مریم حیدرزاده

عاشق و معشوق ها ای کاش انقد بهم شک نداشتن

سقف اعتمادامون کاش انقدر ترک نداشتن
چی میشد دست من و تو همیشه تو دست هم بود

از ما هرچی که می گفتن واسه ی عاشقی کم بود
چی می شد بی التماسم تو می اومدی به خونه
چی می شد دلت می دونست که باید پیشم بمونه
چی می شد می سوخت دلامون واسه التماس سیبا
چی می شد دنیا رو یک شب بسپاریم دست غریبا
چی می شد من رو تو یک شب ببری به زیر بارون
حتی به قیمت مرگ عزت و آبروهامون
کاش برای کشتی عشق یکی از ما ناخدا بود
که می رفتیم اونجا غیر ما فقط خدا بود
چشمای ناز تو ای کاش یه ضریحی داشت طلایی
انقدر دورش می گشتم که نشه پیداش جدایی
کاشکی یادمون نمی رفت عهدامون بدون علت
واسه ی دفاع از خود دست نمی زدیم به تهمت
کاشکی عهدامون نمی شکست با یه اتفاق ساده
به دلیل اینکه آدم توی این دنیا زیاده
کاش برای اون مهم بود چشام از خاطره خیسه
گفته بودم که دل من برای اون می نویسه
یادته واست نوشتم روی صفحه های رنگی
حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
گفتی تنها راهه پرواز ولی آسمون چه دوره
واسه تو فرقی نداره که دسات مثل بلوره
کی میگه سرمای بهمن واسه باریدنه برفه
ایراد از عشق من و توست که همش اسیر حرفه
نگرانم واسه اون روز که بازم تازه شه داغم
می دونم یه روز نزدیک نمیای دیگه سراغم
من خودم دیدم ستاره نور نداره بی فروغه
تو اصن دوسم نداشتی هرچی که گفتی دروغه
هنوزم عاشقتم جون چشمات جون دریا
ولیکن یادت بمونه خوب منو گذاشتی تنها
میخواد دعاهای ما واسه همدیگه بگیره
یکی از ما با شهامت واسه اون یکی بمیره
انقدر بین دلا و حرفای ما اختلافه
این روزا درد غریبی می کنه ما رو کلافه
چی میشه با هم بسازیم یه روزی یه شهر تازه
بدون اینکه بگیریم از کسی حتی اجازه
یادگاری بنویسیم کاش رو گلبرگای قرمز
بنویسیم که عزیزم هرجا باشم بی تو هرگز
کاش نشه زندگیامون یه روزی اسیر تکرار
و یادت میاد عزیزم گفتی به امید دیدار ؟

چشامو بستم و دارم تو رو بهتر میبینم

اما چشم تو بازم منو نگا نمی کنه
عمریه دارم صدات می کنم و جواب می دی

عمریه چشات ولی من و صدا نمیکنه
نمی دونم چرا من شدم به عشق تو اسیر
چرا عشق من چشاتو مبتلا نمی کنه
دلو پیچیدم لای یه برگ ناز گل سرخ
چشات اما به دلم هم اعتنا نمی کنه
جون من خیلی کمه اما فدات گرچه آدم
جونشو برای هرکسی فدا نمی کنه
غنچه ی آرزوهام می شکفه با خنده ی تو
حتی خوشبختی من اخماتو وا نمی کنه
می دونم نمی شه سرنوشت ما یکی باشه
تو می گی آدم عاقل که خطا نمی کنه
نه دلت تنگه واسم نه حرفی داری بزنی
آخه سنگم با شیشه اینجوری تا نمی کنه
من می گم عاشقتم فقط به قیمت یه جون
تو قبول نمی کنی دل اشتباه نمی کنه
من می گم خداکنه یجوری مال من بشی
نمی دونم چرا این کارو خدا نمی کنه

اون شب خاکستری که تو رفتی

ماه راهشو از آسمون جدا کرد

کهکشونی که پر بود از ستاره
تک تک سیاره هاشو صدا کرد
نگین انگشتر ابرا افتاد
بین غبار و مه و سایه گم شد
انگار که چشمای پلید ابلیس
به سرنوشت هممون نگاه کرد
پولک بالای فرشته ها ریخت
ماه از نردبون اوجش افتاد
قصه ی رفتن تو خیلی ساده
روز فرشته هامونو عزا کرد
اشکای دختری که عاشقت بود
چکید رو تقویم و همونجا خشکید
باز دخترک رویاشو سرزنش کرد
کجای بودنش با تو خطا کرد
غروب رو مخمل نگاش نشست و
سقف بلوری چشاش تکون خورد
تو گرگ و میش بغض و حسرت و درد
تنها واسه برگشتنت دعا کرد
چشمای رنگ عسلت چیا داشت
که دیگه خورشید توی آسمون نیست
گوشه ی چشمی ام به من نداشتی
شاید همون تو رو واسم خدا کرد
شیشه ی قاب آرزو ترک خورد
یه بید مجنون سر گذاشت به صحرا
دختری رو که ثروتش تو بودی
رفتن بی سر و صدات گدا کرد
کدوم اشارت منو تا جنون برد
تو روی خوش به من نشون ندادی
پس این چه حسی بود که بهتر از خون
تو رو تو قلب و رگ و ریشه جا کرد
پس کوچه ها همه رسید به بن بست
قحطی بارون شد و برف و خوبی
یه پر کشیدن موقت تو
عمر تمام سالا رو سیا کرد
قربونی خواستی بگو فصلا هستن
به جز تولدت که تو بهشته
زمستون و اسفند و به خاطر تو
نذر غریبی پرنده ها کرد
دیگه بیا این طرفا نفس نیست
دریا به آخر خودش رسیده
قفل و قفس هوامونو گرفته
باید یه جور آسمونو رها کرد
از وقتی رفتی همه چی شکسته
از دل و پنجره تا عهد و آینه
نامه دیگه به مقصدش نمیره
نامه ها رو دیگه نمیشه تا کرد
آب پاشیدم که زود بیای عزیزم
هرچی قسم بود پای تو نوشتم
نمی دونم کسی دعا بلد نیست
یا مرغ آمین پشتشو به ما کرد
روزامو می دوزم به در به چشمام
فقط تو رو از همه دنیا می خوام
تا برسی از روی کوه مشرق
باید تمام جاده ها رو وا کرد
بوسه و التماس و عطر پونه
فرش طلای قدمای نازت
خونه ی آسمون هفتم آباد
که توی قصرم تو رو پادشا کرد

فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نامه برات نوشتم رو برگای گل یاس

چرا من اینجا موندم اما دل تو اونجاس
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نامه برات نوشتم رو گلای بنفشه
عشق تو عین یاقوت سرخه و می درخشه
نامه برات نوشتم روی گلای لاله
راستی که داشتن تو برای من محاله
غصه هامو نوشتم روی گلای پونه
هرچی بگی میگم چشم ساده و بی بهونه
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
گریه هامو نوشتم رو قطره های شبنم
ببین چه بد میگذره بی تو به قلب مریم
واسه تو عاشونه رو آسمون نوشتم
کارم گذشته از عشق من از جنون نوشتم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نبودی زندگیمو تلخ و سیاه کشیدم
با ترن سرنوشت پشت سرت دویدم
دور بودی خیلی اما آخر بهت رسیدم
گفتی اگه عاشقی همه باید بدونن
تو نگی ٬ از تو چشمات فکر تو رو بخونن
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
گفتی تمام دنیا باید خبردار بشن
حتی اونا که مردن دوباره بیدار بشن
بندارو پاره کردم دیوارا رو شکستم
از دریاها گذشتم کنار تو نشستم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
دور چشای نازت مات و دیوونه گشتم
از هرچی که عزیز بود به خاطرت گذشتم
عقلو دادم به دریا عاشقیشو دزدیدم
ترس و فراری دادم نفس هاتو بوسیدم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
واسه حیات قلبت درخت بید آوردم
تا تو بیای دنبالم اسب سفید آوردم
رویاهامو اوردم با طعم عشق پاییز
با تو دیگه بهشته نه تلخه ٬ نه غم انگیز
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
آرزوهامو چیدم از رو درخت سیبم
کنار تو که باشم نه خستم نه غریبم
خاطره هاتو آروم لای حریر پیچیدم
خدام اگه بخوادت تو رو بهش نمی دم
سمفونی صداتو چیدم کنار بارون
بارون دیگه نبارید گم شد تو لحظه هامون
صدای ابریشمیت جادوی رنگ و نوره
قصر قشنگ چشمات مرمریه ٬ بلوره
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
ترانه هام تموم شد چی کار کنم عزیزم
قلبمو دادم به تو پس چی به پات بریزم
چشماتو واکن گلم زندگیمو آوردم
برای ولین بار با داشتن تو بردم
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
نگین انگشتر آسمون بلندی
عشق ترانه هامو یه وقتا میپسندی
قصه ی دیوونگیم به کهکشون می رسه
کار من از دست تو به یه جنون می رسه
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی
سفیدی شوق برف اوج رو قله هایی
من اینجا پیش توام توام بگو کجایی
ماه نگات بتابه چشمامو وا میکنم
فقط واسه من بخون دارم نگاه میکنم
عین صلیب و معبد عزیزی و مقدس
اسم تو رو آوردن مشکله اما ساده س
واسه به تو رسیدن یکی شد آسون وسخت
وقتی تو مال من شی دنیا داره یه خوشبخت
فرشته ی زمینی دیوونتم میبینی

مگه از تو بهترم پیدا میشه

مگه عشقت تو ترانه جا میشه

از نگات ترانه ی من آب میشه
نباشی نقاشیام خراب میشه
واسه اسکار طلاترین نگاه
همیشه چشم تو انتخاب میشه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
اسم تو ٬ رو خط مشق دفتراس
روی بال عاشق کبوتراس
دل من زمینی و اسیر و تنگ
قلب تو لطیف و اهل اونوراس
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
ماه به دستای تو بوسه می زنه
مژه ی تو آسمونو می شکنه
همه فهمیدن که از برق نگات
اون بالا شهر ستاره روشنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
قلبمو دادم دس چشای تو
نفسم میاد فقط برای تو
غصه و اخمتو بسپر دس من
تا خودم گریه کنم به جای تو
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
ناز و لبخند و صدات هارمونیه
نفست هزار و یک سمفونیه
اون ستاره هایی که کوچکترن
همش از خدا می پرسن این کیه ؟
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
موهای رنگ شبت ابریشمه
به خدا دیوونتم یه عالمه
آسمون پیش تو زانو می زنه
هر چی که گریه کنم بازم کمه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
اورست آرزوهای منی
تو نیاگارای رویای منی
یه نفر می تونه یه دنیا باشه
آخه تو تمام دنیای منی
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مهربونی پیش تو تکراریه
اشکام از نبودن تو جاریه
هرجا رو نگاه کنم فقط تویی
من اتاقم پر یادگاریه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مگه میشه تو رو داشت و غصه خورد
مگه میشه جلوی چشات نمرد
مگه میشه واسه ی داشتن تو
سر عشق و آبرو قسم نخورد
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مگه می شه تو مال زمین باشی
بین ما باشی و بهترین باشی
مگه میشه تو فقط فرشته ای
که همیشه می تونی همین باشی
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
تک تک ستاره ها رو می چینم
خواب هرچی گل سرخه می بینم
می رم و مثل تو مهربون می شم
میام و پایین پاهات می شینم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
بیا با دسات نگامو بنویس
قصه ی ترانه هامو بنویس
بنویس با یه اشاره ت می میرم
شدت عاشقیامو بنویس
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
نور تو خورشیدو بیدار می کنه
رنگ چشمات شبا رو تار می کنه
قلب صاف تو اگر که بشکنه
به تمام ابرا اخطار میکنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
آینه ها فقط تو رو نشون می دن
گلدونا به خاطر تو جون می دن
هرکی بهترین آسمون بشه
لقب فرشته رو به اون می دن
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
موندم از عشق قشنگت چی بگم
تو زیادی و پیشت واژه ها کم
فقط از لحظه ای که تو رو دیدم
زندم انگار که یه آدم دیگم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
هر چی می نویسمت باز نمیشه
نت من حریف این ساز نمیشه
هیچ صدایی حتی فریاد و سکوت
مث جادوی صدات ناز نمی شه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
یه عروسکم توی اتاق تو
یه ترانه رو لبای داغ تو
دوس داری بیا سراغ تنهاییم
من همش میخوام بیام سراغ تو
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
مردنم ما رو جدا نمیکنه
دنیا ما رو بی وفا نمی کنه
اونی که دیوونته هرچی باشه
می مونه تو رو رها نمی کنه
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
بیشتر از عشق و خدا دوست دارم
من یه جور دیگه جدا دوست دارم
عشق تو یه اتفاق ساده نیس
من نمی دونم چرا دوست دارم
مگه از تو بهترم پیدا میشه
مگه عشقت تو ترانه جا میشه
خدا قصه ی ما رو با هم نوشت
کی دیگه بالاتر از خدا میشه

عاشق و مجنونت شدم

نخونده مهمونت شدم
کلی پریشونت شدم

اما بازم نیومدی . . .
قهوه ی فنجونت شدم
شمع تو شمعدونت شدم
خاک تو گلدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
برف زمستونت شدم
رسوا و حیرونت شدم
چک چک ناودونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
آفتاب و بارونت شدم
اشکای غلتونت شدم
عطر گلابدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
ماه تو ایوونت شدم
خراب و ویرونت شدم
گل گلستونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
سه ماه تابستونت شدم
الوند و کارونت شدم
دشت های ایرونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
دنا و هامونت شدم
نزدیک تر از جونت شدم
رگت شدم ٬ خونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
خادم و دربونت شدم
اسیر زندونت شدم
گلاب کاشونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
یه جوری مدیونت شدم
سنگ خیابونت شدم
راهی میدونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
تو سختی ٬ آسونت شدم
تو دردا درمونت شدم
ناجی پنهونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
لباس و سامونت شدم
سارق ایمونت شدم
چشمای گریونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
لبای خندونت شدم
گشنه شدی نونت شدم
آب فراوونت شدم
امـا بازم نیومدی . . .
همیشه ممنونت شدم
من نی چوپونت شدم
آب تو بیابونت شدم
اما بازم نیومـدی . . .
شعرای ارزونت شدم
عمری غزل خونت شدم
تسلیم قانونت شدم
اما بازم نیومدی . . .
کشته ی مژگونت شدم
هلاک چشمونت شدم
رفتم و قربونت شدم
اما بازم نیومدی . . .

