نمایش نسخه قابل چاپ
من نفس نمی کشم!!!
نفس نمی کشم که مبادا...بوی نبودنت به مشامم برسد!!!
مبادا عطر آخرین حضورت از ریه ام فرار کند!!!
و قلبم
آخرین باری را که به خاطرت تند تپید
هرگز از یادش نمی برد!
اینجا من مانده ام و دستانی که با خیال دستانت
سر می کنند روزگاری را
که خالیست از حتی...آرزوی بودنت!!!
من نفس نمی کشم!!!
می خواهم باور کنم
تمام سراب هایی را که پیش رو دارم
و باور کنم
در نگاه سرد و مردهء آن رهگذر
احساسی متولد می شود
از میان آتشی که
برق نگاه من در چشمانش برمی افروزد...
من باور می کنم
باور می کنم حتی اگر تمام دروغ های دنیا
برای خاموش کردن ارتعاش حقیقت
حنجره ات را بلرزانند...
این بار برای همیشه باور می کنم
حتی اگر هرگز نگویی :
"دوستت دارم"
آری قصه همیشه این چنین بوده است
گفتی از دلتنگی هایم دیگر سخن نگویم
من امشب دلتنگی هایم را به دست باد سپردم
تا این باد با دلتنگی هایم چه کند؟
آیا دلتنگی های مرا به دریا خواهد برد؟
وفریادش را با فریاد موج های بیتاب یکی خواهد کرد؟
یا در این شب بارانی .......
بر سنگفرش کوچه های خلوت جاریش میکند
یا شاید در شبی مهتاب
آن ها را به نگاه به یک غریبه که به ماه خیره شده بسپارد!
یا شاید در نگاهی سرد
در گوش دو پیکر خسته در خواب زمزمه اش کند؟
آیا کسی دلتنگی های مرا خواهد شنید؟
دلتنگی هایم را به باد سپرده ام........
شاید این باد دلتنگی مرا
در گوش تو ای ناب تر از غزل هایم زمزمه کند!
بگذار برایت بگویم
که امشب سخت دلتنگت هستم...........
رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی !
رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من ...
تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی
تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری
و افسوس که حتی نمی خواستی همنفسم باشی ...
افسوس رفتی ... ساده ، ساده مثل دلتنگی های من و حتی ساده مثل سادگی هایم !
من ماندم و یک عمر خاطره و حتی باور نکردم این بریدن را
کاش کمی از آنچه که در باورم بودی ، در باورت خانه داشتم !
کاش می فهمیدی صداقتی را که در حرفم بود و در نگاهت نبود
کاش می فهمیدی بی تو صدا تاب نمی آورد ...
رفتی و گریه هایم را ندیدی و حتی نفهمیدی من تنها کسی بودم که ....
قصه به پایان رسید و من هنوز در این خیالم که چرا به تو دل بستم
و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی ؟!!
که چرا تو از راه رسیدی و بانوی تک تک این ترانه ها شدی ؟!!
ترانه ها یی که گرچه در نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط مال تو بود که سادگی ام را باور نکردی !
گناهت را می بخشم ! می بخشمت که از من دل بریدی و حتی ندیدی که بی تو چه بر سر این ترانه ها می آید !
ندیدی اشک هایی را که قطره قطره اش قصه ی من بود و بغضی که از هرچه بود از شادی نبود !
بغضی که به دست تو شکست و چشمانی که از رفتن تو غرق اشک شد و تو حتی به این اشکها اعتنا
نکردی !
اعتنا نکردی به حرمت ترانه ها یی که تنها سهم من از چشمانت بود !
به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد !
به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم !
به حرمت بوسه هایمان ! نه !
تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی !
قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد !
قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم !
خدانگهدار ... خدانگهدار
یه دنیا دلم گرفته:
نمی دانم از فراق تو بنالم یا از غریبی خودم؟
نمی دانم تو را بخوانم که برگردی یا خودم را دعا کنم که بیایم
از این بسوزم که نیستی یا از این بنالم که چرا هستم؟
هیچ میگویی اسیری داشتی حالش چی شد؟
خسته ی من نیمه جانی داشتی احوالش چی شد؟
دلم تنگ است نمیدانم زتنهایی پناه آرم کدامین سوی
پریشان حالم و بی تاب می گریم وقلبم بی امان محتاج مهر توست
نمیدانی چه غمگین رهسپار لحظه های بی قرارم
من به دنبال تو همچون کودکی هستم
دلتنگی همیشه از ندیدن نیست
لحظه های دیدار با همه زیبایی گاه پر از دلتنگیست
که مبادا دیدار شیرین امروز خبر تلخ فردا باشد
درون سینه ، دل پر از عطش دارم
که از زلال نگاهت نفس نمی آرم
ز شوق بردن دستم به روی گونه ی تو
به بادیه در دست و پا زدن گرفتارم
اگرچه روی تو زیبا و مومیان هستی
ز شرم سر به سجده و چشم بر زمین دارم
سر از زمین بلند نکنم در برابر دوست
مگر به زور قیامت ، ای غفور غفارم
اگرچه فانی ام و زود خواهم مرد
ولی فنا به مکتب عشقت حرام می دارم
نوید جامه ی نو بر تنم حرام بُوَد
که قول شرف داده ام به خاک برهنه بگذارم
شراب اصل بریز ساقی از خُم وصل
که هیچ غیر از این شراب ، شراب نشمارم
بیا به محفل ما و ببوس از لب دوست
که از همه کس غیر از او همیشه بیزارم
به سجده راه تو را بسته ام تا به ابد
خدا کند که تو را بیش از این نیازارم
در دشت سوگواران دست از سرم رها کن
بگذار تا بمیـــــرم با دردم آشــــــنا کن
وصل تو باورم نیست از وحشت سواران
گویی رقیب با توست با او کمی وفا کن
روزی به سویم آیی در کوی غمگساران
آنگاه گویمت باز کمتر به خود جفا کن
هجران و وصل هرگز در کوی عشقبازی
راهی به ما ندارد رو ســــــوی اغنیا کن
نیش است و آتش و سوز در این سرای ماتم
گر جان خود پسنـــــــدی دور از ره بلا کن
عشقی که در سراب است فانی و بی صواب است
این عشق را بســـــوزان آن وصـــل را رها کن
عشقی که در قلوب است باقی و بی زوال است
این عشق را بســــاز و این اصل را بپــــــــا کن
گر مرتکب به عشقـی زانو بزن به مکــتب
ســرِّ دروس اســـــــتاد هر روز بر ملا کن
داروی هر طبیبی درد است و تلخی و سوز
دردت عزیزم ای دوست با درد ما دوا کن
گَشتم به دوران همنفس، در یک قفس دیوار بود
بشکستم این دیوار را، بیرون ز او دلدار بود
بَرمی کشم دلدار را، پس می زند دست مرا
چشمم به چشمش اوفتاد، دیدم که او بیمار بود
رفتم کنار پنجره، دیدم در آن سو نرده ها
بشکستم آخر نرده را، بیرون آن گلزار بود
دیدم که آن سو باغبان، ماتم زده در سایبان
فهمیدم حتما ً باغ را، در کنج خود دیوار بود
دیوارها بشکسته شد، غم بر زمین پابسته شد
حتما ً جهان در کار خود وامانده و بی عار بود
دیدم چو قفلی وا کنی قفلی دگر زاییده او
گفتم که گویی در جهان یک حکمتی در کار بود
گفتا که فانی خیز و رو این هم سرابی دیگر است
دیدم که چون بینا شوم منصور سر بر دار بود !
قطره ای از عشق می خواهم ...
نمی بخشد کسی
لحظه ای پر مهر می خواهم ...
نمی خواهد کسی
یک نفس با شور می خواهم ...
نمی رقصد کسی
پرتوی از نور می خواهم ...
نمی بیند کسی
وزشی از باد می خواهم ...
نمی جنبد کسی
من فقط یک یار می خواهم ...
نمی آید کسی
یک قمار تازه می خواهم ...
نمی بازد کسی
از شراب ناب می خواهم ...
