امام مثل كوه استوارى ايستاد و ملت هم به او لبيك گفتند. اين استقامت، ما را در اين جنگ طولانى و دشوار - هشت سال (!) - موفق كرد و پيروز شديم، و دشمن خوار و خفيف شد. همه‏ى آن نيروهاى جهنمى كه پشت سر رژيم بعثى بودند، مجبور شدند به قدرت و عظمت ملت ايران اعتراف كنند. بعدها هم به شكلهايى ديگر و امروز هم به شكل ديگر.

«تهديد» يكى از كارهاى دشمن است؛ يكى از شيوه‏هاى دشمن، تهديد كردن است. ممكن است در يك مواردى تهديد خود را عمل هم كند؛ اما آن ملتى در اين ميدان كشمكش خواهد توانست عظمت، عزت، هويت و منافع خود را حفظ كند كه عقب‏نشينى نكند و بايستد. اين استقامت - «فما استقاموا لكم فاستقيموا لهم»؛ تا وقتى كه دشمن در مقابل شماست و عليه شما ابزارهاى تهديد و تخويف خود را مطرح مى‏كند، بايد ايستادگى كنيد - در چند جاى قرآن تكرار شده است؛ ايستادگى. يك ملت منافعى دارد - مشروع و مباح، معقول و منطقى - خوب مى‏خواهد اين منافع را تحصيل كند. ملت، استعدادى در جوانانش هست، بركاتى در زمينش هست و موقعيتى در جايگاه جغرافيايى‏اش هست؛ يك ملت حق دارد از اينها استفاده كند. قدرتهاى زورگوى دنيا (نه امروز، از قديم) عادت كرده‏اند دست روى منافع ملتها بگذارند و بگويند اين مال من. هرجا ملتها و رهبران آنها كوتاه آمده‏اند، آنها جرى‏تر شده‏اند. انگليسها شبه‏قاره‏ى هند را در قرن نوزدهم گرفتند، ثروت شبه‏قاره را مثل خونى نوشيدند، خودشان را قوى كردند و هند را ضعيف. اين‏طورى است. وقتى يك ملتى در مقابل طمع‏ورزى دشمنان قوى پنجه عقب‏نشينى مى‏كند، ميدان را براى آنها باز مى‏كند. او در يك چنين وضعيتى، اين‏طور نيست كه حالا بگويد، به اينها رحم كنيم، ملاحظه كنيم، اينها عقب‏نشينى كردند؛ نخير، تا اين ملت عقب‏نشينى كند، آن جلو مى‏آيد و بدون مانع، پنجه‏هاى خود را در گوشت و پوست اين ملت فرو مى‏كند و تا جايى كه زورش برسد، از او مى‏كَند؛ او را ضعيف مى‏كند و خودش را قوى مى‏كند.

ملتها هميشه آماده‏ى مقاومتند؛ مهم رهبران آنهاست. شما ببينيد اين ملت فلسطين كه امروز اين‏طور ايستاده است، همان ملت فلسطين پنجاه سال قبل است. آن روز ايستادگى نكرد، آن بلاها سرش آمد؛ امروز ايستادگى مى‏كند و دشمن را قدم به قدم مجبور به عقب‏نشينى مى‏كند. ملت ايران امروز همان ملت صد سال قبل است. صد سال قبل مسئولان اين كشور و اين ملت، در مقابل دشمنان، خودشان را دچار وادادگى كردند و ايستادگى نكردند؛ اجازه دادند دشمن بيايد و وارد اين سرزمين شود؛ بر اقتصاد، سياست، منابع و نفت اين كشور تسلط پيدا كند؛ دشمن هم قدم به قدم جلو آمد. راه را قاجاريه باز كردند؛ اما دشمن پاداش آنها را اين‏طورى داد كه پهلوى را سر كار آورد؛ نوكرِ قلدرِ گوش به فرمان. روزبه‏روز سلطه‏شان را بر اين مملكت بيشتر كردند. در انقلاب، همان ملت بود كه با رهبرى امام بزرگوار ما به خود آمد، بيدار شد، عقده‏هاى فرو خفته و دردهاى متراكم دورانهاى گذشته، او را وادار به حركت كرد؛ كارى كرد كه ملت را از ته دره‏هاى فراموش شدگى و ذلت، به اوج عزت رساند. امروز ملت ايران، يكى از عزيزترين ملتهاى دنياست؛ نه فقط در نظر مسلمانها، حتّى در نظر دشمنانش. استقامت، اين است. اين راه را بايستى ملت ايران با قدرت تمام ادامه دهد.

حالا امروز مسئله‏ى فناورى هسته‏اى مطرح است. اين هم كه مطرح نباشد، يك موضوع ديگر مطرح خواهد شد؛ دشمن عادتش اين است. هر چيزى كه براى يك ملتى مايه‏ى پيشرفت است، براى قدرتهاى بين‏المللى، آن چيز يك خطر محسوب مى‏شود؛ نبايد ملتها پيشرفت كنند. ملت اگر خودش توانايى استخراج نفت را مى‏داشت و توانايى پالايش نفت را مى‏داشت و توانايى استحصال گوناگون از نفت را مى‏داشت، ديگر چرا انگليسها بيايند استخراج و پالايش را به عهده بگيرند و امتياز آن را در جيب خود بريزند. آن روز از ناتوانيهاى ملت استفاده مى‏كردند. حالا اين ملت به توانايى رسيده، مى‏خواهد خودش كشورش را اداره كند، مى‏خواهد خودش استحصال كند، مى‏خواهد خودش اين استعدادها را پرورش بدهد و مى‏خواهد براى كشور خودش اين استعدادها را به كار بيندازد؛ اما آنها ناراحتند.

امروز دشمن ملت ايران در درجه‏ى اول، امريكا و صهيونيستها هستند؛ البته انگليس هم آتش‏بيار معركه است. در مقابل منافع ملت ايران، آنها قرار دارند؛ اما اسمش را مى‏گذارند اجماع جهانى؛ اجماع جهانى‏اى وجود ندارد! اجماع جهانى، عليه استكبار امريكاست، عليه دخالتها و اشغال امريكاست، عليه جنگ‏افروزيها و فتنه‏انگيزيهاى امريكا در سرتاسر دنياست؛ اين اجماع جهانى است. «مرگ بر امريكا» اين است كه ملت ايران و شما جوانان در اين راه، محكم بايستيد و پيش برويد. خوشبختانه مسئولين كشور، همه با گام محكم به پيش مى‏روند و در اين راه استقامت مى‏ورزند. حالا امروز قضيه‏ى فناورى هسته‏اى مطرح است و تبليغات دشمن و جنگ روانى شبكه‏هاى تبليغاتى صهيونيستى در دنيا شايعه مى‏پراكنند كه: ايران دارد بمب اتم درست مى‏كند، ايران حاضر نيست با كشورهاى اروپايى و غير اروپايى مذاكره كند؛ خوب، اينها حرفهايى است كه مى‏زنند، كارى است كه مى‏توانند بكنند و مى‏كنند، و دشمنى‏اى است كه مى‏توانند به خرج دهند و به خرج مى‏دهند؛ اما حقيقت قضيه غير از اينهاست؛ ما هم مى‏دانيم، آنها هم مى‏دانند. حقيقت قضيه اين است كه با پيشرفت ملت ايران مخالفند؛ چون اين پيشرفت جلوى منافع نامشروع آنها را براى هميشه در اين كشور خواهد گرفت؛ لذا مخالفند. من در مشهد گفتم، حرف دل امريكاييها اين است كه ما در اين مملكت، يك روزى بر همه چيز اين كشور مسلط بوديم، انقلاب شما مردم آمده، دست ما را كوتاه كرده؛ بگذاريد دوباره مسلط شويم؛ اين حرف دل امريكاييهاست.

امروز بحمداللَّه جوانهاى ما، مردم ما، مرد و زن ما، و همه‏ى اقشار ملت ما با آگاهى و بيدارى، راه خودشان را پيدا كرده‏اند و پيش مى‏روند. مسئولين كشور هم بحمداللَّه با شجاعت و تدبير و به بركت اين روحيه‏ى جوان و پُرشور، و گرايش عموم جوانان ما به تحصيل مدارج عاليه در علم و عمل، دارند راه را طى مى‏كنند و پيش مى‏روند. ان‏شاءاللَّه اين كشور به نقطه‏اى خواهد رسيد كه دشمنان را از اينكه بخواهند دست‏اندازى كنند، مأيوس كند.

اميدواريم خداوند متعال به بركت ادعيه‏ى زاكيه‏ى ولى‏عصر (ارواحنافداه) همه‏ى شما جوانها، بسيجيان و ملت عزيز ايران را مشمول توفيقات و رحمت و لطف خود قرار دهد و ان‏شاءاللَّه بتوانيد در اين برهه‏ى از زمان، در اين مقطعى كه فرصت متعلق به شماست، كشور را طورى بسازيد كه نسلهاى آينده از شما متشكر باشند و از شما به نيكى ياد كنند.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار با كارگران
06/ 2/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

به همه‏ى برادران و خواهران عزيز كارگر، به‏خصوص برادران و خواهرانى كه از راه‏هاى دور و شهرهاى ديگر تشريف آورده‏اند، خوش‏آمد عرض مى‏كنم و هفته‏ى كارگر را - كه بهانه‏اى است براى ما تا به جامعه‏ى كارگرى كشور عرض ارادت بكنيم - به همه‏ى شما تبريك عرض مى‏كنيم.

جامعه‏ى كارگرى كشور از آغاز انقلاب تا امروز، امتحان خوبى در مقابل خدا و مؤمنين و فرشتگان مقرب الهى - كرام‏الكاتبين - از خودشان نشان داده‏اند؛ هم در مبارزات اخيرِ منتهى به انقلاب، هم قبل از دوران جنگ (آن وقتى كه گروه‏هاى سياسى معارض، خودشان را آماده كرده بودند براى اينكه در مجموعه‏ى كارگرى كشور نفوذ كنند و جلو حركت نظام جمهورى اسلامى را بگيرند، كارگرها بودند كه با مشت بر سينه‏شان كوبيدند و آنها را از سر راه دور كردند؛ اين را من از نزديك خودم شاهد بودم، حكايت و روايت نيست.) و چه در دوران جنگ كه در كنار قشرهاى مختلف شهرى، روستائيان، دانشجويان، علما و روحانيون، كارمندان ادارات، پيشه‏وران و كسبه، دوش به دوش هم در اين صفوف بسيار دشوار و خطرناك دفاع از كشور و انقلاب، كارگرها ايستادند و امتحان دادند؛ هم در خود ميدان جنگ و هم در كارخانه كه پشت جبهه‏ى واقعى بود و عقبه‏ى جنگ بود. اگر يك روزى نويسندگان منصفى بخواهند اين خط ممتدّ نظام جمهورى اسلامى را در اين بيست و چند سال درست ترسيم كنند، آن وقت معلوم مى‏شود كه كارگران كشور ما براى انقلاب چه كرده‏اند و خودشان را چطور به تكليف الهى پيوند زده‏اند و پيش خداى متعال خودشان را روسفيد كرده‏اند. كار بزرگى بود؛ امروز هم همين‏طور است.

در باب مسائل كارگرى، اگر ان‏شاءاللَّه همين حرفهايى كه وزير محترم بيان كردند، با پشتكار اين دولت به مرحله‏ى عمل دربيايد، اكثر مشكلات حل خواهد شد؛ منتها توجه كنند در مرحله‏ى حرف نماند، دنبال بشود كه اين كارها عملى شود. مشكلات مربوط به خصوص قشر كارگر، اين چيزهايى كه به معيشت كارگران يا به حرمت كارگر، احترام كارگر يا به مهارت كارگر يا به امنيت شغلى كارگر مربوط مى‏شود، اين چيزها را كه ما مى‏فهميم و مسئولان دولت بحمداللَّه شناسايى كردند، اينها را با جديت دنبال كنند. اين مشكلات و گره‏هايى كه از ناحيه‏ى مسائل تأمين اجتماعى يا از ناحيه‏ى قراردادهاى موقت و امثال اينها و يا از ناحيه‏ى ضعف مديريت بعضى از مديران كارخانجات - كه منجر به بيكارى كارگر مى‏شود - پيش مى‏آيد، اينها را يكى يكى با حوصله، با تدبير و با پيگيرى مستمر حل و باز كنند، مشكلات جامعه‏ى كارگرى حل خواهد شد.

يك مسئله مربوط به روابط و احساسات كارگر و كارفرماست. اين روابط در اسلام، برخلاف روابط كارگر و كارفرما در مكاتب مادى است. در مكاتب مادى، چه مكتبهاى سرمايه‏دارى - كه يكسره طرفدار سرمايه‏دارند و به كارگر مثل ابزار كار و ماشين نگاه مى‏كنند - و چه در مكتب كمونيسم - كه خود را طرفدار قشر كارگر مى‏دانستند و وانمود مى‏كردند كه بهشت را براى كارگران در همين دنيا به ارمغان خواهند آورد و عملكردشان نشان داد كه دوزخ زندگى را، نه فقط بر كارگر، بلكه بر ديگر قشرهاى جامعه ملتهب‏تر مى‏كنند - در هر دو نظام (چه نظام سرمايه‏دارى و چه نظام كمونيستى) رابطه‏ى كارگر و كارفرما، رابطه‏ى خصمانه است. در نظام سرمايه‏دارى، رابطه، رابطه‏ى استثمارگرى و فشار كار از آن ناحيه است؛ در نظام كمونيستى هم كارفرما را مثل يك شيطان مجسم و يك هيولائى تصوير مى‏كردند؛ علتش هم اين بود كه مى‏خواستند زمام همه‏ى منابع توليد و كارخانه‏ها را به دست دولت بدهند و خودشان بشوند كارفرماى بزرگ. همين كار را هم كردند و همين هم پدرشان را درآورد و نابودشان كرد؛ هم خودشان را نابود كرد و هم ملتهايشان را به خاك سياه نشاند.

در اسلام اين‏طورى نيست؛ در اسلام رابطه‏ى كارگر و كارفرما، رابطه‏ى دو تا دشمن نيست، رابطه‏ى دو تا همكار است؛ رابطه‏ى استثمارگرى هم نيست؛ يعنى كارفرما سلطان كارگر نيست. در نظام سرمايه‏دارىِ غربى، مالك امور، كارفرماست؛ حالا براى مصلحت ممكن است يك امتيازاتى هم براى كارگر قائل شود تا كار او را از دست ندهد؛ اما رابطه اين است، او مثل ابزار كار است. نگاهش به كارگر، نگاه به يك انسان نيست، نگاهِ مثل يك ماشين است. اسلام اين را قاطعانه رد مى‏كند. كارگر و كارفرما دو عنصرند، هر كدام نباشند، كار زمين است. كارگر آن كسى است كه بالمباشره كار و محصول كار را توليد مى‏كند؛ كارفرما آن كسى است كه زمينه‏ى اين توليد را فراهم مى‏كند. او توليدكننده‏ى كار و محصول كار است؛ اين فراهم آورنده‏ى زمينه و كارآفرين است. او هم نباشد، كار لنگ مى‏شود؛ اين هم نباشد، كار لنگ مى‏شود؛ مثل دو شريك، مثل دو همسنگر. اين نگاه اسلام است. هر دو بايد نسبت به هم صداقت و محبت و صفا داشته باشند؛ هم كارفرما نسبت به كارگر، هم كارگر نسبت به كارفرما. حق هر كدام به وسيله‏ى آن ديگرى رعايت شود. اگر اين شد، كه اين نگاه اسلام است؛ هم حرمت سرمايه‏گذار و كارآفرين و كارفرما باقى و محفوظ مى‏ماند؛ هم حرمت كارگر و كننده‏ى كار و حاضر در صحنه. حرمت و حق هر دو محفوظ است و كشور هم به سوى اعتلا پيش مى‏رود. رابطه‏ى كارگر و كارفرما اين است. كارگران قدر كارفرماها را بدانند، كارفرماها هم قدر كارگران را بدانند؛ مثل دو همسنگرى كه اگر هر كدام آسيب ببينند، آن ديگرى هم آسيب خواهد ديد؛ مسئله اين است. تنظيم اين روابط هم به عهده‏ى مسئولان كشور است؛ چه آنهايى كه قانون مى‏گذارند و چه آنهايى كه قانون را اجرا مى‏كنند. اين هم يك مطلب است كه بايد مورد توجه باشد.

يك مطلب ديگر اين است كه همه‏ى كارگرها - چه كارگران ماهر و تحصيل‏كرده‏ى سطح بالا، چه كارگران متوسط و چه كارگران ساده‏ى معمولى - اين نكته را بايد بدانند كه خود نفس «كار» از نظر اسلام، عمل صالح است. اين كه «انّ الانسان لفى خسر الاّ الّذين امنوا و عملوا الصالحات»؛ اين عمل صالحى كه انسان را از خسران خارج مى‏كند، اين فقط نماز خواندن و روزه گرفتن و زيارت رفتن و ذكر گفتن نيست؛ آنها هم هست؛ اما كارِ وظيفه‏ى زندگى را خوب انجام دادن هم عمل صالح است و يكى از مهمترينهايش «كار» است.

در روايت وارد شده است كه اگر پيغمبر مى‏ديد يك آدم جوانى و قادر بر كارى نشسته است، تنبلى مى‏كند و كار انجام نمى‏دهد، مى‏فرمود: «سقط من عينى»؛ از چشمم افتاد. كار، عمل صالح است. شنيده‏ايد، پيغمبر دست اين صحابى را ديد زمخت و پينه‏بسته است؛ گفت: چرا دستت اين‏طور است؟ گفت: يا رسول‏اللَّه! من با اين دست كار مى‏كنم. پيغمبر اين دست را گرفت و بوسيد و فرمود: «هذه يد لا تمسّه النار»؛ آتش، اين دست را لمس نمى‏كند. عمل صالح بالاتر از اين؟! اين‏طورى كار كنيد. وقتى به كارگاه مى‏رويد، وقتى به مزرعه مى‏رويد، وقتى به محيط كار مى‏رويد، از هر نوع كارى كه اسمش «كار» است؛ چه آن كارِ كارگر ماهر و متخصص سطح بالا - كه امروز بحمداللَّه كارگرانِ ماهر متخصصِ سطح بالا ما در كشور كم نداريم - چه كارگران متوسط و چه كارگر ساده - آن كارگر ساده هم عيناً همين‏طور است - وقتى پاى ماشين مى‏رود يا در هر نقطه‏اى از نقاط كارخانه كه مى‏خواهد مشغول كار شود، بداند اين كارى كه امروز او مى‏خواهد بكند، كارى است كه خداى متعال براى اين كار به او ثواب و اجر خواهد داد. نفس كار ارزش دارد؛ غير از اينكه «كار» وسيله‏ى اعاشه و درآمد زندگى است؛ كه آن هم به جاى خود مطلب مهم و عبادت ديگرى است.

شما ببينيد اگر در يك كشورى جامعه‏ى عمومى آن كشور به كار با اين چشم كه كار عبادت است، نگاه كنند آن وقت وضع پيشرفت اقتصادى و علمى آن كشور به كجا خواهد رسيد. اين منطق اسلام است. لذا اگر ما نسبت به كارگر در هر سطحى احساس ارادت و محبت مى‏كنيم، اين گزاف نيست؛ اين به خاطر آن است كه پشت اين احساس محبت و احترام، يك چنين فرهنگ عميق و غنى اسلامى‏اى وجود دارد.

ما الحمدللَّه جامعه‏ى كارگرى‏مان اين است. البته ما در كشور مشكل اشتغال داريم و اين مشكل بيكارى در كشور، بايد ان‏شاءاللَّه با تلاش دولت و اين مسئولان خدمتگزار - كه من مى‏بينم اينها شب و روز نمى‏شناسند و دائم مشغول كارند - و با تدبير اينها به تدريج، بكلى محو بشود. اين بيكاريهاى عارضى‏اى هم كه پيش مى‏آيد كه عرض كرديم بعضى از كارخانه‏ها بر اثر ضعف مديريت يا بى‏كفايتى مدير يا بعضى انگيزه‏هاى خداى نكرده سودجويانه، كارش به جايى مى‏رسد كه كارگر را محروم و بيكار مى‏كند؛ اينها را بايد آقايان دنبال كنند و بايد برداشته شود. جامعه‏ى ما تاب تحمل اين مشكل را ندارد. ما داريم الان از يك سراشيب تندى با قوّت و قدرت بالا مى‏رويم؛ ما الان متوقف نيستيم. جامعه‏ى ما، يك جامعه‏اى است كه دارد با قدرت پيش مى‏رود. مستكبرين عالم را مى‏بينيد كه چطور دارند يقه‏شان را پاره مى‏كنند! اين حرفهايى كه امثال بوش و اطرافيان او مى‏زنند، اينها يقه پاره كردن است، دارند يقه‏ى خودشان را پاره مى‏كنند. اين به خاطر همين است كه شما داريد با قدرت تمام پيش مى‏رويد. جامعه‏ى ايرانى توقف نكرده است. انقلاب آمد، راه را باز كرد و به اين قدرت اعتماد به نفس افزود. در قبل از پيروزى انقلاب، هم راهها را مى‏بستند و هم انگيزه‏ها را سست مى‏كردند و مى‏گفتند آقا! ايرانى كه نمى‏تواند، ايرانى كه عرضه ندارد؛ اين را بزرگانشان مى‏گفتند و صريحاً هم مى‏گفتند. مى‏زدند توى سر اين نسل بارآور و اين استعداد جوشان؛ كه يكى از بزرگ‏ترين خيانتهاى آنها اين است. انقلاب آمد، هم راه را باز كرد و هم گفت آقا! شما مى‏توانيد. رفتيم ديديم راست مى‏گويند، «توانستيم». اين كشورى كه در طول سال‏هاى متمادى، فقط چند سد در اين كشور ساخته شده بود، آن هم همه‏اش به دست بيگانه‏ها؛ چه كسى باور مى‏كرد كه اين كشور در سدسازى در كل منطقه، از لحاظ فناورى و توانايى و قدرت علمى و قدرت محاسبه و امثال اينها اول بشود! اين كشورى كه اكثر مناطقش از نيروى برق معمولى محروم بودند، چه كسى باور مى‏كرد حالا در يك راهى بيفتد كه انرژى و فناورى هسته‏اى را - آن هم خودش، نه از ديگران وام بگيرد - فراهم كند، براى اينكه بتواند انرژى خودش را از اين شيوه‏ى پيشرفته‏ى دنيا تهيه كند! چه كسى فكر مى‏كرد؟! رفتيم، ديديم مى‏شود رفت؛ اقدام كرديم، ديديم مى‏توانيم. اين ملت اين تجربه را دارد. بعد از اين هم همين‏طور است.

همه‏ى جوان‏هاى كشور، همه‏ى صاحبان فكر و تدبير و همه‏ى پيرهاى كشور، زن و مرد، بايد همت كنند در اين حركت عظيم و همگانى اين ملت، خودشان را سهيم كنند و مى‏شود. شما هر جا هستيد و هر جا مشغول كاريد، بدانيد همان جا يك گوشه‏اى از اين جبهه‏ى وسيع است؛ اگر همان جا خوب و منضبط و وفادارانه و با مهارت كار كنيد، در اين جبهه اثر گذاشته‏ايد. و دشمن اين را نمى‏خواهد؛ اين را هم توجه داشته باشيد. دشمنان ما و استكبار خبيث جهانى فهميده‏اند كه با ملت و جمهورى اسلامى ايران در ميدان جنگ نظامى نمى‏شود وارد شد؛ برايشان خسارت‏هاى زيادى دارد و درست هم هست و اين را درست فهميده‏اند. دارند بودجه مى‏گذارند و سعى‏شان اين است كه داخل قشرهاى مردم - در بين دانشجوها، در بين كارگرها، در بين دستگاه‏هاى ادارى، در بين كارمندها و در بين قشرهاى مختلف - اختلاف ايجاد كنند تا نگذارند كشور اين راهى را كه دارد طى مى‏كند، اين راه را طى كند. امروز دشمن دنبال اين است. همه بايد هوشيار باشند. تكليف الهى بر دوش همه‏ى ما اين است كه هر كدام، هر جا هستيم، چشم و گوشمان را از هميشه بيشتر باز كنيم و ببينيم دشمن براى اين نقطه‏اى كه ما قرار داريم، چه طراحى‏اى كرده است؛ نگذاريم او در اين طراحى كامياب شود؛ اين وظيفه‏ى ماست.

