♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم


که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم


چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم

روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم


تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من

سال‌ها شد که منم بر در میخانه مقیم


مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت

ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم


بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری

سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم


دلبر از ما به صد امید ستد اول دل

ظاهرا عهد فرامش نکند خلق کریم


غنچه گو تنگ دل از کار فروبسته مباش

کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم


فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن

درد عاشق نشود به به مداوای حکیم



گوهر معرفت آموز که با خود ببری

که نصیب دگران است نصاب زر و سیم


دام سخت است مگر یار شود لطف خدا

ور نه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم


حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش

چه به از دولت لطف سخن و طبع سلیم

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم


زاد راه حرم وصل نداریم مگر

به گدایی ز در میکده زادی طلبیم


اشک آلوده ما گر چه روان است ولی

به رسالت سوی او پاک نهادی طلبیم


لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام

اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم


نقطه خال تو بر لوح بصر نتوان زد

مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم


عشوه‌ای از لب شیرین تو دل خواست به جان

به شکرخنده لبت گفت مزادی طلبیم



تا بود نسخه عطری دل سودازده را

از خط غالیه سای تو سوادی طلبیم


چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد

ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم


بر در مدرسه تا چند نشینی حافظ

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم


تا درخت دوستی بر کی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم


گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشتیم


شیوه چشمت فریب جنگ داشت


ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم


گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم


نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرونگذاشتیم


گفت خود دادی به ما دل حافظا

ما محصل بر کسی نگماشتیم

صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم


به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم


در میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم


من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکن

بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم


اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر

به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم


قدت گفتم که شمشاد است بس خجلت به بار آورد

که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم


جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌باید

جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم


تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت

ز بدعهدی گل گویی حکایت با صبا گفتیم

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم


محصول دعا در ره جانانه نهادیم


در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم


سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

تا روی در این منزل ویرانه نهادیم


در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را

مهر لب او بر در این خانه نهادیم


در خرقه از این بیش منافق نتوان بود

بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم



چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر

جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم


المنه لله که چو ما بی‌دل و دین بود

آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم


قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ

یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم


کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم


روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق

شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم


جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد

گر غم خوریم خوش نبود به که می‌خوریم


تا بو که دست در کمر او توان زدن

در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم


واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم



چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا

ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم


از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت

بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم


حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست

با خاک آستانه این در به سر بریم

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم


شطح و طامات به بازار خرافات بریم


سوی رندان قلندر به ره آورد سفر

دلق بسطامی و سجاده طامات بریم


تا همه خلوتیان جام صبوحی گیرند

چنگ صبحی به در پیر مناجات بریم


با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم

همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم


کوس ناموس تو بر کنگره عرش زنیم

علم عشق تو بر بام سماوات بریم


خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا

همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم


ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد

از گلستانش به زندان مکافات بریم


شرممان باد ز پشمینه آلوده خویش

گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم


قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند

بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم


فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیز

تا به میخانه پناه از همه آفات بریم


در بیابان فنا گم شدن آخر تا کی

ره بپرسیم مگر پی به مهمات بریم


حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مریز

حاجت آن به که بر قاضی حاجات بریم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم


فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم


اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم


شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم

نسیم عطرگردان را شِکَر در مجمر اندازیم


چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم


صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز

بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم



یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد

بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم


بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه

که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم


سخندانیّ و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز

بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم


وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم


نذر و فتوح صومعه در وجه می‌نهیم

دلق ریا به آب خرابات برکشیم


فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم


بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان

غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم


عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان

روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم


سر خدا که در تتق غیب منزویست

مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم



کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو

گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم


حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن

پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم


سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم


نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد

چاره آن است که سجاده به می بفروشیم


خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست

نازنینی که به رویش می گلگون نوشیم


ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است

چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم



گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی

لاجرم ز آتش حرمان و هوس می‌جوشیم


می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم

چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم


حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم