♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

گفتند :ستاره را نمی توان چید و آنان که باور کردند
برای چیدن ستاره حتی دستی دراز نکردند.
اما باور کن که من به سوی زیباترین و دورترین ستاره
دست یازیدم و هر چند دستانم تهی ماند
اما چشمانم لبریز ستاره شد
ستاره های درونت را
در شب چشمانت رها ساز و باور کن
عشق را هدفی نیست
ان چنان که بدست آید
در آغوش جای گیرد و یا در آیینه چشمانت به تصویر نشیند
باور کن که “عشق”
خود همه چیز است…..

همچو فرهاد بود کوهکنی پیشه ما
کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما
شور شیرین زبس آراست ره جلوه گری
همه فرهاد تراود ز رگ و ریشه ما
بهریک جرعه می منت ساقی نکشیم
اشک ما باده ما دیده ما شیشه ما
عشق شیری است قوی پنجه و می گوید فاش
هرکه از جان گذرد بگذرد از بیشه ما
میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری

دگر مجنون نخواهم شد که لیلی رفت از دستم
دگر با کس نخواهم گفت من دیوانه ات هستم
دگر حلاج عشقم را به مژگانت نیاویزم
دگر باور نخواهم کرد من دردانه ات هستم
اگر چون بیژن عاشق به قعر چاه تو رفتم
به جان پرویز را دیدم که بیرون بردت از دستم
اگر فرهاد عشقم را به کوی تو فرستادم
به گیسویت قسم خوردم هنوزم عاشقت هستم
به دل امید می دادم که روزی بینمت اما
تو هم ای دل زمن گمشو که عشقت رفت از دستم

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟
بیایید از عشق صحبت کنیم
تمام عبادات ما عادت است
به بی‌عادتی کاش عادت کنیم
چه اشکال دارد پس از هر نماز
دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟
به هنگام نیّت برای نماز
به آلاله‌ها قصد قربت کنیم
بیا جیب احساس و اندیشه را
پر از نُقل مهر و محبت کنیم
مگو کهنه شد رسم عهد الست
بیایید تجدید بیعت کنیم
خدایا دلی آفتابی بده
که از باغ گلها حمایت کنیم
رعایت کن آن عاشقی را که گفت:
«بیا عاشقی را رعایت کنیم»

لیلی گفت: امانتی ات زیادی داغ است. زیادی تند است…خاکستر لیلی هم دارد می سوزد، امانتی ات را پس می گیری؟
خدا گفت: خاکسترت را دوست دارم، خاکسترت را پس می گیرم…
لیلی گفت: کاش مادر می شدم، مجنون بچه اش را بغل می کرد…
خدا گفت: مادری بهانه عشق است، بهانه سوختن؛ تو بی بهانه عاشقی، تو بی بهانه می سوزی…
لیلی گفت: دلم زندگی می خواهد، ساده، بی تاب، بی تب…
خدا گفت: اما من تب و تابم، بی من می میری…
لیلی گفت: پایان قصه ام زیادی غم انگیز است، مرگ من، مرگ مجنون، پایان قصه ام را عوض می کنی؟
خدا گفت: پایان قصه ات اشک است. اشک دریاست؛
دریا تشنگی است و من آبم، تشنگی و آب. پایانی از این قشنگتر بلدی؟
لیلی گریه کرد. لیلی تشنه تر شد…
خدا خندید…

تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی‌زیسته‌ام دوست می‌دارم
برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می‌شود، برای خاطر نخستین گل
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی‌نمی‌رماندشان
تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم.

