نمایش نسخه قابل چاپ
تو همونی که توی موج بلاواسه تو دستامو قایق میکنماگه موج ها تو رو از من بگیرنقطره قطر آب میشم دق میکنموای که دلم طاقت دوریتو هیچ ندارهبغض نبودنت اشکامو در میارهای که بی تو این کویر خواب بارون میبینهوقتی نیستی غم دنیا توی قلبم میشینهای که بی تو واسه من همه دنیا قفسههستی از نبودن تو التهاب نفسوای که دلم طاقت دوریتو ندارهبغض نبودنت اشکامو در میارهتوی ُبهت غم و تنهایی منبه سرم دست نوازش کشیدیوای که دلم طاقت دوریتو نداره
بغض نبودن تو اشکمو در میاره
اشک رازیستلبخند رازیستعشق رازیستاشک آن شب لبخند عشقم بودقصه نیستم که بگویینغمه نیستم که بخوانیصدا نیستم که بشنوییا چیزی چنان که ببینییا چیزی چنان که بدانیمن درد مشترکممرا فریاد کندرخت با جنگل سخن می گویدعلف با صحراستاره با کهکشانو من با تو سخن می گویمنامت را به من بگودستت را به من بدهحرفت را به من بگوقلبت را به من بدهمن ریشه های تو را دریافته امبا لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته امو دست هایت با دستان من آشناستدر خلوط روشن با تو گریسته امبرای خاطر زندگان،و در گورستان تاریک خوانده امزیباترین سرود ها را؛زیرا که مردگان این سالعاشق ترین زندگان بوده انددستت را به من بدهدست های تو با من آشناستای دیر یافته با تو سخن می گویمبسان ابر که با طوفانبسان علف که با صحرابسان باران که با دریابسان پرنده که با بهاربسان درخت که با جنگل سخن می گویدزیرا که منریشه های تورا دریافته امبا صدای تو آشناستزیرا که صدای من
تنگ غروب خورشید اسیرهمی ترسم امشب خوابم نگیرهسیاهی شب چشماشو وا کردستاره من تو رو صدا کردباز مثل هر شب از دیده پنهونیه مرد عاشق با چشم گریونآواز می خونه از پشت دیوارکی خوابه امشب کی مونده بیدار؟چرا شب ما سحر نمیشهُ گل ستاره پر پر نمیشهتو شهر خورشید یه قصر نورهراه من و تو امشب چه دوره
سر آغاز
به نام خدایی که جان آفرید سخن گفتن اندر زبان آفرید
خداوند بخشندهی دستگیر کریم خطا بخش پوزش پذیر
عزیزی که هر کز درش سر بتافت به هر در که شد هیچ عزت نیافت
سر پادشاهان گردن فراز به درگاه او بر زمین نیاز
نه گردن کشان را بگیرد بفور نه عذرآوران را براند بجور
وگر خشم گیرد به کردار زشت چو بازآمدی ماجرا در نوشت
دو کونش یکی قطره در بحر علم گنه بیند و پرده پوشد بحلم
اگر با پدر جنگ جوید کسی پدر بی گمان خشم گیرد بسی
وگر خویش راضی نباشد ز خویش چو بیگانگانش براند ز پیش
وگر بنده چابک نیاید به کار عزیزش ندارد خداوندگار
وگر بر رفیقان نباشی شفیق بفرسنگ بگریزد از تو رفیق
وگر ترک خدمت کند لشکری شود شاه لشکرکش از وی بری
ولیکن خداوند بالا و پست به عصیان در زرق بر کس نبست
ادیم زمین، سفرهی عام اوست چه دشمن بر این خوان یغما، چه دوست
وگر بر جفا پیشه بشتافتی که از دست قهرش امان یافتی؟
بری، ذاتش از تهمت ضد و جنس غنی، ملکش از طاعت جن و انس
پرستار امرش همه چیز و کس بنی آدم و مرغ و مور و مگس
چنان پهنخوان کرم گسترد که سیمرغ در قاف قسمت خورد
مر او را رسد کبریا و منی که ملکش قدیم است و ذاتش غنی
یکی را به سر برنهد تاج بخت یکی را به خاک اندر آرد ز تخت
کلاه سعادت یکی بر سرش گلیم شقاوت یکی در برش
گلستان کند آتشی بر خلیل گروهی بر آتش برد ز آب نیل
گر آن است، منشور احسان اوست وراین است، توقیع فرمان اوست
پس پرده بیند عملهای بد همو پرده پوشد به آلای خود
بتهدید اگر برکشد تیغ حکم بمانند کروبیان صم و بکم
وگر در دهد یک صلای کرم عزازیل گوید نصیبی برم
به درگاه لطف و بزرگیش بر بزرگان نهاده بزرگی ز سر
فروماندگان را به رحمت قریب تضرع کنان را به دعوت مجیب
بر احوال نابوده، علمش بصیر بر اسرار ناگفته، لطفش خبیر
به قدرت، نگهدار بالا و شیب خداوند دیوان روز حسیب
نه مستغنی از طاعتش پشت کس نه بر حرف او جای انگشت کس
قدیمی نکوکار نیکی پسند به کلک قضا در رحم نقش بند
ز مشرق به مغرب مه و آفتاب روان کرد و گسترد گیتی بر آب
زمین از تب لرزه آمد ستوه فرو کوفت بر دامنش میخ کوه
دهد نطفه را صورتی چون پری که کردهست بر آب صورتگری؟
نهد لعل و فیروزه در صلب سنگ گل لعل در شاخ پیروزه رنگ
ز ابر افگند قطرهای سوی یم ز صلب اوفتد نطفهای در شکم
از آن قطره لولوی لالا کند وز این، صورتی سرو بالا کند
بر او علم یک ذره پوشیده نیست که پیدا و پنهان به نزدش یکیست
مهیا کن روزی مار و مور وگر چند بیدست و پایند و زور
به امرش وجود از عدم نقش بست که داند جز او کردن از نیست، هست؟
دگر ره به کتم عدم در برد وزان جا به صحرای محشر برد
جهان متفق بر الهیتش فرومانده از کنه ماهیتش
بشر ماورای جلالش نیافت بصر منتهای جمالش نیافت
نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم نه در ذیل وصفش رسد دست فهم
در این ورطه کشتی فروشد هزار که پیدا نشد تختهای بر کنار
چه شبها نشستم در این سیر، گم که دهشت گرفت آستینم که قم
محیط است علم ملک بر بسیط قیاس تو بر وی نگردد محیط
نه ادراک در کنه ذاتش رسد نه فکرت به غور صفاتش رسد
توان در بلاغت به سحبان رسید نه در کنه بی چون سبحان رسید
که خاصان در این ره فرس راندهاند به لااحصی از تگ فروماندهاند
نه هر جای مرکب توان تاختن که جاها سپر باید انداختن
وگر سالکی محرم راز گشت ببندند بر وی در بازگشت
کسی را در این بزم ساغر دهند که داروی بیهوشیش در دهند
یکی باز را دیده بردوختهست یکی دیدهها باز و پر سوختهست
کسی ره سوی گنج قارون نبرد وگر برد، ره باز بیرون نبرد
بمردم در این موج دریای خون کز او کس نبردهست کشتی برون
اگر طالبی کاین زمین طی کنی نخست اسب باز آمدن پی کنی
تأمل در آیینهی دل کنی صفائی بتدریج حاصل کنی
مگر بویی از عشق مستت کند طلبکار عهد الستت کند
به پای طلب ره بدان جا بری وزان جا به بال محبت پری
بدرد یقین پردههای خیال نماند سراپرده الا جلال
دگر مرکب عقل را پویه نیست عنانش بگیرد تحیر که بیست
در این بحر جز مرد داعی نرفت گم آن شد که دنبال راعی نرفت
کسانی کز این راه برگشتهاند برفتند بسیار و سرگشتهاند
خلاف پیمبر کسی ره گزید که هرگز به منزل نخواهد رسید
محال است سعدی که راه صفا توان رفت جز بر پی مصطفی
طاقت
طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است
غزل پریده رنگ است دلترانه تنگ است
نه در زمین نه در زمان جای درنگ است
بیا که وقت تنگ است مراحوصله تنگ است
مرا حوصله تنگ است
هر کسی همنفسم شد دست آخر قفسم شد
منساده به خیالم که همه کار و کسم شد
اون که عاشقانه خندید خندههای من رودزدید
پشت پلک مهربونی خواب یک توطئه میدید
رسیدهام به ناکجا خسته ازاین حال و هوا
حدیث تن نیست مرا طاقت من نیست
مرا طاقت من نیست، مرا طاقت مننیست
نه در زمین نه در زمان جای درنگ است
بیا که وقت تنگ است مرا حوصلهتنگ است
مرا حوصله تنگ است
هر کسی همنفسم شد دست آخر قفسم شد
من سادهبه خیالم که همه کار و کسم شد
اون که عاشقانه خندید خندههای من رو دزدید
پشتپلک مهربونی خواب یک توطئه میدید
رسیدهام به ناکجا خسته از این حال وهوا
حدیث تن نیست مرا طاقت من نیست
مرا طاقت من نیست، مرا طاقت مننیست
طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است
دل ترانه تنگ است غزل پریده رنگ است
نه در زمین نه در زمان جای درنگ است
بیا که وقت تنگ است مرا حوصله تنگ است
مرا حوصله تنگ است
آشفته بازار
دلم تنگ است
دلم میسوزد از باغی که میسوزد
نهدیداری نه بیداری
نه دستی از سر یاری
مرا آشفته میدارد
چنین آشفتهبازاری
تمام عمر بستیم و شکستیم
به جز بار پشیمانی نبستیم
جوانی راسفر کردیم تا مرگ
نفهمیدیم به دنبال چه هستیم
جوانی را سفر کردیم تامرگ
نفهمیدیم به دنبال چه هستیم
عجب آشفته بازاریست دنیا
عجب بیهودهتکراریست دنیا
چه رنجی از محبتها کشیدیم
برهنه پا به تیغستاندویدیم
نگاه آشنا دراین همه چشم
ندیدم و ندیدیم و ندیدم
سبکباران ساحلهاندیدند
به دوش خستگان باریست دنیا
مرا در موج حسرتها رها کرد
عجب یاروفاداریست دنیا
عجب آشفته بازاریست دنیا
عجب بیهوده تکراریستدنیا
میان آنچه باید باشد و نیست
عجب فرسوده دیواریست دنیا
عجب خوابپریشانیست دنیا
عجب یار وفاداریست دنیا
عجب دریای طوفانیست دنیا
عجب آشفتهبازاریست دنیا
عجب یار وفاداریست دنیا
عجب دریای طوفانیستدنیا
شب شکن
وقتی تو شب گم میشدم ستاره شبشکن نبود
میون اینشبزدهها کسی به فکر من نبود
وقتی تو شب گم میشدم همخونه خواب گلمیدید
همسایه از خوشه خواب سبد سبد خنده میچیــــــد
آواز خون کوچههاشعرهاش رو از یاد برده بود
چراغها خوابیده بودن شعلهشون رو باد بردهبود
آخ اگه شب شیشهای بود پل به ستاره میزدم
شکست آیینه شب رو نیزهخورشیــد میشدم
آخ اگه مرگ امون میداد دوباره باغ میشدم
تو رگ یخ بسته شبنبض چــــراغ میشدم
وقتی تو شب گم میشدم ستاره شبشکن نبود
میون اینشبزدهها کسی به فکـر من نبود
آخ که تو اقیانوس شب سوختنم رو کسیندید
تو برزخ بیداد شب کسی به دادم نرسید
وقتی تو شب گم میشدم دلم میخواستشعله بشم
رو سایههای یـــخ زده دست نوازش بکشــم
دلم میخواست آشتی بدم تگرگرو با اقاقیا
خورشید مهربونی رو مهمون کنم به خونهها
آخ اگه مرگ امونمیداد دوباره باغ میشدم
تو رگ یخ بسته شب نبض چراغ میشدم
وقتی تو شبگم میشدم ستاره شبشکن نبود
میون این شبزدهها کسی به فکـر من نبود
وقتی توشب گم میشدم همخونه خواب گـل میدید
همسایه از خوشه خواب سبد سبد خندهمیچیــــــد
شمالی
شمالی گفتی و شعر یادم اومد
مثل شیرین که بود فرهادماومد
بلند گفتم آهای مردم چه سادهان
یه باری رو دوش فریادم اومد
همه چیزاکه یادم رفته بودن
همهاش چشم بسته از سر یادم اومد
خزر با ماهیها و گیلهمردهاش
زنها و بچهها و پیــرمردهاش
با اون گوش ماهیهای رنگ وارنگهاش
همهریز و درشتها و بلندهاش
شمالی گفتی و شعر یادم اومد
مثل شیرین که بودفرهادم اومد
بلند گفتم آهای مردم چه سادهان
یه باری رو دوش فریادماومد
همه چیزا که یادم رفته بودن
همهاش چشم بسته از سر یادم اومد
خزر باماهیها و گیله مردهاش