يك وقتى نظام جمهورى اسلامى و ملت ايران را به حمله‏ى نظامى، جنگ و اين چيزها تهديد مى‏كردند، حالا هم گاهى مى‏كنند، نه اينكه نمى‏كنند؛ اما خودشان مى‏دانند كه اين كار برايشان چقدر خسارت دارد، و من حالا مى‏گويم؛ اين مسئولان امريكايى براى اينكه كارهاى خودشان را پيش ببرند - هميشه اين‏طور است؛ نه با ما، با همه‏ى دنيا - زبان تهديدشان هميشه باز است و تهديد مى‏كنند. بعضى از دولتها و ملتها هم دچار ضعف نفسند و در مقابل تهديد اينها خودشان را رها مى‏كنند و تسليم مى‏شوند؛ اينها هم تشويق مى‏شوند به اينكه هميشه تهديد كنند. يك ملت بيدار، يك ملت داراى اعتماد به نفس و يك ملت عازم و مصمم، به اين تهديدها اعتنايى نمى‏كند؛ مسئولانش هم همين‏طور. دولتى كه به مردم متكى است، نظامى كه به وسيله‏ى خودِ مردم حمايت و حفاظت مى‏شود، او از تهديد واهمه‏اى نمى‏كند. من الان اينجا مى‏گويم: امريكاييها بدانند، اگر تعرضى به ايران اسلامى بكنند، ايران اسلامى به منافع آنها در هر نقطه‏ى عالم كه امكان داشته باشد، لطمه وارد خواهد كرد. ما آن آدمهايى نيستيم كه بنشينيم كسى ضربه بزند، جواب ضربه‏ى او را ندهيم؛ ما اهل صلحيم، اهل آرامشيم و به كسى تعرض نمى‏كنيم؛ دليلش هم واضح است، ببينند؛ ما به كدام كشور حمله كرديم؟ ما با كدام كشور جنگ شروع كرديم؟ ما كدام كشور را تهديد كرديم؟ ما اهل اين چيزها نيستيم؛ اما اهل اين هستيم كه اگر كسى ضربه‏اى بزند، ضربه‏ى او را با دوچندان شدت، پاسخ بدهيم.

به شما برادران و خواهران عزيز عرض بكنيم؛ بهترين راه مبارزه‏ى با استكبار و دشمنان، همين است كه ما در ساختن و پيشرفت كشورمان، هر چه مى‏توانيم سعى كنيم؛ پيشرفت علمى، پيشرفت فناورى، پيشرفت اخلاقى، همبستگى ملى و محكم كردن پايه‏ى ايمان و انگيزه‏هاى معنوى؛ هر چه كه در اين چيزها ما پيشرفت كنيم، دشمن بيشتر عقب مى‏نشيند و اين مهمترين مبارزه‏ى ملت ايران است.

