درسهایی از قران

در اینجا مباحث درسهایی از قران با منبع تبیان ارایه می گردد.

پاكى ظاهرى و باطنى‏

دلِ پاك، ظرف لطف الهى
زبان پاك، زمينه پذيرش توبه
وضو بر وضو، نور بر نور
وضو همراه با مسواك
وضو به هنگام خواب
تيمّم، نشان از خاك بودن
نزول باران، به دعاى امام حسين (عليه السلام)
دلِ پاك، ظرف لطف الهى

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

اللهم صل على محمّد و ال محمّد اللهى انطقنى بالهدى والهمن التقوى

بينندگان عزيز بحث را آغاز سال 81 اولين شب جمعه سال 81 مى‏بينند «كه مصادف با ششم محرّم است» پس من خوب است كه شروع كارمان را با توجه به امام حسين «عليه السلام» شروع كنيم شما مى‏دانيد كه قرآن يه آيه دارد مى‏گويد: هر كسى به شما سلام كرد شما جواب گرمش بدهيد:

«اذا حييتم بتحيه فحيوا باحسن»: اگر كسى سلام كرد گرم جوابش را بدهيد

و از آنجا كه شهيد زنده است و ما به زنده كه سلام مى‏كنيم او جواب گرم به ما مى‏دهد. براى اينكه روح و دلِ امام حسين« عليه السلام» را متوجّه كنيم به خودمان و امام حسين «عليه السلام» كه شهيد است و زنده است به ما توجه كند و يه جواب گرمى به ما بدهد، پس بهتر اين است كه ما به او سلام كنيم چون وقتى ما به آن توجه كرديم امام حسين «عليه السلام» به ما جواب مى‏دهد. جواب گرم، و آغاز سالمان را با توجه امام حسين «عليه السلام» به خودمان جلب كنيم راهش اين باشد. من سلام مى‏كنيم شما جمله، جمله اين سلام را با من بدهيد. منتهى با توجه سلام كنيم. يعنى همين الان دل را ببريم به سمت حسين .

السلام عليك يا ابا عبدالله - جواب حضّار - و على الارواح التى... حلّت بفنائك... عليك منى سلام الله... ابداً... ما بقيت... و بقى الليل و النهار... و لا جعله الله... آخر العهد منى... لزيارتك... السلام على الحسين... و على على بن الحسين... و على اولاد الحسين... و على اصحاب الحسين...

«سال نو ضمن تسليت ايام سوگوارى به مناسبت عيد نوروز هم تبريك مى‏گويم.» بحثمان در شبهاى جمعه سال 80 بحث نظافت و پاكيزگى بود، يك بحث داشتيم پاكى ظاهرى كه از شانه و مسواك و حمّام و عرض كنم شستشو و لباس و زيبائى و بهداشت و نظافت ظاهرى و يكى هم از پاكىِ معنوى كه در پاكىِ معنوى هم بحث پاكى از گناه، عصمت، پاكى دل از كينه، پاكى چشم از نگاه بد. پاكى زبان از كلام بد، اينها همه نمونه‏هاى پاكى در اين جلسه يه بحث راجع به به پاكىِ ظاهرى داشتيم و يه بحث راجع به پاكى معنوى، در اين بحث مى‏خواهيم وارد احكام پاكى بشويم. راجع به پاكىِ معنوى اين چند جمله را من بگويم كه راجع به پاكى قلب وقتى خداوند مى‏خواهد تعريف كند، در روايات داريم در بحار است كه «كان داود طاهر القلب: دل پاكى داشت، دلش پاك بود، كينه‏اى نبود. طاهر القلب» يه ارزشى است يا مثلا داريم كه: كانت حليمه من اطهر نساء قومها: حليمه سعديه همان زنى كه شير داد به پيامبر صل الله عليه و اله وسلم، زن پاكى بود به خاطر پاكى اش خداوند بهش لطف كرد.

مثال: ظرف اگر پاك باشد شما شير و شربت و چايى مى‏اندازى توش، اگر توى ظرفى سوسكى، پشه‏اى باشد شما خودت هم چايى نمى‏ريزى و مى‏گويى بهداشتى نيست، همينطور كه يك ظرف ناپاك را شما چايى نمى‏ريزى، دل ناپاك را هم خدا بهش لطف نمى‏كند. اگر خواستيم، خيلى افراد از من پرسيده‏اند كه چه كنيم كه خدا به ما يه لطفى بكند، چه كنيم كه مورد لطف خاص خداوند قرار بگيريم، بهش گفتم ظرفت را بشوى خود خدا شيرش مى‏كند.

مثل اينكه مى‏گوئيم: چه كنيم كه اين آقا چايى بدهد به ما ليوانت را بشوى، بگير پاك باشد، چايى مى‏دهند اگر كسى قلبش، كلامش، گوشش، زبانش پاك باشد، بيائيد سال 80 را تصميم بگيريم پاك باشيم. اشكال دارد تصميم بگيريم حرف بد پشت سر كسى نزنيم، غيبت كسى را نكنيم، تعهّد كنيم، من: بسم الله الرحمن الرحيم سال 81 يا حسين ماه محرم است تو كمكم كن يك سال حرف زشت نزنم مى‏شود. خيلى‏ها هستند در عمرشان دروغ نگفته‏اند. الان من كسى را سراغ دارم، دو نفر الان توى ذهن من است كه در عمرشان دروغ نگفته‏اند و ريشهايشان هم سفيد شده است. مى‏شود، خدايا دروغ نگويم. به مشترى دروغ نگويم، از من سؤال مى‏كنند معلم هستم صاف بگويم بلد نيستم، آقا اين جنس؟ مى‏گويم: متوسط است، بهتر از اين مى‏خواهى فلان مغازه دارند، راست حرف بزند، بگوئيم هر كجاى بازار بگردى اين جنس گيرت نمى‏آيد. دروغ نگوييم، يعنى خداوند عاجز است كه روزى ما را به دروغ بدهد، گاهى وقتها مى‏گوييم بدون دروغ كه نمى‏شود، چرا نمى‏شود؟

حديث: تمام افراد روزيشان حلال مقدّر شده اينكه مى‏گويم دقّت كنيد كسانى كه گيج مى‏شوند، دروغ مى‏گويند، غيبت مى‏كنند، اختلاس و كلاه بردارى مى‏كنند، كم فروشى و همه رقم فروشى شيطتنت مى‏كنند، كه با تيزى و شيطتنت مى‏پرند به حرامى را گير مى‏آورند خداوند سهم حلالشان را كم مى‏گذارد.

يه چيزى بگويم از آيه الله بهاءالدين از رفقاى امام «خمينى ره» بود ايشان مى‏گفت: بابا عمر شما اندازه‏گيرى شده، مى‏گويد،«من قبل ان نبرأها» مثلا شما بايد 822 كيلو شكر بخورى، سهم شما در عمرت اينقدر شكر است حالا يه جا فكر مى‏كنى صاحب خانه نيست دو تا قند مى‏خورى به هواى تيزى، آنوقت فردا دكتر مى‏گويد: آقا قندتان بالا رفته ديگه خانه خودت هم حق خوردن قند ندارى، اين پايه مقدارى بايد راه برود يه وقت كه زيادى رله برور يه وقت مى‏گويند: ببخشيد شما از پلّه بالا نرويد. آقااين مقدار چربى سهمت هست 70 سال 90 سال عمر اين مقدار در عمر سهم چربى دارى، گاهى وقتها يه چيزى مى‏خورى مى‏گويند چربيتان بالا رفته، اين كه مى‏گويند قندش بالا رفته، چربى‏اش چطور شده، چى شده، چى شده، اين به خاطر اين است كه يه جايى تجاوز كرده‏اى. خداوند از سهم حلال. اينطور نيست ما عجله نكنيم، چرا مى‏ترسيم، اگر راست بگوئيم خداوند روزيمان را ندهد مثل بعضى جوانهامى‏گويند مى‏ترسيم ازدواج كنيم خرجى نياوريم. خوب يعنى چه؟ يعنى اگر يكى باشم خدا زور دارد ولى اگر دو تا شديم زور خدا طى مى‏كشد، معنايش اين است.

حديث داريم: كسيكه از ازدواج نمى‏كند از ترس خرجى به خدا سوء ظن دارد يعنى خدا اگر يكى را زور دارد دو تايى ندارد يا افرادى كه مثلا فرض كنيد به هر حال. حالا

حليمه سعديه زن پاكى بود

چون ايّام محرّم است يه خاطره بگويم:

دوّم محرّم بود امام حسين «عليه‏السلام» مى‏آمدكربلا «حرّ» با هزار تا سرباز جلو امام را گرفت، امام حسين عليه السلام قبل از اينكه حرّ برسد به يارانش فرمود: هر چه مى‏توانيد در مشك‏ها آب ذخيره كنيد، براى اينكه لشگر يزيد مى‏آيد تشنه هستند آب بدهيم «الله اكبر» چقدر اينها مردند و كرامت دارند. وقتى حرّ آمد تشنه بود و تمام لشگر او از آب‏هاى ذخيره امام حسين «عليه السلام» تشنگى را بر طرف كردند و حتّى اسب هايشان، بعد حرّ گفت: نمى‏گذارم تكان بخوريد امام حسين «عليه السلام» جمله‏اى فرمود: حرّ گفت: من مى‏خواهم يه چيزى بگويم ولى چون مادرت زهراست حيا مى‏كنم. اينجا پاكىِ زبان، زبانِ حرّ پاك بود. جسارت به زهرا سلام الله عليها نكرد. همين ادبش شايد مقدّمه شد كه روز عاشورا خدا توفيقش داد كه توبه كند، گاهى آدم مى‏خواهد يه چيزى بگويد: مى‏بيند آبرويش مى‏ريزد: قورتش بده: «والكامظمين الغيظ»: يعنى غيضت را قورت بده، زبان پاك، مى‏شود اول سال تصميم بگيريم چشم و زبان پاك باشد. حتّى حديت داريم كه:

اگر كسى نگاهش به يه دخترى خورد، نگاهش نكرد بعد گفت: خدايا من جوانم و اين دختر و نگاهى كه من مى‏كنم تو راضى نيستى خودت از حلال ازدواج برايم جور كن. چون به خاطر خدا چشمش را پائين كشيد، خدا از راه حلال ازدواجش را آسان مى‏كند .

خداوند جبران مى‏كند يكى از اسمهاى خداوند«جبّار» است يعنى جبران مى‏كند، اگر شما كوتاه آمدى. حالا راجع به بحث وضو كه يكى از مسائل طهارت است من چند تا نكته دارم برايتان بگويم:

اولين كارى كه آدم از خواب بلند مى‏شود بهداشتى است«الله اكبر» مسئله وضو گرفتن، قرآن مى‏گويد: «اذاقمتم الى الصلواة»: همينكه صبح پا شديد به سمت نماز، اول«فاغسلوا وجوهكم» صورتتان را بشوئيد.

پس سؤال صبح كه آدم از خواب پا مى‏شود، من نمى‏دانم اينها را سلام صبح بخير مى‏گويند يا نه؟ منكه نمى‏رسم گوش بدهم ولى حالا اگر تلويزيون نگفته تجديد نظر كند .مى‏گويد: آقا صبح كه پا مى‏شوى چه مى‏كنى؟ مى‏گويم: صبح كه پا مى‏شوم لباسهايم را مى‏شورم مى‏روم اداره، اى بابا نماز چه شد؟ نماز هم جزو زندگى است. فيلم سازان ما بايد همينطور كه فيلم از مردم مى‏گيرند. خوب از همه چيز مردم فيلم بگيرند. غذا خوردن و عقد و عروسى. مراسم بله برون، عزادارى شان، اگر همه را فيلم بردارى مى‏كنند نماز هم جزو بدنه كار مردم است. از نماز هم صحبت بشود،نه نماز تصنّعى يعنى همان نماز طبيعى كه مى‏خوانند اين هم مطرح شود. يعنى يه دبير بيايد سر كلاس من بعد از نماز چنين كردم .تو كه نماز ميخوانى به بچّه‏ها هم بگو من نماز خوانده‏ام. فوتباليستهاى ما همينطور كه گل زدنشان را مى‏بينند، نمازخواندنشان را هم ببينند، خوب چرا گل را وسط چشمها مى‏زنى و نمازت را مثل هروئينى‏ها مى‏روى او پشته، خوب نمازت را هم توى زمين چمن بخوان،،گل زدنت را كه ديدند، نمازت را هم ببينند چه اشكالى دارد، ما گاهى وقتها، يكى از كارهاى بسيار خوبى كه مقام معظم رهبرى هم تأييد كرد. انشاءالله بايد رشد پيدا كند. اين بود كه مردم ظهر عاشورا توى خيابان سينه مى‏زنند. امام حسين عليه السلام خودش نيز نمازاست جلو30 تا تير، خورد. امام حسين «عليه السلام» مى‏توانست توى خيمه نماز بخواند آمد بيرون كه بگويد: مردم حساس‏ترين شرائط كه كه ظهر عاشورا است شما را از نماز غافل نكند. حالا ما يه مشترى كه مى‏آيد مى‏گوييم: مشترى حيف است نماز را بعد مى‏خوانيم. كافى است كه يك مشترى ما را از نماز بياندازد. نماز اول وقت، ظهر عاشورا امام حسين «عليه السلام» نيز نماز است. امام زمان«عجل الله تعالى فرجه» هم نيز نماز است تو حرف حسابيت چيست دارى سينه مى‏زنى؟ آخر حرف حساب تو چيه؟ يه كار خوبى كه در جمهورى اسلامى شد اينكه بسيارى از ما تهران كه اينطورى است زيادى از شهرها اينطورى است .يه وقت قم به آيةالله العظمى نجفى مرعشى ره گفتند: آقا امشب حرم نيا براى نماز، ايشان توى صحن حرم حضرت معصومه «سلام‏الله عليها» نماز مى‏خواند، گفتند:امشب شب عاشورا است نيائيد براى نماز، مى‏خواهيم سينه بزنيم. كارى به جايى رسيده بود كه سينه زنها به يك مرجع تقليد مى‏گفتند: نماز نخوانند مى‏خواهيم سينه بزنيم. خوب اين يه رقم ديد است. يه ديد ديگه: الآن ظهر عاشورا كه مى‏شود عزاداران قم يك جماعت توى حرم است و يه سه راه بازار يعنى تقريبا دو،سه كيلومتر يك نماز، يا مشهد چه نمازهايى خوانده مى‏شود، تهران، خيلى‏ها كه مشكل هم دارند يه وقت براى آب و برف و فلان سر ظهر قيچى مى‏كند يكى اذان مى‏گويد و همه با هم اذان مى‏گويند، على اىّ حال، ظهر عاشورا بايد پيداباشد. چهره نماز عاشورا، نماز عاشورا خيلى، ما هم تشكّر مى‏كنيم از عزادارها. هم تقاضا مى‏كنيم اين سنّت را احيا كنند. پس چى گفتم حالا:

1 - آغاز سالتان را با سلام به امام حسين «عليه السلام» شروع كرديد.«الحمدالله» اين سلام به امام حسين« عليه السلام» را يادتان نرود. در روز، روزى چند بار همينطور بگوئيد «السلام عليك يا مهدى» تا به حضرت مهدى«عليه السلام» توجه كردى آن حضرت هم به شما توجّه مى‏كند و مى‏فرمايد: و عليك السلام و رحمةالله، توجّه امام زمان عليه السلام به شما خيلى اثر دارد. ما توجه كنيم براى آنها فرقى نمى‏كند ولى آنها،

مثال: ما خانه مان را رو به خورشيد سازيم چيزى گيرش نمى‏آيد. اما خورشيد نورش بيايد توى اطاق ما خيلى بركت دارد. ما رو به خورشيد يا پشت به خورشيد خانه بسازيم، سلام به امام زمان «عليه السلام» بكنيم، يا نكنيم، در آنهااثر نمى‏كند. توجه خورشيد به اطاق ما و توجه حضرت مهدى«عليه السلام» به ما خيلى كار ساز است. هر وقت آب مى‏خوريم سلام بر حسين لعنت بر يزيد.

حالا يه مقدارى مى‏خواهيم راجع به وضو صحبت كنيم.

اول: آداب وضو: در وضو براى چى وضو مى‏گيريم؟ 1 - براى نماز كه واجب است، براى غير نماز هم، هميشه با وضو باشيم. يه چيزى برايتان بخوانم اين حديث راهم تا امروز صبح بلد نبودم، امروز صبح ياد گرفتم. حديث داريم: اگر كسى هميشه با وضو باشد، اگر يه وقت در حال وضو بميرد ثواب شهيد دارد.

البته معناى با وضو بودن اين نيست كه آدم ادرارش را نگه دارد. نه بدون اينكه در محصور باشد وضو داشته باشد. وضو، هميشه با وضو بودن خوب است براى قرآن خواندن ،ذكر، اصلا آدم با وضو باشد وضو بر وضو نور بر، روى، وضوى با وضو نور على نور است. آخه بعضى چيزها دوتايى زشت است مثل اينكه دو تا كراوات روى هم ببنديم. دو تا كراوات روى هم مى‏گويند: اين خل است. امّا دو تا لامپ دليل بر خلى نيست نورش زياد است. مثلا مى‏گويم: «واذكرواالله كثيرا».

ذكر خدا زيادش مفيد است، اما بعضى چيزها مثل غذا، اضافه‏اش فشار به معده است. حتى آدم وضو دارد يه بار ديگر هم وضو بگيرد .و خشك هم نكنيد هر چى آب سرد روى پوست باد نشاطش بيشتر است. بعد چه جورى وضو بگيريم بعد من هم مى‏خواهم وضو بگيرم دوربين راسِ من باشدمن يه بار وضو را گفته‏ام حدود نه سال قبل ولى از نه سال پيش خيلى از بچّ‏ه‏ها عوض و بدل شده‏اند، كوچولوها بزرگ شده‏اند حالا يه دفعه ديگر ببينند. حالا ما طشت نداريم، حالا فرض كنيد طشت است. ببينيد وضو كه مى‏گيريم دستها را اول مى‏شوئيم اين شستن دست مستحب است و جزء وضو نيست، مستحب است كه انسان دستش را بشويد. بعد آب را بر مى‏داريم مى‏ريزيم بالا از بالا همينطور مى‏شوريم. شد، گردى نشوريد همچينى، مثل اينكه ليف مى‏زنيم توى حمام. نه از بالا به پايين باشد خلاصه آب بايد به همه بدن برسد به همه صورت از جايى كه مو در مى‏آيد تا چونه، از شصت تا انگشت وسط و احتياطا به مقدارى اينور و آنوَرَش، بعد دست راست را كه مى‏خواهيم وضو بگيريم، آب را ور مى‏داريم مى‏ريزيم بالا. آب هم بايد همه جا برسد من ديدم آب را بعضى‏ها كه مى‏ريزند به اينجا همچنين مى‏كنند اينجا را خو دست آب مى‏گيرد، پشت دست كه آب دست نمى‏گيرد همينطور دست‏تر را مى‏كشد اين ديگه مسح مى‏شود. مسح غلط است اين مسح كه انسان با دست‏تر مى‏كشد مسح سر ومسح پا اينجا نبايد مسح باشد بايد شستن باشد. غسل است در دست بايد شستن باشد مسح كافى، بنابراين آب را كه مى‏ريزيد همينطور كه اينجا آب جارى است پشت دست هم بايد آب جارى باشد يعنى يه مشت آب اين پشت و يه مشت آب اينجا به طورى كه آب به همه جا جارى شود نه اينكه آب را اينجا بريزيد اينجا را خوب مى‏شورى آن وقت اينجاها چى؟ يه دست خالى مى‏كشى، اين مى‏شود مسح. بعضى‏ها كه وضو مى‏گيرند دستشان را مى‏آورند تا اينجا آب را همين طور بيار تا نوك. تا نوك‏ها همچنين بعد هم دست چپ شد. بعد هم مسح سر، روى زلف هم مسح بكشى كافى است به شرطى كه زلفها مالِ خودش باشد اگر زلفها را از شمال شرقى و يا جنوب غربى بيارى اينجا كافى نيست همانجا اگر زلف مالِ خودش باشد طورى نيست زلف بايد ميزون باشد اگر خيلى طئلانى باشد يا زلف مالِ اينجا نباشد، اگر زلف مالِ اينجاست روى زلف مسح بكشى كافيه، لازم هم نيست زلف‏ها را پس كنى همين روى خود زلف كافيه، فرق بين وضو و غسل اين است كه در وضو روى زلف كافيه، در غسل بايد توى زلف هم شسته شود، مسح پا هم همينطور مى‏كشيم، وضو نور است، دعاهايى هم دارد خدا چقدر قشنگ وصل كرده. اول اين وضو رابطه دارد به حق مردم، آب غصبى نباشد مكان غصبى نباشد يعنى حقّ مردم مراعات شود حالا اگر كسى خونه لوله كشى نيست از خونه همسايه‏ها شيلنگ گرفته، دولت هم راضى نيست بايد مسئله‏اش را بپرسيد، كه مى‏شود با اين آب، وقت ندارى وضو بگيرى بايد تيمّم كنى پا شدى ديدى اِ نزديك آفتاب است تا بروى وضو بگيرى، آفتاب مى‏زند اونجا بايد تيمّم كنى.

در وضو دو چيز است كه اهل سنّت بيشتر يا دقّت مى‏كنند شيعه‏ها كم دقّت مى‏كنند ولى ثواب دارد. دقت كنيم، يكى شستشوى بينى، يكى مسواك، اين خيلى عنايت بشود روش. پيغمبر ما «صل الله عليه و اله و سلم» مسواكش پشت گوشش بود. وقتى از دنيا رفت بلندش كردند ديدند زير متكّايش مسواك است مسواك خيلى مهم است شستشوى بينى مهمّ است، آب سرد مهمّ است خشك نكردن مهمّ است اين مالِ اصل وضو. اولين كار وضو است. بعد از وضو، چند تا حديث هم براى وضو بخوانم.

- من طلب حاجة و هو على غير وضو، فلا تقضَ فلا تلومنّ الّا منّ الّ نفسه،

اگر كسى بدون وضو سراغ كارى رفت و موفّق نشد گله نكند. - يعنى سراغ يه كارى كه وى رويد با با وضو باشيد

- انى لا عجب ممن يأخذ فى حاجة فهو على وضو كيف لا تغضى‏

اگر كسى وضو گرفت مشكلش حل نشد، من تعجب مى‏كنم. - چطور با اينكه وضو داشت يعنى كارهاى معنوى در كارهاى مادّى اثر دارد

- من توّضأَ للمغرب كان وضوئه كفارة لما مضى لذنوبه الا الكبائر:

كسى كه براى نماز مغرب وضو، گناهان صبح تا غروبت را خداوند مى‏بخشد مگر گناهان كبيره را .

- من جدّد وضوئه من غير جدّد الله توبته من غير استغفار

با اينكه وضو دارد اگر دو مرتبه وضو بگيرد خداوند او را مى‏بخشد بدون اينكه استغفار كند


وضو به هنگام خواب

من باب على طهر فکانما الليل»: كسى كه وضو بگيرد برود توى رختخواب تا صبح هم كه خواب است مثل اين است كه احيا گرفته و در حال عبادت است .

- من اتى المسجد طهرّالله من ذنوبه و كتب من زوّاره

كسى كه وضو خانه‏اش گرفت و به مسجد آمد اين از زوّار خداوند است.

- اكثر من الطهور يزيدالله من عمرك»: وضو داشتن عمر را زياد مى‏كند.

و اگر مى‏توانى هميشه با وضو باشى، هميشه با وضو باش، اينها روايات وضو است.

و امّا چند نكته خدمتتان بگويم:

عرض كنم كه گفتيم وضو آنقدر مهم است كه كليد بهشت نماز است و كليد نماز وضو است، در جلسه قبل گفتيم: « مفتاح الصلوة الطهور»: اين يه حديثى بود گفتم «الطّهر نصف الايمان»: وضو نصف ايمان است.

- «الوضوء من تمام الصلوة»: وضو علامت تمامى نماز است.

- روز قيامت آنهايى كه وضو دارند ازامت پيامبر «صل الله عليه و آله و سلّم» پيشانيشان از آثار نور وضو درخشنده است. - امّا امام رضا«عليه السلام»

امام رضاعليه السلام فرمود: دليل وضو چيه «لان يكون العبد طاهرا اذ اقام بين يدى الجبّار فى مناجاته»

وضو براى اين است كه وقتى مى‏خواهد با خداى پاك صحبت كند خودش هم پاك باشد.

«نفيّا من الادناس و النجاسه»: پاك باشد از آلودگى‏ها.

«مع ما فيه من ذهاب الكسل و طرد النعاس باطنى» حيرت و خواب آلوديش با وضو از بين برود .

يعنى هم نظافت ظاهرى و هم نشاط باطنى، بعد در وضو جاهايى كه برهنه هست ما مى‏شوئيم مثل صورت و دستها و عرض كنم به حضور جنابعالى كه راجع به اسرار وضو رواياتى هم هست كه حالا ديگه مطرح نمى‏كنم. صلواتى بفرستيد.

دقيقه آخر يك كلمه هم راجع به تيمّم بگويم و غسل، اگر آب نبود يك يا گران بود كه نمى‏شدبخريد دو، يا گرگى و سگى بود كه آدم مى‏ترسد وضو بگيرد سه، يا آب دارم مى‏ترسم وضو بگيرم بعد تشنه‏ام بشود براى خوردن نداشته باشم.

چهار در مواردى بايد تيمّم كرد. منتهى تيمّم نه به خاكِ كوچه و بازار.

حضرت على «عليه السلام» ديد يه كسى به خاك كوچه تيمّم مى‏كند، فرمود چرا همچين مى‏كنى؟:

« اميرالمؤمنين «عليه السلام» ان تيمّم رجل بتراب من اثر الطريق»

از خاك كوچه آلوده است.: فتيمّموا صعيدا طيبا»:

صعيد: خاك طيّب، خاك دلپذير، خاكى كه دلپذير باشد، خود خاكِ دلپذير، يعنى خاكى كه آلودگى نداشته باشد، تيمّم هم اينطورى است. نگاه كنيد :

دو دست را مى‏زنيم، ممكن است آقا بگوئيد براى چى؟ عبوديّت، بندگى، اصلا خداگاهى مى‏خواهد ما را خاك مالى كند. روز عيد فطر مى‏دانى به ما مى‏گويند چه؟ مى‏گويند: عيد فطر بهترين لباست را بپوش، حالا برو نماز عيد بخوان روى خاك. اِ لباس نو روى خاك؟ مى‏گويند: مى‏خواهم خاك ماليت كنم .

امام حسن مجتبى عليه السلام وقتى مى‏رفت مكّه كلّى شتر و اسب راه مى‏انداخت، باقلوا درست مى‏كرد. امام سجّاد عليه السلام باقلوا درست مى‏كرد. اسم باقلوا در حديث نيست. نوشته است مغز بادام و شكر و روغن يه چيزى مى‏شود شبيه باقلوا. آن وقت خودش پا برهنه مى‏رفت، مى‏گفتند: حسن جون، به امام حسن مجتبى «عليه السلام» شما هم مركّ‏ب بر مى‏دارى و غذا درست مى‏كنى و هم، گفت امّا مركب بر مى‏دارم نمى‏خواهم بگويند فلانى كِنِس است، مى‏خواهم در را مكّه خرج كنم، امّا پياده راه مى‏روم خانه محبوب مى‏خواهم با پاى پياده بروم، پياده مى‏روم به خاطر اينكه عشقم را به خدا برسانم .

يه وقت آدم مى‏گويد پيشانى شما را بوسيدم، يه وقت مى‏گويد خاك زيرِ پات را بوسيدم، پيشانى بوسيدن كارى ندارد، خاكِ، يعنى هر چى ما خاك مالى بشويم، در برابر خدا، اما در برابر غير خدا محكم.

امام حسين«عليه السلام» سر بدنى مى‏دهد ولى تن به ذلّت نم دهد، زير سم اسب مى‏رود ولى زير بار زور نمى‏رود. يعنى ما بايد نسبت به خدا هر چه مى‏توانيم تواضع كنيم، نسبت به طاغوت هر چه مى‏توانيم سر فراز باشيم. خوب ايّام عاشورا است، بحث وضو بود يك جمله هم بگويم صلواتى بفرستيد

مسئله آب مالِ تيمّم كه گفتيم تيمّم كنيم دست را مى‏زنيم به خاك پاك مى‏ماليم به پيشانى قشنگ همينطور كه نگاه مى‏كنيد تا بالاى دماغ، چشمها كار ندارد. آخه يه كسى مى‏گفت: ايت تيمّم بهداشتى نيست گفتم چرا؟ دستت را مى‏زنى توى خاك كوچه بعد هم مى‏ماليد تو چشمتون. گفتم: نه خير تو غلط مى‏گى بعد اشكال مى‏كنى. اول خاك كوچه نه، خاك پاك،بعد هم خود خاك كشنده ميكروب است. اين همه آب زباله مى‏رود توى خاك و از آنور آبِ زلال مى‏آيد بيرون تصفيه خونه است زمين، بله مركز ميكروب‏ها هم هست ولس ما مى‏توانيم يه خاك تميزى را توى شيشه نگه داريم بعد هم مس مى‏كشيم ديگه كيفيّتش را تو رساله بگوئيد.

منتهى اگر آب يه وقت ضرر دارد ممكن است آب سرد ضرر ندارد شما حق ندارى اينجا تيمّم كنى. گاهى افراد تا يه دستشون خون است فورى تيمّم مى‏كنند، مى‏گويد دستم خون است يا دمل يا زخم و بريدگى است تيمّم كنم: نه خير اينجا بايد وضوى جبيره بگيرى، كه در رساله بايد ببينى، فرض كنيد حالا انگشت من بانده بسته شده، صورت را با اين دستم مى‏شورم اين دستم هم كه هست بلند مى‏كنم آب را مى‏ريزم‏ها قشنگ، فقط اين دستم جبيره است، يه نايلونى و پارچه‏اى دستِ تَرَم را روى اين مى‏گذارم، جبيره را تو رساله ببينيد. چون من توى مسائل فقهى ضعيفم، خيلى هم ضعيفم، ولى اجمالا،

غسل: مسئله غسل آب بايد به همه بدن برسد.

از امام سؤال كرد كه چرا در غسل بايد همه بدن را بشوئيم؟

حضرت فرمود: براى اينكه مسئله جنب شدن مربوط به همه بدن است. دليلش هم اين است كه همه بدن سست مى‏شود،چون رابطه داردبا اعصاب سمپاتيك كه در همه بدن پخش است مسئله غسل يه رابطه دارد با جريان خون، يه رابطه دارد با اعصاب سمپاتيك، چون مربوط به همه بدن است، آب بايد به همه بدن برسد.

روايتى هم هست كه «من تحت كل شعر» حديث داريم. يعنى مسئله غسل، قبل از غسل انسان در شرائطى قرار مى‏گيرد. از زيرِ هر موئى. حالا اين قصّه را بيش از توى تلويزيون نمى‏توانم بگويم. ولى خوب يه افرادى بايد حياء هم نكنند. مسائل دينيشان را بپرسند. قرآن داريم كه مردم سؤالهايشان را راحت مى‏آمد از پيامبر «صلى الله عليه و آله و سلم» مى‏كردند.

«يسئلونك على الاهلّه» از هلال مى‏پرسيدند، ماه شب اوّل بعد مى‏گويد كه:

«يسئلونك عن المحيض» از حيض هم مى‏پرسيدند.

آخه حيض كجا ماه كجا؟ ولى يه كسى كه پيغمبر شد هم «يسئلونك عن المحيض» هم «يسئلونك عن الاهله» هم «يسئلونك عن الانفال» از انفال مى پرسيدند، جنگلها؟ هم «يسئلونك عن الخمر و المسير» از شراب از كوه و دريا و جنگل، از ماه توى آسمان و از مسائل مثلا زنانه هم مى‏پرسيدند. يعنى مسئله دين يه مسئله كه همه چيزى دارد. قرآن ببينيد، اصلا خداشناسى آن هم، مى‏گويد: «افلا ينظرون الى الابل كيف خلقت»: نگاه كن به شتر ببين چه جوريه.

«و االى السماء...

كسى مى‏خواهد خداشناس شود هم مى‏تواند از شتر و هم از آسمان مى‏تواند، گاهى از كهكشان مى‏آيد:

«والسمائ رفعها و وضع الميزان: توازن در كهكشان است - بعد مى‏گويد: حالا كه در كهكشانها توازن است. يعنى ميزان در كهكشان وصل مى‏كند به ميزان شتر را وصل مى‏كند به آسمان. اين جامعيّت اسلام است. كه اينطوريه. خوب پاكى مورد مورد توجه اسلام است و امّا مسئله آب شب هفتم محرّم دستور آمد كه آب را به اهلبيت عليهم السلام ببنديد. من يكى، دو جمله براى آب بگويم.

امام صادق«عليه السلام» در سفر ديد يه كسى دارد دست و پا مى‏زند به اصحاب فرمود: ببينيد چه مشكلى دارد؟ دويدند، برگشتند، امام فرمود: چش بود گفتند تشنه‏اش بود، گفت: خوب آبش داديد. گفتند: نه يهودى بود. گفت: اِ يهودى باشد آبش بدهيد: آب را به يهودى هم نبايد بست .

- حضرت ابراهيم «عليه السلام) يه دعا كرد خدا مچش را گرفت ،گفت:

و ارزق اهله من الثمرات من آمن: هر كه ايمان دارد «و ارزق اهله» بهش بده بخورد خدا فرمود اين چه دعايى است مى‏كنى؟: «و من كفر فامتعه»: من كافر را هم بهش مى‏دهم بخورد. مسئله آب و نان اسلام و كفر ندارد .