زنها و بچهها و پیــرمردهاش
با اون گوش ماهیهای رنگوارنگهاش
همه ریز و درشتها و بلندهاش
شمالی بوی بارون دارهکوزهات
بذار مکتب بره طفل رفوزهات
نرو خوش باش و قلک خالی بفروش
بذاربار رو زمین بردارش از دوش
کمک کن تا خرابها رو بسازیم
برای ساختنش جون منمروش
برای ساختنش جون منم روش
همه دنیا فدای تاری از موش
بباف بادست پر پینهات حصیر رو
بشورش از قفس اسم اسیر رو
طناب رو پاره کن زنجیر روبنداز
بزن باز از سر نو زیر آواز
از دست سر شعر بخون آواز رو سر کن
بخونو خوندههاشون رو از بر کن
تمام شالیکارها رو خبر کن
همه دریاها رو زیر وزبر کن
بدون فردا دیگه آزادی داریم
هزارتا ده به ده آبادی داریم
بدونفردا دیگه آزادی داریم
هزارتا ده به ده آبادیداریم
فصلی دوباره
برخیز و چاره کن فصلی دوباره کن
برخیز و چاره کن فصلیدوباره کن
با من بگو که کدامین حدیث باد
جز میلههای قفس
این بار غصهرا به قناری سپرده است
در جشنواره گل پاییز چه پر فریب
غمگین غزلواژه هجرتسروده است
برخیز و چاره کن فصلی دوباره کن
برخیز و چاره کن فصلی دوبارهکن
آه از نهاد خسته پروانه بر نخواست
همراز رقص مرگ همراه شمع واشک
ما را ببین چگونه کفتار روزگار
فرهنگ غصه داد
در میهمانی دشت تشنهباران
از ابر کینهها
نبارید جز تگرگ قصاص ز آسمان
و خدایی که در این نزدیکیست...
سهراب گر چه عارف نام نگرفت اما شیوه اش کم از عرفان نداشت و نوای اشعارش
گرچه غزل نبود کم از غزل نداشت
و کنون در این روزگار که "نفس آدم ها سر به سر افسردست و هر نشاطی مردست"
یادمان هست که در ظلمت سوزان غم خود کافیست بگوییم
" چترها را باید بست زیر باران باید رفت "
یادمان هست اگر رفت دلی از برمان بدانیم که " مرگ پایان کبوتر نیست "
ویادمان باشد که از چشمان او :
"عشق پیدا بود ... موج پیدا بود"
"برف پیدا بود ... دوستی پیدا بود "
*-* در قیر شب *-*
دیرگاهیست در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است.
رخنه ای نیست در این تاریکی
در و دیوار به هم پیوسته.
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته.
نفس آدم ها
سر به سر افسردست.
روزگاریست در این گوشه ی پژمرده هوا
هر نشاطی مردست .
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد.
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد.
نقش هایی که کشیدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود.
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنجه زدود .
دیرگاهیست که چون من همه را
رنگ خاموشی ذر طرح لب است .
جنبشی نیست در این خاموشی
دست ها پاها در قیر شب است .
دير زماني است روي شاخه اين بيد
مرغي بنشسته كو به رنگ معماست.
نيست هم آهنگ او صدايي، رنگي.
چون من در اين ديار، تنها، تنهاست.
گرچه درونش هميشه پر زهياهوست،
مانده بر اين پرده ليك صورت خاموش.
روزي اگر بشكند سكوت پر از حرف،
بام و در اين سراي مي رود از هوش.
راه فرو بسته گرچه مرغ به آوا،
قالب خاموش او صدايي گوياست.
مي گذرد لحظه ها به چشمش بيدار،
پيكر او ليك سايه - روشن راياست.
رسته ز بالا و پست بال و پر او.
زندگي دور مانده: موج سرابي.
سايه اش افسرده بر درازي ديوار.
پرده ديوار و سايه: پرده خوابي.
خيره نگاهش به طرح خيالي.
آنچه در آن چشم هاست نقش هوس نيست.
دارد خاموشي اش چون با من پيوند،
چشم نهانش به راه صحبت كس نيست.
ره به دورن مي برد حمايت اين مرغ:
آنچه نيايد به دل، خيال فريب است.
دارد با شهرهاي گمشده پيوند:
مرغ معما در اين ديار غريب است.
سمت خیال دوست
ماه
رنگ تفسیر مس بود
مثل اندوه تفهیم بالا می آمد
سرو
شیهه بارز خک بود
کاج نزدیک
مثل انبوه فهم
صفحه ساده فصل را سیاه می زد
کوفی خشک تیغال ها خوانده می شد
از زمین های تاریک
بوی تشکیل ادرک می آمد
دوست
توری هوش را روی اشیا
لمس می کرد
جمله جاری جوی را می شنید
با خود انگار می گفت
هیچ حرفی به این روشنی نیست
من کنار زهاب
فکر می کردم
امشب
راه معراج اشیا چه صاف است
تنهای منظره
کاج های زیادی بلند
زاغ های زیادی سیاه
آسمان به اندازه آبی
سنگچین ها تماشا تجرد
کوچه باغ فرارفته تا هیچ
ناودان مزین به گنجشک
آفتاب صریح
خک خشنود
چشم تا کار می کرد
هوش پاییز بود
ای عجیب قشنگ
با نگاهی پر از لفظ مرطوب
مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ
چشم هایی شبیه حیای مشبک
پلک های مردد
مثل انگشت های پریشان خواب مسافر
زیر بیداری بیدهای لب رود
انس
مثل یک مشت خکستر محرمانه
روی گرمای ادرک پاشیده
فکر
آهسته بود
آرزو دور بود
مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند
در کجاهای پاییزهایی که خواهند آمد
یک دهان مشجر
از سفرهای خوب
حرف خواهد زد ؟
مي گن دلت ديگه برام تنگ نمي شه چشماي مهربونتم ديگه برام از جنس بارون نمي شه
مي گن از وقتي اومدي قلبتو دادي به كسي اون كيه كه زندگيتو به پاي حرفاش مي زاري
عهدي كه بسته بوديمو چه زود شكستي نازنين قول و قرار و حرفامون يادت رفته اي بهترين
طفلكي اين دل من هم عاقبت تلخي داره چه سرنوشت شومي و چه بخت تاريكي داره
عيب نداره عزيزكم الهي كه خوشبخت بشي به پاي اونكه دوست داري بموني وعاشق باشي
چشمان یک عبور
آسمان پرشد از خال پروانه های تماشا
عکس گنجشک افتاد در آبهای رفاقت
فصل پرپر شد از روی دیوار در امتداد غریزه
باد می آمد از سمت زنبیل سبز کرامت
شاخه مو به انگور
مبتلا بود
کودک آمد
جیب هایش پر از شور چیدن
ای بهار جسارت
امتداد در سایه کاج های تامل
پک شد
کودک از پشت الفاظ
تا علف های نرم تمایل دوید
رفت تا ماهیان همیشه
روی پاشویه حوض
خون کودک پر از فلس تنهایی زندگی شد
بعد خاری
پای او را خراشید
سوزش جسم روی علف ها فنا شد
ای مصب سلامت
شور تن در تو شیرین فرو می نشیند
جیک جیک پریروز گنجشک های حیاط
روی پیشانی فکر او ریخت
جوی آبی که از پای شمشاد ها تا تخیل روان بود
جهل مطلوب تن را به همراه می برد
کودک از سهم شاداب خود دور می شد
زیر بارانم تعمیدی فصل
حرمت رشد
از سر شاخه های هلو روی پیراهنش ریخت
در مسیر غم صورتی رنگ اشیا
ریگ های فراغت هنوز
برق می زد
پشت تبخیر تدریجی موهبت ها
شکل پرپرچه ها محو می شد
کودک از باطن حزن پرسید
تا غروب عروسک چه اندازه راه است ؟
هجرت برگی از شاخه او را تکان داد
پشت گلهای دیگر
صورتش کوچ می کرد
صبحگاهی در آن روزهای تماشا
کوچ بازیچه ها را
زیر شمشاد های جنوبی شنیدم
بعد در زیر گرما
مشتم از کاهش حجم انگور پر
اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
چند روزيست که هر دم به تو مي انديشــــم
به تو آري به تو يعني به همان منظر دور
به همان سبز صميمي به همان باغ بلـــــور
به همان سايه همان وهم همان تصويري
که سراغش ز غزلــــهاي خودم مي گيري
به همان زل زدن از فاصله ي دور به هم
يعني ان شيوه ي فهماندن منظور به هـــــــم
به تبسم به تکلم به دل آرايي تو
به خموشي به تماشا به شکيبايـي تــــــــــــــو
به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت
به سخن هاي تو با لحجه شيريــــــــن سکوت
شبحي چند شب است آفت جانم شده است
اول نـــــــام کسي ورد زبانـــــــــم شده است
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم عاشق ديــــــدار من است
يک نفر ساده چنان ساده که از سادگيش
مي شود يک شبـــه پي برد به دلــــــدادگيش