شبی با بید می‌رقصم، شبی با باد می‌جنگم
که چون شب‌بو به وقت صبح، من بسیار دلتنگممرا چون آینه هر کس به کیش خود پندارد
و الّا من چو می‌با مست و هشیار یکرنگم
شبی در گوشه ی محراب قدری ربّنا خواندم
همان یک بار تار موی یار افتاد در چنگم
اگر دنیا مرا چندی برقصاند ملالی نیست
که من گریانده‌ام یک عمر دنیا را به آهنگم
به خاطر بسپریدم دشمنان! چون نام من عشق است
فراموشم کنید ای دوستان! من مایۀ ننگم
“مرا چشمان دل سنگی به خاک تیره بنشانید”
همین یک جمله را با سرمه بنویسید بر سنگم

الان ای کاش نزدیک تو بودم .. تو این راه مه آلود شمالی
با این آهنگ دارم دیوونه میشم .. پر از بغضم فقط جای تو خالیما با هم تا حالا دریا نرفتیم .. از اون خونه، از این دنیای خودخواه
تو رو شاید یه روزی قرض کردم .. به اندازه ی یه سفر کوتاه

دلم میخواد ببینمت بازم بخندی تو نگام
آخه فقط تو میدونی از زنده بودن چی میخوامدلم بهم میگفت تورو میشه یه جور دیگه خواست
آخه فقط قلب توئه که با من اینقدر سر به راستاز تو دلگیرم که نیستی کنارم .. من دارم می‌میرم تو کجایی من باز بی قرارم
میدونی جز تو کسی رو ندارم .. باورم نمیشه اینقدر آسون رفتی از کنارم

خدا رو می خوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام
خدا رو می خوام نه واسه مشکل و حله غصه هام

خدا رو دوست دارم نه واسه ی جهنم و بهشت
خدا رو دوست دارم ولی نه واسه ی زیبا و زشت

در گذشته از یار خود روی بر می تافتم

اگر کیش ومی را همان مذهب خویش نمی یافتم

لیکن امروز قلب من پذیرای هر نقش شده است :

چراگاه اهوان " صومعه ی راهبان " بتکده " کعبه " الواح تورات مصحف قران

من به دین عشق سر سپرده ام و به هر سوی

که کاروان های ان رهسپار شود راه خواهم جست

بر لبانم سایه ای از پرسشی مرموز

در دلم دردیست بی ارام و هستی سوز

راه سرگردانی این روح عاصی را

با تو خواهم در میان بگذاردن امروز

در کتابی یا که خوابی ؟ خود نمی دانم

نقشی از ان بارگاه کبریا دیدم

تو به کار داوری مشغول و صد افسوس

در ترازویت ریا دیدم " ریا دیدم

ما در اینجا خاک پای باده و معشوق

ناممان " میخوارگان رانده و رسوا

تو در ان دنیا " می و معشوق می بخشی

مومنان بیگناه پارسا خود را ؟!

غنچه با لبخند می گوید:تماشایم کنید

گل تبابد چهره ی همچون چلچراغ

یک نظر در روی زیبایم کنید

سروناز سرخوش و طناز

می بالد به خویش

گوشه چشمی به بالایم کنید

باد نجوا می کند در گوش برگ

سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید

راه دوری نیست پیدایم کنید

آب گوید :زاری ام را بشنوید

گوش بر اوای غمهایم کنید

پشت پرده باغ اما

در هراس ، باز پاییز است

در راهند آن دژخیم و داس

سنگ ها هم حرفهایی می زنند

گوش کن خاموش ها گویا ترند

از در ودیوار می بارد سخن

تا کجا دریابد آن را جان من ؟

در خموشی های من فریادهاست

آن که دریابد چه می گویم کجاست ؟

اشنایی با زبان بی زبانان چو ما دشوار نیست

چشم و گوشی هست مردم را دریغ گوش ها هشیار نه

چشم ها بیدار نیست !!

در اتاقی دلگیر ُ طعم تلخ سیگار مدرک پی اچ دی بر فراز دیوار

صف کوتاه شعور ُ صف طولانی نان قرص ده تا ده تا ُ چای ُ لیوان لیوان

نرودا در تبعید ُ مرگ پاک لورکا لحظه ای با نیچه ُ سفری با کافکا

کاتبان در مسلخ ُ این جماعت در خواب صادق زنده به گور ُ بوف کورش نایاب

قهوه ی تلخ خاچیک ُ فال شیرین مادام قلمی بی جوهر ُ جدولی نیمه تمام

لاشه ی اندیشه ُ دفن در پرلاشز از خود ژان پل سارتر ُ تا کلام مارکز

پوزه بند سانسور ُ شیهه یک شاعر عشق زیر پوتین مردمان عابر

شاملو در محبس ُ شعر غمگین فروغ دوستت دارم ها ُ همه نیرنگ و دروغ

سو سو بزن امشب که به فردا برسانیم

چشمی به افق های تماشا برسانیم

آرامش خاکستری پنجره ها را

فردا به بنفش آبی غوغا برسانیم

ای وسوسه ی کال فراسو خبری هست ؟

بشتاب ُ بیا تا خودمان را برسانیم

با باد غریبی که رها میوزد امشب

خود را به همان روز مبادا برسانیم

چند آن همه دیروز ؟ چرا این همه امروز ؟

دستی به فراوانی فردا برسانیم

یک جرعه جنون کاش که بی تابی خود را

امشب به ندانیم کجاها برسانیم

انگار در این فاصله موج از نفس افتاد

باید عطشی تازه به دریا برسانیم !

وحشت از عشق که نه ُ ترسم از فاصله هاست

وحشت از غصه که نه ُ ترسم از خاتمه هاست

ترس بیهوده ندارم ُ صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست

کوله باری پر از هیچ ُ که بر شانه ی ماست

گله از دست کسی نیست ُ مقصر دل دیوانه ماست

در این زمانه هیچ کس خودش نیست

کسی برای یک نفس خودش نیست

همین دمی که رفت و بازدم شد

نفس نفس ُ نفس نفس خودش نیست

همین هوا که عین عشق پاک است

گره که خورد با هوس خودش نیست

خدای ما اگر که در خود ماست

کسی که بی خداست ُ پس خودش نیست

دلی که گرد خویش می تند تار

اگر چه قدر یک مگس ُ خودش نیست

مگس ُ به هر کجا ُ به جز مگس نیست

ولی عقاب در قفس ُ خودش نیست

تو ای من ُ ای عقاب بسته بالم

اگر چه بر تو راه پیش و پس نیست

تو دست کم ُ کمی شبیه خود باش

در این جهان که هیچ کس خودش نیست

تمام درد ما همین خود ماست

تمام شد ُ همین وبس : خودش نیست !!

شمردن بلد نیستم ُ دوست داشتن بلدم

گاهی شده یکی رو دو بار دوست داشته باشم

دو نفر یک جا !

چه می شود کرد ؟

دوست داشتن بلدم ُ شمردن بلد نیستم !!!

یک نفر کودکی هایم را دزدید

و به جایش غم و تردید کشید

و نیندشید با خود

که چه تلخ است

که این طفل از امروز نخواهد خندید

یک نفر با ترس لب های حقیقت را دوخت

و به من حرف دروغی آموخت

شعله ای را افروخت سوخت جانم را جانم را سوخت

یک نفر خاطره هایم را بر باد نشاند

تا دگر هیچ نماند

و به من گفت خدا یار خطا کاران نیست

واز این قصه ی پر شور دگر هیچ نخواند !

قمار بی برنده ایست ُ بازی تلخ روزگار

چه برده و چه باخته ُ از این قمار خسته ام

گذشته از جاده ما ُ تهی ترین غبارها

از این غبار بی سوار ُ از انتظار خسته ام

همیشه یاور است یار ُ ولی ز آن که یار ماست

از آنکه یار شد مرا دیدن یار خسته ام !

سفری در راه است ُ آرزویم همه در آغوش باد

خنده ها در مهمانی اشک ُ امید در سنگلاخ زمان

با تنی زخمی و عریان سفری در راه است

باید بروم چون شبنم ُ اسیر پنجه گلبرگم

باید بروم در سنفونی مردگان تا که آهنگ شوم

در من همه حس زیبای خداوندی ُ ناکام آنچه مانده

همه تلخ ...همه سرد ...همه پر غصه و درد ...

سفری در راه است ُ باید ...

آسوده دلان را ُ غم شوریده سران نیست

این طایفه را ، غصه رنج دگران نیست

راز دل ما پیش کسی باز نگویید

هر بی بصری با خبر از بی خبران نیست

غافل منشینید ز تیمار دل ریش

این شیوه پسندیده صاحبنظران نیست

ای همسفران ، باری اگر هست ببندید

این خانه اقامتگه ما رهگذران نیست

ما خسته دلان ، از بر احباب چو رفتیم

چشمی ز پی قافله ما نگران نیست

مدتهاست هیبت این واژه های حجیم ما را گرفته ! سادگی را مرده ایم ...