از خداوند متعال مسئلت مى‏كنيم به همه‏ى شما و ما توفيق بدهد بتوانيم وظايفى را كه بر دوش داريم، آنها را به خوبى انجام بدهيم و قلب مقدس ولى‏عصر (ارواحنافداه) را از ما راضى و خشنود بكند و روح مطهر امام و شهداى عزيز را - كه هر چه داريم از آنها داريم - از ما راضى و خشنود كند.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در صحن جامع رضوى 1/ 1/ 85 بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يمالحمدللَّه ربّ العالمين والصّلاة والسّلام على سيّدنا و نبيّنا ابى‏القاسم محمّد و على اله الأطيبين الأطهرين المنتجبين الهداة المهديّين المعصومين سيّما بقيةاللَّه فى الأرضين.از خداوند متعال سپاسگزارم كه عمر و مهلت داد تا يك بار ديگر در جوار مرقد مطهر حضرت اباالحسن على‏بن‏موسى‏الرضا، آغاز سال نو هجرى شمسى را در كنار شما برادران و خواهرانى باشم كه از سراسر كشور در مشهد مقدس گرد آمده‏ايد. توجه كنيد - برادران و خواهران - كه مايلم در آغاز عرايض خودم، درباره‏ى اربعين چند جمله عرض كنم.امسال با تقارن عيد نوروز با اربعين حسينى، عيد و آغاز سال نو ما، رنگ حسينى گرفت و با نام حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) سرور آزادگان جهان و سيد شهيدان، رونق يافت. چه آمدن خاندان پيغمبر در روز اربعين به كربلا - كه بعضى روايت كرده‏اند - درست باشد يا درست نباشد، ظاهراً در اين ترديدى نيست كه جابربن‏عبداللَّه انصارى به همراه يكى از بزرگان تابعين - كه نام او را بعضى عطيه گفته‏اند، بعضى عطاء گفته‏اند و احتمال دارد عطيةبن‏حارث كوفى حمدانى باشد؛ به‏هرحال يكى از بزرگان تابعين است كه در كوفه ساكن بوده - اين راه را طى كردند و در اين روز بر سر مزار شهيد كربلا حاضر شدند. شروع جاذبه‏ى مغناطيس حسينى، در روز اربعين است. جابربن‏عبداللَّه را از مدينه بلند مى‏كند و به كربلا مى‏كشد. اين، همان مغناطيسى است كه امروز هم با گذشت قرنهاى متمادى، در دل من و شماست. كسانى كه معرفت به اهل‏بيت دارند، عشق و شور به كربلا هميشه در دلشان زنده است. اين از آن روز شروع شده است. عشق به تربت حسينى و به مرقد سرور شهيدان - سيدالشهداء - .جابربن‏عبداللَّه جزو مجاهدين صدر اول است؛ از اصحاب بدر است؛ يعنى قبل از ولادت امام حسين، جابربن‏عبداللَّه، در خدمت پيغمبر بوده و در كنار او جهاد كرده است. كودكى، ولادت و نشو و نماى حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) را به چشم خود ديده است. جابربن‏عبداللَّه به طور حتم بارها ديده بود كه پيغمبر اكرم، حسين‏بن‏على را در آغوش مى‏گرفت، چشمهاى او را مى‏بوسيد، صورت او را مى‏بوسيد، پيغمبر به دست خود در دهان حسين‏بن‏على غذا مى‏گذاشت و به او آب مى‏داد؛ اينها را به احتمال زياد جابربن‏عبداللَّه به چشم خود ديده بود. جابربن‏عبداللَّه به طور حتم از پيغمبر به گوش خودش شنيده باشد كه حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشت‏اند. بعدها هم بعد از پيغمبر، موقعيت امام حسين، شخصيت امام حسين - چه در زمان خلفاء، چه در زمان اميرالمؤمنين، چه در مدينه و چه در كوفه - اينها همه جلو چشم جابربن‏عبداللَّه انصارى است. حالا جابر شنيده است كه حسين‏بن‏على را به شهادت رسانده‏اند. جگرگوشه‏ى پيغمبر را با لب تشنه شهيد كرده‏اند. از مدينه راه افتاده است؛ از كوفه، عطيّه با او همراه شده است. عطيه روايت مى‏كند كه: «جابربن‏عبداللَّه به كنار شط فرات آمد، آنجا غسل كرد، جامه‏ى سفيد و تميز پوشيد و بعد با گامهاى آهسته، با احترام به سمت قبر امام حسين (عليه‏السّلام) روانه شد. آن روايتى كه من ديدم اين‏طور است، مى‏گويد: وقتى به قبر رسيد، سه مرتبه با صداى بلند گفت: «اللَّه اكبر، اللَّه اكبر، اللَّه اكبر»؛ يعنى وقتى كه مى‏بيند كه چطور آن جگرگوشه‏ى پيغمبر و زهرا را، دست غارتگر شهواتِ طغيانگران، اين‏طور با مظلوميت به شهادت رسانده، تكبير مى‏گويد. بعد مى‏گويد: از كثرت اندوه، جابربن‏عبداللَّه روى قبر امام حسين از حال رفت، غش كرد و افتاد. نمى‏دانيم چه گذشته است، اما در اين روايت مى‏گويد، وقتى به هوش آمد، شروع كرد با امام حسين صحبت كردن: «السّلام عليكم يا آل اللَّه، السّلام عليكم يا صفوة اللَّه».اى حسين مظلوم! اين حسين شهيد! ما هم امروز در اول اين سال نو، از اعماق وجودمان عرض مى‏كنيم: «السّلام عليك يا اباعبداللَّه، السّلام على الحسين الشهيد». شهادت تو، جهاد تو و ايستادگى تو، اسلام را رونق داد و دين پيامبر را جان تازه بخشيد. اگر آن شهادت نبود، از دين پيغمبر چيزى باقى نمى‏ماند. امروز دلهاى ما هم مشتاق حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) و آن ضريح شش گوشه و آن قبر مطهر است. ما هم گرچه دوريم، ولى به ياد حسين‏بن‏على و به عشق او سخن مى‏گوييم. ما با خودمان عهد كرده‏ايم و عهد مى‏كنيم كه ياد حسين، نام حسين و راه حسين را هرگز از زندگى خودمان جدا نكنيم. همه‏ى ملت ما، همه‏ى كشور ما، همه‏ى شيعيان عالم و بلكه همه‏ى آزادگان در سرتاسر جهان، يك چنين احساسى نسبت به حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) دارند.امسال نام پيامبر اعظم اسلام، سال ما را مزين كرد. درباره‏ى پيامبر اعظم چه عرض بكنيم؟ جز اينكه بگوييم: پيامبر اعظم اسلام، مجموعه‏ى فضائل همه‏ى انبياء و اولياء است؛ نسخه‏ى كامل و تكامل يافته‏ى همه‏ى فضائلى است كه در سلسله‏ى پيامبران و اولياء الهى در تاريخ وجود داشته است.نام احمد نام جمله انبياست چون كه صد آمد نود هم پيش ماست‏‏وقتى نام پيامبر اعظم را مى‏آوريم، كأنه شخصيت ابراهيم، شخصيت نوح، شخصيت موسى، شخصيت عيسى، شخصيت لقمان، شخصيت همه‏ى بندگان صالح و برجسته و شخصيت امير مؤمنان و ائمه‏ى هدى (عليهم‏السّلام) در اين وجود مقدس، متبلور و مجسم است. پيامبر اعظم را مى‏توان به درخشان‏ترين ستاره در كائنات عالم وجود تشبيه كرد و از آن وجود بزرگ و مقدس با اين عنوان تعبير كرد. چرا مى‏گوييم ستاره‏ى درخشان، نمى‏گوييم خورشيد؟ چون خورشيد يك جسم و جرم مشخص و معين است، نورانى است و با عظمت است؛ اما يك جرم و يك كره‏ى آسمانى است. لكن در اين ستاره‏هايى كه شما مى‏بينيد، ستاره‏هايى هستند كه يك كهكشانند و از اين كهكشانى كه ما در شبهاى تابستان در آسمان بالاى سر خودمان مى‏بينيم، هزاران برابر بزرگترند. كهكشان يعنى: آن مجموعه‏اى كه هزاران منظومه و هزاران خورشيد در آن هست. پيامبر اعظم يك وجود كهكشان‏وار است و در او هزاران نقطه‏ى درخشنده‏ى فضيلت وجود دارد. در پيامبر اعظم، علم همراه اخلاق هست؛ حكومت همراه حكمت هست؛ عبادت خدا همراه با خدمت به خلق هست؛ جهاد همراه با رحمت هست؛ عشق به خدا همراه با عشق به مخلوقات خدا هست؛ عزت همراه با فروتنى و خاكسارى هست؛ روزآمدى همراه با دورانديشى هست؛ صداقت و راستى با مردم همراه با پيچيدگى سياسى هست؛ غرقه بودن جان در ياد خدا همراه با پرداختن به صلح و سلامت جسم هست؛ در او دنيا و آخرت همراه است؛ هدفهاى والاى الهى با اهداف جذاب بشرى همراه است. او نمونه‏ى كاملى است كه خداوند در عالم وجود، موجودى كامل‏تر از او نيافريده است؛ او مبشر است، بشارت‏دهنده است؛ منذر است، بيم‏دهنده است؛ بر همه‏ى بشريت و بر همه‏ى تاريخ شاهد و ناظر است؛ فراخواننده‏ى همه‏ى بشريت به سوى خداست و چراغ نورافشان راه انسانهاست. «انّا ارسلناك شاهدا و مبشّرا و نذيرا و داعيا الى اللَّه بأذنه و سراجا منيرا».سال پيامبر اعظم، سال اين وجود كهكشان‏وار براى دولت و ملت ماست. علاوه‏ى بر اين، وجود پيامبر اعظم در عرصه‏ى بين‏المللى، نقطه‏ى التقاى عقايد و عواطف همه‏ى ملتهاى مسلمان است. از همه‏ى اقوام، با همه‏ى مذاهب گوناگون، نقطه‏ى التقاى همه‏ى امت اسلامى در عقيده و عاطفه، وجود مبارك پيامبر اعظم است. اينكه ما در يك چنين سالى با اين نام قرار داريم، تكليف بزرگى را بر گردن ما مى‏گذارد. ملت و دولت ما در اين سال، بايد طورى عمل كنند كه با حكمت نبوى، با علم نبوى، با حكومت نبوى، با عدالت نبوى، با اخلاق و كرامت نبوى، با فروتنى و عزت نبوى و با جهاد و رحمت نبوى هماهنگ باشد. اينها البته كار يك سال نيست؛ كمااينكه پيغمبر اعظم، پيغمبر يك سال نيست، همه‏ى سالها سال اوست؛ همه‏ى تاريخ، متعلق به اوست. ولى اين به معناى اين است كه ما در راه ساختن آن‏چنان جامعه‏اى، آن‏چنان دنيايى و آن‏چنان تمدنى كه هدف پيامبر اعظم بود، امسال بايد يك خيزش، يك حركت بزرگ و يك گام بلند داشته باشيم. سال پيامبر اعظم، سال نگاههاى بلند، سال اميد، سال كار، سال مجاهدت، سال خدمت و سال طراحيهاى هوشمندانه براى آينده‏ى كشور است؛ سال حركت به پيش است.يك نگاهى به اوضاع عمومى كشور مى‏اندازيم. ما در حالى سال جديد را آغاز مى‏كنيم كه يك دولت جديد، تازه بر سر كار آمده است. هر دولتى، دوره‏ى تازه‏اى را براى خود تعريف مى‏كند و با مشخصاتى كه اين دوره دارد، سال را آغاز مى‏كند. اين به معناى تغيير مسير نيست؛ اين به معناى اين نيست كه ملت با تغيير دولتها، راهِ هدفهاى اصولى و بلند خود را عوض مى‏كند؛ نه، بلكه اين به معناى بهره بردنِ از پيشرفتهاى دوره‏هاى ديگر است، همراه با ابتكارهاى جديد، همراه با تسريع در كارها و احياناً همراه با تصحيح؛ البته اگر خطا و اشتباهى صورت گرفته باشد. ملت با تغيير دولتهايى كه خود انتخاب مى‏كند، مثل مسافرى است كه در يك راهى دارد حركت مى‏كند، به يك نقطه‏اى كه مى‏رسد، وسيله‏اى را كه از نفس افتاده يا خسته شده است، به يك وسيله‏ى تازه نفس و آماده‏ى به كار و متناسب با شرايط تبديل مى‏كند تا همان راه را ادامه دهد. اگر احياناً در مرحله‏ى قبل، از مسير اصلى انحرافى پيش آمده باشد، آن را برمى‏گرداند و راه را ادامه مى‏دهد و به سمت اهداف والا پيش مى‏رود. اين مردم‏اند كه تعيين مى‏كنند، اين مردم‏اند كه اشخاص را كه هر كدام شعارى دارند و هر كدام بروز و شخصيتى دارند، زير نظر قرار مى‏دهند و در ميان آنها يك نفر را مى‏پسندند و اكثريت جامعه به آن رأى مى‏دهند.دولت در هر دوره‏اى، دولت مردم است؛ نشان دهنده‏ى خواست مردم و جهت‏گيرى مردم است. اين دولتى كه تقريباً شش ماه است مشغول به كار شده، دولت جديد، شاخصه‏اش عبارت است از: تصميم قاطع بر خدمت خستگى‏ناپذير به مردم، به ميدان آوردن همه‏ى توان خود و پُررنگ كردن هدفهاى بلند انقلاب. اينها مشخصه‏هاى اين دولت است. اين دولت با تكيه بر شعارهاى انقلاب و شعارهاى امام بزرگوار، بر آن است كه همه‏ى توان خود را به ميدان بياورد؛ با همه‏ى وجود كار كند؛ گره‏هاى زندگى مردم را باز كند؛ زيرساختهاى كشور را هرچه زودتر و هرچه بهتر و جامع‏تر به وضعيت مطلوب براى پيشرفتهاى آينده بسازد و در عرصه‏ى بين‏المللى بر استقلال ملى و عزت ملت ايران تكيه كند. در عرصه‏ى بين‏المللى، بازيگران سياسى، يكى از ابزار عمده‏شان، مكر است و يكى تهديد. اگر دولتى در مقابل مكارى و تهديد آنها خود را نبازد و به ملت خود تكيه كند، موفقيتهاى بسيارى خواهد داشت. مى‏بينيم و حس مى‏كنيم كه اين دولت بنا دارد عزت و استقلال ملى را آن‏چنان كه در شأن ملت ايران است، حفظ كند.آنچه كه به طور خلاصه از شعارهاى دولت و رئيس جمهور جديد و فعاليتهايشان مى‏توان گفت، اين است كه، تصميم دارند يك گام بلند در خدمت، در علم و در تأمين نيازهاى كشور به پيش بردارند. عزيزان من! كشور ما امكانات يك كشور پيشرفته را دارد؛ ما از لحاظ نيروى انسانى و استعدادهاى طبيعى و بشرى مى‏توانيم يكى از پيشرفته‏ترين كشورهاى عالم بشويم. بعد از انقلاب، حضور در اين ميدان پيشرفت، آغاز شده است؛ البته در منطق جمهورى اسلامى، توسعه و پيشرفت بدون عدالت معنى ندارد؛ آن وقت پيشرفت همراه با عدالت، كار خستگى‏ناپذير، اراده‏ى مستحكم، برنامه‏ريزى دقيق و بالاتر از همه‏ى آنها، همراهى و كمك بى‏دريغى از مردم را طلب مى‏كند، تا بتوانند در كشور پيشرفت شايسته‏ى اين ملت را، همراه با عدالت به وجود آورند. اگر بخواهيم اين پيشرفت، همراه با عدالت نصيب كشور و ملت ما شود، بايد با بهره‏مندى از همه‏ى تلاشهايى كه دولتهاى گذشته كرده‏اند و فرآورده‏هايى كه بر اثر تلاشهاى مسئولان گذشته براى ملت پديد آمده است، بر خلاقيت و توليد همت بگماريم؛ خلاقيت و توليد، ما اينها را لازم داريم.توليد يعنى چه؟ مقصودم فقط توليد كالا نيست؛ توليد در يك گستره‏ى وسيع بايد شعار ملت باشد. توليد كار، توليد علم، توليد فناورى، توليد ثروت، توليد معرفت، توليد فرصت، توليد عزت و منزلت، توليد كالا و توليد انسانهاى كارآمد؛ اينها همه توليد است. رمز سعادت ملت ما در اين است كه در اين گستره‏ى وسيع، هم دولت و هم ملت، بر اين توليد همت بگماريم. اين تأمين كننده‏ى امنيت ملى و اقتدار و پيشرفت كشور است؛ اين يك جهاد است. من امروز به شما عرض مى‏كنم، هم به مسئولين و مأموران دولتى و هم به آحاد مردم، به خصوص به شما جوانها؛ اين يك جهاد است. امروز توليد علم، توليد كار، توليد ابتكار، توليد كالا، كالاى مورد نياز مردم، توليد انسان كارآمد، توليد فرصت و توليد عزت، هر كدام از اينها يك جهاد است. مجاهد فى سبيل‏اللَّه توليد كننده است؛ بايد هم علم را بياموزيم و هم علم را توليد كنيم. ما بايد يك كشور عالم بشويم. در يك روايتى از اميرالمؤمنين نقل شده است كه فرمود: «العلم سلطان، من وجده سأل و من لم يجده سيل عليه»؛ يعنى علم اقتدار است، علم مساوى است با قدرت؛ هر كسى كه علم را پيدا كند، مى‏تواند فرمانروايى كند؛ هر ملتى كه عالم باشد، مى‏تواند فرمانروايى كند؛ هر ملتى كه دستش از علم تهى باشد، بايد خود را آماده كند كه ديگران بر او فرمانروايى كنند. ما بايد علم را با همه‏ى معناى كامل آن به عنوان يك جهاد دنبال كنيم؛ اين را من به جوانها، استادان و دانشگاهها مى‏گويم. علاوه بر اين، علم مجرد و به تنهايى هم كافى نيست؛ علم را بايد وصل كنيم به فناورى، فناورى را بايد وصل كنيد به صنعت، و صنعت را بايد وصل كنيم به توسعه‏ى كشور. صنعتى كه مايه‏ى توسعه و پيشرفت كشور نباشد، براى ما مفيد نيست؛ علمى كه به فناورى توليد نشود، فايده‏اى ندارد و نافع نيست. وظيفه‏ى دانشگاهها سنگين است؛ وظيفه‏ى آموزش و پرورش سنگين است؛ وظيفه‏ى مراكز تحقيقاتى و مراكز پژوهشى سنگين است.پيشرفت همراه با عدالت، يك نهضت است؛ يك نهضت فراگير. اين نهضت يك ساله نيست. ما اين نهضت را تازه هم شروع نكرده‏ايم و نمى‏خواهيم آن را تازه شروع كنيم. از اول انقلاب اين نهضت به قدر توان و قدرت دولتها و مسئولان آغاز شده است. مردم و دولتها تلاشهايى كردند و آثار تلاش آنها را هم امروز داريم در صحنه‏ى زندگى خودمان مى‏بينيم. زحمات گذشتگان، به آيندگان اين فرصت را مى‏دهد كه قدمهاى بلندترى بردارند. بنابراين، اين نهضت از امروز شروع نمى‏شود، از قبل شروع شده است؛ يك ساله هم تمام نمى‏شود. اما وقتى مى‏گوييم امسال سال پيغمبر اعظم است؛ يعنى امسال بايد يك خيزش همگانى - هم دولتى و هم مردمى - در اين كار انجام بگيرد. هر كس در هر نقطه‏اى كه هست، بايد يك گام بلند به جلو بردارد. به گفته‏ى آن عالم روشن‏ضمير كه در مسجدى مى‏خواست به وعظ مشغول شود، جمعيت در مسجد جمع شده بودند، مسجد پُر شده بود و عده‏اى بيرون در، مانده بودند. براى اينكه آن كسانى كه بيرون در هستند بتوانند به داخل بيايند، يك نفر بلند شد و گفت: «خدا رحمت كند هر كسى را كه هرجا هست، بلند شود و يك قدم به جلو بيايد»؛ براى اينكه مردم را بلند كند و آنهايى كه بيرون مانده‏اند، به داخل بيايند. اين مرد عالمِ روشن‏ضمير به مردم رو كرد و گفت: من ديگر حرفى براى گفتن ندارم. همين چيزى كه اين مرد گفت، همه‏ى حرف من همين بود.من مى‏خواهم بگويم: ايها الناس! هر كدام هر جا هستيد، بلند شويد، يك قدم به جلو بياييد؛ اگر در عالم عبادتيد، يك قدم به جلو بياييد؛ در عالم تحصيل، يك قدم به جلو بياييد؛ در توليد يك قدم به جلو بياييد؛ كارگر، يك قدم جلو؛ كارفرما، يك قدم جلو؛ استاد، يك قدم جلو؛ دانشجو، يك مقدم جلو؛ مأمور دولتى، يك قدم جلو؛ محقق حوزه و دانشگاه، يك قدم جلو. در آيين و فرهنگ پيامبر اعظم توقف نيست، ايستادن نيست، وامانده شدن نيست، تحجر نيست و نوميدى وجود ندارد؛ پيامبر ما با نوميدى جنگيد. مسلمان سرشار از اميد است.البته ما دشمنانى داريم و آنها اين حركت به جلو را براى ملت ما نمى‏پسندند. جلودار اين دشمنان هم رژيم ايالات متحده‏ى امريكاست. حرف سردمداران سياست امريكا با ملت ايران چيست؟ توجه كنيد من حرف دل گردانندگان سياسى امريكا را براى شما بيان كنم؛ حالا حرفهاى گوناگونى مى‏زنند؛ اما حرف دل آنها يك كلمه است؛ آنها مى‏گويند: اى ملت ايران! آن چيزى را كه انقلاب شما از ما گرفته است، آن را به ما برگردانيد. آنها مى‏گويند قبل از انقلاب ما بر كشور شما سيطره‏ى اقتصادى، سياسى و فرهنگى داشتيم؛ رئيس كشور شما براى تصميمهاى بين‏المللى‏اش از سفير ما اجازه مى‏گرفت. اين واقعيتى است. در قضيه‏ى نفت، معاملات بين‏المللى، روابط گوناگون سياسىِ ديپلماسى و حتى در نوع برخورد با مردم، شاه پهلوىِ ملعون براى اقدامات خود با سفير امريكا و سفير انگليس مذاكره مى‏كرد. آنچه را آنها مى‏خواستند و مى‏پسنديدند، اينها اجرا مى‏كردند. مى‏گويند ما بر كشور شما اين سلطه را داشتيم، انقلاب آمد و ما را بيرون كرد؛ اين را به ما برگردانيد تا ما دوباره بر كشور شما سلطه پيدا كنيم. حرف امريكاييها اين است. حالا اسم حقوق بشر را مى‏آورند، اسم انرژى اتمى را مى‏آورند، اسم دموكراسى را مى‏آورند و تهمت تروريست مى‏زنند؛ اينها حرف است. حرف واقعى همان است؛ مى‏گويند اجازه بدهيد بار ديگر دولتهاى شما را ما تعيين كنيم، بر اقتصاد شما ما حكومت كنيم و ما باشيم كه تعيين كنيم شما در قطب‏بنديهاى جهانى كجا باشيد؛ همچنان كه نسبت به بعضى از دولتهاى ديگر اين‏طورند. از ملت ايران اين توقع را دارند. بيست‏وهفت سال است امريكاييها با ملت ايران در اين چالش‏اند. امروز با گذشته تفاوتى نكرده است. آنچه كه امروز امريكاييها از خود بروز مى‏دهند، همان چيزى است كه در طول بيست‏وهفت سال نسبت به ملت ايران، هميشه در ذهنشان بوده است. ابزارشان هم عبارت است از تهديد، ارعاب، تبليغات جنگ روانى، دلسرد كردن مردم، نوميد كردن مردم، ايجاد دودستگى و تحريك عصبيتها؛ اگر بتوانند، ابزار دشمنان ملت شما اينهاست. فشار بياورند - فشارهاى فرسايشى - و با تبليغات اينها را برجسته، بزرگ و درشت كنند؛ براى اينكه در مردم احساس عدم امنيت به وجود آورند، براى اينكه مردم در موفقيتشان، آينده‏شان و كفايت مسئولانشان ترديد و شك و شبهه پيدا كنند؛ كار دشمن اينهاست. فشار بياورند، شايد بتوانند مسئولين را دچار دودستگى كنند؛ شايد بتوانند تصميم‏گيران كشور را در تصميم‏گيريهاى بزرگ خودشان دچار تزلزل كنند؛ كار دشمن اينهاست؛ ابزار دشمن اينهاست؛ دشمن ابزار ديگرى ندارد. تهديد مى‏كنند كه ما ملت ايران را تحريم خواهيم كرد؛ مگر تا حالا تحريم نكرديد؟! مگر تا حالا ملت ايران دچار تحريم شما قدرتهاى زورگو نبوده است؟! اگر ما امروز پيشرفتى پيدا كرده‏ايم و در علم، صنعت و برخى از صنايع، در منطقه حرف اول را مى‏زنيم، اينها در همين شرايط تحريم براى ما پيش آمده است. ما پيشرفت نظامى پيدا كرده‏ايم؛ پيشرفت علمى پيدا كرده‏ايم؛ در زمينه‏هاى پزشكى پيشرفتهاى شگفت‏آور پيدا كرده‏ايم؛ در زمينه‏ى صنعت، در برخى از صنايع بسيار پيچيده كه دنيا تصور نمى‏كرد، ما پيشرفت پيدا كرده‏ايم. ما در زمينه‏ى علوم زيستى پيشرفت پيدا كرده‏ايم؛ علوم دانشهايى را كه دارندگان آنها، هرگز اجازه نمى‏دهند غير از يك مجموعه‏ى كوچك خودشان، كسى به آنها دست پيدا كند؛ ما به اين دانشها دست پيدا كرده‏ايم. همه‏ى اينها در شرايط تحريم به وجود آمده است. اگر تحريم نمى‏كردند، شايد به اينجا نمى‏رسيديم؛ اگر پول ما را مى‏گرفتند، سلاحهاى دسته چندم خودشان را به ما مى‏دادند، ما به فكر نمى‏افتاديم كه از ابتكار و استعداد جوانانمان استفاده كنيم؛ امروز هواپيما هم توليد كنيم، تانك هم توليد كنيم، موشك هم توليد كنيم و از بسيارى از كشورهاى منطقه در اين توليدات جلوتر باشيم. اگر بازارها را باز مى‏كردند، هرچه مى‏خواستيم به ما مى‏دادند، پول ما را مى‏گرفتند، توى جيبشان مى‏ريختند و امروز هم ما به اين پيشرفتها نرسيده بوديم. ما را از تحريم مى‏ترسانيد؟!به ما مى‏گويند شما در جامعه‏ى جهانى منزوى هستيد؛ ما به آنها مى‏گوييم، منزوى شماييد، نه ما. امروز دنيا از روشهاى امريكا متنفّر است؛ امروز دنياى اسلام از اندونزى تا مغرب، هرجا شما برويد و از مردم سؤال كنيد، نفرت از سردمداران كاخ سفيد، در اعماق دلهاى مردم وجود دارد. اگر مى‏خواهند بدانند چه كسى منزوى است، بنده پيشنهاد مى‏كنم يك رفراندومى در دنياى اسلام براى سنجيدن ميزان محبوبيت رئيس جمهورى ما و رئيس جمهور امريكا برگزار كنند. اگر سردمداران رژيم امريكا از نتايج خفت‏بار چنين رفراندوم، نظرسنجى و نظرخواهى‏اى نمى‏ترسند، اين گوى و اين ميدان، بيايند راه بيندازند. امروز ملتها از امريكا متنفّرند؛ بسيارى از دولتها هم متنفّرند؛ منتها مصالحشان اجازه نمى‏دهد كه اين نفرت را بر زبان بياورند؛ اما نفرت آنها گاهى كمتر از ما هم نيست.به جمهورى اسلامى اتهام نقض حقوق بشر مى‏زنند. اين ديگر از آن لطيفه‏هاى خنده‏آورِ دوران است! امريكا شده است پرچمدار حقوق بشر! كدام امريكا؟ امريكاى هيروشيما، امريكاى گوانتانامو، امريكاى ابوغريب، امريكاى راه اندازنده‏ى جنگ و ناامنى در بسيارى از نقاط عالم، امريكاى سانسور در داخل خود كشور امريكا؛ ماجراى سانسور فكر و نوشته و بيان در امريكا، يكى از آن ماجراهاى بسيار مهم و جالب است كه مجالى نيست كه من الان به آن اشاره كنم. اينها به ما مى‏گويند نقض حقوق بشر؛ اما خودشان بزرگترين ناقض حقوق بشرند! اگر امروز در دنيا - نمى‏گويم دنياى اسلام، در سطح دنيا - يك همه‏پرسى انجام بگيرد، شك نكنيد كه رئيس جمهور فعلى امريكا، در رديف شارون و صدام و ميلوسويچ به عنوان مجسمه‏هاى شرارت شناخته خواهند شد. امروز امريكا تهديدى براى صلح و امنيت جهانى است؛ لذا شعار «مرگ بر امريكا» ديگر امروز مخصوص ملت ما نيست. امروز در اكناف عالم شما مى‏بينيد كه مجسمه‏ى رئيس جمهور امريكا را آتش مى‏زنند و شعار مرگ بر امريكا مى‏دهند. علت هم زياده‏خواهى رژيم امريكا، استكبار رژيم امريكا، تكبر آنها، سلطه‏طلبى آنها و بازيچه‏ى صهيونيستها بودنِ آنهاست؛ حقيقتاً بازيچه‏ى صهيونيستهايند.من اينجا راجع به يك مطلبى كه اين روزها در رسانه‏هاى گوناگون جهانى مطرح شد، يك جمله بگويم، بعد وارد مسئله‏ى هسته‏اى بشوم. مسئله‏ى مذاكره‏ى با امريكا كه سوژه‏ى تبليغاتى مستكبران و اقتدارطلبان شد، ما از اول اعلان كرديم و الان هم اعلان مى‏كنيم، در هيچ يك از مسائل مورد اختلاف خودمان با امريكا، ما با امريكا مذاكره نمى‏كنيم. دليل آن هم يك امر واضحى است؛ دليل اين است كه مذاكره براى امريكاييها يك ابزارى است براى تحميل خواسته‏هاى خودشان به طرف مذاكره. مذاكره مفهوم واقعى خودش را در مذاكرات امريكا با طرفهاى خودش ندارد و از دست داده است. مذاكره براى چيست؟ وقتى دو دوست در يك مسئله‏ى مورد اختلاف با هم مذاكره مى‏كنند، اين براى اين است كه هر كدام از نقطه‏اى كه قرار دارند، حركت كنند و به يك نقطه‏ى مورد توافق برسند. امريكا مذاكره را به اين معنا نمى‏داند. آنها مذاكره را وسيله‏اى براى تحميل خواسته‏هاى خودشان قرار مى‏دهند؛ براى وارد آوردن فشار. بنابراين مذاكره با امريكا در همه‏ى مسائل معنا ندارد.آن چيزى كه اين روزها مطرح شده، درباره‏ى مسئله‏ى امنيت عراق است. مسئولين امريكايى - چه در عراق، چه در بيرون عراق - از مسئولين ما درخواستهاى پى در پى و مكررى كردند و اينها هم اول اعتنايى نكردند؛ بعد براى اينكه شايد براى جلوگيرى از ناامنى‏هاى فاجعه‏بارِ ملت مظلوم عراق اين كار لازم باشد، گفتند در اين مسئله ما حرفى نداريم كه نظرات خودمان را به طرف امريكايى منتقل كنيم. آن نظرات چيست؟ آن نظرات تفهيم اين نكته به امريكاييهاست كه آنها بايد دست از سر عراق بردارند تا ملت عراق خودشان كشورشان را اداره كنند؛ دست از تحريك قوميتها بايد بردارند تا عراق روى امنيت را ببيند. ملت عراق مى‏تواند كشورش را اداره كند؛ امنيت را هم مى‏تواند تأمين كند. پشت سر ناامنى‏هاى موجود عراق، قرائن فراوانى وجود دارد كه دست سرويسهاى جاسوسى قرار دارد؛ يا سرويسهاى جاسوسى انگليس يا امريكا يا اسرائيل. اين تأمين امنيت براى مردم عراق، براى ما يك انگيزه‏اى شد.امريكاييها در همين قضيه هم روح سلطه‏جويى و زياده‏طلبى و دروغگويى خودشان را نشان دادند. اين‏طور وانمود كردند كه گويا ايران مى‏خواهد در مسائل گوناگون خود با امريكا مذاكره كند. تعبيرات بسيار نامناسب و زشتى را هم به كار بردند؛ بعضى از مسئولين امريكايى بر اثر همان خوى تكبر و دروغگويى، حتى گفتند اين به منزله‏ى احضار مسئول ايرانى است. من عرض مى‏كنم، دولت امريكا غلط مى‏كند كه مسئول ايرانى را احضار كند. مسئولين ذى‏ربط كشور ما اگر مى‏توانند با هدف تفهيم و حالى كردن به امريكاييها در قضيه‏ى عراق، مطلبى را به آنها منتقل كنند، مانعى ندارد؛ اما اگر مذاكره به معناى اين است كه يك عرصه‏اى باز شود براى اينكه طرف زورگو و پُررو و مكّار با اتكاى به زور بخواهد حرفهاى خودش را به طرف تحميل كند، اين مثل بقيه‏ى موارد، همچنان كه اعلام كرديم، ممنوع خواهد بود. عزت، ايستادگى و مقاومت ملت ما مايه‏ى اقتدار و پيشرفت كشور ماست؛ اين را نمى‏شود با توهمات مخدوش كرد.درباره‏ى مسئله‏ى هسته‏اى من يك جمله عرض بكنم. خلاصه‏ى حرف دشمن اين است كه به ملت ايران مى‏گويد شما فناورى هسته‏اى را نداشته باشيد. چرا؟ براى اينكه فناورى هسته‏اى، شما را در عرصه‏هاى مختلف نيرومند مى‏كند؛ شما اين فناورى را نداشته باشيد تا ضعيف بمانيد، تا بتوان راحت‏تر به شما زورگويى كرد. مردم بايد توجه كنند كه اعماق حرف دشمن چيست. مسئله اين است، انرژى هسته‏اى و توانايى توليد سوخت هسته‏اى، در طول سالهاى نه چندان دورِ آينده، يك نياز مبرم و قطعى براى ملت ايران است. اگر ملت ايران امروز براى كشور خود فناورى هسته‏اى را تحصيل نكند، چند سال بعد، آن روزى كه اين جوانها وارد بازار كار و فعاليت مى‏شوند، آن روزى كه جمعيت ملت ايران ميليونها نفر از حالا بيشتر است؛ آن روز، ملت در يكى از اساسى‏ترين نيازهاى خود مجبور است دستش را به طرف بيگانگان و احياناً دشمنان دراز كند. مثل اينكه امروز ما نفت نداشته باشيم؛ نفت يك منبع تمام شدنى و تجديدناپذير است. نفت تا ابد كه باقى نمى‏ماند؛ اگر اين‏طور كه امروز مصرف مى‏شود، مصرف شود، تا بيست سال، بيست‏وپنج سال ديگر نفت ملت ايران تمام خواهد شد. دنيا به جاى نفت به سراغ انرژى‏هاى جايگزين رفته است كه از همه مهمتر و قابل اطمينان‏تر، انرژى هسته‏اى است. اگر كشور ما بيست سال ديگر انرژى هسته‏اى نداشته باشد، براى راه‏اندازى يك كارخانه، دستش به سمت كسانى دراز است كه پيشرفت ملت ايران را به هيچ قيمتى نمى‏پسندند. آبرو و عزت ملت را مى‏گيرند تا يك مختصرى از آنچه كه در اختيار دارند، به اين ملت بدهند.من يك وقتى در همين مشهد در حضور جمعيت عظيم مردم گفتم، اگر اين نفتى كه امروز در اختيار ماست، در اختيار اروپا و امريكا بود، ما براى هر بشكه‏اش بايد در مقابل آنها سجده مى‏كرديم تا يك بشكه نفت به ما بدهند؛ مگر مى‏دادند؟! اينها مى‏خواهند پانزده سال، بيست سال آينده ملت ايران براى نياز صنعتى و كشاورزى خود و براى جريان حيات در كشور خود، محتاج آنها باشد؛ برود درِ خانه‏ى آنها؛ اهميت انرژى هسته‏اى اين است. حالا مى‏گويند انرژى هسته‏اى براى درمان و مصارف پزشكى هم به كار مى‏رود؛ بله، اينها هم است؛ اما اينها درجه‏ى چندم است. در درجه‏ى اول اين يك نياز اساسى و اصلى براى كشور ماست. اگر امروز مسئولين و دست‏اندركاران ما اين را تأمين نكنند، بيست سال بعد همه‏ى مردم حق خواهند داشت اينها را لعنت كنند. آن روز هم نمى‏شود به دست آورد. وقتى يك ملت احتياج به چيزى دارد، به او گرانفروشى مى‏كنند، به او نمى‏دهند، او را تحقير مى‏كنند و به او بى‏اعتنايى مى‏كنند. آن چيزى كه امريكا به ما مى‏گويد، اين است كه شما اين فناورى‏اى را كه خودتان هم به دست آورده‏ايد، اين را بگذاريد كنار، ما به شما سوخت هسته‏اى مى‏دهيم. يعنى چه؟ يعنى شما نيروگاه بسازيد، بعد براى سوخت اين نيروگاه بياييد سراغ ما تا ما با هر شرايط و هر قيمتى كه دلمان خواست، آن را به شما بدهيم. مثل اين مى‏ماند كه امروز نفت در اختيار امريكا باشد، بخواهد به ما نفت بدهد. شما فرض كنيد اگر در اين شرايط ما براى توليد انرژى در داخل كشور احتياج به نفت يا گازوئيل داشتيم و مى‏خواستيم آن را از امريكاييها بگيريم، با ما چه رفتارى مى‏كردند! ملت ايران را چقدر تحقير مى‏كردند! اينكه مى‏گويم انرژى هسته‏اى يا به تعبير درست‏تر فناورى هسته‏اى، چرخه‏ى سوخت و امكان غنى‏سازى هسته‏اى حق مسلم ملت ماست، اين به معناى اين است كه اگر اين را امروز براى اين ملت تأمين نكنيم، فردا اين ملت دست گدايى به سوى دشمنان و مخالفين خودش دراز كند. ملت ما زير بار اين حرف نخواهد رفت.به ما مى‏گويند شما نفت داريد، انرژى اتمى مى‏خواهيد چه كار كنيد؛ مگر امريكا نفت ندارد؛ امريكا كه نفت دارد، چرا انرژى هسته‏اى دارد؟ همين اخيراً رئيس جمهور امريكا گفت، ما بايد براى توليد هسته‏اى سرمايه‏گذارى بيشترى كنيم. همه‏ى دنياى پيشرفته دارند مى‏روند به سمت سرمايه‏گذارى براى توليد هسته‏اى، آن وقت به ملت ما مى‏گويند شما نداشته باشيد! اين حرف زور را ما قبول نكرده‏ايم و شما ملت ايران بدانيد مسئولين كشور قبول نخواهند كرد. بنده به هيچ قيمتى زير بار اين حرف زور نخواهم رفت.انرژى هسته‏اى و فناورى هسته‏اى حق مسلم شما ملت ايران است و هيچ كس حق ندارد از اين حق مسلّم صرف نظر كند و كوتاه بيايد. دشمن شبهه‏پراكنى مى‏كند و يك عده‏اى هم نادانسته، شايد بعضى هم دانسته، همين حرفهاى دشمن را در داخل پر و بال مى‏دهند. حقيقت قضيه اين چيزى است كه من به شما عرض كردم. امروز اگر شما اين حق را به چنگ نياوريد، دهها سال ملت ايران به عقب خواهد رفت و عقب‏مانده خواهد ماند. هيچ فرد مسئولى، هيچ پيروِ پيامبر اعظم راضى نخواهد شد. دنيا هم اين حق را قبول دارد. حالا تهديد شوراى امنيت كردند، انگار شوراى امنيت آخر دنياست. ما هم شوراى امنيت چشيده هستيم. در جنگ تحميلى، آن روزى كه عراقى‏ها چند هزار كيلومتر خاك ما را زير پا داشتند، همين شوراى امنيت قطعنامه صادر كرد كه بايستى جنگ را تمام كنيد، دفاع و مقاومت نكنيد؛ ما هم چون برخلاف مصالح كشورمان بود، قبول نكرديم. هر وقت برخلاف مصالح كشور باشد، قبول نمى‏كنيم. ملت ما ايستاده است. جوانان ما ايستاده‏اند، خوشبختانه مسئولين ما با نشاط ايستاده‏اند، خدا پشتيبان ماست و اقتدار آينده‏ى كشورِ ما امروز در گرو تصميم و همت مسئولان و مردم ماست. به توفيق الهى، به كمك همت و اراده و عزم بلند مردم و به تأييد ولى‏عصر (ارواحنافداه) بر اين حق پافشارى خواهيم كرد و آن را با همه‏ى وجود به چنگ خواهيم آورد.اجازه بدهيد از اين نفسهاى پُرشور و دلهاى گرم شما استفاده كنم و چند تا دعا كنم:پروردگارا ! به عزت و جلالت و به حق پيامبر اعظم، رحمت و بركت و تفضل خود را بر اين ملت مؤمن و پايدار نازل كن. پروردگارا ! اين ملت قدرشناس اسلام را بر دشمنان اسلام پيروز كن. پروردگارا ! راه اين ملت و راه جوانان ما را به سوى آينده‏اى كه شايسته‏ى اين ملت است، هموار بگردان. پروردگارا ! مسئولين كشور را در خدمتگزارى به اين مردم روزبه‏روز موفق‏تر بگردان. پروردگارا ! بركات على‏بن‏موسى‏الرضا (سلام‏اللَّه‏عليه) را بر مردم اين مرز و بوم و كشور روزبه‏روز افزايش بده؛ ما را مشمول دعاى ولى‏عصر (ارواحنافداه) قرار بده. پروردگارا ! درجات امام عزيز و شهيدان عالى‏مقامِ ما را در نزد خود روزبه‏روز برتر و رفيع‏تر بگردان؛ ما را بندگان صالح خود قرار بده؛ ما را خدمتگزاران اين مردم قرار بده.

بيانات رهبر معظم انقلاب در جمع مسؤولين نظام در سالروز ميلاد پيامبر اعظم (ص)
27/ 1/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم

به همه‏ى شما حضار محترم تبريك عرض مى‏كنم؛ به‏خصوص به ميهمانان عزيزمان: سفراى كشورهاى اسلامى و ميهمانان هفته‏ى وحدت. همچنين به همه‏ى ملت عزيز ايران و امت بزرگ اسلامى و همه‏ى حق‏طلبان و آزادى‏خواهان عالم، ولادت نبى نور و رحمت و پرچمدار آزادى و عدالت را تبريك عرض مى‏كنيم.

اين روزها براى ما و امت اسلامى، روزهاى بزرگى است؛ هم ولادت رسول مكرم اسلام است، هم ولادت حضرت ابى‏عبداللَّه جعفربن‏محمدالصادق )عليهماالسّلام( است. و به مناسبت اين ولادت بزرگ - ميلاد پيامبر - جمهورى اسلامى اين هفته را هفته‏ى وحدت اعلام كرده است.

آنچه در رابطه‏ى نبى مكرم و امت اسلامى مورد توجه قرار مى‏گيرد، از جمله، مسأله‏ى سرنوشت امت اسلامى و حوادث و جرياناتى است كه بر اين امت بزرگ مى‏گذرد - »لقد جائكم رسول من انفسكم عزيز عليه ما عنتّم حريص عليكم بالمؤمنين رؤوف رحيم« - در همه‏ى ادوار تاريخ اين‏طور است. آنچه بر امت اسلامى مى‏گذرد، براى روح مطهر نبى مكرم حايز اهميت است؛ آن دو چشم بصير و بينا، نگران حال امت اسلامى است.

دورانهاى سختى را اين امت گذرانيده و فراز و نشيبهاى متعددى را در تاريخ ديده است و امروز به يك نقطه‏ى تعيين‏كننده رسيده است. اگر امروز امت اسلامى همت كند، مى‏تواند راهى را انتخاب كند كه قلم بطلانى بر عقب‏ماندگيها و مشكلات و سختيها و ذلتهاى دنياى اسلام بكشد. پيشواى اين حركت هم نخبگان جامعه‏اند؛ چه نخبگان سياسى، چه نخبگان علمى و فرهنگى - در حوزه‏ى دين، در حوزه‏ى دانشگاه - كه مى‏توانند انتخاب اين راه را به امت اسلامى توصيه كنند و نشان دهند.