آه اي خواب گران سنگ سبک بار شده
بر ســـــــر روح من افتـــــاده و آوار شده
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم تشنه ي ديــــدار من است
يک نفر سبزه چنان سبز که از سرسبزيش
مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويــش
رعشه اي چند شب است آفت جانم شده است
اول نام کســـــــــــــــــي ورد زبانم شده است
اي بي رنگ تر از آينه يک لحظه بايست
راستي اين شبحه هر شبه تصوير تو نيست ؟
اگر اين حادثه ي هر شبه تصويرتو نيست
پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يکيـــــــسـت؟
حتم دارم که تويي آن شبح آينه پوش
عاشقي جرم قشنگي ست به انکــــــــار مکوش
آري آن سايه که هر شب آفت جانم شده بود
آن الفبـــــــــــــــــا که همه ورد زبانم شده بــود
اينک از پشت دل آينه پيدا شده است
و تماشا گه اين خيـــــــــــــــل تماشا شده است
آن الفباي دبستاني دلخواه تويي
مشق من آن شبـــــــــــــــح شاد شبانگـــاه تويي
هيچ کس اشکي براي ما نريخت
هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي هست حالم ديدنيست
حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم
گاه بر حافظ تفائل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت
يك غزل آمد که حالم را گرفت
ما زياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم
الا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري
رفتي بي وفا و گفتي كه منو دوسم نداري
حالا باز دوباره بارون مي خوره رو تن شيشه
اخه چي كم شده از تو كه مي ري واسه هميشه
عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي
ياد تو مي افتم هر وقت
هي مي گم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي
تو شباي پر ستاره
دل من هواتو داره
ياد من مي مونه نيستي
بودنت خواب و خياله
روي بام خاطراتت من كبوتر شدم اما
با يه سنگ نفرت تو پريدم از بوم دنيا
حالا بعد رفتن تو من يه گوشه اي نشستم
هي مي گم كجايي اخر اخه من دل به كي بستم
ديگه خسته ام از اين عشق خيالي
هي ميگم جاي تو خالي
بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟
دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟
آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو
زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟
تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم
شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟
هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز
از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟
گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم
روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟
دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی
از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟
عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان با من
عشق یک مفهوم بی « اما» ست ، می دانی؟
اي زندگي،
باور نكن ديگر تو را
باور كنم
حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم کرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد
زندگي سخت نيست ما سختش ميکنيم
عشق قشنگ نيست ما قشنگش ميکنيم
دل ما تنگ نيست ما تنگش ميکنيم
دل هيچکس سنگ نيست ما سنگش ميکنيم
شنبه : با نگاهی عاشقانه مست شدم ...
یکشنبه : به او گفتم گرفتارت شدم ...
دو شنبه : همچو لیلی عاشق صحرا شدم ...
سه شنبه : بی وفایی کرد و من گریان شدم ...
چهار شنبه : اسیر هجرانش شدم ...
پنج شنبه : او رفت و من در عاشقی فانی شدم ...
جمعه : بی او تنها شدم
کاش بودی تا دلم تنها نبود
تا اسیر قصه ی فردا نبود
کاش بودی تا برای قلب من
زندگی اینگونه بی معنا نبود
کاش بودی تا لبان سرد من
قصه گوی قصه ی غم ها نبود
کاش بودی تا نگاه خسته ام
بی خبر از موج و دریا نبود
کاش بودی تا زمستان دلم
این چنین ر سوز و سرما نبود
بهش نگید!