نمی ریزد کسی
هر کسی در لاک خود سر را فرو برده
من پر از احساسم
نمی فهمد کسی
خوب گفتی سهراب :
" دل خوش سیری چند ؟"
جاده بي انتهاست ٬ مي دانم
مرگ هم سهم ماست ٬ مي دانم
قسمت چشمهاي باراني
گريه ي بي صداست ٬ مي دانم
مادرم با نگاه خود مي گفت :
زندگي اشتباست ٬ مي دانم
يک نفر بي بهانه مي گريد
در دلش جاي پاست ٬ مي دانم
يک نفر بي گناه مي ميرد
آه ٬ او آشناست ٬ مي دانم
همسفر فکر رفتن ٬اما دل
در غم جاده هاست ٬ مي دانم
مي سپارم تو را به آيينه
آينه بي رياست ٬ مي دانم
دردها بي سوال مي آيند
" ما به جرم نکرده مي سوزيم "
زندگي بي وفاست
مي دانم !!!
مرا با خاطراتم تنها بگذار
روزها در پی هم وشب ها در پی روزها...
می گذرد
باران آرام آرام بر شیشه ی اتاقم می کوبد.
او هم دلش گرفته...باران زیبا...
دیگر حوصله ی تماشای باران را هم ندارم...
حوصله ی خودم را هم ندارم...
دیگر گذشت زمان هم برایم مهم نیست...
بگذار تا بگذرد
مرابا خاطراتم تنها بگذار
خسته از این زندگی.....
دوست داشتم معنی قشنگی برای زندگی پیدا کنم گشتم تو کتاب داستان تو کتاب شعرها چیزی پیدا
نکردم نشستم واسه خودم برای زندگی معنی پیدا کردم
به اجبار به دنیا آمدن که خواستنی درش به کار نرفته ادامه دادن به زندگی که یه حالت روتین وار پیدا
می کنه چشم باز می کنی میبینی تو یه مرحله از زندگیت عاشق شدی و دیوونه وار عشق می ورزی
و بعدش طبق قانون همین عاشقی تو خلوتت گریه می کنی و اشک میریزی و عاقبت در حسرت اون
چیزی که دلت در آرزویش هست و عقل و منطق نمی پذیرند میمیری...
روزهای تکراری
روزها با لحظه هایش خسته ام کرده است ،
اما من تنها به امید اینکه دوباره تورا خواهم دید سردی روزها
را با تمامی لحظه های تلخش بی هیچ ارزویی جز ارزوی
گرفتن دوباره ی دستان تو تحمل میکنم.
سخت است اماهر وقت که از پنجره ی اتاقم که دیگر رنگ
دعاهای شبانه ام را گرفته بیرون را تماشا میکنم و وقتی ان
درخت همیشه بهار کنار نیمکت همیشه خالی را میبینم امید
پیدا میکنم امید به اینکه روزی منو تو تمامی نیمکتهای خالی
باغ تنهایی را پر میکنیم و تمامی درختان خشک و بی برگ
را با خنده های گرممان بهاری میکنیم . راستی خیلی وقت
است که خنده هایت را ندیده ام و خیلی وقت است که دیگر
حتی به خوابم هم نمی ایی! نکند اصلا مرا برای همیشه !
همیشه که میگویم تنم به لرزه می افتد، نه! تو هیچوقت مرا
فراموش نمیکنی اخر قول داده ای! قول داده ای که نه تنها
اسمم را بلکه تمامی دوستت دارم گفتن ها را در ورق های
خالی خاطره هایت حکاکی کنی و بنویسی که یک روزی
کسی مرا انقدر دوست داشت که به خاطرم حاظر شد روی
تمامی ارزوها جز ء ارزوی بودن با من ، نفس کشیدن با من
و گرفتن دستانم یک خط قرمز بکشد و پیش همه ی کسانی که
فکر میکردند او عاشق نمیشود داد بزند من عاشقم عاشق
کسی که از جانم هم برایم عزیزتر است من، من هنوز که
هنوزه در انتظاره رسیدن تو روزها را به تکرار میشمارم ...!
َدوست دارم گفتن تو هنوزم که هنوزه تو یادمه...
داد زدم که:عاشقم عاشق تو عشق تو در وجودمه
دعا...
ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید
بی هیاهو ، تا مگر چشمی به ما، غوغا کنید
عاشقی از جمع ما خونین دلان دارد هوس
وای اگر تنها رود، هنگامه ای بر پا کنید
گرچه معشوقش در ِ پنهان برویش بر گشود
پیش ِ چشم ما رقیبان! پیش ِ پا دریا کنید
یا مبر او را اگر بردی ببین اینجا چه شد
بندیان! زنجیر جنبان هر کجا نجوا کنید
می برد ایمان ما گوید چرا کافر شدند!