يه زمانى كوفه قحطى شد مردم كوفه آمدند كفتند: يا على قحطى شده يه نماز بارانى بخوان يه دعايى بكن. حضرت امير «عليه السلام» فرمود برويد به امام حسين «عليه السلام» بگوئيد دعاتون كند، به امام حسن «عليه السلام» بگوئيد دعاتون كند، مردم آمدپهلوى دو تا آقا زاده: گفتند: آقا قحطى شده آب نيست. اينها يه خطبه‏اى خوانده و دعا كردند، دستهاى كوچولو بالا آب آمد. بعد مردم آمدند گفتند: يا على متشكّريم چه پسرهايى دارى؟ حضرت على «عليه السلام» گريه‏اش گرفت ،گفت: همين حسين كه با دعاش شما مردم كوفه آب خورديد. همين مردم كوفه آب را روى حسين خواهيد بست. با دعاى پسرم همه شماها رودخانه هاتون پر از آب شد، رود فرات، اما همين مردم كوفه يه جرعه آب به على اصغر نخواهد داد.اين وفا دارى، اصلا مردانگى، شيوه اسلامى، نامردى.

-وقتى پيغمبر ما مكّه را فتح كرد همه را آزاد كرد، حتّى پدر معاويه را آزاد كرد، پدر معاويه اسير بود فرمود همتون آزاد، آن وقت جبرانش اين بود كه وقتى پسر معاويه اهل بيت را گرفت، بچه‏هاى پيامبر را آن رقمى اسير كرد. هر چى مى‏خواهى اسلام، اهلبيت «عليه السلام» عزّت دارند.

و هر چى مى‏خواهى كفر، و نمونه كفر را شما الآن در آمريكا ببينيد، يه كشور افغانستان را بمباران مى‏كند به خاطر يه كه حالا حق است يا باطل يا راست مى‏گويد يا دروغ كه معلوم هم نيست راست مى‏گويد: نمى‏د.نيم چى چى شد قصّه، ولى به هر حال كشور پهلوش مثل يه استكان است. شما يه استكان را مى‏شكنى چه احساس دارى، اون يه كشور را بمباران مى‏كند. و همين آمريكا حرفى ندارد ايران را هم و همه كشورهارا. اين سيماى كفر است. اصلا استدلال نمى‏خواهد اين جنايتهايى كه اسرائيل و امريكا مى‏كند، ضمن اينكه تلخ است يه شيرينى هم توش است. شيرينيش اين است كه ديگه ما براى زشتى كفر نيازى به استدلال نداريم، لازم نيست بگوئيم به چه دليل؟ غرب بد است غرب اين است شرق يعنى آمريكا و كشورهاى اروپايى شريك شدند، براى اينكه صدام را ريشه كن منند در حمله ماجراى كويت، صدام در آستانه رفتن بود. يه مرتبه گفتند: خوب ببينيم اگر صدان ريشه كن بشود مردم عراق چه خواهند كرد. گفتند: والله مردم عراق مثل مردم ايران، انتخاباتى خواهند كرد، به يه كسى رأى خواهند داد، رئيس جمهور مى‏شود، گفتند: اگر بناست مثل ايران بشود، صدام باشد بهتر است يعنى تخصصهاى حقوقى، سياسى، نظامى، آمريكا و اروپا به اينجا رسيدند كه صدام از اينكه مردم عراق خودشان تعيين كنند اين رژيم، اين نتيجه تمدّن غرب است سيماى بنى اميّه و سيماى غرب.

خدايا: آنهايى كه روز ششم محرّم آب را بستند، آنهايى كه جلو حق را بستند در طول تاريخ و راه را كور كردند براى نسل بر عذلبشان بيفزا.

خدايا: آنهايى كه در طول تاريخ طرفدار حق بوده‏اند انواع رحمت و مغفرت را نثار آنها بفرما.

خدايا: ما و نسل ما را تا آخر تاريخ در همه مراحل طرفدار حق قراربده

خدايا: قلب آقا امام زمان عليه السلام را از ما راضى بفرما .

همينطور كه عرض كردم ديد و بازديد عيد خوب است و شام وناهار اما به احترام امام حسين «عليه السلام» بايد حريم را نگه دارم. ضمنا تقاضا مى‏كنم از همه هيئتهاى عزادارى برنامه ريزى كنند يه مقدارى گونى بگذارند توى فرقون عقب هيأت بياورند و يه مقدارى مهر ظهر عاشورا هركجا هستند اين نماز با شكوهى بخواهند خيلى هم خوشمزه است، آن نمازى كه آدم توى خيابان مى‏خواند ياد آن نمازى كه امام حسين عليه السلام يه مزه‏اى هم دارد، من خودم سر نماز منقلب نمى‏شوم ولى ظهر عاشورا تامى روم نماز بخوانم حالم منقلب مى‏شود 30 تا تير خورد ولى نمازش را اول وقت خوان .چيه نماز اين نماز عاشورا را بهش بهاء بدهيد وخدا انشاءالله همه را از نمازگزاران واقعى قرار بدهد.

«والسلام عليكم و رحمةالله»

«اللهم صل على محمد و آل محمد»

حكم خداوند بى دليل نيست
تشكّر، اولين فلسفه نماز
رشد و كمال، دوّمين فلسفه نماز
انس با خدا، سوّمين فلسفه نماز
قرب خدا، چهارمين فلسفه نماز
حجّ نمايشگاه قدرت و عظمت الهى
حكم خداوند بى دليل نيست

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

الهم صل على محمد و آل محمد الهى انطقنى با الهدى و الهمنى التقوى

سلام عليكم و رحمة الله، بحث امروز ما درباره دليل احكام است. احكامى خدا فرموده، اين كار را بكن يا نكن دليلش چيست ؟

موضوع بحث فلسفه و دليل احكام:

خوب اين موضوع بحث در اينجا اول بايد بگوئيم كه بعضى از دليلها فطرى است و نياز نيست مثل حالا، بعضى از دستورات اسلام از بس روشن است نياز به دليل ندارد، يعنى يه تشنه كه آب مى‏خورد كسى نمى‏گويد به چه دليل مى‏خورى. تشنه‏ام، مثل دستوراتى كه براى ازدواج دارند، چرا ازدواج مى‏كنى؟ چرا خانه مى‏سازى؟ چرا لباس مى‏دوزى و غذا مى‏خورى؟ چرا كار مى‏كنى؟ يه دستوراتى است كه اصلاً دليل نمى‏خواهد و سؤال كردنش هم غلط است .يه سرى دستورات را هم دليلش را فكر كنيم مى‏فهميم. ممكن است در يه لحظه اوّل نفهميم ولى بعد از فكر، يه سرى دليلها را فكر هم بكنيم نمى‏فهميم خدا به ما گفته كه بعداً يعنى دليلش را خدا گفته به اين دليل، خودمان عقلمان نمى‏رسد. مثل دكترى كه مى‏گويد: اين شربت را بخور به اين دليل. خودِ مريض نمى‏داند چرا؟ ولى دكتر بگويد مى‏فهمد. يه سرى دليلها را هم ممكن است نفهميم ولى همينكه ضد عقل نيست ما بايد عمل كنيم. ببينيد يه وقت كارى ضدّ عقل است مثلاً دكتر فرض كنيد مى‏گويد كه با دستت ميخ بكوب خوب پاره مى‏شود، ضد عقل است اگر يه وقت دستورى است كه خلاف عقل، مثل اينكه مى‏گويند: آقا عوض پاهات با دستهايت راه برو، چرا؟ اگر يه چيزى خلاف عقل بود بايد توقّف كنيم. امّا يه چيزى خلاف عقل نيست امّا دليلش را هم من نمى‏فهمم .

مثل اينكه مى‏گويند: آقا اين قرص را دو ساعت به دو ساعت بخور، خلاف عقل نيست امّا دليلش را هم نمى‏دانم اينجا اگر خواسته باشيم بگوئيم تا ندانم به نسخه عمل نمى‏كنم بسيارى يعنى ميليونهامريض از دنيا مى‏رفتند. پس يه بار ديگر بگويم اگر مريض تصميم بگيرد كه تا دليل نسخه را نفهمد از نسخه استفاده نكند ميليونها مريض چى؟ شما مريضى بايد هر چه دكتر گفت عمل كنيداگر خواسته باشى تا دليلش را نفهمم عمل نميكنم از بسيارى از خيرها محروم مى‏شوى. بابا يه دستورى به بچه‏اش مى‏دهد بچه مى‏گويد: ببخشيد بابا دليل حرفت را نمى‏فهمم عمل نمى‏كنم خيلى بچه‏ها به بسيارى از خطرها گرفتار مى‏شوند چون بابا حرف مى‏زند بچه هم گفته تا نفهمم عمل نمى‏كنم هيچى، ما اگر خواسته باشيم خودمان همه چيزرا همين امروز دليلش را بفهميم بسيارى گاهى ميكانيك برمى دارد موتور را پايين گذارده و و موتور را زيرو رو مى‏كند دليلش را نمى‏فهمم اگر خواسته باشم بگويم تا نفهمم دست به ماشين من نگذار مى‏گويد ببخشيد آقا ماشين را بردار برو. همينطور كه راحت ماشين را مى‏دهيم به مكانيك راحت بدنمان را در اختيار پزشك مى‏گذاريم، بايد هم هرچه خدا گفت گوش بدهيم چون ما دو تا دليل داريم عقل دو تا دستور دارد.

1 - دستور كوتاه مدّت 2 - دستور دراز مدّت كوتاه مدّت اينكه مى‏گويد رجوع به كارشناس كن هر چه كارشناس گفت عمل كن، اين از دستور عقل است مى‏گويد: آدمى كه نمى‏داند از كسى كه مى‏داند بپرسد و هر چه گفت عمل كند. و عقل هم مى‏گويد تحقيق كن كه عميق‏تر بفهمى، دو تا دستور است كوتاه مدّت، عمل الآن به دستور امروز، دستور دراز مدّت تحقيق براى آينده، كه در آينده تحقيق كنيم اسرار اشياء را بفهميم، اگر خواسته باشيم هميشه به برنامه‏هاى دراز مدّت تكيه كنيم بگوئيم: نه من فعلاً كار نمى‏كنم تا خوب نفهمم آن وقت از بسيارى از خيرها و بركات، باقى اش را هم شما بگوئيد. محروم مى‏شويم.

حالا، در اسلام يه نمونه هايى را برايتان بگويم: همين نمازى كه مى‏خوانيم دليل نماز چيست؟ نماز چهار تا دليل دارد توى قرآن: دليل نماز؟ 1 - تشكّر: بالاخره اگر من يه دوربين عكاسى بدهم به شما، تشكر مى‏كنى خدا دو تا دوربين به شما داده، دو تا چشم. اگر كسى يه چراغ قوّه بدهيم از او تشكّر مى‏كنم، خداوند خورشيد به ما داده.

«و جعلنا فوقكم سراجا و هاجا»: مفت

قرآن مى‏گويد: فليعبدوا: يعنى بايد عبادت كنند بعد مى‏گويند مى‏دانى چرا؟ براى اينكه:

«اطعمهم من جوع» يعنى از گرسنگى شما را نجات داد « و امنهم من خوف» «تشكّر كنيد» او شما را از ترس، امنيت داد، از گرسنگى غذا داد، از دلهره‏گى امنيّت داد تشكّر كنيد.

«واعبدو ربكم» چرا؟ «خلقكم والذين من قبلكم» يه دليل نماز تشكر است .

آنوقت انسانى كه نماز نمى‏خواند يعنى انسان بى خيال. بى تشكّر است.


رشد و كمال، دوّمين فلسفه نماز

دو چرا نماز بخوانيم؟ 2 - نماز كارخانه سازندگى است. چطور؟ براى اينكه: «ان الصلوة تنهى عن الفحشاء والمنكر»:

شما يه نماز خوب بخوانى مثل نوزادى كه شير مى‏خورد. يه بچّه‏اى كه شير مادرش را مى‏خورد يه غذاى كامل خورده است. يعنى هر چى بدن نوزادمى خواهد خدا توى شير مادر قرار داده. اگر بدن قند مى‏خواهد چربى، آب، كلسيم، فسفور، هر چى بدن مى‏خواهد خدا در شير مادر قرار داده .

و هر چى كمال هست خدا در نماز قرار داده، ادب در نماز است. آقا حرف مى‏زند هيچى نگو، انتخابات در نماز است. آقا را قبول ندارى برو يه مسجد كه آقايش را قبول اش دارى، تواضع توى نماز است. نگو من هفتاد سالم هست و اين آقا سى سالش است، اگر گناهى از او سراغ ندارى، امتيازات توى نماز است، ارزشها توى نماز است مى‏گويند صفِ اول كسى باشدكه ارزشهاى بيشترى داشته باشد. صفِ اوّل جماعت اون كسى كه علم و تقوايش بيشتر است او صفِ اوّل باشد. حضور در صحنه،«قد قامت الصلوة» همه حاضر مى‏شوند. مسواك در نماز است .وضو مى‏گيرى مسواك مى‏كنى، نشاط توى نماز و پاكى، با لباس پاك حقوق مردم، دگمه و نخ لباس اگر دزدى باشد نماز باطل است، استقلال رو به قبله مى‏ايستيد. چون اگر اينور بايستيم يهودى‏ها اينور مى‏ايستند و اگر اينور بايستيم جزء حزب يهودى هاهستيم و اگر اينور بايستيم جزء حزب مسيحى‏ها هستيم پس بايد به طرفى بايستيم كه جزء حزب اين و آن نباشيم، آمريكا هيچ غلطى نمى‏تواند بكند، چون توى نماز مى‏گويى «الله اكبر» خدا بزرگ است اگر كسى واقعاً خدا در پهلويش بزرگ باشد غير خدا پهلويش بزرگ نيست. رئيس جمهور آمريكا هم باشد با يك عطسه چونه‏اش كج مى‏شود. يعنى انسان با يك عطسه سكته مى‏كند. كسى چيزى نيست. ياد شهدا در نماز است مهر كربلا، ورزش، حركات ركوع و سجود، رابطه با خورشيد، براى شناخت ظهر«لدلوك الشمس» رابطه با ماه براى نمازهاى مستحب، رابطه با ستاره براى شناخت قبله از ستاره‏ها استفاده مى‏كنند. رابطه با آب در وضو و غسل، با خاك در تيمّم و سجده، رابطه با فقرا، نماز و زكات در قرآن با هم است.«يقيمون الصلوة، يؤتون الزّكاة» «اقيموالصلوة. آتوالزكاة» با هم است مردمى بودن، همه توى نماز مردمى هستيم همه با هم «بحول الله»و «سمع الله» اينطور نيست كه مثلاً پولدارها صف اول ،متوسطها صف دوّم. همه باهم «سمع الله» بغلت كيه، اينور كيه؟ آقا اينورى من بايد كى باشد و اينورى من كى بايد و نبايد ندارد همه با هم «بحول الله»و «سمع الله» اصلا نماز يه كارخانه سازندگى است درست مثل شيرى كه بچه مى‏خورد همه نيازهاى بدنش تأمين مى‏شود، يه نماز خوب انسان را اداره مى‏كند. ديگه چرا نماز بخوانيم؟


انس با خدا، سوّمين فلسفه نماز

نماز انس با خداست؟ دليل نماز انس با خداست قرآن به موسى مى‏گويد: «اقم الصلوة» موسى نمازبخوان، چرا؟ «لذكرى»: يا من مأنوس بشوى «ذكر» يعنى ياد من، نماز بخوان براى اينكه ياد من در تو زنده شود. حالا ياد خدا چه فايده‏اى دارد؟ «الا بذكرالله تطمئن القلوب»: اطمينان چه فايده‏اى دارد؟ اطمينان همان است كه الآن در دنيا نيست. در دنيا علم و صنعت و تكنولوژى و انرژى اتمى، پتروشيمى و فضانورد و آپولو، اف 16، و اف 14، و همه چيز در دنيا هست، تنها چيزى كه كره زمين الآن ندارد اطمينان است توى دنيا آرامش نيست، دانشگاه آرامش نمى‏آورد. هر كجاى دنيا دانشگاهى بيشتر است امراض روانى اش هم بيشتر است و دلهره و دغدغه‏اش هم بيشتراست، پول و تكنولوژى آرامش نمى‏آورد.

«الابذكرالله تطمئن القلوب» اطمينان چه فايده‏اى دارد؟

«يا ايتهاالنفس المطمئنه ارجعى الى ربّك»:

مثل اينكه مى‏گويم درس بخوان مدرك بگير ،مدرك بگير، شغل بگير، شغل بگير براى زندگى، درس براى مدرك مدرك براى شغل براى زندگى اينطور نيست؟ قرآن هم به عكس است مى‏گويد:

«اقم الصلوةلذكرى»«بذكرالله تطمئن القلوب» به اطمينان «ارجعى الى ربّك» يه پلّه ،يه پلّه اول نماز بخوان تا ياد خدا در تو زنده شود، اگر ياد من در دل تو زنده باشد، دلت آرام است، دل آرام قابل پرواز است. ديگه چى؟ دليل نماز


قرب خدا، چهارمين فلسفه نماز

قرب:

حالا اين را من معذورم كه بنويسم اگر بنويسم همه بايد سجده كنيم. آخه چهار جاى قرآن آيه هست، اگر بخوانيم بايد از اون آيه هاست من نمى‏توانم بخوانم ولى فارسى اش را مى‏نويسم، اين است: نخوانيد «مى‏گويد اين كار را بكن تا به آنجابرسى.

پس ما چهار رقم نماز داريم نماز شكر، نماز رشد، نماز انس، نماز قرب، چرا چهار تا؟ براى اينكه هركسى يه عقلى دارد.

مثال: يه بار يه بچّه است مى‏گوئيم برو بالا براى اينكه پرتقالهايش بزرگ است. به بچه مى‏گويى بابا خوب است براى اينكه برايت بستنى خريد، كفش و جوراب خريد ،ساعت ،گرسنه بودى نانت داد. مى‏ترسيدى امنيّت داد. اين كلاس اول است. ولى يه دختر و پسر 18 ساله را نمى‏گوئيم ببين برايت بستنى خريدم زشت است به يه بچه 18 ساله بگوئيم بستنى خريديم به آنها مى‏گوئيم سايه بابا و ننه باشد شما را حفظ مى‏كند، اگر مردم بفهمند تو پدر و مادر ندارى هزارتا نگاه بد به تو مى‏كنند خودِ سايه پدر و مادر تو را حفظ مى‏كند، نماز تو را حفظ مى‏كند.

به يه نفر بگوئيم برو بالا بنشين دوربين تلويزيون تورا نشان مى‏دهد. به يكى بگوئيم برو بالا بنشين آنجا بوعلى سيناست اصلا بغل بوعلى سينا نشستن ارزشى دارد گرچه دوربين و پرتقالى هم نباشد، بو على سيناست جوار او نشستن، به يه عوام بايد گفت آقا برو شيرجه برو يه پول، سكّه افتاده يه ربع سكّه و به يه نفر مى‏گويى خودر شيرجه ورزشى است گرچه سكّه هم نباشد. به يكى مى‏گوئيم با شيرجه حال مى‏آئى بهتر مطالعه مى‏كنى. پس يكى براى سكّه و يكى براى ورزش و يكى براى ورزش و بعد از آن يه فكرى و عملى اين‏ها كد و فازش فرق مى‏كند يك و دو و سه و چهار، كلاس اول و دوم، بابا خوب براى بستنى براى سايه براى كنكور و بابا براى اينكه باباست، مامان مامان است بابا و ننه را من براى پول نمى‏خواهم حتّى اگر پول ندهند. بوعلى سيناست، گرچه پرتقالى هم نباشد، اين دليل نماز.

قرآن مى‏گويد: روزه بگيريد براى اينكه «لعللكم تتقون» روزه بگيريد تا شايد در شماتقوا زياد شود. انسان وقتى روزه مى‏گيرد گرسنگى و تشنگى بر او حاكم مى‏شود، ديگه شهوت و غضبش تعديل مى‏شود بيشتر گناهان ما يا از غضب يا شهوت است. و اگر ما بتوانيم اين دو ريشه را كنترل كنيم آمار گناه هم كم مى‏شود. خوب ديگه چى؟

دليل حجّ چيست؟ قرآن درباره آن مى‏فرمايد كه:

«ليشهدوامنافع»: حج منافع زيادى دارد. چند دفعه در قرآن كلمه منافع آمده، يكى راجع به شراب. مى‏گويد: شراب منافعى دارد منتهى از منافعش مى‏دونى از شراب چند نفر نون مى‏خورند كشاورزى كه انگور مى‏كارد و آنهايى كه مى‏خرند و كاميون مى‏كنند، كارخانه، مدير و كارگرها، چهار كارخانه بطرى سازى براى شرابها، پنج كارخانه كارتن سازى، شش حمل ونقل اينها، يه عدّه‏اى شراب فروش و دلّاكند. دولت ماليات شراب مى‏گيرد. به هر حال شراب يه در آمدى دارد كشاورز و كاميون دار و شراب ساز و كارگر و مالياتى، همه اينها از شراب نان مى‏خورند امّا بعد اين شراب آثارى دارد در مغز و روحيه و چشم و ونسل و اثر دارد يه وقت يه پوسترى بود يه شيشه شراب، مالِ خيلى سال است بنظرم مال زمان شاه بود. يه شيشه شراب درست كره بودند، گفتند: شراب را هر كه بخورد يا مى‏رود زندان يا بيمارستان يا تيمارستان يا گورستان. تصادفاتى و امراضى كه در اثر مستى است،«منافع» يه جا براى شراب گفته منتهى مى‏گويد: ضررش بيشتر است .

ويه جا منافع را براى آهن گفته كه: «و انزلنا الحديد - كد - منافع - حالا آهن در جامعه ما چقدر منفعت دارد نقش آهن در زندگى ما خيلى است.

يكى هم راجع به حج گفته «منافع» پس سه دفعه اين كلمه در قرآن آمد براى شراب و حج و آهن و

شراب و لغو كرده گرچه منافع دارد ولى ضررش بيشتر است ولى آندو را پذيرفته يكى آهن و يكى حجّ. خيلى عجيب است منافع حجّ حالا من اين را بعضى چيزها را تا آدم نرود نمى‏تواند بگويد، منافع حج: يك منتهى حجّى كه اسلام گفته حجّ ابراهيمى اين حجّهاى فعلى حج نيست مثل انگور پلاستيكى است كه شوفرها بغل آئينه مى‏زنند اين انگور نماست آب ندارد الآن حاجى‏ها مثل اتو شويى‏ها شده‏اند ديدى لباس را اتو مى‏كنند آستين را مى‏دهند زير اتو فيش بلند مى‏كنند آنور را فيش، هى حاجى آقا اينجا عرفاست فيش، اين معنى، فيش، اين مدينه فيش، هى دو سه تا فيش، فيش برمى گردد «خنده حضار»

همان دروغ را بعضى‏هاى آنها مى‏گويند و غيبت را و گاهى هم بدتر مى‏شوند حاجى از حج برگشته و حرصش گرفت نصف از قبرستان را ارشش گرفت ملكش گرفت. بعضى‏ها هم بدتر مى‏شوند علامت حج مقبول آن است كه وقتى حاجى برمى گردد يه تغييراتى در زندگى اش منتهى حج ابراهيمى خيلى منافع دارد مردم‏شناسى، جامعه‏شناسى، متينگ و عبادت و مغفرت و اشك و توبه يادگار ابراهيم و پيامبر توش است يعنى بسيارى از چيزها كه مى‏شنويم ما الآن، اينهايى كه مكّه نرفته‏اند مثل اينهايى هستند كه سرِ كلاسند سرِ كلاس دانشجو يه چيزهايى و تئوريهايى مى‏خواند امّا وقتى رفت توى آزمايشگاه معلّم سر كلاس خوانده با چشمهايش، ما همينطور مى‏گوئيم كه:

«بسم الله الرحمن الرحيم الم يجدك يتيما فاوى ووجدك ضالا فهدى‏»

اونجا مى‏گويد اوه يه بچّه يتيم يه همچين كارى كرده؟ يه يتيم اين كار را كرده اينجا مى‏گويد كه:

«انا افيناك المستهزئين» پيامبر توى مكّه تنهايى هستى سر به سرت مى‏گذارند،ما در آينده اين سر به سرها و مسخره‏كننده‏ها را لبهايشان را قيچى مى‏كنيم. آينده با توست نگاه مى‏كند اوه چه جمعيّتى همين پيامبرى بود كه نماز جماعت سه نفرى مى‏خواندند حضرت على «عليه السلام» و حضرت خديجه «سلام الله عليها» خود حضرت هم پيش نماز، نماز سه نفرى حالا شد، يه، دو ميليونى، « انا كفيناك المستزئين» چطور اينها كه مسخره مى‏كردند كوشند.

قزآن هى مى‏خوانيم كه «والعاقبة للمتقين»: عاقبت با افراد با تقواست. راست مى‏گويد: بالاخره پهلوى رفت و حضرت عبدالعظيم در شهر رى چى؟ حضرت عبدالعظيم فرارى بود مخفيانه گذاشتندتوى باغ خاكش كردند توى باغچه، آنوقت رضا شاه را چه منار و گنبد، چه ساختمانى ساختند، اونكه توى باغ فرارى قبرس بود حالا گنبدش طلا شد و ثواب زيارت حضرت عبدالعظيم «عليه السلام» ثواب زيارت كربلا دارد هم همينطور است. آدم توى قرآن مى‏خواند كه:

«عندنا، جندنالهم الغالبون»: جندالله، حزب الله پيروز است .

خوب امام حسين«عليه السلام» كه رفت زيرسم اسب، حخرت زينب «سلام الله عليها» هم كه اسير شد بله همين حضرت زينب كه اسير شد حالا ببين كه چه تشكيلاتى دارد. امام حسين عليه السلام كه رفت زير سم اسب ببين چه تشكيلاتى دارد. يزيد و معاويه كو؟

خيلى آيات را آدم مى‏خواند تا مكّه نرود لمس نمى‏كند مثل يه آدم نابينا كه به او بگويند: آبى، سرخ، قهوه‏اى، بنفش، نابيناست گوش مى‏دهد: بسيار خوب، آنجا كه مى‏رود هر چى كه شنيده چشمهايش مى‏بيند شنيدن كى بود مانند ديدن، فلسفه حج اين است «ليشهدوا» نمى‏گويد:«ليدركو منافع» «ليقهموا» در ايران هم مى‏شود فهميد امّا شهو يعنى شاهد. اونى كه قبلاً با گوشت شنيدى. در ايران «يسمعوامنافع»«يدركوا»«يعل موا»«يفقهوا»فقه و علم هست امّا شهود نيست اگر مى‏خواهى آن را كه سر كلاس خوانده‏اى حاضر شوى بايد بروى مكّه، عجب. آن وقت اين شهودها اثر تربيتى دارد حضرت امام «خمينى ره» شاه تبعيد كرد به تركيه هم در آن زمان مى‏خواست امام را بترساند، در تركيه يه روز علما قيام كردند عليه حكومت، 40 نفر از علماى تركيه را توى يك ميدان اعلام كردند، ديگه همه سوت و كور هيچ كس چيزى نگفت: حكومت لائيك، علماء نماز مى‏خوانند حكومت هم كار خودش را مى كند. كاملاً دين از سياست جدا شده امام«خمينى ره» وقتى تبعيد شد به تركيه رئيس حكومتِ ساواك تركيه يه روز امام را برداشت گفت: برويم بازديد از پايتخت، گفت: مى‏دانى اينجا چه ميدانى است، اينجا ميدانى است كه چهل نفر از علما را اعدام كرديم، يعنى امام اگر خواسته باشى يه حرفى خلاف حكومت ما بزنى و ازاين كارهايى كه در ايران انجام دادى بخواهى در تركيه بكنى شما هم مى‏شوى آدمِ چهل و يكمى حالا مثلاً اين را برد كه بترساند عجب عجب علماى تركيه زرنگتراز مابوده‏اند اين‏ها در راه خدا شهيد شدند حيف ما بايد يه كارى بكنيم شهيد بشويم عقب افتاده‏ايم يعنى برد امام را بترساندامام صحنه را كه ديد بيشتر شجاعتش بيشتر «ليشهدوا منافع» يعنى شاهد بر قتلگاه علما جرأت اون را .

به متوكل عباسى گفتند: تو مسجد مى‏سازى مى‏روى قبر امام حسين «عليه السلام» را خراب مى‏كنى چرا؟ گفت مسجد چرت مى‏زنند، حكومت ما سر جايش هست. ولى كربلا كه مردم مى‏روند داغ مى‏شوند، جوش مى‏آورد من ديگه حريفش نمى‏شوم. قبر امام حسين را خراب مى‏كنى مى‏روى مسجد مى‏سازى. چون؟ «ليشهدوا» شاهد. اصلاً فلسفه زيارت هم همين است مى‏گويد: برو زيارت ببين اوچه كرد شما چه كردى؟ اينهايك. ما بايد اين راه را زنده نگه دارى، ابوترابى 10 سال شكنجه شد، وقتى آمد در تهران يكى از دوستانش دعوتش كرد بهش گفت آقاى ابوترابى تو ده سال شكنجه شدى ماهم ده سال توى ايران راحت بوده‏ايم. حالا من دوستش بهش گفت: من دو تا خانه دارم بيا يكى از خانه هايم رابه اسم شماكنم خانه ندارى پسرهايت بزرگ شده اندمن يه خونه به اسم شما مى‏كنم گفت نمى‏خواهم هر كارى كرد گفت نمى‏خواهم من همان خانه پدرم مى‏نشينم و اگر شد خودم خانه مى‏خرم. خانه 20، 30 ميليونى را به زور خواستند با اصرار بهش بدهند مجّانى گفت: نمى‏خواهم‏اين وجود ارزش دارد آدم توى هر شهرى يه خيابان به اسمش، ابوترابى اين است .

توى بچّه‏هاى بسيج من يك صحنه ديدم يه خاطره برايتان بگويم دو تا خاطره را باهم مقايسه كنيد ببينيد چى چه جورى، چى مى شد. اين دو خاطره را بغل هم مى‏چسبانم چى مى‏شه .

يكى از مراجع تقليد آقاى آسيد عبدالهادى شيرازى بودقبل از حضرت «امام خمينى ره» مرجع تقليد بود يكى از علماء 14 سال شاگرد اين مرجع تقليد بود. رفتم ديدنش گفتم 14 سال شاگرد ايشان بوده‏اى يه خاطره براى من بگو. گفت: يه روز پاى درس نشسته بودم آيه الله العظمى آسيد عبدالهادى شيرازى يه مطلبى را گفت يكى از طلبه‏ها اشكال كرد. ايشان جوابش را داد، طلبه گفت: من قانع نشدم، اشكال سر جاش است، گفت: حالا باشد بعد اين طلبه فكر كرد خيلى اشكالش مهم است كه آقا مى‏گويد: باشد بعد هى گفت، هى گفت، آقا درست جواب بدهيد، ما قانع نشديم، درس بايد علمى و تحقيقى باشد و استاد مطالعه نكرده نيايد سر درس. اين طلبه هى شروع كرد بى روغن سرخ كردن. آقا خيلى هيچى نگفت و درسش را داد. بعد كه درس تمام شد و و رفتند شاگرد باز به هواى اينكه يك اشكال مهمّى كرده آمد بغل آقا نشست.گفت: بنشين آقاجون. اشكال شما يه جوابش اين است. گفت: قانع نشدم گفت: جواب دوّم خوب، است يه جواب خوب، چهارده تا جواب يكى را گفت: قانع نشدم 13 تا را، مى‏گفت: ما نشسته بوديم گفتيم: اية الله العظمى، مرجع تقليد شما كه چهارده تا جواب دادى مى‏گفتى اينقدر اين طلبه رجز نمى‏خواند گفت: راستش اين 14 تا جواب داشت. يعنى اينقدر حرفت چرند و پرند بود. هم طلبه مى‏شد و هم من غرور مى‏گرفتم كه ماشاءالله‏به اين مغز كه مى‏تواند براى يك اشكال مخ چى چى هست ترسيدم خودم غرور بگيردم. اين طلبه هم شود. اين يه مرجع تقليد. داشته باشيد.

زمان جنگ شما كوچولو بوديد من پاى تلويزيون نشسته بودم از يه جوان بسيجى مصاحبه مى‏كردند كه شما در جبهه چند تا مين خنثى كرده‏اى، گفت خدا خنثى كرده، هر چى مصاحبه گر تلويزيون گفت: خوب بگو چند تا گفت: هر كارى هست از خداست. هر چى آخرش گفت: بابا وَلَم كن آخر من يه جوان بسيجى هستم ممكن است تعدادش را بگويم ايرانيها مى‏بينند الآن غرور بگيردم. من نمى‏خوام يه كارى اگر براى خدا كرده‏ام پز بگيردم. عجب و غرور مرا بگيرد.

من ديدم الله اكبر يه مرجع تقليد در نجف مى‏گويد: چهارده تا جواب دارم مى‏ترسم بگويم غرور بگيردم اين بچّه 16 ساله هم مى‏گويد: مى‏ترسم غرور بگيردم. اين جبهه اين رقم بچه‏ها را تربيت مى‏كرد.

يه وقت امام «خمينى ره» فرمود: بعضى از بچّه‏هاى جبهه چنان سرعت كردند، پيدا كردند كه افرادى با 80 سال كار بايد به آنجا برسند و اين بچّه 16 ساله آن 80 ساله را طى كرد.

و در ميان زنان ما و در ميان دختران ما و پيرمردان ما صحنه‏هايى را آدم مى‏بيند .

فلسفه حجّ: «ليشهدوا» شهود.

فلسفه زكات چيه؟: فلسفه زكات همان فلسفه باغبانهاست، باغبان كه مى‏آيد توى باغ چه مى‏كند؟ شاخه‏هاى مزاحم را ارّه مى‏كند. قرآن مى‏گويد:

«فقاتلوا ائمة الكفر»

فلسفه خمر و قمار چيه؟ براى اينكه دو نفر با هم رفيقند مى‏نشينند قمار بازى يكى از يكى مى‏برد وقتى پا مى‏شوند، اون باخته، برنده را دوست ندارد. يعنى دو تا دوست نشسته، دو تادشمن پا شدند اين فلسفه قمار است قرآن مى‏گويد:

«يريدالشيطان ان يوقع نبيكم العداوة و البغضاء» يعنى:

با دوستى نشستيد و با دشمنى پا شديد. اينكه مى‏گويند: خانه تجّار نرو براى اينكه آدم وقتى با تجّار نشست «صوت مى‏كشد» اگر اين زندگيه پس ماچى با حبّ خدا وارد و با بغض خدا از خانه مى‏آيد بيرون اينكه مى‏گويند: رفيقهايت پولدارها نباشند، نگاه به طبقه زير دستت كن. در زندگى البته در رشد علمى نگاه به بالا دستت كن، كه او بيشتر مطالعه مى‏كند. اما در لباس و خوراك به پايين دستت نگاه كن كه - وقت تمام شد؟ - خوب حرف ما تمام نشد باقى اش باشد هفته آينده.

خدايا: تو را به حق محمد و ال محمد روز به روز بر علم و معرفت و ايمان و عقل و عمل و اخلاص و عمق و بركت ما بيفزا.

خدايا: به حق محمد و ال محمد رهبر و دولت و امت، نسل و ناموس، آب و خاك و عزّت و استقلال و انقلاب ما را حفظ بفرما.

خدايا: ما را قيامت شرمنده انبياء و اوصياء و شهداء و علماء و مراجع و نياكان و مربيان و اساتيد خود قرار نده .

خدايا: هر چه بر عمر ما اضافه مى‏كنى بر علم و ايمان ما بيفزا.

خدايا: قلب آقا حضرت مهدى عليه السلام را براى هميشه از ما راضى و ما را از مريدان حضرت مهدى عليه السلام قرار بده .

خداوند حكيم است
تحقيق همراه با تقليد
علم غيب اوليا، محدود است
احكام دو گونه است: ثابت و موقّت
در اسلام حكم ضررى نداريم
فلسفه زكات، بخل زدايى، فقر زدايى
خداوند حكيم است

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

الهم صلى على محمد و ال محمد الهى انطقنى بالهدى و الهمنى التقوى

رض كنم دستورات خدا چون خدا حكيم است. نه باطل است: «ربّنا خلقت هذا باطلاً» نه لغو است، نه لهو است و نه عبث و نه چيزهايى كه از خدا نفى نشده، لهو، لغو، عبث، كار بيهوده، كار باطل، كارهاى خدا حكيمانه است. حالا معنايش حكيمانه است اين نيست همه حكمت را ما بفهميم. گاهى وقتها ممكن است يك چيزى را نفهميم .

مثال: آقا اين روده كور چيه؟ بعد معلوم مى‏شود كه عجب اين روده كورچه اسرارى دارد در وجود انسان اين سوپاپ اطمينان است. يا مثلاً فرض كنيد كه درختان جنگل براى چه؟ بعد معلوم شد عجب درختان جنگل در توازن طبيعت چه نقش مهمى دارد. ما بايد سئوال هم از همه چيزى سئوال مى‏كنند.

«يسئلونك عن الاهله»، «يسئلونك عن الحيض»، «يسئلونك ماذاينفقون»، «يسئلونك عن الانفال» از همه چيزى سئوال مى‏كنند، منتهى «صلى الله عليه و آله و سلم» هم همه را جواب به مردم نمى‏داد.

«قل ان ادرى» به مردم بگو بسمه تعالى بلد نيستم. چون خيلى چيزها را پيغمبر هم بلد، اصولا بعضى از دستورها سرّش ندانستن است.

مثلاً اگر بگويم نماز شب بخوانى فردا 20 تا سكه گيرت مى‏آيد. امشب همه مردم ايران نماز شب خوان مى‏شوند. اصلاً ارزش به اين كه آدم نداند، گاهى وقتها اگر آدم نداند بهتر است. من اين را يك وقتى درباره امير المؤمنين «عليه السلام» هم گفتم: كه امير المومنين «عليه السلام» وقتى شب پيغمبر مى‏خواست هجرت كند به جاى پيغمبر خوابيد، اينجا ارزش على به اين است كه بداند يا نداند؟ به اينكه نداند، اگر بداند جاى پيغمبر بخواند كاريش ندارد، من هم مى‏خوابم هنر اين است كه جاى پيغمبر بخوابد و احتمال بدهد كه تروريستها به جاى پيغمبر او را ترور مى‏كنند. كمال على به است كه نداند و لذا يكى گفته بود كه على مى‏دانست. على «عليه السلام» خودش مى‏گويد:

جاى پيلمبر «صلى الله عليه و اله و سلم» خوابيدم «ولست ادرى» و حالى كه نمى‏دانستم مى‏كشندم يانه.

اصلاً مباهاتى كه خداوند به جبرئيل و ميكائيل ببينيد چطور اينها جانشان را قربان هم مى‏كنند، شما فرشته‏ها حاضريد جان خود را قربان همديگر كنيد؟ اصلاً افتخار اينكه خدا افتخار كرد به وجود على «عليه السلام»، علت اين بود كه على «عليه السلام» نمى‏دانست.

گاهى وقتهاسختيها خودش ارزش است. ارزش امام حسين «عليه السلام» به اين است كه تشنه باشد و گرنه اگر امام حسين «عليه السلام» بگويد چطور موسى «عليه السلام» عصايش را زد به زد به سنگ چشمه آب جوشيد، من هم عصايم را مى‏زنم به كربلا آب بجوشد، ديگه على اصغر تشنگى نخورد، اگر حضرت امام حسين «عليه السلام» با معجزه آب در مى‏آورد ديگه براى ما اون ارزش قبلى را نداشت. مى‏گوئيم ما تشنه بشويم؟ چطور خودت تشنه شدى فورى آب درآوردى بايد تشنگى شهيد بشود، تا بچه‏هاى ما تشنگى راتحمّل كنند، تمام سختيهايى كه اوليايى خدا كشيدند براى اينكه حرفشان در جامعه اثر كند. اگر طرف حرفى كه مى‏زند خود هم عمل كند اثر حرفش بيشتر است بايد و گرنه:

سوال: امام حسين «عليه السلام» نمى‏توانست نفرين كند يزيدى‏ها نابود شوند؟

جواب: خوب چرا اگر نفرين مى‏كرد يزيدى‏ها خاكستر شده و نابود مى‏شوند. «فجعلهم لعصف مأكول» مثل ابرهه و لشكر فيل نابود مى‏شوند. امام حسين «عليه السلام» دعا مى‏كرد، آن وقت مى‏توانست ديگه به ما بگويد برو جبهه، مى‏گوئيم چطور خودت رفت جبهه‏ترسيدى نفرين كردى، من بروم تكّه تكّه شوم بايد خودش تكّه تكّه شود تا

به من هم بگويد تكّه تكّه شو، رمز وجود زهرا «سلام الله عليها» هم همين است بايد توى چهارده معصوم عليهم السلام يك زن باشد اگر چهارده تا مرد بودند زن‏ها مى‏گفتند: قربانش بروم توى اين چهارده تا يكى شان زن نبود. خبرى از دل ما زنها نداشتند هى گفتند: بچه دارى كن، شوهر دارى كن و خانه دارى كن. اگر يكى از اينها زن بود و مشكلات ما را لمس مى‏كرد اينقدر كار ما را مشكل نمى‏كرد، بايد بگوييم يه زن باشد، وقتى مى‏گوئيم، بگوئيم اين نمونه، وگرنه حضرت زهرا «سلام الله عليها» مستقل كه نبود تا باباش بود تابع باباش بود. بعد از بابابش هم تابع همسرش بود مستقل نبود اما بايد زن باشد، اين هم چه زنى، زنى كه سرچشمه علم امامها شد. گاهى از امامهاى ما سؤال مى‏كردند كه آقا آينده چى مى‏شود مى‏گفت: من نمى‏دانم چى ميشه ولى مادرم كتابى دارد به نام «مصحف» بروم مطالعه كنم، امام صادق «عليه السلام» كتاب «مصحف» را مطالعه مى‏كرد، از علوم مادرش ياد مى‏گرفت كه آينده چه خبرى مى‏شد، بعد خبر مى‏داد، يعنه زنى كه سرچشمه علم امام صادق «عليه السلام» بود. پس ببينيد گاهى وقتها ما، حرفهايى كه زده ام جمع كنم

بسم الله الرحمن الرحيم: ما بايد موققّتاً هرچى دستور كارشناس و تقليد گفت بى چون و چرا عمل كنيم. لكن بايد مطالعه و تحقيق هم بكنيم بلكه انشاءالله تا مى‏توانيم اسرارى را كشف كنيم اما نبايد بگوئيم چون اسرار را كشف نكرده‏ايم، فعلاً نسخه اين پزشك را هم مصرف نمى‏كنيم كه از بين مى‏رود، اين يكى،

نبود. «قل ان ادرى» به مردم بگو بلد نيستم. با اينكه راجع به پيغمبر داريم«علم ما كان و ما يكون الى انقضاء» در دعاى ندبه داريم همه چيزى را مى‏دانسته‏اند با اينكه همه چيزى را مى‏دانستند يك سرى علوم را نمى‏دانستند. و لذا در دعا داريم: «و بحق عملك الذى اثئاثرت به لنفسك» تو را به حق علمى كه مخصوص خودت است

در دعا داريم به آن علمى كه مخصوص خودته. يعنى يه علمى دارى كه به اولياى خودت هم ندادى، البته بخشى از علوم غيب را داده، قرآن مى‏گويد: يه سرى از علوم غيب را به انبيا داده‏ام: «تلك من انباء الغيب نوحيها اليك» يك سرى علم را بهت دادن ام. «و ما كان ليظهره: ليظهره على الغيب» خداوند علم غيبش را به كسى نمى‏دهد «الّ‏ا من ارتضى من رسول» اگر رسولى را ازش راضى باشد بهش مى‏دهد. نه به علم غيب مى‏دهد. به اولياء هم مى‏دهد و به اولياء هم خدا علم غيب مى‏دهد. حالا به هر حال يه سرى علوم را، اسرار را بايد. «ان ادرى» داريم و «ما ادرى» «ما كنت تعلمها» «علمها عند ربّى»، داريم كه يعنى اينها،«ان اتّبع الّا ما يوحى» پيامبر «صلى الله عليه و اله و سلم» من هر چه هست تابع وحيم. وحيمى شود به من عمل مى‏كنم. خيلى چيزها را ممكن است اولياء خدا بداند و يكى نداند. موسى و خضر قصّه‏اش را شنيده‏ايم. كشتى را سوراخ كرد خضر مى‏دانست موسى عليه السلام نمى‏دانست. اون بچه را كشت خضر مى‏دانست موسى نمى‏دانست ديوار را ساخت خضر مى‏دانست. اولياء خدا هم همه شان يك درجه نيستند. بعضى يك چيزهايى مى‏دانند آن يكى نمى‏دانند. ممكن است سلملن يك چيزهايى را مى‏داند و ابيذز نمى‏داند. ممكن است يك پيغمبر يك چيزى را بداند و پيغمبر ديگر نداند.«فضّلنا بعض النبيين على بعض»: قرآن مى‏گويد: انبيا يك درجه نيستند.

بعضى چيزها را هم خداوند فرموده: دليلش اين است حكمت است نه علّت. مثلاً مى‏گويند اين كار را بكن به اين دليل، اما به اين دليل، اين دليل حكمت است. فرق بين علّت و حكمت اين است كه: حكمت: يعنى تقريباً فى الجمله، مثلاً ببينيد من حكمت را يك مثال بزنم‏

مثال: اين چراغ قرمز و سبز اين است كه ماشينها تصادف نكنند خوب اين حكمت است. حالا اگر دو بعد از نصف شب رسيد لب يك چهارراه. نگاه هم كردى از هيچ طرف ماشين نمى‏آيد ولى چراغ قرمز است. بايد بايستيم يا برويم بايد بايستيم با اينكه حكمت اين چراغ قرمز اين بود كه جلو تصادف را بگيرد ولى اينجابه 124000 پيغمبر الآن در اين ساعت شب تصادفى صورت نمى‏گيرد. اما باز هم مى‏گويند: بايست براى اينكه قانون بايد حرمتش حفظ بشود. دو سه تا مثل بزنم.

حاجى‏ها كه مى‏روند مكه عيد قربان هر كس كه سال اولش است بايد همه زلفهايش را تيغ بزند و سرش را بتراشد، شد حالا اگر حاجى كچل بود «!؟؟» چه كنيم اسلام مى‏گويد يك تيغ برداريم همينطور روى سرِ كچلش بكشيم كه قانون نشكند. شبيه اين در بحث ختنه هم آمده«!؟؟!» اگر كسى ختنه شده به دنيا آمد، شبيه اين در ايامى كه نماز واجب نيست بران آمده كه سجاده‏اش را بياندازد 30 مرتبه بگويد «سبحان الله و الحمدالله و لا اله الا الله و الله اكبر» «!؟؟!» يعنى سجاده‏اش رو به قبله بيافتد يعنى قانون حفظ بشود ببينيد چراغ قرمز بايد بايستيم تا قانون حفظ بشود و لو تصادف نيست تيغ بكشيم براى اينكه قانون حفظ بشود و سجاده را رو به قبله قانون حفظ شود. يك سرى چيزها حفظ قانون است و يك سرى چيزها تمرين است .

حضرت امير «عليه السلام» مى فرمايد: قبل از جبه شمشيرت را توى غلاف كن كه يك مرتبه وسط جنگ گير نكند.

خدا رحمت كند آقاى فلسفى «ره» را مى‏گفت: روحانى كه مى‏رود منبر بداند يادداشتش كدام كيسه‏اش است دستمال كاغذى كدام كيسه‏اش است. اگر يك بار عطسه كرد روبروى هى همچين نكند. بداند دستمال كاغذيش اين كيسه و عينك اين كيسه، اين را بداند .

زن اگر بداند قوطى كبريت كجاست؟ برق هم خاموش بشود. توى تاريكى مى‏رود مى‏آورد. مردى كه نداند چراغ هم روشن باشد همه را به هم مى‏زند. يعنى اينكه آدم بداند جاى كبريت كجاست، چراغ قوه و پيچ گوشتى كجاست ؟

آخوندهايى كه مى‏دانند كدام مطلب توى كدام كتاب است به راحتى مى‏توانند بدست بياورند. ولى آخوندى كه نمى‏داند رست و پامى زند آخرش هم مى‏گويد: نفهميدم، آدم بداند دانشجو و طلبه آدرس‏شناسى، موردشناسى اينها همه مهم است. پس بعضى چيزها حكمت است نه علّت، يعنى چه، يعنى فى الجمله دليل هست. بعضى چيزها هم ممكن موقتى باشد. بعضى دستورها امتحانى باشد. حضرت نشسته بود يك كسى گفت: آقاى من يك چيزى يك عرض خصوصى دارم. يك كسى مى‏گفت: آقا من هم يك سؤال خصوصى دارم - همه توى صف ايستاده‏اند سؤال خصوصى، خوب پيغمبر«صل الله و عليه و اله و سلم» هم روشن نمى‏شد بگويد خسته شدم. آيه نازل شد هر كسى تنگ گوشى، خصوصى مى‏خواهد با پيغمبر صحبت كند برود يك درهم پول بدهد به فقير، يعنى بر100 تومان بيانداز توى صندوق كميته امام بيا حرف بزن. تا ديدند پولى است گفتند:نه آقا غرض عرض سلامى بود. آنوقت يك آيه آمد ديديد شما، ديديد چقدر شما نامرديد «!!؟؟» آيه نامردى«!؟»:

«ءَ اَشفقتم ان تقدّموا بين يدى نجويكم صدقه» ترسيديد براى يك تنگ گوشى يك صدقه به فقير بدهيد.

پيغمبر مفت گيرتان آمد، عرض خصوصى داشتيد، مى‏گفت شراب مفت را هم قاضى مى‏خورد«!!؟؟» طناب مفت گيرت آمد خودت را خفه كن، كلانترى مفت بود دعواكن. تو براى علم ارزش يك درهم قائل.

بعضى سؤالها امتحانى است من مى‏خواهم امتحان كنم، ببينم چه جورى هستى. بعضى سؤال هم.

يا مثلاً: مى‏گويند هر كه دست به مرده بگذارد بايد برود غسل ميت كند مى‏گويند: آقا چطور دست به سگ بگذارى غسل ندارد. دست به مرده بگذارى غسل دارد. يعنى انسان از سگ بدتر است. نه آقا جون سگ مرده را كسى به رويش نمى‏افتد ولى انسانى كه مرد همه فاميلها مى‏خاهند بيايند ببوسنداو را «بعد از غسل ميت كه غسل ندارد«؟!!»، اسلام گفته: اگر خيلى دل تنگ هستى بايد غسل كنى آن وقت همه كنار مى‏ايستند، فقط آن كسهايى كه خيلى نزديكند مى‏آيند مرده را مى‏بوسند يك غسل هم مى‏كنند. سگ مرده ترافيك نداردو اينجا شلوغ مى‏شود. اينجا مثل خيابانها:

بعضى خيابانها اگر سرعت گير نگذارى بچه‏ها زير ماشين مى‏روند اينجا وسط خيابان را چى مى‏گويند: يك خورده مى‏آورند بالا كه اين تاكسى گازش، بعضى از قوانين سرعت گير است. اصلاً قرآن، حديث اين قانون را گذاشته كه جلو سرعت را بگيرد. سگ مرده را كسى سرش نمى‏آورد، آدم مرده را روش مى‏افتند اين هم سرعت گير.

مثل طلاق مى‏گويند: اگر مردى خواست زنش را طلاق بدهد. چندتا سرعت گير گذاشته‏اند كه زود به زود طلاق ندهد. مى‏گويند كه: بايد در اين ماه بايدبا خانمت هم خوابى نكرده باشى«!!؟؟شنونده دانش‏آموز» خوب ممكن است 20 رزو كرد نه خوب برو تا يك ماه ديگر. اين هيچى يك سرعت صيغه را بايد عربى بخوانى، فارسى نيست كه بگويى طلاقت دادم فارسى نيست بايد حتماً عربى باشد، عربى درست هم باشد. نگو عربى آب نكشيده‏نباشد. بعد هم مى‏گويند: بايد دو تا شاهد عادل پيدا كنى كه اين طلاق تو را گوش، تا آدم برود عربى ياد بگيرد و دو تا شاهد عادل بگيرد. بعد هم وقتى طلاق دادى خانم را حق ندارى خانم را از خانه بيرون كنى، بايد چند مدّتى خانم در خانه بماند، بعد هم به خانم مى‏گويد: با اينكه طلاقت داده مى‏توانى آرايش كنى و گاهى خودت را نشان شوهر بدهى «!!؟؟» يعنى هى شوهر را غلغلكش كنى، بعد هم مى‏گويئ براى مراجعه كه طلاق لغو شده و گره باز بشود لازم نيست عربى بخوانى مثلاً اگر به مردى گفتند برو راست زنت توبه كن برگرد، بگو: بسم الله الرحمن الرحيم. اينجانب شوهر شما غلط كردم اگر مى‏گفتند: برو صيغه بخوان، مرد غرورش اجازه نمى‏داد برود توبه كند، ولى طلاق دادند را مى‏گويند: بايد صيغه بخوانى ولى رجوع كردن را مى‏گويند: صيغه نمى‏خواهد، طلاق دو تا عادل، رجوع عادل نمى‏خواهد، برگشت زن و شوهر قيدها را برداشته‏اند، براى جدايى هى سرعت گير داريم براى اينكه حتى المقدور طلاق نشود بعضى قوانين اينطوريه بعضى قوانين براى سرعت گير است. مثلاً پير زن مى‏گوين: بى چادر هم بود طورى نيست قرآن مى‏گويد كه: «والقواعد من النساء» آن زنهايى كه خانه نشين شده‏اند و ليمو عمانى «!!؟؟» شده‏اند اينها ديگر «ليس عليه جناح ان يصنعن ثيابهن». روى حجابش حساسيّت نشان ندهيد.

يا مثلا مى‏فرمايد:(لايرجون نكاحا»ديگه اينها بدرد ازدواج نمى‏خورند، آنها كه به درد ازدواج نمى‏خورند«!؟» حجابش را حالا گفته شل هم شد باشد. اما آنهايى كه هر چه زيباترند بايد حواسشان.

سيب زمينى را هيچ كسى توى كارتن نمى‏گذارد روى آن هم كادو پيچى كند، ولى سكّه را مى‏گذارند، فلسفه حجاب تو مورد تير اندازى هستى، حديث داريم: نگاه بد تير است به سمت طرف،

چون شما ممكن است مورد سوء قصد قرار بگيرى به شما گفته خودت را حفظ كن. انبار سيب زمينى گاو صندوق نمى‏خواهد. سكّه گاو صندوق مى‏خواهد. بنابراين فلسفه حجاب حفظ دخترهاست. فلسفه عدالت و صيغه حفظ اين است كه زن و شوهرها طلاق ندهند. آن وقت رجوع مى‏گويند يك شوخى كنى رجوع است خانم چايى مى‏خورد عوض شكر يك خورده نمك بريزى يك شوخى كنى، آنور حوض نشته يك خورده آب بريزى هيچى طلاق باطل است. كوچكترين شوخى مرد يه زنش بكند طلاق باطل است چرا اينجا اينقدر شل گرفته چون مى‏خواهد زود اينها رابهم گره بزند، براى جدا شدن گير مى‏دهد براى گره خوردن همه گيرها را باز مى‏كنند. اين خداى حكيم است. دستورات حكيم .

ما اسلام را نشناختيم واقعاً مى‏گويم، بنده ريشم سفيد شده و از 15 سالگى هم طلبه شده‏ام، هوشم هم بد نيست دنبال هيچ مسئلى اى هم نبوده‏ام نه مسئله سياسى ونه اقتصادى، مثلاً گاهى من شش ماه به شش ماه من يك مهمانى نمى‏روم امّا روزى ده، سيزده ساعتهم كار مى‏كنم ولى در عين حال الآن پهلوى شما اقرارمى كنم ،اينجانب محسن قرائتى اسلام را نفهميدم چون هرچى مى‏روى به طرف جلو مى‏بينى كه اوه دريايى است اين آيه را صبح نگاهش مى‏كنى يك چيزى مفهمى فرا نگاه مى‏كنى يك چيز ديگر مى‏فهمى، هر چه علم پيش مى‏رود اسرار بيشتر روشن مى‏شود. ماشايد دو سه هزار حديث در بحث پزشكى داشته باشيم كه هر حديثش بايد رساله يك دكترا بشود. كه ديروز به چندتا اشاره كرديم. چرا خدا به ايّوب مى‏فرمايد:

«اركض برجلك»: پاهايت را به زن به زمين «هذا مغتسل بارد و شراب» نمى‏گويد: «و شراب بارد» يعنى با آب سرد غسل كن، آب تنى با آب سرد چيه؟

چرا مى‏گويند پنير و گردو جداگانه مرض است با هم، آقا دلت خوش است مى‏دانى پنير و گردو چند است پنير و گردو، آقاى شيخ چه مى‏گويى؟ هيچى 30 روز صبح‏ها نان خالى بخور اما روز 31 كه مى‏خورى نان و پنير و گردو بخور باقى اش را نان خالى بخور. حالا پنير خالى چه مشكلى دارد؟ گردوى خالى چه مشكلى داردكه:

امام «عليه السلام» مى‏فرمايد: هر كدام از پنير و گردو و تنهايى مرض است ولى باهم دواست.

مثلاً بايد دنياى غذاشناسى ممكن است در آينده رساله‏اش نوشته شود. يك جويى است كه از مكّه مى‏آورند مثل مداد پوستش را كشيدى ريش ريش مى‏شود مثل مسواك، اين گردش به لثه چه مى‏كند رساله يك دكتراست ماسلام هر چه گفت بايد سفت بگيريم، نگه داريم، بعد اگر فهميديم الحمدالله و اگر نفهميديم در آينده مى‏فهميم حالا. خوب.

نماز و روزه را گفتيم. اما راجع به زكات. فلسفه زكات چيست؟ در جلسه قبل دليل نماز و روزه و جهادرا گفتيم.

ادامه بحث دليل و فلسفه دستورات خداوند

بعضى دستورات هم ثابت است مثل، نماز صبح دو ركعت است برى بالا يا بيايى پايين همين است كه هست مثل فرمولها ى رياضى، بعضى دستورها شناور است. اسلام دو تا دستور دارد، ثابت، شناور و متغيّر. ممكن است يك دستورى براساس مصلحت در يك زمان باشد مثل قرآن مى‏گويد كه:

«قبظلم من الذين هادوا» ترجمه‏اش را بلد هستيد به خاطر ظلمى كه يهوديها كردند «حرّمنا». حرام كرديم برآنها «طيّبات» يهوديها ظلم كردند، محاصره اقتصادى قرار داديم، حق نداريد از اين غذا استفاده كنيد. اما بعد از حضرت موسى عليه السلام حضرت عيسى عليه السلام فرمود: من آمده‏ام براى شما:

«احل لكم بعض الذى حرّم عليكم» آمده‏ام تا حرامها را حلال كنم.

چرا؟ براى اينكه از اول حرمتش موقّتى بود و مثل آدمى كه يك كسى را زندان مى‏كند، زندان خانه ابدى نيست، مدّتش كه تمام شد مثل ظرف بستنى كنار مى‏گذارند .

بعضى دستورها مثل سياسى، مثلا ً امام «خمينى ره» راجع به مكّه: من خدمت امام «خمينى ره» بودم همان تقريباً سى سال پيش، طلبه نوى بودم امام از تركيه آمد كربلا ما كنار امام نشسته بوديم يك كسى آمد گفت:من رفته‏ام مكّه آنقدر جمعيّت بود كه من كتفم مى‏شكست. حالا يك سؤال دارم؟ اگر مردم كره زمين همه مسلمان شوند آنوقت همه پولدارها بخواهند بروند مكّه واقعاً مس شود، احكام خدا نشدنى است خوب كه يك مشت مسلمانند، توى مسلمان ا يك مشت پولدارند و توى پولدارها يك مشت مى‏روند مكّه باز جا تنگ است حالا اگر يك زمانى همه مسلمان و همه پولدارها بخواهند بروند مكّه، اين مكّه به كجا مى‏رسد؟

امام فرمود: مادر آن زمان مى‏گوئيم طواف مستحب حرام، حاجى‏ها كه مى‏روند مكّه يك ربع كار دارند باقى اش طواف مستحب مى‏كند، گفت:آقا مگر شما مى‏توانيد مستحب را حرام كنيد. گفت: بله اگر ما ديديم افرادى بروند غسل جمعه مستحب بكنند افرادى غسل واجب دارند پشت دوش حمّام نمازشان قضا مى‏شود مى‏گوئيم توجه توجه آقايانى كه زير دوش غسل جمعه مى‏كنند حمامّى مى‏گويد من راضى نيستم بيائيد بيرون، غسل جمعه را تبديل كنند به آنهايى كه غسل واجب دارند. پس مى‏شود يك مستحبى ضرر مى‏زند به واجب، جلوى مستحب را گرفت. ما مسائلى داريم مسائل حكومتى. زمانى كه گاز كشى است بايد توى همه كوچه‏ها ماشين آتش نشانى باشد. يك پير زن مى‏گويد: آقا من راضى نيستم اين چه جمهورى اسلامى است كه آمده خانه ما را خراب كرده؟ خانم پولت را بگير پاشو، گاز آمده، همه خانه‏ها گاز كشى است. هرجا گاز كشى شد خطر انفجار هم هست بايد ماشينهاى آتش نشانى هم حضور داشته باشند. ما كه نمى‏توانيم براى رضاى تو جلوى گاز كشى يك شهر را بگيريم. اينطوريه گاهى وقتها مى‏گوئيم بسمه تعالى راضى نباش. اگر يكى خواست از مالكيّت شخصى اش سوء استفاده كند ولو به قيمت اينكه تمام جامعه را به خطر بياندازد اينجا مالكيّت شخصى را مى‏شود لغوش كرد. يك قصه بگويم كه چطور يك مالكيّت شخصى لغو شد .

يك آقايى بود كه يك باغى داشت كنار باغ هم يك درخت خرما بود كه مالِ يك نفر ديگر بود. همه باغ مثلاً مال آقاى الف بود اين يك تك درخت مال آقاى ب، اين به هواى درختش، اسمش هم ثمره بود خيلى هم آدم بدجنسى بود آخرش هم آمد كربلا براى كشتن امام حسين «عليه السلام» زمان پيغمبر«صل الله عليه و اله و سلّم» بد جنس بود، زمان على «عليه السلام» وامام حسن و امام حسين عليهم السلام هم بد جنس بود اصلاً مثل اينكه ذاتش اينطورى بود. اين به هواى سرزدن به يك دانه درختش سرزده مى‏آمد در باغ، مى‏گفت: آقا باغ مال من است زن و بچّه من اينجا، در شرائطى هستند و دارند استراحت مى‏كنند هوا گرم است. حجابشان را برداشته‏اند تو چرا مردم آزارى مى‏كنى. مى‏گفت: درخت خودم است چهار ديوارى اختيارى البته چهار ديوارى هم نبود، البته اين هم حرف غلطى است «؟!!؟»خوب بنده هم مى‏توانم يك كبوتر پران بگويد چهار ديوارى و اختيارى، بنده هم مى‏گويم چهار ديوارى و بروم توى اين خانه يك طبل هم دارم مى‏زنم به طبل كبوترها را فرارى مى‏دهم اگر تو چهار ديوارى، من هم، اين كه نشد كه مردم آزارى كار به چهار ديوارى ندارد. رفت شكايت كرد پهلوى پيامبر «صل الله و عليه واله و سلم» يكى از اصحاب شما يك درخت دارد و سرزده مى‏آيد. حضرت فرمود: مى‏شود اين يك درخت را بفروشى، گفت: بسمه تعالى نه ،

گاهى مصاحبه هايى كه تلويزيون مى‏كنند خنده دار است. از يك كسى پرسيدند نظر شما در بارهؤ مسائل مملكتى فلان و فلان چيست؟ ايشان گفت: بسم الله الرحمن الرحيم با سلام به رهبر كبير انقلاب و شهداو چى و چى يك خطبه‏اى خواند، آخرش گفت كه: اطلاع ندارم «خنده حضار» از اول مى‏گفتى كه من خبر ندارم.

آقا بسمه تعالى نمى‏فروشم. مى‏شود دو برابر پول بگيرى نه، آقا ده برابرند، اين درخت را بده يك جاى ديگر بگير، نه، آقا من پيامبرم اين رختت را بفروش ببخش من يك باغ در بهشت برايت ضمانت مى‏كنم. گفت نه، حضرت فرمود: اين از آنهايى است كه دارد اذيّت مى‏كند

«لا ضرر و لا ضرار فى الاسلام» :

در اسلام مالكيّت ايقدر ارزش ندارد كه بتواند كسى بتواند از مالكيّت خودش مردم آزارى راه بياندازد، برو درختش را بكن بيانداز در كوچه، از جاهاى قلع و قمع‏

اميرالمومنين «عليه السلام» يك عدّه وسط خيابان وسط راه خرما فروشى راه انداخته بودند، فرمود: بابا كوچه راتنگ و سدِّ معبر كرده‏ايد. چند دفعه حضرت امير دستور داد. خرما فروشها اعتنا نكردند فرمود: برويد تمام خيمه‏هاى خرماى آنها را آتش بزنيد.

وقتى طرف با چند تذكّر گوش نمى‏دهد خوب تعزيزات حكومتى داريم، نصيحت مال كسا است كه ميزان باشد، آدم لجباز يك كدى ديگر دارد. افراد آرام، آرام، و افراد خشن، خشن.

زكات چى؟ قرآن مى‏فرمايد: «خذ من اموالهم صدقه» - - تمام شد وقتمان يك دقيقه دو دقيقه خيلى مى‏شود حرف زد. صلواتى بفرستيد. (صلوات حضار) فلسفه نماز و اينها را گفتيم.

فلسفه زكات: قرآن مى‏فرمايد كه: «خذ» بگير «من» از «اموالهم» خذ من اموالهم صدقه:از اموال اينها صدقه بگير، صدقه يعنى زكات، در قرآن صدقه يعنى زكات، چون صدقه از صدق است، يعنى راست گفتن: صدقه يعنى نشانه اين است كه ايمانش راست مى‏گويد. كسى كه نماز مى‏خواند و خمس نمى‏دهد پيداست دروغ مى‏گويد.

حدث داريم: بعضى اگر نماز هم پولى بود نمى‏خواندند. چون مفت است مى‏خواند اگر بداند نماز هم مثلاً پولى است نمى‏خواند، از مردم صدقه، زكات بگير، كه نشانه صداقتشان است «خذ من اموالهم صدقه» «تطهّرهم» تا اينها را پاك كنى، يعنى اگر زكات بگيرى اينها رااز روى بخل و صفت بخل تطهير كرده، فلسفه زكات چيه؟ پاك شدن افراد از بخل، پس پاك شدن سرمايه دار از بخل، اين مال كسى كه زكات را مى‏دهد. و اما آنكه زكات را مى‏گيرد. باز فقر زدايى :

حديث: اگر خدا مى‏دانست كه زكات اين مقدار كه تعيين شده شكم فقرا را سير نمى‏كند مقدار زكات را اضافه مى‏كرد.

خداى حكيم مى‏داند همين مقدار زكات براى شكم فقرا كافى است حديث داريم كه اگر خدا مى‏دانست كه اين مقدار كافى نيست اضافه مى‏كرد. ديگه چى؟

- جلوگيرى از تكاثر: يكى از بركات خمس. زكات اينكه يك مقدارى جلو پول جمع كردن و تكاثر را مى‏گيرد يعنى پول يك مقدارى تقسيم مى‏شود.