رسم خوشایندی بود حیف ! پیشترها ُ دستان نیایش بلند تر بود ُ صداقت صدا ها ُ رساتر

حالا برای هرچه خوبی و زیبایی ُ نا چار می نویسیم بود !!

نمی دانم چند دست دیگر از سرناامیدی ُ زانوی غصه به آغوش می فشرند !

چند آسمان غروب که می شود ُ یاد این تکراری ترین غم ...یاد مرگ سادگی می افتند

حرفهایمان را جامه ی پر طمطراق پوشانده ایم که چه ! ؟

این همه رنگ ...کی کدر شدیم ؟ با این همه باز... کورسویی ُ بند باغچه ی دل را

می لرزاند .

امید را با کوک بزرگی به زندگی دوخته ام .

شاید دوباره سحری با طلوع سادگی ها آغاز شد ...

با لبخند پیر خورشید !

جمعی متفکر اندر ره دین

جمعی به گمان فتاده در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی

کای بیخبران راه نه آنست و نه این !

دلم قلمرو جغرافیای ویرانی است

هوای ناحیه ی ما همیشه بارانی است

دلم میان دو دریای سرخ مانده سیاه

همیشه برزخ دل تنگه ی پریشانی است

مهار عقده ی آتشفشان خاموشم

گدازه های دلم دردهای پنهانی است

صفات بغض مرا فرصت بروز دهید

درون سینه ی من انفجار زندانی است

تو فیض یک اقیانوس آب آرامی

سخاوتی ُ که دلم خواهشی بیابانی است

گفتی که : چو خورشید زنم سوی تو پر

چون ماه ُ شبی میکشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی ُ تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی ُ وقت سحر !

ابریق می مرا شکستی ربی

بر من در عیش بستی ربی

من می خورم و تو میکنی بد مستی خاکم به دهن ُ مگر تومستی ربی ؟

ناکرده گناه در جهان کیست بگو آن کس که نکرده است گنه کیست بگو؟

من بد کنم و تو بد مکافات دهی پس فرق میان من و تو چیست بگو !

منحنی قامتم ُ قامت ابروی توست

خط مجانب بر آن ُ سلسله گیسوی توست

حد رسیدن به او ُ مبهم و بی انتهاست

بازه تعریف دل ُ در حرم کوی دوست

چون به عدد یک توایی ُ من همه ی صفرها

آن چه که معنی دهد ُ قامت دلجوی توست

پرتوی خورشید شد ُ مشق از آن روی تو

گرمی جان بخش او ُ جزیی از آن خوی توست

بی تو وجودم بود ُ یک سری واگرا

ناحیه هم گراش ُ دایره ی روی توست

وقتی که خواب نیست ، ز رویا سخن مگو

آنجا که آب نیست ، ز دریا سخن مگو

پاییزها به دور و تسلسل رسیده اند از باغ های سبز شکوفا ، سخن مگو

یاد از شراب ناب مکن ، آتشم مزن

خشکیده بیخ تاک ، حریفا سخن مگو

چون نیک بنگری ، همه از او بی وفا تریم

با من ز بی وفایی دنیا سخن مگو

ب ان که بسته است به نابودی ات کمر

از مهر و آشتی و مدارا سخن مگو

آری هنوز پاسخ آن پرسش بزرگ با شام آخرست و یهودا ، سخن مگو

این باغ مزدکی است ، بهل باغ عیسوی حرف از بشر بزن ، ز چلیپا سخن مگو

طلعت صریح با تو سخن گفت ، پس تو هم با شب به استعاره و ایما ، سخن مگو

خورشید ما به چوبه ی اعدام بسته شد

از صبح و آفتاب در اینجا سخن مگومگو !

سه ره پیداست ، نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر

حدیثی که نمی خوانی بر آن دیگر

نخستین راه ، راه نوش و راحت و شادی

به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و آبادی

دو دیگرراه نیمش ننگ نیمش نام

اگر سر بر کنی غوغا و گر در دم کشی آرام

سه دیگر راه بی برگشت ، بی فرجام

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است !

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عریانی

دوباره پلک دلم می پرد ُ نشانه ی چیست ؟

شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر از هزار بار بهار !

کسی شگفت ُ کسی آنچنان که می دانی !

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد

بیا که می رود این شهر رو به ویرانی

در انتظار تو تنها چراغ خانه ی ماست

که روشن است در این کوچه های ظلمانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

(( بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی ))

کاش می شد سرزمین عشق را ُ میان گامها تقسیم کرد

کاش می شد با نگاه شاپرک ُ عشق را بر آسمان تفهیم کرد

کاش می شد با دو چشم عاطفه ُ قلب سرد آسمان را ناز کرد

کاش می شد با پری از برگ یاس ُ تا طلوع سرخ گل پرواز کرد

کاش می شد با نسیم شامگاه ُ برگ زرد یاس ها را رنگ کرد

کاش می شد با خزان قلب ها ُمثل دشمن عاشقانه جنگ کرد

کاش می شد در سکوت دشت شب ُ ناله ی غمگین باران را شنید

بعد دست قطره هایش را گرفت ُ تا بهار آرزوها پر کشید

کاش می شد مثل یک حس لطیف ُلا به لای آسمان پر نور شد

کاش میشد چادر شب را کشید ُ از نقاب شوم ظلمت دور شد

کاش می شد از میان ژاله ها ُ جرعه ای از مهربانی را چشید

خدایا دلم باز امشب گرفته

بیا تا کمی باتو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

خدایا فقط با تو قسمت کنم

خدایا ُ بیا پشت آن پنجره که وا میشد رو به سوی دلم

بیا ُ پرده ها را کناری بزن که نورت بتابد به روی دلم

خدایا ُ کمک کن به من ُ نردبانی بسازم

که با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سر درآن

کسی اسم رمز شما را نوشته

خدایا کمک کن که پروانه ی شعر من جان بگیرد

کمی هم به فکر دلم باش

مبادا بمیرد

خدایا دلم را که هر شب نفس میکشد در هوایت

اگر چه شکسته

شبی می فرستم برایت

به گفتار پیغمبرت راه جوی
دل از تیرگی ها بدین آب شوی

گواهی دهم کاین سخن ها ز اوست
تو گویی دو گوشم بر آواز اوست

که « من شهر علمم ، علی ام در است »
درست این سخن قول پیغمبر است

منم بنده ی اهل بیت نبی
ستاینده ی خاک پای وصی

شبی چون شَبَه روی شسته به قیر
نه بهرام پیدا ، نه کیوان ، نه تیر

دگرگونه آرایشی کرد ماه
بسیچ گذر کرد بر پیشگاه

شده تیره اندر سرای درنگ
میان کرده باریک و دل کرده تنگ

ز تاجش سه بهره شده لاژورد
سپرده هوا را به زنگار و گَرد

سپاه شب تیره بر دشت و راغ
یکی فرش گسترده از پّر زاغ

نموده ز هر سو به چشم اهرمن
چو مار سیه ، باز کرده دهن

چو پولاد زنگار خورده سپهر
تو گفتی به قیر اندر اندود چهر

فرو ماند گردون گردان به جای
شده سست خورشید را دست و پای

سپهر اندر آن چادر قیرگون
تو گفتی شدستی به خواب اندرون

نَبُد هیچ پیدا نشیب از فراز
دلم تنگ شد زان شب دیریاز

شب شعرای بهاری
شبایی که بی قراری
توی یک لحظهء تنها
با دلش یه وعده داری
شب ، شب قول و قراره
شب خلوته دوباره
غیر من ، غیر دل تو
هیچکسی جایی نداره
شب عشقای بهاری
شبای امیدواری
میتونی جفت چشاشو
جا ستاره ها بذاری
شب آتیش شب بوسه
شبی که خنده چه لوسه
ماهیای ریز دریا
همه تو جنگ با کوسه
شب گرما شب خنده
من عاشق و یه دنده
میخوام امشب و فدات شم
آخه جونم به تو بنده
شب درده ، درد تازه
تا افق راه ما بازه
هر کسی بیاد به جنگم
توی یک لحظه می بازه
آخه دل دادم تو این شب
پرم از حس تو و تب
اگه امشبو بخوابم
خودمم میشم مثه شب !!!!!
ه.م غروب

بازم خورشید در حال غروبه
افق خونی دلم خونی مثه خاک جنوبه
منم تنهاترین بغض شکسته
در این ماتم سرا غمگین و خسته
میون این جماعت من غریبم
تو این عالم فقط غم شد نصیبم
به چشم هیچکس مهری نمانده
کسی یک خط هم از مردی نخوانده
دلم خونه از این نامهربونی
چشام بارونیه ، بارون خونی
به هر کس دست یاری دادم اینجا
به نامردی جوابم داد درجا
از اون روزی که عشقو سر بریدن
بجز نفرت دیگه چشمام ندیدن
چه دلتنگم از این درد غریبی
از این که عشق شد مردم فریبی
چه دل خونم از این سردی دمادم
از اینکه شادیامون جمله شد غم
از این نامردمی روزم سیه شد
سرانجام این محبت هم تبه شد ....

چشم هایم را
به بارورترین ابرآسمان
پیوند میزنم
و دلم را
به خونین ترین
انار باغ .....
بغضم را ای کاش میشد
فریاد زنم
تا که شرمنده شود
غرنده ترین تندر پاییزی .....
اینجا آدمیان
کرند و کور
اینجا موطن بی دل ترین
انسان های تاریخ خداست
و نیز بی رحم ترینشان .....
اینجا برای نان باید
جان بگیری و
برای آب
رویاهای خواب
آشفته کنی .....
اینجا سرزمین بی دستان است و
حسرت روزان دست گیری .....
خدایا
طولانی ترین جاده بی بازگشت هزاره ها کجاست ؟
تا گام نهم در آن .....
یا عمیق ترین اقیانوس هستی
تا رها کنم خود را در بسترش .....
چرا که نه به همپا امیدیست
و نه به مانده عشقی .....

دلم میخواد پرنده شم تو آسمون پر بکشم
از این قفس رها بشم ، نفس رو بهتر بکشم
دلم میخواد زنجیر دست و پاها رو وا بکنم
خوبی رو فریاد بزنم ، بدی رو حاشا بکنم
دلم میخواد خنده کنم ، گریهء شادی سر بدم
خوابا رو بیدار بکنم ، رهایی رو خبر بدم
دلم میخواد مهر بشم ، دنیا رو عاشق بکنم
جمعی رو دریا ببرم ، تنم رو قایق بکنم
دلم میخواد پاک بشم ، دل رو به دریا بزنم
مشت گره کرده مو من ، به بسته درها بزنم
دلم میخواد آبی بشم ، رنگا رو قسمت بکنم
سیاهی رو خط بزنم ، باید که همت بکنم ، باید که همت بکنم .....

به تو باور دارم ، مثل بودن زمین
همهء عشق منی ، باورم فقط همین
به تو باور دارم ، تو که باور منی
نه فقط شروع من ، بلکه آخر منی
به تو مثل معجزه ، از ازل تا به ابد
به تو باور دارم ، تویی آخرینه حد
اگه حتی یک نفس ،منو تنها بذاری
می میرم ، فکر می کنم دیگه دوستم نداری
می دونم که بد بودم ، تو تموم لحظه ها
تو رو به خودت نگیر ، از لبم خدا خدا
کوچه پس کوچهء دل ، واسه تو سفرهء باز
قسمت میدم لبام ، نگه جز راز و نیاز
به تو باور دارم ، تو که ذات شبنمی
همهء شادی تو و ، انتهای هر غمی
به تو باور دارم ، تو که دنیای منی
فکر بیداری من ، خواب و رویای منی
به تو باور دارم ، که تویی سنگ صبور
واسه هر بسته دری تو فقط رمز عبور

به تو باور دارم ، تو ازم راضی بشی
به تو ای خدا قسم ، می رسم به سرخوشی .....