♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق


گرت مدام میسر شود زهی توفیق


جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است

هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق


دریغ و درد که تا این زمان ندانستم

که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق


به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت

که در کمینگه عمرند قاطعان طریق


بیا که توبه ز لعل نگار و خنده جام

حکایتیست که عقلش نمی‌کند تصدیق


اگر چه موی میانت به چون منی نرسد

خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق


حلاوتی که تو را در چه زنخدان است


به کنه آن نرسد صد هزار فکر عمیق


اگر به رنگ عقیقی شد اشک من چه عجب

که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق


به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام

ببین که تا به چه حدم همی‌کند تحمیق

اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک


از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک


برو به هر چه تو داری بخور دریغ مخور

که بی‌دریغ زند روزگار تیغ هلاک


به خاک پای تو ای سرو نازپرور من

که روز واقعه پا وامگیرم از سر خاک


چه دوزخی چه بهشتی چه آدمی چه پری

به مذهب همه کفر طریقت است امساک


مهندس فلکی راه دیر شش جهتی


چنان ببست که ره نیست زیر دیر مغاک


فریب دختر رز طرفه می‌زند ره عقل

مباد تا به قیامت خراب طارم تاک


به راه میکده حافظ خوش از جهان رفتی

دعای اهل دلت باد مونس دل پاک

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک


گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک


مرا امید وصال تو زنده می‌دارد

و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک


نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش

زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک


رود به خواب دو چشم از خیال تو هیهات

بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک


اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم

و گر تو زهر دهی به که دیگری تریاک


بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا

لان روحی قد طاب ان یکون فداک



عنان مپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم

سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک


تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند

به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک


به چشم خلق عزیز جهان شود حافظ

که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک


حق نگه دار که من می‌روم الله معک


تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک


در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن

کس عیار زر خالص نشناسد چو محک


گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک


بگشا پسته خندان و شکرریزی کن


خلق را از دهن خویش مینداز به شک


چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک


چون بر حافظ خویشش نگذاری باری

ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک

خوش خبر باشی ای نسیم شمال


که به ما می‌رسد زمان وصال


قصه العشق لا انفصام لها

فصمت‌ها هنا لسان القال


مالسلمی و من بذی سلم

این جیراننا و کیف الحال


عفت الدار بعد عافیه

فاسالوا حالها عن الاطلال


فی جمال الکمال نلت منی

صرف الله عنک عین کمال


یا برید الحمی حماک الله

مرحبا مرحبا تعال تعال


عرصه بزمگاه خالی ماند

از حریفان و جام مالامال



سایه افکند حالیا شب هجر

تا چه بازند شب روان خیال


ترک ما سوی کس نمی‌نگرد

آه از این کبریا و جاه و جلال


حافظا عشق و صابری تا چند

ناله عاشقان خوش است بنال

شممت روح وداد و شمت برق وصال


بیا که بوی تو را میرم ای نسیم شمال


احادیا بجمال الحبیب قف و انزل

که نیست صبر جمیلم ز اشتیاق جمال


حکایت شب هجران فروگذاشته به

به شکر آن که برافکند پرده روز وصال


بیا که پرده گلریز هفت خانه چشم

کشیده‌ایم به تحریر کارگاه خیال


چو یار بر سر صلح است و عذر می‌طلبد


توان گذشت ز جور رقیب در همه حال


بجز خیال دهان تو نیست در دل تنگ

که کس مباد چو من در پی خیال محال


قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی

به خاک ما گذری کن که خون مات حلال

دارای جهان نصرت دین خسرو کامل


یحیی بن مظفر ملک عالم عادل


ای درگه اسلام پناه تو گشاده

بر روی زمین روزنه جان و در دل


تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازم

انعام تو بر کون و مکان فایض و شامل


روز ازل از کلک تو یک قطره سیاهی

بر روی مه افتاد که شد حل مسائل


خورشید چو آن خال سیه دید به دل گفت

ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل


شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است

دست طرب از دامن این زمزمه مگسل



می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت

شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل


دور فلکی یک سره بر منهج عدل است

خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل


حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است

از بهر معیشت مکن اندیشه باطل

به وقت گل شدم از توبه شراب خجل

که کس مباد ز کردار ناصواب خجل


صلاح ما همه دام ره است و من زین بحث

نیم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل


بود که یار نرنجد ز ما به خلق کریم

که از سؤال ملولیم و از جواب خجل


ز خون که رفت شب دوش از سراچه چشم

شدیم در نظر ره روان خواب خجل


رواست نرگس مست ار فکند سر در پیش

که شد ز شیوه آن چشم پرعتاب خجل


تویی که خوبتری ز آفتاب و شکر خدا

که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل


حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت

ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

رسد به دولت وصل تو کار من به اصول


قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا

فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول


چو بر در تو من بی‌نوای بی زر و زور

به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول


کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم

که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول


من شکسته بدحال زندگی یابم

در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول


خرابتر ز دل من غم تو جای نیافت

که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول



دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد

بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول


چه جرم کرده‌ام ای جان و دل به حضرت تو

که طاعت من بی‌دل نمی‌شود مقبول


به درد عشق بساز و خموش کن حافظ

رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل


هر کو شنید گفتا لله در قائل


تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول

آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل


حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید

از شافعی نپرسند امثال این مسائل


گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم

گفت آن زمان که نبود جان در میانه حائل


دل داده‌ام به یاری شوخی کشی نگاری

مرضیه السجایا محموده الخصائل



در عین گوشه گیری بودم چو چشم مستت

و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل


از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم

و از لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل


ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است

یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل