نمایش نسخه قابل چاپ
قایقی میسازم از دلواپسی
بر دو سوی پرچمش خواهم نوشت:
"یک مسافر از دیار بیکسی"
میروم بر دوش ِ موج ِ اشک ها
میشوم دور از نگاه هیزتان
عابری در شهر چشمانم شود
لرزش اندام کفر آمیزتان
یک جزیره میدود از دور دست
تا مرا در کام خود گیرد غروب
نام آن تنهایی است و قایقم
مثل یک خورشید میمیرد غروب
میشوم در کوچه های انزوا
ساکن آبادی ِ تنهایی ام
می نشیند باز در قاب نگاه
دفتر همچون خزان کاهی ام
به اشتیاق نگاهش زخود گسستم و رفتم
کنار خاطره هایم کمی نشستم و رفتم
کسی به لهجه عشق نخواند شعر سکوتم
و چشم به همه بد ها دوباره بستم و رفتم
برای آن که دلم را به جنس عشق بسازم
میان آینه ها در خودم شکستم و رفتم
زراه اشک گذشتم به چشم عشق رسیدم
وبر ضریع نگاهش دخیل بستم و رفتم
برای چیست؟
در این دنیا که محبت نیست
عسق برای ادامه زندگی برای چیست؟
برای چیست
زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم
اما اشک به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم
درکودکی غفلت
درجوانی شهرت
در پیری حسرت
پس کی زندگی؟
بدنیا آمدم تا زندگی کنم
زندگی کنم تا عشق بورزم
عشق بورزم تا بسوزم
بورزم تا بمیرم
من در عبور از قافیه نام تو را خواهم نوشت .. . بر خاک صحرای دلم نام تو را خواهم نوشت .. .
بر سر در قلبی خراب نام تو را خواهم نوشت .. .
من از تمام شعرها خواهم گذشت .. .
از وزن و قافیه خواهم گذشت .. .
از دنیای بی کسی خواهم گذشت .. .
از لحظه های ساعتم خواهم گذشت .. .
رندانه می گویم بدان .. .
بعد از گذر از زندگی
روی مزارم بی گمان
نام تو را خواهم نوشت .. .
اول ،تو را شبیه خودم پیر می کشم
بدتر...عصا به دست و زمین گیر می کشم
یا نه ،کنار ساحلی، تنها و منتظر
با یک غروب مرده ی دلگیر می کشم
وقتی که ذره ذره ی شکلت تمام شد
همراه دست وپای تو زنجیر می کشم
آنگاه جای روسری، همراه موی تو
خطی شبیه ضربه ی شمشیر می کشم
***
...اما بدون تو، ولی...،آخر نمی شود
روی شقیقه ی خودم هفت تیر می کشم
کاغذ هزار پاره شد ؛ وقتی که روی آن
شلیک ناگهانی یک تیر می کشم!!!
شکستن دل
به شکستن استخوان دنده میماند ...
از بیرون
همهچیز روبهراه است ... !
اما هر نفس ...
درد است که میکشی ... !!!
خودت ميدوني ميدونم دليله رفتنت چي بود
اما مي تونستي نري چرا ميگي قسمت نبود
اگه قسمت نبود چرا تو موندي
خدا مارو چرا به هم رسوندي
اگه ميدونستي يه روزي ميري
چرا روزا رو تا اينجا کشوندي
چي بودم چي شدم به خاطره تو
ولي پشت دلم رو خالي کردي
حالا اسمت مياد گريه ام ميگيره
نميدوني که با دلم چه کردي
اگه در حق تو خوبي نکردم
بدون که خالي بود دستاي سردم
ولي من در عوض هر چي که بودم
با احساسات تو بازي نکردم
اگر چه مي دونم دوستم نداري
به هر در ميزنم تنهام نذاري
اگر پاي کسي هم در ميونه
بذار اسمت اقلان رو بمونه
دم اخر بذار دست توي دستام
بذار بهت بگم دردم چي بوده
فقط لطفي کن و حرفامو بشنو
شايد ديگه نگي قسمت نبوده
اگر تصميم رفتن و گرفتي
ببخش اگه پشيمونت نکردم
اره من واسه تو کم بودم اما با احسا سات تو بازي نکردم
شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی
خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!
زیباترین تصویری که در زندگیم دیدم نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود...
زیباترین سخنی که شنیدم سکوت دوست داشتنی تو بود...
زیباترین احساساتم بیان دوست داشتنت بود.....
زیباترین انتظار زندگی ام حسرت دیدار تو بود....
زیباترین لحظه زندگیم لحظه با تو بودن بود...
زیباترین هدیه عمرم محبت تو بود...
خدایا من دراین دنیا چه دارم
به جز یک قلب رنجور سفالی
از آن اوج غرور و مکنت و ناز
رسیدم من به این آشفته حالی
خدایا با توام بشنو صدایم
که تو در هردو عالم لایزالی
مرا از این همه تردید برهان
جدایم کن ازین عشق خیالی