آتش خشمش فروزان می شود، پروا کنید
این رجز خوانی ز ما بسیار پیش از این شنید
او اگر دلگیر شد، این ها همه حاشا کنید
(بی نشان)با چشم گریان گفت و گم شد گوشه ای
ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید
وقتی توی لحظه هام عشق تورو کم میارم
به دلم هزارو یک غم میارم
توی چشات خودمو گم می کنم
آسمون دلمو نم می کنم
پر بارون میشم از دیدن تو
پر آرزو واسه چیدن تو
گر چه داشتنت برام خیاله
بی تو اما زندگیم چه خالیه
روز وشب در انتظار و بر ملال
تا به کی اینگونه باید ، ماه و سال
روزگاری در سرم سودای عشق
حال و روزم را تماشا ، بی سوال
پیر و فرتوتم ، کجایم شاخ و برگ
تا به رقص آیم به بادی از شمال
جنگل انبوه و فریادم به هیچ
دست بی رحم تبر ، پای نهال
مرغ بی دل ، از چه اینجا آشیان ؟
گوشه ای پنهان ببین آن خطّ و خال
عاقبت چنگال تیزش سینه ات
می گریزی از چه ، چابک پا غزال
گرچه دلگیرم ، هزاران آرزو
بی سرانجامم ولی شاید مجال
(بی نشان) را جام دیگر لب به لب
هر چه پیش آید خوش آید ؛ بی خیال
از چه بس دیر آمدی بسیار ها کردی درنگ
بی تفاوت رو گرفتی ؛ این نه هشدار است و زنگ
فرصت دیدار اندک بود و بر بیهودگی
پرده ها از هر طرف رنگین و گم گشتی به رنگ
چشم و گوش دل چرا بستی که مهمان بر دل است ...
ره زن دل بود و آزادش ؛ نکوبیدی به سنگ
با نوای ساز ناکوکش چرا رقصان شدی
برده از خاطر نوازش های آن مهرو به چنگ
بوسه ها در انتظارت شهد و شیرین جانفزا
کام جان مسموم اگر خواهی بنوش از این شرنگ
دیده بگشا بر تماشا پرده بردار از نگاه
دشت پهناور رها ، اینجا چرا این جای تنگ
گر نمی آیی به راه از تیر خشمش کن حذر
سرگرانی از چه شاید بر سرت سودای جنگ
(بی نشان) عذر گنه از یاد یار مهربان
آرزو دور و بلند اما نه با این پای لنگ
هر چه شکفتم تو ندیدی مرا
رفتی و افسوس نچیدی مرا
ماندم و پژمرده شدم ریختم
تا که به دامان تو آویختم
دامن خود را متکان ای عزیز
این منم ای دوست به خاکم مریز
وای مرا ساده سپردی به باد
حیف که نشناخته بردی ز یاد
همسفر بادم از آن پس مدام
میگذرم بی خبر از بام و شام
می رسم اما به تو روزی دگر
پنجره را باز گذاری اگر
طبیبان بر سر بالین من آهسته گفتند :که امشب تا سحر این عاشق دلخسته می میرد,
ز هر جا بگذرد تابوت من, غوغا به پا خیزد,
چه سنگین می رود این مرده از بس آرزو دارد...
مینویسم چون نوشتن کارم است
در همه تنهاییم ، این نوشتن یارم است
نام او هرگز نیارم در درون شعرها
که اگر مُردم برایش او نداند قاتل آثارم است
نام او هرگز نیارم تا نداند قاتلم بوده چه کس
تا که اشکی او نریزد
اشکش تمام مالم است
نام او هرگز نباشد در چنیین اشعار من
همه آن شعر و سخن ها که برایش گفتم پایانم است
نام او نیست در این شعر ها بیان
نامه هایم را برایش من نوشتم
نامه ی عشق دست یا الله ام است
نام او در قلب خود دادم بروز
چون شکست قلبم نه که آوارم است
این نوشته مثل یک متن روان
این نوشته همچنان آوازم است
تو که آن نامش بدانی نکی تو بازگو
فکر نکن هرگز همین شاکارم است
اگرم هرگز نرسیدم به او
او نباشد غسه خور، اینک افتخارم است
دل من صد ها شکسته تا دل او نشکند
دلشکستن جای عشقم حالم است
گر بمیرم من به زودی های زود
تو بدانی کسیت قاتل ، نگو که یارم است
من همین خاهم نباشد غسه خور هرگز طرف
من بمیرم ، او نپرسد ، مرده کیست ؟ دامادم است ؟
(اشک)
قلب من در هر زمان خواهان توست
این دو چشم عاشقم مهمان توست
گرچه لبریز از غمی درمانده ای
این نگاهم در پی در مان توست
در میان ظلمت شبهای غم
چلچراغ قلب من چشمان توست
در کنارم لحظهاای آسوده باش
همدم دستان من داستان توست
ای کاش!!!
ای کاش می دانستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
سکوت را فراموش می کردی تمامی ذرات وجودت عشق را
فریاد می کردی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
چشمهایم را می شستی و اشکهایم را با دستان عاشقت به
باد می دادی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم نگاهت را
تا ابد بر من می دوختی تا من بر سکوت نگاه تو رازهای یک
عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم ای کاش می
دانستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را
نمی شکستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم لحظه
ای مرا نمی آزردی که این غریبه ی تنها , جز نگاه معصومت
پنجره ای و جز عشقت بهانه ای برای زیستن ندارد ای کاش
می دانستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم دوستم
می داشتی همچون عشق که عاشقانش را دوست می دارد
کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم و مرا از این عذاب
رها می کردی ای کاش تمام اینها را می دانستی دوستت
دارم دوست داشتن همیشه گفتن نیست گاه سکوت است و
گاه نگاه و این درد مشترک من و توست که گاهی نمی توانیم
در چشم هم نیز نگاه کنیم
http://www.senatorha.com/forum/image...2011/12/72.jpg
سر آن کوچه خاموش غریبانه نشستم
راه را بر هر عابر دل سوخته بستم
گفتم اخر تو می آیی .. تو می آیی!
یادم افتاد به پیوند گسسته
یادم افتاد به پیمان شکسته
یادم افتاد به آن روز جدایی
یادم افتاد که دیگر نمی آیی
پیش چشمم همه خاطره هامان گشودند
یادم آمد دست دردست از این کوچه گذشتیم تو گفتی:
سرسکوی بزرگی بنشینیم نشستیم
دست در دست نهادیم دیده بستیم
کوچه ازخاطره پربار سینه از وسوسه سرشار
شهر از همهمه پربار
تو بر انگشت من انگشت گره کردی و گفتی:
گرهی را که من امروز زدم کس نگشاید
هیچ پیمانی از این بیش نپاید
ماه میریخت به راه من وتو گرده سیماب
ما دوعاشق دو گنهکار گاه بیدار وگهی خواب گذشتیم
زیر بارانی از آن نقره مهتاب نرم چون آب گذشتیم
باز شد پنجره ای و کسی گفت: که هستید؟
ما گذشتیم و به لبخند ندادیم جوابی
گفت: پیداست که هستید......
بسته شد پنجره ما نیز گذشتیم
این کوچه همان کوچه ست
همان عطرو همان بوهمان رنگ و همان بو
همان سنگ وهمان اب وهمان جو
سالها رفت ولی......
کوچه همان جاست
هنوز جای پای تو ازاین فاصله پبداست هنوز
گویی آن مرد مصمم از آن پنجره مشغول تماشاست
هنوز
اما..........
کوچه آن کوچه دگر نیست سالها رفت چو باد
من غریبانه نشستم یک عمر سرآن کوچه تنگ
یکی برایم انداخت گل و آن دیگری سنگ
من نه از سنگ رنجیدم و نه از گل خندیدم
آنقدرماندم که چو برگ برسرشاخه تنهایی خود خشکیدم
نوجوان بودم و آن کوچه گذرگاهم بود
کوچه ی خاطره ها دلهره ها
کوچه ساکت و دلخواهم بود
ولی امروز کزین کوچه برمن می آیم نوجوانی رفته
با دلی سوخته و غرق به خون می آیم
کس ندانست چه امد به سرم
این همه سال تونیز نگرفتی خبر
همگان پندارند من به راه افتاده من دل از کف داده
راه گم کرده ام و رهگذرم وای بر حال دلم
سر این کوچه نشستم
یک عمر ولی امروز غریب وطن خویشتنم
تو کجایی که بیایی و ببینی هنوز
ره نشین سر این کوچه خاموشم هنوز
خسته از دقایق روزگار پربسته
و در نهایت انتظارم هنوز
چه کسی فریاد مرامی فهمد یه غیر سکوت ...
چه کسی سکوت مرا میفهمد به غیر باد ...
پس سکوت می کنم در هیاهوی باد و فریاد میزنم در عین سکوت ...
مانده ام با دوستت دارمی
كه پيش از رفتنت گفتی چه كنم ؟!
...
در مشت می فشارمش چون كليد صندوقچه ای
بی آن كه با كسی در ميان بگذارم
راز گنج گرانبهايم را !!!
خدایا فاصلت تا من خـودت گفـتی که کـوتاهه
از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه
من از تکرار بیزارم، از این لبخند پژمرده
از این احساس یاسی که تورو از خاطرم برده
به تاریکی گرفتارم ، شبم گم کرده مهتابو
بگیر از چشمای کـــورم ،عذاب کهنه خـوابو
چرا گریه ام نمی گیره؟ مگه قلب من از سنگه؟
خدایـا مــن کـجا مـــیرم؟ کـجای جـاده دلتنــگه؟
نفرین به زندگی! به همین روزهای سرد
این روزهای سردِ تهی از نبرد و مرد
حِسِ پرنده بودنم از دست رفته است
من ماندم و همین قفس و میله های سرد
کو خاطرات آبی ام؟ آن لحظه های سبز
هر یک بَدَل شدند به یک اضطراب زرد
بی اتفاق می گذارند از کنار من
این روزهای بیهده ی سرد و هرزه گرد ...
تا سایه ی فراق تو افتاده بر سر من
گردیده رنگ خزان رنگ سبز باور من
گویی شروع می شود اکنون غروب تنهایی
در مغرب دلِ دائم به غم شناور من
آری کم آورده دلم در سیل غصه ها
در زیر بار بلاها که ریخته بر سر من
در آسمان عشق تو خوش می پرید دلم
حالا بسوخت در فراق ؛ هم بال و هم پر من
تنها امید دلم یک نیمه نگاه تو است
از من مگیر ای سنگدل امید آخر من
گر اين بار جوانه های اميد و رويای دوباره ديدنت در دلم سبز نبود
دلم آتش دلتنگی را تاب نمی آورد
و در شعله های غم و اندوه رفتنت به آسانی می سوخت
اما اميد باز ديدنت
نيرويی مضاعف به رگ هايم تزريق می کرد
که تاب و تحمل بی تو بودن را ميسر می ساخت
ديگر هر چيزی که با تو بود ، بی تو ارزش بودن نداشت
ديگر تاب ديدن هر چيز و هرجای ديروز با تو را امروز نداشتم
ديگر هر چيز بی تو همانی نبود که با تو بود
اما همه اين دلتنگی ها و دوری ها و دل نگرانی ها ودلواپسی ها
در مسير رسيدن به توست
راهی که نهايتش تو و با تو بودن است
من از این مردن تکراری و دلگیر ، دلگیرم!
از این آیینه های قاتل تصویر ، دلگیرم!
و امشب بانوان شعله با من ، امتدادی سرد
من از این شعله های سرکشِ تغییر ، دلگیرم!
قمار زندگی با مرگ؛ قرار کودکی با درد
ازین سرگیجه های خسته ی تقدیر ، دلگیرم!
و امشب تا خداحافظ! ؛ دو مشعل می سراید زخم
من از این ماندن بی معنی و تاخیر ، دلگیرم!
و معنی می کند امشب مرا این جمله ی دلتنگ
کزین گلواژه های لخت و بی تاثیر ، دلگیرم!
من امشب تا سحر افسانه می گویم ، بمان تا صبح
ببین! من از اذان و قبله و تکبیر ، دلگیرم!
و امشب می خورد دندان به دندان در هوایی سرد
سَ...سَ...سردم که از شلاق و از زنجیر ، دلگیرم!
تمام خاطراتم معنی این جمله ام در بغض
برای بوسه ای بر حضرت شمشیر ، دلگیرم........
