♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

با فراقت چند سازم برگ [تنهاییـ]ـم نیست

دستگاه صبر و پایاب شکیباییم نیست

ترسم از [تنهایی] احوالم به رسوایی کشد

ترس [تنهاییـ]ـست ور نه بیم رسواییم نیست

نه مرا هم راز و هم دم هیچ کس

نه مرا هم درد و محرم هیچ کس

نه ز همت میل ممدوحی مرا

نه ز ظلمت خلوت روحی مرا

نه دل کس نه دل خود نیز هم

نه سر نیک و سر بد نیز هم

نه هوای لقمهٔ سلطان مرا

نه قفای سیلی دربان مرا

نه به [تنهایی] صبوری یک دمم

نه بدل از خلق دوری یک دمم

هست احوال من زیر و زبر

همچنان کان پیر داد از خود خبر

چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟
مپندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من میکند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است
مگر می ، این چراغ بزم جان مستی نمی آرد
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟
مگر افیون افسونکار
نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد
مگر دنبال آرامش نمی گردید
چرا از مرگ می ترسید ؟
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیز بال وتند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمیبیند
چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
بهشت جاودان آنجاست
گر آن خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بیرنگ فراموشی است
نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوایی
نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمیبیند !
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دنیا که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صد رنگ بسپارید
که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
درین غوغا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید !
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟
چرا از مرگ می ترسید ؟

اشکی دگر ندارم خندیدنم به زور است
نفرین به هر چه قسمت چشمِ دلم چه کور است
بر دل گفته بودم دل به کسی نبندد
گوشی که بشنود کو؟ این دل چه بی شعور است
مُردم گریه کردم تا حد جان سپردن.... گویی دوا ندارد
از عشق نا امیدم تا کی دلم بسوزد؟
گویی غم تو با من همزاد و جفتُ جور است
در آسمان قلبم دیگر ستاره ای نیست
تنها دعای این دل یک مرگ سوت و کور است

ای زندگی من خسته ام تا کی سکوت تا کی اسیر

ای مرگ تلخ این دست من دستم بگیردستم بگیر

در سینه ام ای آرزو محض خدا دیگر بمیر

ای لحظه ها من از شما سر خورده ام ترکم کنید

ای روز و شب من آدمی دل مرده ام ترکم کنید ترکم کنید

من تا گلو در حسرتم افسرده ام ترکم کنید

از وحشت فردای خود آزرده ام ترکم کنید

ای اشک گرم آروم بریز بر گونه بیمار من

لذت ببر ای غم تو هم از این همه آزار من

در لحظه بیداد غم کی میشود غمخوار من

ای لحظه پایان این امشب و فردا نکن

درد بزرگ بودنم را ای زمان حاشا نکن

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

روزها کار دلم لحظه شماری شده بود

طفلک از دست تو هر شب متواری شده بود

جایگاهی که به زیبایی اسمت سوگند

با تو از روز ازل نامگذاری شده بود

نیمه شبها من و تنهایی و بغضی که شکست

اشکهایی که به دنبال تو جاری شده بود

نرگس از رفتن تو پای به بیراهه گذاشت

یاسمین از شب آغاز فراری شده بود

در حیاط از غم فقدان تو محبوبه ی شب

مست در باغچه ام خاکسپاری شده بود

تو که یکرنگ نبودی و دلت تنگ نبود

من همانم که دلم دانه اناری شده بود

بی تو هرشب من و تنهایی و لالایی شب

شاه غم در شب من تاجگذاری شده بود

بر سنگفرش کوچه مانده ست جای پایت
پیچیده این حوالی موسیقی صدایت
مانده ست یادگاری برگونه های گلها
یک تکه از تبسم از لحن خنده هایت
یادش بخیر هر شب از ماه می گذشتم
با یک غزل که پر بود از حال و از هوایت
دیروز این حوالی باران اشک بارید
انگار آسمان هم دلتنگ شد برایت
اینروزها دوباره از عشق می نویسم
گویا همیشه عشق است آغاز و انتهایت
در گیر و دار رفتن حتما ندیده بودی
باران و باغ و گلها هستند مبتلایت
شاید دوباره یک روز مهمان کوچه باشی
اما غریبه ای نیست اینبار آشنایت

شب می خراشد لحظه هایم را
اندوه می پاشد صدایم را
گم کرده ام در باغ چشمانت
لبخندهای آشنایم را
با شوق شعرم از تو لبریزم
اثبات کردم ادعایم را
بیمار چشمانت شدم اما
از شعر می خواهم شفایم را
گاهی بیا آرامشی بنشان
آزاد کن پروانه هایم را
این حس در خود گم شدن،این شب
این دستهای بی نوایم را
با التیامی سبز، ساکت کن
این دردهای بی دوایم را
یک آسمان احساس کافی نیست
تا پر کنی یک لحظه جایم را

اين روزها ...

تلخ تـــــــــــــرم !..

از قهوه اي كه ...

تـــــو را ..

قسمت فـــــال من نكرد !!....