نمایش نسخه قابل چاپ
در فراسوي زمان به دنبال تو گشتم
اما تو را نيافتم
تو رفته بودي
بي انكه بگويي
تو تنها رفتي
و من تنها ماندم
در تنهايي ام
سكوت را ميهمان كرده
اما
تو را نيافتم
در جنگل عشق
درختان سر به فلك كشيده را ديده
اما تو را نيافتم
در كنار امواج دريا نشستم
اب زلال و پاك بود
اما تو نبودي
در جاده ي بي كسي
به دور دستها خيره شده
تا شايد گم شده ام را بيابم
اما باز هم تو را نيافتم
به اسمان نگريستم
ستاره تو را نيافتم
تو رفته بودي
و مرا تنها
در بيتوته اي رها كرده بودي
من تنها شده بودم
بي هيچ واژه اي
بي هيچ رازي
شكوفه هاي نگاه توست كه عطر خاطره هاي دور را به يادم مي آرد
سخاوت دستهاي زيباي توست كه گل عشق در باغچه خانه مان مي كارد
واژه هاي قشنگ و پر معناي توست كه در دفتر عشقم به يادگار مي ماند
اندوه از دست دادن توست كه غبار مرگ بر دلم مي افشاند
انديشيدن به چشمان بي پرواي توست كه خواب ناز را از ديدگانم مي ربايد
پيوند دستهاي من و توست كه شوق زندگي در دلم مي روياند
وعده هاي پر اميد توست كه برايم نويد خوشبختي به ارمغان مي آرد
شبنم اشكهاي توست كه بر چهره ام گلهاي غم مي كارد
صداي آشناي توست كه مرا پيوسته به سوي خود مي خواند
من از او شور وحال و گرمي واحساس ميخواهم
من او را پاكتر از غنچه هاي ياس ميخواهم
من به غير از تو نخواهم ،چه بداني، چه نداني
از درت روي نتابم ،چه بخواني ،چه براني
دل من ميل تو دارد، چه بجوئي، چه نجوئي
ﻣﻰدانم
ﻣﻰدانم بعد هر خنده من گریه ای طولانی است
من پس از هر خنده خود ﻣﻰترسم
که دگر اشک ندارم که رها سازم و در نوبت خنده دیگر باشم
و ترکهای لبم
اشکهایم را به اسارت بردند
ﻣﻰدانم
ﻣﻰدانم قلب من خاموش است
و هرزگاهی ﻣﻰگردد تپشی
تا که من باشم و زجرم بدهد
دنده های قفس سینه من
بطن من را بستند
خنده تلخ من آیا خبر از درد درونم دارد؟
تو نخواهی فهمید
بطن من را بستند
اشکهایم را به اسارت بردند
زیر لب ﻣﻰخندم
در دلم ﻣﻰترسم
چقدر دلم برايت تنگ شده
آنقدر که فقط نام زيباي تو در آن جاي مي گيرد
عزيز من ، قلب من
اي کاش مي شد اشک هاي توفاني ام را قطره قطره جمع کرد
تا تو در درياي غم آلود آن غروب چشمانم را نظاره کني
اي کاش مي شد فقط يک بار
فرياد بزنم
دوستت دارم
و تو صدايم را مي شنيدي
نمي دانم چطور ، کجا و چگونه بايد به تو برسم؟
اي کاش به جاي عکس زيبايت
وجود نازنينت پيش رويم بود
و حرف هاي نا گفته ام را مي شنيد
به راستي که تو اولين عشق راستينم هستي
شايد در گذشته هرگز اينچنين عاشق نشده بودم
اما؛
حال خوب مي دانم که فقط با شنيدن نام زيبايت
چشمانم بي اختيار مي بارد
اي اميد آخرينم
بدان که هر روز ، هر ساعت و هر لحظه
به در گاه آفريدگار تو دعا مي کنم
تا فقط يک بار بتوانم
چشمانم را زنداني نگاهت کنم
چقدر سخت است هنگامي که ميخواهي بنويسي ، اما قلم در دستانت خشکيده
چه سخت است وقتي که حرف داري ، اما لبانت به هم دوخته شده
و چه عذاب آور ، هنگامي که ديدگانت نيز تو را همراهي مي کنند ،
و اينگونه کاغذي را نيز که برايت مانده بود تا درد دلت را برايش بي زبان و
بي قلم بگويي ،
تر کرده ...
همه چيز از من گرفته شده ،
نه ...
خود گرفتم ، ناخواسته ،
شايد هم خواسته ولي ندانسته ..
و ... اينک سکوت ...
بهترين و البته تنهاترين صدايي است که مي توانم با تو بگويم ،
با تو که سکوتم را خواهي شنيد ،
و البته دلي دارم پر از اميد ،
که سکوتم را برايت معني خواهد کرد ..
اي صاحب سکوتم مرا بنگر ،
کسي تو را مي خواند که نه رويي برايش مانده که بگويد و نه مي تواند بگويد ،
تنها سکوتي را که برايش مانده تقديم تو مي کند و مي گويد :
بيا که با شمارش ثانيه ها به انتظارت نشسته ام .
براي كسي كه مثل خون تو رگهامه
لبخند بزن، غوغا کن، صدايت مرا به پرواز وا مي دارد.
نگاهم کن، برق چشمان زيبايت نوازشم مي کند،
من نيز روزي براي تو سرخ خواهم شد، من غرق خنده، گرم خواهم شد.
وجودت را احساس مي کنم، تو را هميشه مي توان حس کرد.
صداي پاهايت را مي شنوم که به من نزديک مي شوي و تو هميشه به من نزديک خواهي ماند.
من گرم خواهم شد. من برايت خواهم ماند تا لبخندهايت را پاسخ گويم.
من سبز خواهم شد تا تو شادابيت را هميشه لمس کني، من سرخ خواهم شد.
تو را از شوق لبريز خواهم کرد. وقتي که صدايت مي کنم و تو در دل پاسخ مي گويي، جان دوباره مي گيرم، وقتي که صدايم مي کني شوق ديدار، زبان از من برمي گيرد و من سرخ مي شوم.
از من سخن مگو، با من سخن بگو، با من از من سخن بگو.
بگو که صداي تپش هاي اين قلب سرخ را هميشه مي شناسي.
بگو که هميشه خواهي ماند، بگو که سرخيم را ستايش مي کني، من سرخ خواهم شد.
من از نيم نگاه سوزاننده ي تو زير برق آفتاب، از تمامي گرميت در سردي زمستان، سرخ خواهم شد.
لحظه ي جدايي را نمي شناسم، خداحافظي را معنا نخواهم کرد،
سيب سرخي به تو خواهم داد و دانه ي اناري.
دانه ي انارم به تو جان خواهد داد و سيب سرخم به تو محبت.
سيب سرخ، سرخ خواهد ماند و من سرخ خواهم شد.
من سيلي عشق تو را چشيده ام و درد محبتت را کشيده ام.
شکل آن را نمي دانم، تنها مي دانم که آن نيز سرخ است
و روزي که اين رگ هاي خون در وجودم فوران کنند، من سرخ خواهم شد،
و من از هميشه تا هميشه سرخ خواهم ماند .
آسمان را نگاه می کنم نشسته ای با آن موهای معطر، روی رقص باد قدم هایت می دود، تا من دستهایم را باز کنم و لبریز شود آغوشم.
نگاه کن به گره های کور قانونهای سرد و بی محتوی که چگونه پاهای ما را بسته است با نوار های سیاه و دود اندود.
من اینجا مانده ام و تو آنجا. بوسه ها را قاصدکها می نشانند داغ داغ روی سلولهای سرد و پراکنده مغزم، درمان را چه حاجت؟!
نگاه کن چه نزدیکی به من، در من، آنگونه که حجم یک نفس تا تست، فرو دهم می آیی، باز آید گرمای تو می دود.
آنقدر آسمانی شده ای که حضورت را نیازی نیست مثل خدا که هست و نیست. نمازم رو به تست. و مگر خدا عشق را در اولین کلام به آدم نیاموخت؟
ببین چگونه سینه به سینه رسیده است تا ما، پر رنگتر و ملموس تر. چه باک اگر نسل آدم فراموش کرده است طعم شیرین عشق را.
سیب های لهیده منتظر می مانند روی سر شاخه ها و زمستان می رسد. سرخی سیب هم نا امید می ماند از آرامش باران.
آدم و حوا مثل داستانهای مادر بزرگ دیگر به گندمی بهشت را نمی فروشند! چه باک اگر فراموش کرده اند که ساعتی دیگر حضورشان را تضمینی نیست.
ما، من و تو، یک تنه همه دانه های گندم را می خریم از خدا که بماند در خلقتش مات ومبهوت!
ما، من و تو، یک تنه همه سیبها را گاز می زنیم شیرین و پر آب. می آیی سری بزنیم به باغ و سیب ها را بچینیم؟ خسته اند از بی کسی می دانم.
آدم ها متفاوتند از ما یا ما دگرگون شده ایم؟!
می تازند و می کشند و می برند بی پروا. هر کشیده آنها بغض می شود و هوای سینه ام را محبوس نگاه سرد خود نگه می دارد.
هراسی نیست... که تو هستی، که بیایم و زیر سایه نگاه عاشق تو آرام بگیرم.
کجای سنگهای سرد می نویسند که تا کجا رسیده ایم؟ می دانی؟
چه کسی مدالهای ما را می شمرد وقتی نیستیم؟
لوح های سپاس ریشخند آنهاست به من.
پی چه هستند این سگهای ولگردی که مدام پارس می کنند و هوای لطیف خدا را آلوده وهم صدای خویش؟
گوش کن... صدای شمشیرهای تیز را می شنوی که بهم می خورند و خون می پاشد روی صورتهای یخ زده و سنگی شان؟
می شنوی ضجه های حسرت آلوده و غضبناکشان را که چگونه آتش می کشد به زندگی ها؟
زیر سقفهای کوتاه و درون جمجه های ترک خورده آنان کرم ها می خزند و موشها میجوند
ریشه های بودن را.
در این ازدحام کلبه تو پوشیده از اقاقیا و یاسهای سپید پناهگاه تن آزرده من می شود وقتی کبود دستهای آلوده می شوم به جبر!
آبی آرام حضورت کنار سبزی زندگی رنگ سرخ عشق می پاشد به لحظه های باقیمانده عمرم.
عقربه ها می روند تا باز مانند از حرکت و سر بگذارم روی شانه های تو بمانم و زمان گم شود در گذر بی گذرایش، شسته رگبار باران.
چتر بگشایی و من خیس و سفید پوش آرام گیرم در بهار آغوشت.
بگو به آدم ها که تو از کجا چنین آرام و آبی دریا را وام گرفته ای؟
بگو به آدم ها فهم سرخی گل را؟
بگو ...بگو ...چگونه این همه عاشقی؟
به كه مي توانم بگويم؟
مگر درد دوري تو را كسي مي تواند بفهمد؟
مگر كسي مي تواند بفهمد نبودنت برايم چه عذابيست؟
ساعت هايم ، دقيقه هايم ، ثانيه هايم ، بوي تو را گرفته اند
تويي كه نيستي و شايد هيچ وقت نباشي
اما روياي بودنت آنقدر شيرين است
كه گاهي فراموش ميكنم كه نيستي
گاهي آنقدر تو را حس ميكنم كه از ياد ميبرم كه نيستي
باور نمي كنم كه تو را نداشته باشم
واي... نمي داني چه ميكشم
وقتي به خود مي آيم و ميبينم بودنت رويايي بيش نبود
آنقدر برايم زيادي كه به رويايي از تو هم قانعم
اما تا كي ميشود فقط با يك رويا زندگي كرد؟
آخر تك تك لحظه هاي زندگي واقعيست
نبودنت واقعيست
تنهاييم واقعيست
و بودنت دروغين
آري به خود دروغ مي گويم كه مي آيي
اما باشد... مي خواهم هميشه يك دروغگو بمان
ای کاش می دانستم ...
دستهامو تنها
و دل غریبمو چشم براه میذاری
ترانه هامو بدست فراموشی می سپاری
ای کاش می دانستم ...
که باید با چشمانی ابری
تنهایی امو بنگرم
با دلی پر ز آرزو ولی محکوم به سکوت
نظاره گر فریاد ثانیه ها باشم
ای کاش می دانستم ...
کسی که لحظات شیرینم را می سازد
روزی
تلخترین ثانیه ها را برایم می نوازد
هنوز باورم نیست
مرگ لحظه های با تو بودنم را
ای کاش می دانستم ...
سهم من از با تو بودن
بی تو ماندن
و خاطراتی بی رنگ شده
و محو شده
و خورشیدی که گرفتار کسوف ماه تو شده
خاموش شده
ای کاش می دانستم ...
ای کاش می دانستم انچه را که از نگاه آخرت به قلبم جا گذاشتی
که مرا اتش زده
چه عمیق پیش رومه
می نگریستی
خیره به چشم های مات من
ای کاش می دانستم ...
حرف سکوت نگاهت را
خواهش یا تحقیر ؟؟!!!
ای کاش ...
من چه ساده ام و از صداقت سرشار ....
اما...
دنيا پر از ريا ودروغ و مرا نيز اينگونه مي خواهد...
امروز بر سادگي خود گريستم ...و يا نه....خنديدم
وقتي ديدم چه راحت به اتهام ساده دلي ،
دل ديگري را رنجاندم...
آيا گناه از من بود که بي ريا بودم؟...يا نه....
يا گناه از نگاه ديگران است که مرا رياکار مي خواهند...
چگونه تاب آورم اين نگاههاي سنگين را...
مي گريزم و خود را تنها مي يابم.
در تنهايي غرق سکوت مي شوم...
سکوتي سنگين که راه فرياد را بر من مي بندد
و چه زجرآور است فريادي که در درون
سينه ام حبس شده است...
کاش ميمردم
ديگر طاقت اين زندگي را ندارم
کاش مي شد امشب که مي خوابم ديگر بيدار نمي شدم