زير سقف مخملي شب
يا هنگام غروب كه همه ي دنيا نارنجي مي شود
وقتي كه زير باران خيس هستم
و دفترچه ام
و كيفم
و احساسم هم باران خورده است
هنگامي كه غم مثل پيچكي به دور سينه ام مي پيچد
يا از شادي به پايكوبي زير لبخند خورشيد مي پردازم
باز خيالم دور است
و دستانم پر اميد
و قلبم مالامال از عشق.
من خستگي ام را
با لبخند زدن به رفتگر پير درمان ميكنم
و بينمش
دستانش سياه است
صورتش هم همينطور
اما قلبش نه.....
چشمانش مي درخشند.
دوست دارم به همه بگويم كه دو خورشيد مي بينم
در چشم هايشان......
و راز باد را
كه لابه لاي موهايشان مي رقصد......
و بگويم كه چقدر.....
چقدر دلم مي خواهد
با هم كمي مهربان تر بوديم.
در بزنم
تمایل تو
در تمام سلول ها
زندانی ست
دلم دموکراسی می خواهد
دلم برای دلم می سوزد
جمعه در من انتخابات است
وقتی نمانده
باید
برای رد صلاحیت دلم
بهانه ای بتراشم
از من گذشته دیگر
عاشق شوم.
با خون شعرهايم
با ديدگان بسته، در تيرگي رهايم
اي همرهان كجاييد؟ اي مردمان كجايم؟
پر كرد سينهام را فرياد بي شكيبم
با من سخن بگوييد اي خلق، با شمايم!
شب را بدين سياهي، كي ديده مرغ و ماهي
اي بغض بيگناهي بشكن به هايهايم
سرگشته در بيابان، هر سو دوم شتابان
ديو است پيش رويم، غول است در قفايم
بر تودههاي نعش است پايي كه ميگذارم
بر چشمههاي خون است چشمي كه ميگشايم
در ماتم عزيزان، چون ابر اشكريزان
با برگ همزبانم، با باد هنموايم
آن همرهان كجايند؟ اين رهزنان كيانند
تيغ است بر گلويم، حرفيست با خدايم
سيلابههاي درد است رمزي كه مينويسم
خونابههاي رنج است شعري كه ميسرايم
چون ناي بينوا، آه، خاموش و خسته گويي
مسعود سعد سلمان، در تنگناي نايم
اي همنشين ديرين، باري بيا و بنشين
تا حال دل بگويد، آواي نارسايم
شبها براي باران گويم حكايت خويش
با برگها بپيوند تا بشنوي صدايم
ديدم كه زردرويي از من نميپسندي
من چهره سرخ كردم با خون شعرهايم
روزي از اين ستمگاه خورشيدوار بگذر
تا با تو همچو شبنم بر آسمان برآيم.
حاصلی از هنر عشق ِ تو جز حرمان نیست
آه از این درد که جز مرگ ِ من اش درمان نیست
این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم
که بلاهای وصال ِ تو کم از هجران نیست
آنچنان سوخته این خاک ِ بلا کش که دگر
انتظار ِ مددی از کرم ِ باران نیست
به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت
آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست
این چه تیغ است که در هر رگ ِ من زخمی از اوست
گر بگویم که تو در خون ِ منی ، بهتان نیست
رنج ِ دیرینه ی انسان به مداوا نرسید
علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست
صبر بر داغ ِ دل ِ سوخته باید چون شمع
لایق ِ صحبت ِ بزم ِ تو شدن آسان نیست
تب و تاب ِ غم ِ عشق ات ، دل ِ دریا طلبد
هر تــُنـُـک حوصله را طاقت ِ این توفان نیست
سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز
ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست
بـه نسـیمی هـمه ی راه بـه هـم می ریـزد
کـی دل سنگ تـو را آه بـه هـم می ریـزد
سنگ در بـرکه می انـدازم و می پنـدارم
با همـین سنـگ زدن مـاه بـه هـم می ریـزد
عـشق ، بـر شانـه ی هـم چـیدن چـندیـن سنـگ است
گـاه می مـاند و نـاگـاه به هم می ریـزد
آن چـه را عـقل بـه یـک عـمر به دست آورده است
دل بـه یـک لحـظه ی کـوتـاه به هـم می ریزد
آه ! یـک روز هـمین آه تـو را مـی گـیرد
گـاه یک کـوه به یـک کـاه بـه هـم می ریـزد
لحظههاست که آدمی را هیچ و پوچ میکند.
لحظههاست که انسان را فرسوده و خسته از زندگانی میکند.
لحظههاست که عمر ما را به پایان میرسانند.
و لحظههاست که انسان را فریب میدهند.
بیایید از پس لحظهها بگریزیم.
به امید لحظه بعدی زندگی نکنیم.
اینگونه بیندیشیم که انگار لحظه بعدی راه ما نیست.
و از همین لحظه لذت ببریم... نه به امید لحظه بعدی . . .
در سطر اول آن ، تو از راه میرسی و خاک بوی باران میگیرد
در سطر دوم ، آفتاب میشود و تو از درخت سبز سیب سرخ میچینی
در سطر سوم ، زمین میچرخد و مهتاب با رگبار هزار ستاره میبارد
در سطر چهارم ، تو دستهایت را به سوی مغرب دراز میکنی
در سطر پنجم ، همه چیز از یاد میرود و من به نقطهی پایان قصه خیره میمانم
.
.
.
و عشق آغاز میشود . . .
گاه دلتنگ می شوم
دلتنگتر از همه ی دلتنگی ها
گوشه ای می نشينم
و می شمارم
صدای شکستن ها را...
نمی دانم من کدام اميد را نا اميد کرده ام
و کدام خواهش را نشنيدم
و به کدام دلتنگی خنديدم
که اين چنين دلتنگم
دلتنگم، دلتنگ...
مرا می شناسی تو ای عشق
من از آشنایان احساس آبم
و همسایه ام مهربانی است
و توفان یک گل مرا زیر و رو کرد
پرم از عبور پرستو
صدای صنوبر
سلام سپیدار
مرا می شناسی تو ای عشق
که در من گره خورده احساس رویش
گره خورده ام من به پرهای پرواز
گره خورده ام من به معنای فردا
دل تشنه ای دارم ای عشق
مرا خنده کن بر لبانی
که شب را نگفتند
مرا آشنا کن به گلهای شوقی
که این سو شکستند و آنسو شکفتند
دل نورسی دارم ای عشق
مرا پل بزن تا نسیم نوازش
مرا پل بزن تا تکاپوی خورشید
دل عاشقی دارم ای عشق
صدایم کن از صبر سجاده ی شب
صدایم کن از سمت بیداری کوه
تورا میشناسم من ای عشق
شبی عطر گام تو در کوچه پیچید
من از شعر، پیراهنی بر تنم بود
به دستم چراغ دلم را گرفتم
ودر کوچه عطر عبور تو پر بود
و در کوچه باران چه یکریز و سرشار
گرفتم به سر چتر باران
کسی در نگاهم نفس زد
و سرتاسر شب پر از جستجوی تو بودم
و سرتاسر روز پر از جسجوی تو هستم
صدایم کن ای عشق
صدایم کن از پشت این جستجوی همیشه
شانه هایِ خستۀ احساس باور کردنی است
داس های خوشه های یاس باور کردنی است
سخت باور می کنی اندیشه هایِ خسته را
خنده هایِ از ریا در بــغض های بسته را
من ولی بر باورم اشکِ عطش افتاده است
روبرویم راهِ بی پایان ، تمامش جاده است
تو غروبِ موج های پر تلاطم ، دیده ای؟
آدمی در مقصدِ اندیشه ای گم ، دیده ای؟
من ولی دیدم تلاطم های نافرجام را
فکرِ کج تر از خودم ، انسانِ نا آرام را
شب که بود آبستنِ شب زنده دارانِ ریا
مُهــــرهایِ کربلا مـــهمانِ یارانِ ریا
ناله هایِ سردِ بی احساس باور کردنی است
جنسِ احساسی شبیهِ داس باور کردنی است
سخت باور می کنی بیدارهایِ خفته را
تلخیِ مشتیِ سکوتِ صحبتِ نا گفته را
من ولی بر باورم رنگ حقیقت ریختم
شادی از آنِ شما ، در خود مصیبت ریختم
آتشَم کز شعله ام دریا ندارد تابِ من
رستمی دیگر بباید ساخت در سهرابِ من
ای مسیرِ امتدادِ جاده هایِ خاکی ام
من نه از رنگِ زمینم شاعری افلاکی ام
در مسیرِ سنجشم اندیشه هایم خواب نیست
عشق کمیاب است امّا گوهری نایاب نیست