مثل اون وقتا هنوز دلم برات لک می زنه

حسرت داشتن تو ٬ پیر شده ٬ عینک میزنه
صورتم سرخ شده بود ٬ اما حالا کبود شده

جدایی یه عمره داره توی اون چک می زنه
اونی که من نمیخواستمش ولی منو میخواست
منو میبینه یه وقت دوباره چشمک میزنه
یادته مشروط دوست داشتن تو شدم یه عمر ؟
هنوزم کامپیوتر داره برام تک میزنه
حالا که گذشت و رفتی و منم تموم شدم . . .
مثل تو کی آدمو جای عروسک میزنه ؟
دیشب از خواب پریدم خوب شد ٬ آخه دیدم یکی
داره به ماشین تو ٬ هی گل میخک میزنه
تو که تنها نبودی ٬ یکی پیشت نشسته بود
بگذریم ٬ این دل من همیشه با شک میزنه
اونی که بهم میگفت دوست دارم ٬ دوسم نداشت
دیده بودم واسه ی دختره سوتک میزنه
باورت میشه هنوز عاشقتم ٬ اون روز خوب
دل هنوز واست (( تولدت مبارک )) میزنه
تو زیاد دوسم نداشتی ٬ خوب مقصر نبودی
کی میاد امضا زیر قول یه کودک میزنه ؟
نه که بچه ها بدن ٬ پاک و زلاله قلبشون
ولی نبض عقلشون ٬ یه قدری کوچک میزنه
فکر نکن فقط توی ٬ رسمه یه وقتا حوصله
میره آسمون ٬ خودش رو جای لک لک میزنه
دختر همسایمون ٬ نمیدونه دوس نداری
داره دور قاب عکست گل و پولک میزنه
نه که فکر کنی به تو نظر داره ٬ میکشمش
مثلا داره رو زخمام گل پیچک میزنه
کارش این نیس ٬ طفلکی شب تا سپیده میشینه
گل و بوته و شکوفه روی قلک میزنه
راستی من چرا تو نامم اینا رو به تو میگم
نمیگم گوشای رویام دیگه سمعک میزنه
جز واسه نوار تو که توش صدای نازته
به نفس هام عطر سیب قندک میزنه
نامه مو جواب نده ٬ دوسم نداشته باش ٬ ولی
نذا اصلا نزنه قلبی که اندک میزنه
پیش هیچ کسی نرو ٬ حلقه دست کسی نکن
چون گناهه ٬ من هنوز دلم برات لک میزنه

تو همسفر طلایی خورشیدی

یک باغ پر از ستاره کلیدی
ای کاش در آن زمان که می رفتی زود
از غربت انتظار می پرسیدی

کاش بیایم برای بی پناها سایبون باشیم

با دلای شکسته کمی مهربون باشیم
کاش بیایم به باغبونا کمی حرمت بذاریم

احترام دلای شکسته رو نگه داریم
کاش به مهربون ترا دینمونو ادا کنیم
سهم خوشبختیمونو وقف بزرگترا کنیم
کاش یه کاری بکنیم که خستگی ها در بشه
مرهمی بشیم که زخم آدما بهتر بشه
کاش که شاخه ی درخت زندگی رو نشکنیم
هفته ای یه بار به باغبونامون سر بزنیم
کاش که پاک کنیم تموم اشکایی که جاریه
خوب نگه داریم چیزی که واسه یادگاریه
کاش دس پرنده های بی پناهو بگیریم
توی آسمون بریم دامن ماهو بگیریم
کاش با مهربونیمون غصه ها رو کم بکنیم
رشته های عشق رو تا همیشه محکم بکنیم
کاش بشینیم پای صحبت اونا که بی کسن
اگه درد دل کنن به آرزوشون می رسن
کاش تو عصری که همش سنگیه و آهنیه
بگیم از چیزایی که خوبه ولی رفتنیه
کاش هنوز دیر نشده قدر همو خوب بدونیم
نکنه دیر بشه تا ابد پشیمون بمونیم
کاش که این یه جمله هیچ موقع ز یادمون نره
آدمی چه بد باشه چه خوب باشه مسافره

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهارمون با پاییز

نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز ؟
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست
اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم می دونم که تو چقد صبوری
غصه نخور مسافر بازم میای به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
از دل تو می دونم هیچکی خبر نداره
غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند
اردیبهشت که بیاد تو برمیگردی ٬ لبخند
غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس
سفر یه امتخانه به جون تو بلا نیس
غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیای و بمونی