ايجاد رأفت و رحمت: ارتباط صميمى ميان اقشار مردم: اگر مردم بفهمند كه اين آقا اگر پولدار شد بخشى از پولش را، شما يك شله زردى، يك آبگوشتى مى‏دهى به همسايه‏ها تا چند اين همسايه‏ها نسبت به شما علاقه شان بيشتر مى‏شود. اين هر به دو ماهيك كاسه آش به ما مى‏دهد. اگر مردم بفهمند كه اين آقايى كه زكات دارد بخشى از آن را به فقراى محلّه‏مى دهد. ارتباط بين مردم، البته ارتباط صميمى كه شد بر مى‏گردد. ما اين طور نيست كه اگر فقرا كمك كنند از جيبشان برود اگر يك كارى را براى خدا بكنى بر مى‏گردد. اين غصه‏اش را نخوريم حتماً برمى گردد.

توشه آخرت: فقير كه مى‏آيد، حديث داريم، يك كسى است كه آمده بارِ شما را بگيرد قيامت تحويل بدهد بهش بده معطلش نكن، توشه آخرت.

زكات عين نماز واجب است، 34 حديث در اول رسائل است كه:

بن الاسلام على خمس: بناى اسلام برچند چيز است يكى حجّ و يكى نماز و يكى هم زكات. و منتهى كسى نگويد آقا حالا كشاورزها كم پول دارند .كم مى‏دهند، آقا فلانى تجارتش، تاجر هم بايد خمس بدهد. حالا اسلام هيچ كس را رها نكرده، هر كسى هر چى داره:

«وممّا رزقناهم ينفقون» «ممّارزقنا» چه پول باشد و چه آبرو. ممكن است يكى هيچى نداشته باشد ولى تلفنش زور داشته باشد. با تلفنش مى‏تواند يك كارى بكند بايد بكند، هر كس هرچى داره بايد بخشى از آن را در راه خدا بدهد. يك دعا مى‏كنم آمين بگوئيد.

خدايا: تو را به حقّ همه كسانى كه پهلوى تو آبرو دارند، انبياء ، اوصياء، پيغمبر و اهل بيتش «عليهم السلام» شهداء، مراجع، مؤمنين، و مؤمنات هر كسى كه پهلوى تو آبرو دارد .

خدايا: ايمان كامل، بدن سالم، فكر بلند و باز، قلب سليم ومنيب و قلب پاك، روح لطيف، علم مفيد، نيّت خالص، رزق حلال، اولاد صالح و سالم، عمر با بركت، عزّت دنيا و آخرت، حسن عاقبت، به همه ما مرحمت بفرما.

خدايا: به بى دينها دين، به بى تقواها تقوا، به بى تدبيرها تدبير، به بى سوادها علم مفيد، به تفرقه‏ها وحدت، به مريضها شفا به كدورتها صفا به شغل‏ها شغل حلال به بى فرزندها، فرزند خوب به بى همسرها، همسر خوب، به بى مسكن‏ها مسكن خوب مرحمت بفرما.

خدايا: هرچه به عمر ما اضافه مى‏كنى به علم و عقل و ايمان و عمل و اخلاص و عمق و بركت كار ما بيفزا

چنان كن سرانجام كار كه تو خشنود باشى و ما رستگار .

شناخت ظرفيّتها و لياقت‏هاى بشر
شناخت خطرات و آفات رشد بشر
جايگاه دانش و دانشمند در اسلام
رابطه علوم بشرى و احكام الهى
تفاوت زن و مرد در سهم ارث
رعايت حقوق مردم در مراسم مذهبى
شناخت ظرفيّتها و لياقت‏هاى بشر

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

اللهم صل على محمد و ال محمد الهى انطقنى بالهدى والهمنى التقوى‏

بينندگان بحث را شب كه مى‏بينند 29 فروردين است كه هم تولد آقا امام كاظم عليه السلام است هم روز ارتش جمهورى اسلامى، يه جمله براى ارتش و يه جمله براى امام كاظم عليه السلام بگويم و بعد هم بحث خودمان را بكنيم‏

اما هديه‏اى از امام كاظم عليه السلام فرمود كه:

اسكلت و استخوان بندى علم 4 چيز است كه اين چهار تا را بايد انسان بداند.

مثل اينكه مى‏گوئيم كه: لباس پيراهن و شلوار است و غذا نان و آب است .منتهى هر چيز ديگه هم بود چه بهتر .

اما نان و آب بايد باشد، اسكلت بايد باشد .كلّ علم بند به يك چهار چوب بايد باشد .

1 - ان تعرف ربّك: بفهمى بند به كجا هستى خداشناسى

ديروز يه جوانى ل‏مد پهلوى من گفت: در يك لحظه درباره خدا شك مى‏كنم. مى‏دانم شيطان است ولى چه كنم؟ گفتم: تا شك كردى درباره خدا نگاه به خودت كن، درباره خود هم شك مى‏كنى؟ گفت نه ،پس براى خودم شك نمى‏كنم يعنى هستم. در خودم شك نمى‏كنم، گفتم: خودت خود را ساختى ،گفت: نه من اگر خودم، خودم را مى‏ساختم. يه جورى مى‏ساختم كه مريض نشوم، پير نشوم، خوشگلتر بشوم.

پس من هستم و خودم، خودم را نساخته‏ام. پس همان كس كه تو را ساخته خداست. ««ان تعرف ربك»» بدانى كه دارد تو را تربيت مى‏كند.

2 - ان تعرف ما صنع بك: بفهمى خدا در تو چه كرده، اعضاء تو ارتباط اعصاب و چشم و گوش و گوارش و استخوان بندى، قرار دادن غرائز، استعدادهايى كه در تو قرار داده، انسان‏شناسى، چه از نظر كالبد و چه از نظر، رشدى كه مى‏توانى بكنى، كه مى‏توانى از فرشته برتر بشوى. ظرفيّتى كه انسان دارد و مى‏تواند علوم زيادى را در خود جا بدهد، گاهى از وقتها بسيارى از علوم بند به دو سلّول است كه شايد تا ده قرن ديگر هم كامپيوتر هر چى پيش بيايد و تجهيزات سريعتر و مختصرتر بشود نتواند مثلا علم را در دو سلّول جاى بدهد كه گاهى وقتها يه ضربه به مغز مى‏خورد به خاطر يه ضربه انسان همه چيزهايى را كه بلد بود فراموش مى‏كند و چطور اينهمه تجربه در يه جاى كوچك. بدونيم خدا چه كرده،

3 - «ان تعرف ما ارادمنك»: امام كاظم «عليه السلام» كه در شب تولدش بحث را گوش مى‏دهيد فرمود كه: آدم بداند كه خدا از ما چى اراده كرده، آمده‏ام در دنيا چه كنم؟ يعنى آمده‏ام يه زندگى درست كنم بروم، بخورم اگر هدف خوردن بود كه زنده باد گاو، هم بيشتر مى‏خورد و راحت‏تر و پوست كندن و سرخ كردن و مسموميّت غذليى هم كمتر. آمدم لباسم شيك باشد تازه وقتى لباسم شيك است پشت گردنم پوستى مى‏زنم به لباسم از يا كرگدن، كرگدن كلّش از اين پوست هاست تازه مى‏خواهى پرواز كنى حيوانهاپرواز مى‏كنند بدون فرودگاه مخصوص و. آمديم ببينيم بعضى حيوانها زير برف را هم مى‏بينند، براى شهوت. خروس و مرغ شهوت رانى آنها از انسانها بيشتر است. يعنى نر نه براى پوشاك و نه، چون اينها در حيوان هم هست. بفهميم هدف چيه؟ آمده‏ايم چه كنيم هدر ندهيم خود را.

4 - «اِن تعرف ما يخرجك من ديتك» بدانيم چه چيزى ما رااز مرز بيرون مى‏كند - آفت‏شناسى پس اين «اولى را» خداشناسى و اين را «دومى»انسان شناسى، و اين را «سومى» هدف‏شناسى و اين را «چهارمى» آفت‏شناسى

چه ويروسى پيدا مى‏شود انسان را زمين مى‏زند چه آفتى، چه چيزى مرا از دين بيرون مى‏كند. چه مجله‏اى و چه سخنرانى و چه فيلمى، چه دوستى و كتابى، چه همسايه و همسرى و فرزندى، يعنى آدم بفهمد كه اين دارد مرا از هدف پرت مى‏كند. امام كاظم عليه السلام، خيلى حديث قشنگى است، فرمود: علم در چهار چيز است.

يعنى اگر تمام فيزيك و شيمى و فقه و اصول و ادبيات و شعر و طراحى و خطاطى و اينترنت را بدانى و خلبان و مهندس و دكتر باشى، اما اگر ندانى چى تو را از خط بيرون مى‏كند. يك وقت مى‏بينى تمام استعدادهايت هست. مثل آدمى كه ماشينش خيلى خوب است ولى بيراهه مى‏رود. يا مثلاً همه امكانات تخصصى، تكنولوژى را دارى امّا نمى‏دانى كه خدا چه چيزى مى‏خواهد.

مثل زنى كه همه چيزى دارد ولى نمى‏داند كه مهمانش چه كسى است؟ يا همه چيز را مى‏دانم ولى خودم را نشناخته‏ام الآن بشر خودش را شناخته، اگر انسان خودش را بشناسد. مثلاً يك جوان اسير ترياك و هروئين مى‏شود. و يا عاشق و پاگير شود. تو خليفه خدا هستى پاگير چه كسى شده‏اى، براى چه قهرو گريه مى‏كنى. اصلاً اى را بفهمد كه خليفه خداست و چه توانى دارد و چه هدفى دارد و چه خطراتى جلوى اوست. اين علوم علوم اصلى است كه هر كس بايد بداند. اين سخن از امام كاظم «عليه السلام» است و براى اينكه از اينجاهديه‏اى به كاظمين و روح آن حضرت بدهيم صلواتى بفرستيد.

و جمله دوم كه مربوط به ارتش است ما راجع به ارتش، امام خمينى «ره» خيلى به گردن ارتش حق دارد. استكبار با ايادى و داخالتش مى‏خواست روز اول انقلاب، ارتش محو شود و گفتند: ما اصلاً ارتش نمى‏خواهيم، امام فرمود: نه ارتش بايد باشد.تنها جنازه‏اى را كه مقام معظم رهبرى بوسيد، جنازه صيّاد شيرازى «ره» بود، يك ارتشى سردار. و ما به امثال بابايى‏ها افتخار مى‏كنيم و زندگى اش براى خواص درس است. به هر حال بايد اين را هم بدانيم كه كشورى كه دورش خطر است و هيچ كس يا بسيار كم افراد از عمق دوستش دارند. دشمنانش خيلى بيشتر است اين همه مردمش پسرها، مردها، زنها و دختر هايش بايد مسلّح باشند يعنى بايد با آموزش نظامى آشنا باشند حديث داريم: خدا سه تا صدا را دوست دارد. من يك بحث دارم بحث صداها، بحث خيلى قشنگى هم هست نمى‏دونم، مى‏خواستم توى يكى از اين بحثهاى اين دوره بگويم بهش نرسيدم، بحثى دارم بحث صدا، اصلاً صدا در اسلام حديث داريم: سه تا صدا را دوست دارد.

1- صداى قلم دانشمند، چون دانشمندان قديم با نى مى‏نوشتند، نى كه به كاغذ كشيده مى‏شد تق تق مى‏كرد.

2- صداى چرخ پير زن، چون قديم پشم و پنبه را با چرخ‏هاى دستى نخ مى‏كردند.

3- صداى پاى سرباز را هم خدا دوست دارد.

البته چون حالا تكنولوژى بالا رفته، قلم دانشمند شده چاپخانه و چرخ پير زن شده كارخانه و پاى سر باز شده توپخانه يعنى خدا سه تا صدا را دوست دارد - كارخانه، چاپخانه، توپخانه به يك معناى ديگر دوست دارد جامعه اقتصادش رشد كند - كارخانه و هم قواى نظامى اش روز به روز بهتر شود، توپخانه، و هم فرهنگش پيش برود، يعنى جامعه‏اى عزيز است كه اقتصاد و فرهنگ و قواى نظامى اش در حال رشد باشد. كارخانه، چاپخانه، توپخانه، قواى مسلح، فرهنگى، نظامى، اقتصادى، در آن بيان اين باشد، صدا چرخ پيرزن، به هر حال اين روز را هم تبريك مى‏گوييم. و اما بحثى كه داريم. حالا يك صلواتى بفرستيد تا بحثى كه داريم مى‏خواهيم بگويم. (صلوات حضار

در بحث احكام دستورات الاهى سوال اين بود در جلسات قبل آيا ما هر چه دستورمان مى‏دهند بايد بفهميم يا نه، هم اره و هم نه، يعنى هم بايد بفهميم چون اسلام گفته بايد برويد سراغ علم.

حديث: پهلوى دانشمند روى خاك نشينى شرف دارد كه پهلوى آدمِ بى سواد روى قالى بنشينى. سر خط آدم دانشمند لم بدهد بر ادم بى سواد كه عبادت كند «؟!» دو ركعت نماز دانشمند از ركعات نماز زياد افراد غير دانشمند بهتر است. اسلام همه اش گفته:«لاولى الالباب»،«يتفكرّون»،«يعقل ون»،«يعلمون» ديگه اينها را ترجمه اش را بلديد «يتفكّرون»: يعنى؟ «يعقلون»:؟ «يعقلون»:؟ «يعلمون»:؟ «يفقهون»:؟

فقه، اين اصلاً شما مى‏دانيد كه به مراجع تقليد چه مى‏گويند. اصلاً كلمه‏اى كه مراجع تقليد مى‏گويند عمقى است مثلاً به مرجع تقليد نمى‏گويند مجتهد، مستنبط، فقه، اينها همه بارى دارند، «مجتهد» از جهد است، جهد يعنى كوشش، نهايت كوشش را بايد بكنند اگر يك مقدار مجتهد كوشش كرد و فتوايى داد به درد نمى‏شود از او نمى‏شود تقليد كرد، مجتهد، از كسى بايد تقليد كرد كه آخرين درجه جهد و كوشش خودش را كرده باشد.

«مستنبط» استنباط - نَ بَطَ - آنقدر بايد بكنى تا به آب برسى «نبط» يعنى كَند تا آب رسيد، عمق داشته باشد به آب برسد. فقيه فقه، غير علم است، علم يعنى دانستن فقيه عميق دانستن .

پس ببينيد در اين و اين و اين واين عمق است اصلاً كلماتى كه به مرجع تقليد مى‏گويند: عمق، عمق، عمق، الفاظ، الفاظى است كه بار دارد. ما گاهى وقتها همينطور يك چيزى مى‏گوئيم. در روايات و در اصطلاح هر كلمه‏اى يك بارى دارد. ما مثلاً مى‏گوئيم: آخوند، بعد مى‏گوئيم نه، سيّد نه بعد مى‏گوئيم. مثلاً اينكه سرگرد، استوار، تيمسار اينها كدامش فرق مى‏كند، هر كلمه يك بارى دارد. اداره داراى مى‏آيد پهلوى شما ماليات بگيرد مثلاً مى‏گويد: آقا در امد شما چقدر است؟ در آمد من اين است كه فرض كنيد اينقدر به من مى‏دهند، ماليات بايد بدهيد اگر بگويى ماهى اينقدر هديه مى‏دهند ماليات. اين دارد و اين ندارد. تا چه تعبيرى باشد يك وقت يك كسى مى‏آيد مى‏گويد من اين پول را به شما هديه كردم كه خرج اين كار بكنى، ماليات ندارد، يه مى‏گويد: اين درآمد است. كلمه هديه و درآمد هر دو ممكن است پول دست آدم بيايد چه درآمد و چه هديه منتهى يكى ماليات دارد و يكى ندارد.

شما مسافرت مى‏روى اگر به قصد حق برويد دو ركعتى مى‏شود و شكسته و اگر به قصد باطل «؟!!»نمازت چهار ركعتى، 8 فرسخ، 8 فرسخ است به بالا ولى هدفها فرق مى‏كند اين كلمات كلماتى است كه بار دارد.

ما احكام را بايد فلسفه‏اش را بدانيم يا نه؟ مثلى كه در جلسه قبل زدم اين بود كه بيمار اسرار اين نسخه را بداند يا نداند،همه گفته‏اند تلاش كن بدان، هم اگر خواسته باشى بيمار به دكتر بگويد: آقا شما گفتى اين شربت را بخور تا راز اين شربت و قرص را نفهمم نمى‏خورم، ميگويد پس برو، بمير«؟!» ما بايد به حرف دكتر گوش بدهيم منتها در تلاش هم باشيم كه اسرار را بفهميم، يعنى يه كوتاه مدت فعلاً نسخه را عمل كن، و يه دراز مدت ممكن است به مرور زمتن چند سالى يكى از اسرار كشف شود. شما نگاه كن تلوزيون هر يه مدتى يكبار يك خبر علمى، يك دانشمند در يك كشورى. يعنى چيزهاى هستى، علوم هستى، مدت به مدت، به مرور زمان كشف مى‏شود. نمى‏شود گفت: تا اين را نگويى. اسلام هر چه گفته گوش بدهيم خلاص، منتها، خوشبختانه دينى داريم كه هر چه پيش مى‏رود اسرارش كشف مى‏شود يك سرى چيزها، اسرار را در روايات گفته‏اند، حالا من چند حديثى كه امروز صبح ياد گرفته‏ام. اين حديثها را تا به امروز صبح بلد نبودم، يعنى داغ داغ و نو است. تا امروز صبح بلد نبود«!!» از امام صادق «عليه السلام» مى‏پرسيد يك كسى كه مرد نماز مرده چرا پنج دفعه الله اكبر مى‏گويند. شما كه مى‏دانيد اول مى‏گويند: الله اكبر، اشهد ان لااله الله و محمد رسول الله، دو باره مى‏گويند: الله اكبر باز يك دعايى مى‏خوانند دوباره مى‏گويند: الله اكبر دعا مى‏كنند الله اكبر، دعا مى‏كنند پنجمه را مى‏گويند: الله اكبر خلاص، مى‏گويند: يك كسى كه مرده پنج تا الله اكبر مى‏گويند: «لم جعل التكبير على المّيت خمسا»: مرده را در نماز مرده چرا پنج تا الله اكبر مى‏گوئيم: «فقال ورد لكُلِ صلوة تكبيره» چون نمازهاى واجب به گردن ما پنج تا است، نمازهاى يوميه پنج تا است صبح، ظهر، عصر، مغرب، عشاء چون بر هر مسلمان پنج نماز است هر الله اكبر اشاره به يكى از اين نمازهاست.