راه ديگر اين است كه امت اسلامى در همان غفلتى كه دشمنان اسلام خواسته‏اند، بماند؛ در همان غفلت بمانيم و دچار اختلافات، تنگ‏نظريها، خودخواهيها و دنياطلبى و بى‏مسئوليتى نخبگان شويم؛ و اگر اين‏طور شود، مسير سعادت دنياى اسلامى حداقل ده‏ها سال ديگر از دسترس امت اسلامى دور خواهد ماند؛ خاصيت اين زمان ما اين‏طور است؛ روز انتخاب امت اسلامى است. درست است كه حركت در راه رشد و صواب، يك امر دفعى نيست - تدريجاً و در ميان‏مدت و بلندمدت نتيجه مى‏دهد - اما حركتِ ره‏نمايانه‏ى نخبگان و مسئولان، و تصميم‏گيرى آنها در همه‏ى دنياى اسلام، هر روز كه تأخير بيفتد، به ضرر امت اسلامى خواهد بود؛ همه بايد احساس مسئوليت بكنند. امروز روز اتحاد دنياى اسلام است. شما ببينيد براى به هم زدن همين اتحاد ضعيفِ كنونى، دشمن چقدر سرمايه‏گذارى مى‏كند. اوضاع عراق را نگاه كنيد؛ اوضاع ديگر مناطق اسلامى هم كم و بيش با همان توطئه‏ها دست به گريبان است، براى اينكه بين طوايف اسلامى، فِرَق اسلامى، اقوام اسلامى و ملتهاى اسلامى، به بهانه‏هاى مختلف اختلاف بيندازند: اينها، آنها را بكشند؛ آنها، اينها را بكشند؛ اينها، بُغضِ آنها را در دل بپرورانند؛ آنها، متقابلاً كينه‏ى اينها را به دل بگيرند؛ نتيجه اين بشود كه از دشمن اصلى دنياى اسلام، طراحان تسلط و سيطره بر اين منطقه از دنيا، غافل بمانند. اگر دنياى اسلام متحد باشد، نبايد امروز فلسطين تنها بماند؛ نبايد امروز دولت برخاسته‏ى از رأى ملت فلسطين زير فشار قرار بگيرد و به قطع كمكها، در صورتى كه از اصول خود منصرف نشود، تهديد بشود. دنياى اسلام بايستى با صداى واحد و با كلمه‏ى واحده، حمايت خودش را از ملت فلسطين و مسئولان فلسطينى اعلام كند و از پافشارى آنها بر اصولشان پشتيبانى كند. اگر اين بشود، آن كسانى كه خودشان بانى بدبختى ملت و كشور فلسطين هستند، ديگر نمى‏توانند اين‏طور در ميدان طلبگارانه حرف بزنند. اين همه فاجعه عليه ملت فلسطين انجام مى‏گيرد، آقايانِ اروپايى‏هاى بشردوست و طرفدار حقوق بشر )!( صمٌ‏بكم؛ گويى كرند، كورند و نمى‏بينند. آن وقت دولت فلسطينى به رأى و خواست مردم سر كار مى‏آيد، عليه‏اش حرف مى‏زنند و موضع‏گيرى مى‏كنند. اين، به خاطر تفرّق دنياى اسلام است؛ اين، به خاطر خودخواهيهاى نخبگان و سياستمداران دنياى اسلام است.

ما بايد بيدار شويم؛ ما بايد امروز بفهميم كه تصميم ما، سرنوشت تاريخى دنياى اسلام را تعيين مى‏كند. البته اين تصميم، فقط مربوط به شخص خود ما و امروزِ خود ما نيست. امروز هيچ راهى در مقابل امت اسلامى وجود ندارد، مگر اينكه به قدرت خود ايمان بياورد و از ادامه‏ى انظلام پرهيز كند و تصميم بگيرد زير بار زورگويى نرود. ما ملتهاى اسلامى را دعوت نمى‏كنيم به اينكه شمشير به دست بگيرند و با كشورهاى دنيا جنگ كنند؛ ما آنها را توصيه مى‏كنيم به اينكه حق خود، قدر خود، عزت خود، عزت ملتهاى خود، تاريخ و ميراث ارزشمند خود را بشناسند، قدر آن را بدانند و به آن تكيه كنند؛ اجازه ندهند كه دنياى كفر و استكبار - كه امروز در مشت صهيونيست‏هاست - آنها را تحقير كند؛ اين حرف ماست. »عزيز عليه ما عنتم«؛ سختى شما و سختى دنياى اسلام و ملت اسلامى، بر پيغمبر سخت است. »حريص عليكم«؛ مى‏خواهد شما هدايت شويد؛ مى‏خواهد شما سعادتمند شويد و مى‏خواهد شما از اين صراط مستقيم الهى - كه براى سعادت دنيا و آخرت، پيش پاى شما گذاشته است - استفاده كنيد و پيش برويد؛ پيغمبر اين را از ما مى‏خواهد.

ما عرض مى‏كنيم وجود مقدس نبى مكرم و رسول اعظم اسلام، مهمترين نقطه‏ى ايجاد وحدت است. قبلاً هم اين را عرض كرديم كه دنياى اسلامى مى‏تواند در اين نقطه به هم پيوند بخورد؛ اينجا، جايى است كه عواطف همه‏ى مسلمانها در آنجا متمركز مى‏شود؛ اين، كانون عشق و محبت و دنياى اسلام است. حالا شما ببينيد قلمهاى پول گرفته‏ى از صهيونيست‏ها، همين كانون را مورد توجه قرار مى‏دهند و به آن اهانت مى‏كنند؛ براى اينكه اهميت اهانت به امت اسلامى و تحقير دنياى اسلام، كم‏كم از بين برود. اين، نقطه‏ى اصلى است؛ سياستمداران، نخبگان علمى و فرهنگى، نويسندگان، شعرا و هنرمندان ما روى اين نقطه تكيه كنند و همه‏ى مسلمانها با اين شعار به هم نزديك شوند. موارد مورد اختلاف را در نظر نگيرند، يكديگر را متهم نكنند، يكديگر را تكفير نكنند و يكديگر را از حوزه‏ى دين خارج نكنند. دلها در سراسر امت اسلامى، به ياد پيامبر و به عشق پيغمبر طراوت پيدا مى‏كند؛ همه‏ى ما دلباخته و عاشق آن بزرگواريم.

اين هفته، حقيقتاً هفته‏ى وحدت است؛ اين ايّام حقيقتاً ايّام اتحاد مسلمانهاست. مسئولان سياسى، وظيفه‏شان سنگين است؛ مسئولان فرهنگى، نويسندگان و علما، بايد از طرح مسائل اختلاف‏آفرين و تفرقه‏افكن بپرهيزند؛ هم سنّى و هم شيعه، همه، بايد روى اين نقطه‏ى اتحاد تكيه كنند. و توقع از علما و زبدگان و نخبگان سياسى است كه خطورت زمان را بفهمند، اهميت اتحاد مسلمانان را بفهمند و توطئه‏ى دشمنان را براى شكستن اين اتحاد و همدلى بفهمند.

اين حرف و عرض ما به ملت خودمان و به دنياى اسلام است و از خداوند متعال مى‏خواهيم كه به شرف و عزت و آبروى پيغمبر در نزد خود او، ان‏شاءاللَّه دنياى اسلام را در اين راه موفق بدارد و فرداى امت اسلامى را بهتر از امروزش قرار دهد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در ديدار معلمان سراسر كشور
12/ 2/ 85
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّ� �يم‏

اولاً به همه برادران و خواهران عزيز معلم و خدمتگزار آموزش و پرورش كشور خوش‏آمد عرض مى‏كنيم. هر سال به مناسبت «روز معلم» ما ديدارى با معلمان عزيز داريم، ليكن اين جلسه‏ى صميمى و نسبتاً طولانى - كه امروز خواهيم داشت - اولين‏بار است كه اينجا تشكيل مى‏شود. من خوشحالم از اينكه امروز ساعتى در جمع فرزانگان، معلمان و كمربسته‏گان تربيت و تعليم نسل نوِ كشور خواهم بود.

به روح مطهر شهيد مطهرى و همچنين دو شهيد برجسته‏ى آموزش و پرورش - شهيد رجايى و شهيد باهنر - و بقيه‏ى شهداى عزيز درود مى‏فرستيم. اين جلسه در درجه‏ى اول، يك جلسه‏ى نمادين براى ابراز ارادت به معلمان است. در واقع با اظهار ارادت به شما عزيزانى كه اينجا تشريف داريد، ما بدين وسيله به جامعه‏ى بزرگ معلمان در سراسر كشور، اظهار ارادت و اخلاص مى‏كنيم و به آنها عرض مى‏كنيم كه ما قدر وجود شما، شغل شما و زحمات شما را مى‏دانيم. در درجه‏ى بعد، اين جلسه فرصتى است براى اينكه ما از مسائل آموزش و پرورش، فراتر از گزارش و نوشته، از زبان و دل كسانى كه در اعماق اين اقيانوس وسيع مشغول تلاش و خدمت هستند، مطالبى را بشنويم.

اگر در پايان اين جلسه وقتى باقى ماند، بنده هم چند جمله‏اى عرض خواهم كرد. چنانچه وقتى هم باقى نماند، به استفاده‏ى از بيانات شما بسنده خواهيم كرد. به هر صورت، اميدوارم كه اين جلسه ان‏شاءاللَّه جلسه‏ى مباركى باشد و ما و خانواده‏ى آموزش و پرورش كشور را نسبت به كار سنگينى كه اين مجموعه‏ى بزرگ براى آينده و سرنوشت اين كشور بر دوش دارد، يك قدم نزديك‏تر كند ...

اين جلسه تاكنون، بسيار جلسه‏ى خوبى بود. مطالبى كه دوستان بيان كردند، مطالب كارشناسى بود. خود شما معلميد و در دقايق كار آموزش و پرورش وارديد، مطلعيد و نظراتتان براى امثال ما حجت است. من مواردى را از بيانات دوستان يادداشت كردم. البته بعضى تكرار حرفهايى بود كه قبليها زده بودند و تأكيد مى‏كرد بر اهميت اين نكاتى كه مورد نظر شما دوستان بود. بخشى از اينها به عهده‏ى وزير محترم و مديران عالى وزارتخانه است كه اينجا حضور دارند و بعضى فراتر از حوزه‏ى كار و تواناييهاى وزارت آموزش و پرورش است؛ يعنى به عهده‏ى دستگاه دولتى است. آنچه را هم كه ما بايد در اين زمينه سفارش و تأكيد كنيم، به توفيق الهى خواهيم كرد.

آنچه كه مهم است و همه‏ى شما به آن توجه داريد و در بيانات دوستان تكرار شد، اين است كه آموزش و پرورش سنگ بناى آينده‏ى كشور است. ما اگر مشكلاتى در زمينه‏هاى اخلاقى و رفتارى، علمى، اعتماد به نفسِ ملى و عمومى و در زمينه‏هاى گوناگون ديگر داريم، در ريشه‏كاوىِ اينها به آموزش و پرورش مى‏رسيم. همان‏طور كه بعضى دوستان گفتند، آموزش و پرورش از مراكز ديربازده است، ليكن بازده آموزش و پرورش يك بازده حياتى، تعيين‏كننده و ماندگار است. اگر آموزش و پرورش در يك كشور ارتقاء پيدا بكند و اصلاح شود، در اقتصاد، سلامت و بهداشت، محيط زيست، مرگ و مير، بارورى، زيبايى و هنر، رفتارهاى گوناگون مردم در سطح جامعه با يكديگر، و فراتر از همه‏ى اينها، در دين، فلسفه و اخلاق تأثير خواهد گذاشت. امروز در دنيا به زبان كودكى به كودكان فلسفه مى‏آموزند؛ يعنى چيزى كه از نظر بعضى از طراحان كشور ما بى‏معنى است؛ فكر مى‏كنند فلسفه مخصوص آدمهاى ريش و سبيل‏دار و كسانى است كه يك سنى از آنها گذشته باشد. نگاه مدرن به مسائل حيات، امروز پيشروان علمى دنيا را به اينجا رسانده كه بايد فلسفه را از دوره‏ى دبستان به كودكان تعليم داد؛ البته با زبان كودكى. اين را به عنوان يك مثال عرض كردم براى روشن شدن اين مطلب كه آموزش و پرورش چقدر مى‏تواند در آينده‏ى يك كشور اثر بگذارد، كه البته براى شما هم روشن است.

اكنون اقتصادِ مبتنى بر علم، سياستِ مبتنى بر علم و جامعه‏ى علم‏محور، جزوِ شعارهاى امروز دنياست. ما اگر بخواهيم از قافله‏ى حركت جهانى عقب نمانيم - چه برسد به اينكه بخواهيم نقش تعيين‏كننده، پيش‏رونده و پيش‏برنده ايفا كنيم - چاره‏اى نداريم جز اينكه يك نگاه بنيانى و اساسى به آموزش و پرورش بيندازيم. در زمينه‏ى عدالت هم همين‏طور است. بعضى از دوستان به مسئله‏ى عدالت در آموزش و پرورش اشاره كردند؛ اگر ما در مديريت آموزش و پرورش به مسئله‏ى عدالت توجه كنيم، نتيجه اين خواهد شد كه در آينده‏ى كشور، عدالت نسبى بين قشرها و مناطق كشور برقرار خواهد شد. اگر ما امروز در آموزش و پرورش نگاه عدالت محور نداشته باشيم، نتيجه اين خواهد شد كه اختلاف طبقاتى در آينده‏ى كشور روزبه‏روز بيشتر خواهد شد؛ تأثيرات آموزش و پرورش را ببينيد!

