♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

آدم ها عطرشان را با خودشان می آورند
جا میگذارند
میروند ...

آدم ها می آیند و می روند
ولی در خوابهایمان می مانند ...

آدم ها می آیند و می روند ولی
دیروز را با خود نمی برند ...

آدم ها می آیند
خاطره هایشان را جا می گذارند و
می روند ...

آدم ها می آیند تمام برگهای تقویم بهار می شود
می روند و چهار فصل را پاییز میکنند و با خود نمی برند ...

آدم ها وقتی می آیند با ضرب و آهنگ می آیند
ولی وقتی می روند موسیقیشان را جا می گذارند ...

آدم ها می آیند و می روند ولی
در دلتنگی هایمان ...
در شعرهایمان ...
در رویاهای خیس شبانه مان ...
می مانند ...

شما را به خدا ...!!!
جا نگذارید ...!!!
هر چه می آورید با خود ببرید ...!!!
به خواب و خاطره ها برنگردید ...!!!

آدم های گیج و سر به هوا ...!!!

یا نیایید یا وقت رفتن همه چیز را با خود ببرید ...!!!

دلم ازاینهمه هیچ میگیرد ...

هیچ ساعتی دقیق نیست ...
و هیچ چیز مال خود آدم نیست ...

مگر همان چیزهایی که خیال میکند ؛
دلبستگی هایی به آنها دارد ...

بعد یکی یکی آنها را هم از آدم میگیرند ...!!!

بود ...!

سیبی ...
بهشتی ...
حوایی ...

باد بهشت را برد !
حوا سیب را !
و عشق حوا را !

اینهمه ویرانی را ؛
در چشمهایش پناه داد ؛
آدم !

حالا تو رسیده ای که مرا از چه پس بگیری ...!

گریستن را همچون تمنایی ناممکن و محکوم آموخته ام
و من آن پرنده نازک بالم
تا کی مجال پریدن در آسمان فلزی را دارم؟

گویا تارک دنیا شدم
و بهترین نماد دلتنگی ام
باران !

و تمام تلاش خود را با سکوتی مات و غمگین گذاشتم

و من همه چیز داشتم و اکنون هیچ ندارم

برگشته ام به زندگی عادی ام

رسیدگی به تنهایی هایم !!!

شب که بیاید
این نامه هم تمام می شود
و من به عکس کودکی ام که روی تاقچه پیر شده
نگاه خواهم کرد

و به یاد خواهم آورد
که هیچ کس به ما نگفت

پنجره
جاپای رهگذران را از یاد می برد
و آسمان کفاف این همه دلتنگی را نمی دهد!

کاش به ما کسی گفته بود که ماه
پشت درهای بسته می میرد
مرگ می آید

وفردا ...
فردا دنباله ی خواب دیشب است ...

گفتم: دستان امروز ما گره ای ست کور برای کلاف مبهم فرداهای مبادا... گفتی: عشق را فرصت پرواز نیست جز در آغوش گشوده‌ی فاصله ها.
گفتم: موج اشک تو مرا چون قایق کاغذی در تلاطم خود شکست...
گفتی: بشکن غرور را و مغرور باش به این شکستن!
گفتم: چه کنم که آبگینه‌ی قلب من شکستنی ترست از شبنم صبح!؟...
گفتی: آینه ها را در برابر هم باید نهاد و ابدیتی جاوید باید ساخت.
گفتم: دوش دست در دست مهتاب کردم و در میانه ی باغ عمر ، گریه کنان رقصیدم...
گفتی: لبخند سربی ماه نیز تنهایی را با دستان تنهای ما قسمت کرده.
گفتم : رؤیای سرخ بوسه ات هر شب مرا تا عمق مخمل خواب و خاموشی می برد...
گفتی: سپیدی بستر عشق، گواه رنگ سکوت.
گفتم: چه عاشقانه دوستت دارم، ای تو نغمه پرداز شور غزل های دفترم!...
گفتی: روزهاست که به دنبال بزرگ ترین عددم تا مروارید های «دوستت دارم» را در آن توان کنم و تا همیشه گوشوارت سازم.
گفتم: افسوس از این همه ناتوانی علم، چرا که خداوندگاران ریاضی هم در برابر شکوه عشق زانو زدند!... گفتی: تنها ناممکن، ناممکن است.
آنگاه گفتیم: یکدگر را دوست می داریم تا بینهایت ...

ازش نخواستم که بمونه

اخه فکر نمیکردم که نمونه

خیال میکردم نگفته هامو از توی چشام میخونه
بهش نگفتم دوستش دارم
آخه فکر نمیکردم کم بیارم
فکر نمیکردم این قدر ساده قلبمو پیشش جا بذارم
اما... الان.... دیره ...
دیگه... خیلی دیره......

کاش می دیدمت
فقط یک بار
اندوه جانکاهی است
که من
چنین دوست می دارمت
و نمی دانم
تو کیستی
تنها عطر تو
در دلم پیچیدست
تمام رؤیاها را
به دنبالت گشته ام
و هیچ آرزوئی

تصویر تو در چشم من نبود
قلب من از خیال تو
سنگین است
و آغوشم از لمس تو خالی
تمام ابر ها را
پیموده ام
و هیچ کس در باران
آشنای من نبود
شب من
از ماه تو مهتابی است
و من تو را
در هیچ آسمانی نمی یابم
کوچه های دلم
آغشتۀ بوی توست
ردّ پای تو
تمام بن بست ها را
می گشاید
و دلم را به قبیلۀ تو
کوچ می دهد
و من بی سرزمین چون باد
مسافر جاده های بی مقصدم
شاید
غریبه ای از روبرو می آید
که آشنای من باشد
کاش می دیدمت
فقط یک بار
اندوه جانکاهی است
که من
چنین دوست می دارمت
و نمی دانم
تو کیستی

میروم شاید فراموشم کنی

با فراموشی هم آغوشم کنی

میرم از رفتنم شاد باش

از عذاب دیدنم هم شاد باش

بودنم را هیچکس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

آن که خوابیده در این گور سرد

بودنش را هیچکس باور نکرد

کاش وقتی زندگی فرصت دهد
گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را
وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی ست
از زلال چشم هایش ترشویم
وقت پاییز از هجوم دست باد

کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم
به نگاه سرخ شان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می شویم
با خدای یاس ها خلوت کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی
باری از دوش نگاهی کم کنیم
فاصله های میان خویش را
با خطوط دوستی مبهم کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست
قلب های نقره ای را نشکنیم

کاش هر شب با دو جرعه نور ماه
چشم های خفته را رنگی زنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق
رد پای خویش را پیدا کنیم

کاش با الهام از وجدان خویش
یک گره ازکاره دل ها وا کنیم