بهش نگید که من چقدر دوسش دارم ,
برای بردن دلش کوه و رو شونم میذارم ...
بهش نگید دیوونه ی چشاش شدم ,
مست همه شیطونیهاش , عاشق خنده هاش شدم ...
اگه بفهمه عاشقم , میره و پیداش نمیشه ,
کی میدونه عاقبت این دل زارم چی میشه ؟!
اگه بگم دوسش دارم قلبش و پنهون میکنه ,
پیش چشای عاشقم رقیب و مهمون میکنه
رو به تو سجده می كنم دری به كعبه باز نیست
بس كه طواف كردمت مرا به حج نیاز نیست
به هر طرف نظر كنم نماز من نماز نیست
مرا به بند می كشی از این رهاترم كنی
زخم نمی زنی به من كه مبتلاترم كنی
از همه توبه می كنم بلكه تو باورم كنی
قلب من از صدای تو چه عاشقانه كوك شد
تمام پرسه های من كنار تو سلوك شد
عذاب میكشم ولی عذاب من گناه نیست
وقتی شكنجه گر تویی شكنجه اشتباه نیست
قلب من از صدای تو چه عاشقانه كوك شد
تمام پرسه های من كنار تو سلوك شد
عذاب میكشم ولی عذاب من گناه نیست
وقتی شكنجه گر تویی شكنجه اشتباه نیست
مدتی هست،
که هر روز غروب،
دلم آرام ندارد.
مدتی هست،
که آواز و ترانه،
انگار،
پیش من بی رنگ است.
مدتی هست،
پریشانی من،
رنگ تنها شدن است.
رفتن و از همه بگسستن و
دلگیر شدن.
من دلگیر،
تو را میخواهم،
که ترانه بشوم.
من دلتنگ،
تو را میخواهم
که پر از صحبت عشق
در خانه ام بکوبی تو و مهمان بشوی.
من تنها
امشب
هوس بوسه به لبهای تو را کرده دلم
و هراسانم از این بی باکی،
که تو را رنجه کند،
که تو را دورتر از این بکند،
ز در خانۀ من.
مدتی هست آری،
که تو از من سیری،
که من از تو دورم.
و چراغ شب من خاموش است.
و چراغ دل من....
شبی همصحبتی میگفت:
((که با روییدن یک مرگ
شهابی می چکد
از چشمهای آسمان ناگاه))
و من با گریه پرسیدم:
چرا درمرگ دل
اما
سقوط بی نهایت اشک
کافی نیست؟!
از خود نمی پرسی : چرا
این خسته را آزردمش؟
با خود نمی گویی ؟- چرا ،
این مرغک پر بسته را
در دام غم افسردمش؟
اما چرا،
عشق تو را،
من سالها در سینه پنهان داشتم
وین راز دردآلود را ،
در دل نهفتم- آه- تا جان داشتم
این آتش سوزنده را، آخر کجا می بردمش؟
ای داد ... او هم رفت
.
کوتاه نیا ولی
میبینی چه به قصد کشت میزنند ؟
باید به قصد کشت ایستاد ...
وگرنه
خانه نشین میشود دوباره این احساس تند.
این نفسهای آشفته در تلاطم یک پیکار ،
یکی یکی
سرد میشوند
در دهم ثانیه ای ، سرد.
پیش از آنکه سرودی خوانده باشند.
مغرور مغرور
با گردنی بلند تر از همیشه
ومشتاق بوی خوش صبح ،
از لای دندان های سخت به هم چسبیده.
فریادی بزن تا دیر نشده
ای داد ... ای داد ... ای داد ... ای داد ...
او هم رفت... او هم رفت ... او هم ر
بی چشمهایت
خندهّ رنگین کمان ، تعطیل
بی دستهایت
گرمی خورشید سوزان ،
بی گیسوانت
نرمی موجی که ما را می برد تا بی کران
تعطیل
....
در کار دل یا اندکی تعدیل باید کرد
یا هرچه تعطیلی ست را تعطیل باید کرد!
من که باورم نمیشه ...
تو نباشی ....
عشق نباشه...
گل نباشه...
بشت بنجره نباشی...
دلم از
دلت جدا شه....
من که باورم نمیشه...
تو نمونی...
تو نباشی...
من نباشم...
مگه میشه؟؟؟
تو نمونی...
من نمیرم...
زنده باشم...
من که باورم نمیشه...
بردن اسم تو از یاد
اخه حس عاشقی رو
دستای تو یاد من داد
زیر سایه تو بودن
از گذشته تا همیشه
منو جا نذار تو دردها
اخه باورم نمیشه
من که باورم نمیشه
يک روز و يک شب ديگر هم بي تو گذشت ...
و من اينجا از پشت قاب پنجره تنهايي ام به گذشته هاي با تو بودن و فرداهاي بي تو ماندن مي نگرم!
آري... اين صداي قدم هاي توست که کم رنگ و کم رنگ تر مي شود...ردپايي اما باقيست!
شايد فرصتي باشد هنوز براي رسيدن...درنگ نمي کنم!
کبوتر دلم را به سويت روانه مي کنم!مي روي ....مي آيد! مي روي و باز هم مي آيد!
باراني مي شود هواي دلم از اين دويدن ها و نرسيدن ها!
اين بار تو رفتي اما تقلاي کبوتر خيس بالم براي رسيدن به تو بي ثمر ماند!
دگر صدايي نيست!!
کبوتر هم گويي اسير باد و طوفان شد!
حال نه تو ماندي نه کبوتر دلم غمگينم!
حتي دگر ردپايي نيست براي تقلايي دوباره!
باران تندتر و تندتر مي بارد ....
و من باز اينجا از پشت قاب پنجره تنهاييم جز شيشه اي گريان نمي بينم!
اي که گفتي هيچ مشکل چون فراق يار نيست
گر اميد وصل باشد همچنان دشوار نيست
خلق را بيدار بايد بود از آب چشم من
وين عجب کان وقت ميگريم که کس بيدار نيست
نوک مژگانم به سرخي بر بياض روي زرد
قصه دل مينويسد حاجت گفتار نيست
بيدلان را عيب کردم لاجرم بيدل شدم
آن گنه را اين عقوبت همچنان بسيار نيست
اي نسيم صبح اگر باز اتفاقي افتدت
آفرين گويي بر آن حضرت که ما را بار نيست
بارها روي از پريشاني به ديوار آورم
ور غم دل با کسي گويم به از ديوار نيست
ما زبان اندرکشيديم از حديث خلق و روي
گر حديثي هست با يارست و با اغيار نيست
قادري بر هر چه ميخواهي مگر آزار من
زان که گر شمشير بر فرقم نهي آزار نيست
احتمال نيش کردن واجبست از بهر نوش
حمل کوه بيستون بر ياد شيرين بار نيست
سرو را ماني وليکن سرو را رفتار نه
ماه را ماني وليکن ماه را گفتار نيست
گر دلم در عشق تو ديوانه شد عيبش مکن
بدر بي نقصان و زر بي عيب و گل بي خار نيست
لوحش الله از قد و بالاي آن سرو سهي
زان که همتايش به زير گنبد دوار نيست
دوستان گويند سعدي خيمه بر گلزار زن
من گلي را دوست ميدارم که در گلزار نيست
سعدي
قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
دیگر حتی به امید تو نیز نخواهم بود قاصدک
صبح ميخندد و من گريه کنان از غم دوست***اي دم صبح چه داري خبر از مقدم دوست
بر خودم گريه هميآيد و بر خنده تو**********تا تبسم چه کني بيخبر از مبسم دوست
اي نسيم سحر از من به دلارام بگوي********که کسي جز تو ندانم که بود محرم دوست
گو کم يار براي دل اغيار مگير************دشمن اين نيک پسندد که تو گيري کم دوست
تو که با جانب خصمت به ارادت نظرست**********به که ضايع نگذاري طرف معظم دوست
من نه آنم که عدو گفت تو خود داني نيک*********که ندارد دل دشمن خبر از عالم دوست
ني ني اي باد مرو حال من خسته مگوي************تا غباري ننشيند به دل خرم دوست
هر کسي را غم خويشست و دل سعدي را******همه وقتي غم آن تا چه کند با غم دوست
سعدي
باید کسی باشد که حرف دلش با حرف چشمهایش یکی باشد
باید کسی باشد که تا پایان سفر
همانی باشد که در اغازش بود
و انسان دلم میگوید:
بیهوده با زندگی خود شوخی مکن
قرنی که در ان زندگی میکنی
قرن بی رنگی است و هزار رنگی