نگاهِ غير عدالت‏محور، اين است كه ما در كشور مدارس پيشرفته‏ى مجهز به بهترين تجهيزات در يك جاهايى، و مدارس محرومِ كپرى يا شبيه كپرى در يك مناطق ديگر داشته باشيم؛ معلم ممتاز برجسته براى تعدادى از مدارس، و معلمان خسته يا كم‏سواد براى تعداد ديگرى از مدارس داشته باشيم. اين درست ضد نگاه عدالت‏محور است. نتيجه چه خواهد شد؟ نتيجه اينكه: جمعى از كودكان امروزِ ما بدون هيچ دليلى (جز اينكه يا پول دارند يا در يك منطقه‏ى برخوردار زندگى مى‏كنند) از عالى‏ترين تحصيلات برخوردار خواهند شد و يك عده‏ى ديگر در سطوح بسيار پايينى خواهند ماند، پيش نخواهند رفت و استعدادهايشان رشد نخواهد كرد. البته عدالت به معناى اين نيست كه ما با همه‏ى استعدادها با يك شيوه برخورد كنيم؛ نه، استعدادها بالأخره مختلف است؛ نبايد بگذاريم استعدادى ضايع بشود و براى پرورش استعدادها بايستى تدبير بينديشيم؛ در اين ترديدى نيست. اما ملاك، بايد استعدادها باشد، لاغير. عدالت، اين است.

بنابراين نتيجه اين شد كه آموزش و پرورش آن قاعده‏ى اساسى، (به قول معمارها و بنّاها) آن فونداسيون اساسى براى بناى رفيعى است كه ما مى‏خواهيم براى آينده‏ى كشورمان داشته باشيم. اين يك واقعيتى است كه ما را ده‏ها سال عقب نگه داشته‏اند و اين ده‏ها سال، تصادفاً در دوران شكوفايى و پيشرفت علمى بوده است. ما بدون اينكه خودمان بخواهيم و اراده‏اى داشته باشيم، ده‏ها سال - از اواخر دوران قاجار تا تمام دوران پهلوى - ما را عقب نگه داشتند؛ اين واقعيتى است. ما امروز بايد عرق بريزيم، تلاش كنيم و همه‏ى توانمان را مصرف كنيم تا اين فاصله را تا آن‏جايى كه ممكن است، كم كنيم. اعتقاد بنده بر اساس تجربه و نگاه‏هاى علمى كارشناسانى كه در اين زمينه‏ها نظر داده‏اند، اين است كه «مى‏توانيم»؛ اين چيزى نيست كه ممكن نباشد. در سنن الهى و قوانين آفرينش، راه‏هاى ميانبر، فراوان است؛ هنر اين است كه اين راه ميانبر را كسى پيدا كند؛ بنابراين مى‏توانيم ؛ منتها تلاش لازم دارد.

با اين مقدمه، آنچه كه ثابت مى‏شود، حرفى است كه چند نفر از شما برادرها و خواهرها گفتيد و بنده هم عميقاً به اين حرف معتقدم كه آموزش و پرورش، مهمترين دستگاه مولّد ماست؛ دستگاه مولّد، نه يك دستگاه مصرف‏كننده. ما بايستى براى آموزش و پرورش مايه بگذاريم. اين مايه گذاشتن، فقط پول نيست؛ پول فقط جزئى از مايه‏هايى است كه بايد گذاشت؛ مهمتر از پول، فكر است. بهترين و برجسته‏ترين فكرها بايد بنشينند براى آموزش و پرورش طراحى كنند؛ بايد فلسفه‏ى آموزش و پرورش اسلامى، واضح باشد و بر اساس اين فلسفه، افق آينده‏ى آموزش و پرورش كشور روشن باشد؛ معلوم باشد ما دنبال چه هستيم و كجا مى‏خواهيم برويم و بر اساس آن خطكشى بشود، برنامه‏ريزى بشود و راه‏ها مشخص بشود؛ ما به اين احتياج داريم. آموزش و پرورش بايد از روزمرّگى بيرون بيايد؛ اين اساس حرف است. البته مخاطب اين حرف در درجه‏ى اول، وزير محترم و مسئولان عالى آموزش و پرورش‏اند و سپس همه‏ى كسانى كه در سلسله مراتب آموزش و پرورش و در هر نقطه‏اى كه مى‏توانند در خارج كردن آموزش و پرورش ما از حالت روزمرّگى و اسارت در چهارچوب روشهاى متحجر و منسوخ تأثير بگذارند.

من دو، سه نكته‏ى كوتاه هم در اينجا عرض بكنم؛ يكى مسئله‏ى «پرورشى» است. حالا معاونت پرورشى يا مركز پرورشى - به هر شكلى - سازماندهى‏اش به عهده‏ى خود مسئولان محترم است. به اين معنا كم‏اعتنايى و بى‏اعتنايى شد. آن روزى كه معاونتهاى پرورشى را از سطوح مختلف حذف كردند، بنده صريحاً با اين كار مخالفت كردم؛ به من هم نگفتند كه بنا ندارند اين حرف را گوش نكنند؛ اما گوش نكردند. مهمترين كارى كه بايد امروز در كنار آن قاعده‏سازى انجام بگيرد، اين است كه به مقوله‏ى پرورش - به هر شكلى - اهميت داده شود ؛ نه چون ما مسلمانيم، مسئله فقط اين نيست. امروز در دنياى غربِ از لحاظ دانش و فناورى پيشرفته، مسئله‏ى پرورش در بسيارى از كشورها جزوِ آن مبانى اصلى است؛ مسئول و مأمور پرورشى وجود دارد. به پرورش اهميت مى‏دهند. پرورش فقط ديندار شدن و عمق ايمان يافتن نيست كه ما دنبالش هستيم. پرورش تأثير خودش را در رفتارها، برخوردها، رشد شخصيت، تقويت اعتماد به نفس و جوشاندن چشمه‏ى استعداد نشان مى‏دهد. بنابراين مسئله‏ى پرورشى، يك مسئله‏ى مهم است.

مسئله‏ى ديگرى كه من مى‏خواهم به عنوان يك نكته عرض بكنم، مسئله‏ى «قرآن» در آموزش و پرورش است. قرآن در آموزش و پرورش حقيقتاً مهجور واقع شده است. يك وقتى - چند سال قبل از اين - يكى از روحانيون محترم و مطلع از بسيارى از مسائل تبليغى، يك نكته‏اى را به من گفت و من دقت كردم ديدم درست است و با تجربه‏هاى خود من هم كاملاً سازگار است. ايشان گفت كه من در كشورهاى اسلامىِ عمدتاً عربى با روشنفكرها كه برخورد مى‏كنم، حتّى روشنفكرهايى كه اهل دين و ديندارى نيستند، مى‏بينم اينها با قرآن آشنايند. روشنفكرهاى كشور خودمان را كه نگاه مى‏كنم (غير از روشنفكران دينى؛ كه حالا يك عده روشنفكران دينى‏اند؛ كم هم نيستند و بحمداللَّه بيشتر هم شده‏اند و با مفاهيم اسلامى و با قرآن آشنايند) بسيارى از آنها ما با قرآن اصلاً آشنا نيستند و مفاهيم قرآنى را نمى‏دانند؛ اما در كشورهاى عربى مى‏دانند. اين نكته را آن آقا به من گفت. من ديدم راست مى‏گويد؛ ما با اين سياستمداران، نخبگان سياسى و نخبگان فرهنگى و روشنفكرى كشورهاى عرب از سالهاى متمادى قبل تا امروز ارتباط داشته‏ايم. اينها در اظهارات و حرفهايشان از آيات قرآن استفاده مى‏كنند؛ مثلاً ما در حرفهايمان چطور از شعر سعدى استفاده مى‏كنيم؛ همه‏ى مردم «توانا بود هر كه دانا بود» را مى‏دانند، از اشعار سعدى و حافظ در محاورات خودمان، در سياست، مسائل گوناگون و اظهارنظرهاى روشنفكرى استفاده مى‏كنيم؛ آنها از قرآن همين‏طور استفاده مى‏كنند؛ ولى ما استفاده نمى‏كنيم. علت اين است كه در دورانى طولانى، قرآن در آموزش و پرورش ما، به‏خصوص در آن سنين يادگيرى مهجور بوده يا اصلاً وجود نداشته است. آن قديم - زمان كودكى ما - يك چيزهاى مختصرى بود و بعد به تدريج همين‏طور كمرنگ شد و بالأخره حذف شد. بعد از پيروزى انقلاب، توقع اين بود كه يك كارِ كارستانى انجام بگيرد. كارهايى هم شده است، ليكن جاى حضور قرآن در دوره‏هاى گوناگون - چه دبستان، چه دبيرستان و چه راهنمايى - واقعاً خالى است. بايد فكر بشود. نه به شكل تحميلى، نه به شكل بيزاركننده و دوركننده؛ بلكه به شكل صحيح.

امروز پيش از اينكه به اين جلسه بيايم، از يك كشور عربى كتابى براى من آوردند، كه يك كتاب لغت عربى است. با سليقه‏ى خوبى بخشهايى از آيات قرآن را به مناسبت ادبيات عرب آورده است. البته اين بخت عرب‏زبانهاست كه براى ادبياتشان مى‏توانند از قرآن استفاده كنند؛ ما البته نمى‏توانيم؛ چون ادبيات فارسى با قرآن ارتباط مستقيمى ندارد؛ بايد قرآن را براى ما ترجمه كنند. اما به هر حال اين يك نياز است. امروز خوشبختانه حركت قرآنى در كشور خيلى خوب است؛ ليكن در آموزش و پرورش بايد نهادينه شود.

نقش معلمان، نقش مهمى است. يكى از چيزهايى كه من خيلى خوشحال شدم و ديدم تقريباً تعداد زيادى از دوستان رويش تكيه كردند، مراكز تربيت معلم است. من هم به مسئولان قبلى و مسئولان فعلى راجع به مراكز تربيت معلم سفارش كرده‏ام؛ خيلى مهم است. ما معلم باسواد، معلم مطلع و معلم كاردان و حرفه‏اى در كار خود نياز داريم. نمى‏شود ما نگاه كنيم هر كسى بيكار بود، بگوييم آقا تو بيا اينجا درس بده، آن هم در رشته‏هايى كه خيلى اوقات اصلاً از آنها اطلاعى ندارند. ما درس دينى‏مان را در خيلى از مدارس، به كسانى مى‏دهيم كه هيچ مهارت و خبرويتى در اين كار ندارند؛ اين كه درست نيست.

به هر حال، دوره‏ى خوبى است. دولت كار و تلاش خوشبختانه بر سر كار است. اهداف انقلاب و مسائل گوناگون اساسى مورد توجه است. حداكثر استفاده را بايد كرد. همه‏ى كسانى كه در مقوله‏ى آموزش و پرورش يك دستى و مهارتى دارند، بايد در اين زمينه همكارى كنند. البته مسئولان محترم بايد از اين امكانات و تواناييها استفاده كنند تا بتوان يك بناى مستحكمى براى آموزش و پرورش ساخت و با توجه به تحولى كه امروز كشور دارد و آينده‏اى كه خودمان براى كشورمان ترسيم كرده‏ايم، (كه معيارش هم همين چشم‏انداز بيست‏ساله است و اين سند چشم‏انداز، بسيار چيز باارزشى است.) بايد آموزش و پرورشمان را تحول بدهيم؛ ما در آموزش و پرورش احتياج به تحول داريم.

به هر حال، ديدار خوبى بود، براى ما روز خوبى بود و همين‏طور كه عرض كردم، اگرچه كه از بيانات دوستان استفاده كرديم، نكاتى را هم عرض كرديم؛ ليكن هدف اصلى از اين ديدار، اظهار ارادت به معلمان و خانواده‏ى بزرگ آموزش و پرورش بود كه حق آنها تكريم و احترام گذاشتن است. اميدواريم ان‏شاءاللَّه تلاش شما و همه‏ى مسئولان، مشمول قبول الهى و توجهات حضرت بقيةاللَّه و ان‏شاءاللَّه مورد رضاى ارواح مطهر شهيدان و امام بزرگوارمان قرار بگيرد.