سئوال شد كه شما مى‏گوييد: وقت نماز ظهر زمانى است كه يك ذراغ، دوزراغ، از زوال، چون وقت نماز ظهر وقتى است كه خورشيد از وسط آسمان برود سمت مغرب، منتهى مى‏گويند :6 حالا تا رفت نماز نخوان مثلاً به چند دقيقه‏اى صبر كن، اين چند دقيقه صبر كردن براى چيه خوب براى اينكه اگر خواست نافله بخواند، نافله‏اش را قبل از ظهر نخواند، يك چند دقيقه براى نافله.

مثل اينكه مى‏گويند ك موزائيليهايى كه كار مى‏كنند، تيرهاى ريل راه آهن كه كار مى‏گذارند بين آنها يك مقدار فاصله مى‏گذارند براى اينكه يك وقت تابستان راه آهن كش آمد يك خورده جا كشش را، الآن مثل اينجا چرا اينجا پوست زيادى است براى اينكه گاهى مى‏خواهد دستش را همچين كند بايد يك خورده اينجا پوست زاپاس، و لذا اين ور پوست نيست در طول تاريخ انسان هيچ وقت كارى نداشته كه بخواهد از اينور خم بشود. چون از اينور نياز نداريم خدا اينجا گوشت زاپاس نگذاشته، چون از اينور ميواهيم خم كنيم زاپاس گذاشته. روى زانو يك خورده زاپاس گذاشته ولى هيچ كس نخواسته زانويش را از اينورى خم كند. در طول عمر آدم، اين حكمت خداست كه آنجا كه مى‏خواهد هست و آنجا كه نمى‏خواهد نيست بچه وقتى به دنيا مى‏آيد مكيدن را مى‏خواهد چون نتواند بمكد مى‏ميرداما فوت كردن را مى‏خواهد به چه چيزى فوت كند. ولذا نوزاد فوت كردن را بلد نيست اما مكيدن، كارهاى خدا همينطور است اين بايد ابروى من مشكى باشد كه وقتى نور مى‏تابد اين ابرو جلو فشار نورذ را بگيرد. كارهاى خدا حساب كتاب دارد. دستورات خدا هم همينطور است همه حكمت دارد منتهى معناى حكمتش اين نيست كه من امروز بفهمم به ما مى‏گويند:آب انار نخور آب انار را با هسته‏اش بخور براى اينكه آب انار جذب مى‏شود و هسته انار مثل شن جذب بدن نمى‏شود آنوقت آين هسته‏ها به ديوار معده كشيده مى‏شود مثل چيه ظرف شورها مثل سيم مثل سنگ پا اين دانه‏هاى انار آبش جذب مى‏شود دونه هايش به ديوار معده كشيده مى‏شود و جرم‏گيرى مى‏كند .

حديث: امام «عليه السلام» فرمود: انار را با دانه‏اش بخور، با هسته‏اش بخور براى اينكه «يدّبغ المعدة»: يعنى معده را دباغّى مى‏كند.

يعنى جرم‏گيرى مى‏كند، اگر گفتند: اين رقمى و اين رقمى بخور همه‏اش اسرار دارد منتهى همه اسرار را ما نمى‏فهميم

حديث: مسواك در نور چشم اثر دارد. - ماقبلاً مى‏گوئيم مسواك براى اينكه دندانهاسفيد مى‏شود من از يكى از فوق تخصصهاى چشم پرسيدم گفت درست است. مثلاً داريم دم غروب مطالعه نكنيم من از يكى از اين فوق تخصصها پرسيدم؟ گفت: دم غروب شيفت سلولهاى چشم عوض مى‏شود و آن سلولهايى كه شيفت عوض مى‏كنند سلولهاى شلى هستند آنوقت مطالعه به چشم فشار مى‏آيد. حالا شيفت عوض شدن و سلول و اين چيزها هزاو چهارصد سال بايد بگذرد تا ما بفهميم، اسلام از اول گفته مطالعه نكنيم، هر چه اسلام گفته بايد عمل كنيم ممكن است هزار سال ديگر سرى از اسرار آن كشف شود اگر خواسته باشيم بگوئيم: بسم الله الرحمن الرحيم - دنيا، دنياى علم است، كسانى هم مى‏گويند دنياى علم كه خودشان هم سواد ندارند، يه ديپلمى است كه هيچ، ديپلم سواد نيست، ديپلم مثل پيراهن تنبان است .نداشتن آن زشت است، داشتن آنهم من تنبان دارم من پيراهن دارم، دارى كه دارى اين ديپلم كه هيچى ليسانس هم خيرى بهش نيست صد تا كتاب خوانده ليسانس گرفته، چنان چهار تا كتاب خوانده كله‏اش باد گرفته، آقا قرآن مى‏گويد همه تان با هم بى سواديد، بخوانم: «وما اوتيتم من العلم الا قليلا»: همه با همه سوادهايتان قليل است يعنى چى؟ كم است. صد تا كتاب كه چيزى نيست. بو على سينا سفارش كرده مى‏گويد: هر چى شنيديد نَه نگوئيد. بگوئيد من نمى‏فهمم ممكن است در آينده بفهميم

سوال شد چرا نماز ظهر چند دقيقه بعد از زوال؟ فرمود: براى اينكه جاى نافله باشد. -خوب سوال مى‏شود چرا عرس زن نصف است؟!-اينها حكمتش توى رويا هست؟- امام باقر عليه السلام فرمود: براى اينكه زن نه جهاد به گردن اش است نه خرجى، نه ديه عاقله، حالاديه عاقله يه چيزى است كه مى‏ترسم بگويم وقتم تمام شود، و بعد هم:

«لان النساء يرجعن عيالاً على الرجال»:

فرض كنيد مردم زمين 30 تومان دارند مردم زمين كه مردند 20 تومان به پسرهاى فردا مى‏رسد و 10 تومان به دختران مرد دو برابر، اسلامى كه كى مى‏گويد: دختر 10 تومان در عوض هيچ بارى به گردنش نيست پس 10 تومان پس انداز مى‏شود براى او، خوب دخترها با پسرها ازدواج مى‏كنند شد اين 20 تومان وارد زندگى هر دو مى‏شوداين دختر خانم 10 تومان از اين 20 تومان ده تومان هم سوائى دارد. اين است امام مى‏فرمايد كه: اگر به شما گفتم نصفه، نصفى گفته‏اند كه ديگر هيچ خرجى ندارد. اين حديث اين است «لان النساء يرجعن رجالاً على العيال»: زنها مى‏روند سر سفره مردها همان خانه‏اى كه مرد ساخته توى همان خانه زندگى مى‏كند و از همان فرش و رختخواب و مرد پول آب و برق و گاز برف اينه‏

سوال وقتى سجده مى‏كنيم به زمين و گفتهاند به خوردنى‏ها سجده نكنيد.

به برگ درخت سجده كن اما به برگ اسفناج و كاهو و سبزى سجده نكن چرا به برگهاى خوردنى نمى‏توان سجده كرد.؟

مى‏فرمايد: براى اينكه مردم دنيا خيلى‏ها بنده شكم هستند سر نماز مى‏خواهى بنده خدا باشى اونهاى كه بنده شكم هستند معبودشان خوراك باشد، ديدى كه مى‏گويد: امروز روز خوشيه، چيه؟ مى‏گويد صبح ابگوشت كله خورده‏ايم، صبحانه عسل خورده‏ايم و امروز روز نحسى است، چرا، دو تا امتحان دارم يعنى روز درس، روز نحسى و روز خوردن، روز خوشى، بعضى‏ها شكمو، و خدايشان شكمشان است. بعد تو كه مى‏خواهى سجده كنى نبايد نبايد سجده كنى به معبود شكموها، چى شد. بگذار عربى اش را بخوانم «لان انباء الدنيا عبيد ما يأكلون و ما يلبثون»: بعضى مردم دنيا بنده شكم و لباسند «و الساجد فى بحوده لا ينبغى از يضع جبهتد»: پيشانيش را بگذارد روى چيزى كه، آن معبود شكموهاست. تكرار كنم؟ نه ديگه خوب.

حاجى‏ها كه مى‏روند مكه روز عيد قربان سه تا كار بايد بكنند، يكى 7 تا سنگ قدّ سنگهايى كه به نانوائى سنگكى هست 7 تا سنگ پرتاب كنند به يك پايه يكى بيايند گوسفند بكشند و يكى هم سرشان را بتراشند.

حديث مى‏گويد: «سوال مى‏كنند» اين سنگ چيست كه ما پرت مى‏كنيم؟ يه سنگ كوچك را مى‏زنى به يك سنگ بزرگ اينكه دردش نمى‏آيد.

بحث در نيست شاه كه مى‏رفت خارجه بچه مسلمانها گوجه پرت مى‏كردند به ماشين ضد گلوله‏اش، بنز ضّد گلوله از گوجه دردش مى‏آيد بحث درد نيست بحث اظهار تنفر است. كسى كه مى‏خواهد، مگر كسى كه آب دهان پرتاب مى‏كند، دردش مى‏آيد، بحث اين است كه ابراهيم «عليه السلام» در يك درگيرى شيطان مى‏آمد وسوسه‏اش مى‏كرد ابراهيم به او سنگ مى‏انداخت و به حاجى مى‏گويند تو هم برو آنجا كه آن درگيرى با شيطان يادت نرود مانور بايد باشد اگر جنگ نيست. اگر جنگ نباشد ارتش بايد مانور، خلبانهارا مى‏دانيد يا نه؟ هر ماهى بايد پرواز كنند و لو جنگى، چون اگر جنگ «مانور» نكنند يه ذره،ذره يادش مى‏رود اينها يك كارهاى مديريتى است. كه آدم حضور ذهنى داشته باشد. الان.

الان شكم مديريت مى‏خواهد، چيزى خوردن پروازها مسافربرى دو خلبان دارد حق ندارند دو خلبان يك غذا بخورند يكى بايد كتلت و يكى بايد ماست بخورد يكى اگر نان سبزى مى‏خورد ديگرى بايد ساندويچ بخورد .چون اگر هر دو ساندويچ خورده، گوشت يا تخم مرغ اش فاسد بود، هر دو خلبان در يك لحظه درد دل و هواپيما مى‏افتد بايد همين طور كه هواپيما دو موتوره است شكمها هم دو موتوره باشد، اگر يك غذا شد ديگرى سالم بماند وقتى بشر به عقلش مى‏رسد در شكم مديريت راه بيندازد، خدا نبايد در احكام حكمت داشته باشد؟ منتهى همه حكمت‏ها را ما نمى‏فهميم، مسافرها مى‏گويند: يعنى چه كه يك هواپيما تو آسمانها نيز تبعيض است اين گوشت مى‏خورد اين پنير آخه نمى‏داند. خوشا بحال كسى كه نمى‏داند بپرسد و اگر هم نفهميد نگويد اين، بگويد من فعلاً نفهميدم شايد بعد بفهمم، اصلاً خيلى عقل ما محدود و علم هم محدود است. اجازه به خودمان ندهيم كه همه چيز را ما نمى‏دانيم ميگويم كه آنوقت‏ها كه خوب مى‏فهميم مى‏گوييم و الله بالله، والله، تالله، اين كار درست است. آن وقتها كه يقين داريم درست است بعد پشيمان نمى‏شويم به تعداد آدم هايى كه در روى زمين پشيمان شده‏اند كه هر يكى از ما صد دفعه پشيمان شده‏ايم، به تعداد هر پشيمانى دليل بر اين است كه آن وقتى هم كه خوب مى‏فهميم، خوب نمى‏فهميم ما گاهى وقتها خوبيهايمان بدى است. قران امام حسين عليه السلام بروم مى‏فرمايد: الهى من كان محاسنه و مساويه فكيف لا يكون مساويه، مساويه: خدا يا خوبيهاى من بدى، بديها كه ديگه هيچى

الان ببين ايام محرم چه مى‏كنند؟ لخت مى‏شوند روبروى زنها سينه مى‏زنند لخت شدن روبروى زنها درست است بعد براى سياه كوبى بر مى‏دارند ميخ را به مسجد به كاشى كارى‏ها سياه پوش مى‏كنند، بابا وقف است، كاشى كارى همين طور ميخ را مى‏كوبد يعنى به هواى عشق به امام حسين «عليه السلام» اموال موقوفه را، بعد بلندگوى مسجد مردم آزارى مى‏كند، جز اذان احدى حق ندارد صدايش را بلند كند، چه قرآن و چه مناجات و چه مداح، هيچ كس جز اذان كسى حق ندارد صدايش را بلند كند. صداى بلندگو و ميخ كوبيدن، سياه پوشيدن و راه بندان يعنى گاهى وقتها كارهاى خوبمان خلاف است، بنابراين،

از امام رضا عليه السلام پرسيدن چرا نماز ظهر و عصر را يواش مى‏خوانيم و نماز ظهر و مغرب را؟ اين هم تا امروز صبح بلد نبودم.

امام رضا فرمود: مى‏دانى نماز بايد جلوه داشته باشد روز چون هوا روشن است نماز ظهر و عصر قيافه نماز جلوه نماز است اما شب كه تاريك و صبح كه تاريك، روشن، بايد با صداى بلند بخوانيم. كه اگر كسى با چشمهايش نمى‏بيند، با صدا بفهمد يه كسى دارد اين جا نماز مى‏خواند، نماز بايد علنى باشد ظهر و عصر چون با چشم جلوه دارد با صدا نياز به جلوه نيست ولى وقتى هوا تاريك شد چون جلوه چشمى ندارد بايد جلوه صوتى داشته باشد.

البته باز اينها حكمت است كسى نگويد پس حالا كه چراغها روشن است ديگه الان مغربِ و چراغ روشن، يواش بخوانيم ديروز «هفته گذشته يا جلسه گذشته» مثال زدم:

اين چراغ قرمز لب چهار راه براى اين است كه تصادف نشود، اصلش اين است حالا اگر نصف شب هم رسيديم و ماشين نبود باز هم بايد براى حفظ قانون ايستاد. نگوى مگر اين چراغ قرمز براى تصادف نيست؟ و الان دو بعد از نصف شب است و كسى هم توى خيابانها نيست پس گازش بدهيم باز هم خلاف است. يعنى يك چيزى كه قانون شد وقتى هم كه مورد نيست به خاطر حفظ قانون بايد ما عمل كنيم.

خوب خدايا: تو را به حق محمّد و ال محمّد روز به روز دين و عقل و علم و فهم و عمل و اخلاص و عمق و اتحاد و كمالات ما را روز به روز بيشتر بگردان.

خدايا: رهبر و دولت و امت و ناموس و نسل و آب و خاك و عزت و انقلاب ما را حفظ كن.

خدايا: عيدى تولد امام كاظم عليه السلام. امام كاظم فرمود: روز به روز معرفت ما را به خودت زياد كن بدانيد كه خدا از تو چه مى‏خواهد، خدايا: آنچه كه از ما مى‏خواهى ياد ما بده بگو و توفيق و خلوصى كه عمل كنيم. بدانى كه چى چى از دين بيرونت مى‏كند. الان انواع هجومهاى فرهنگى، ماهواره، اينترنت، ويديو، سمپاشى، انواع شايعه. ابرو باد مه خورشيدو فلك در كارند كه يك جريانى به وجود آورند ايجاد شك كنند و نسل را از دين خارج كنند.

خدايا: همه طرح‏ها و توطئه‏ها را خنثى و نسل ما را در اين خطرها حفظ بفرما.

خدايا: قلب آقا امام زمان «عليه السلام» را از ما رازى بدار.

قصاص قاتل، عامل حيات و امنيّت جامعه
حّق وتو، ناقض حقوق بشر
رحمت يا خشونت براساس عدالت
قبله، رمز استقلال از كفّار
نماز جماعت در ميدان جنگ
آفات ربا خوارى در جامعه
مرد حق حكومت دارد نه تحكّم
قصاص قاتل، عامل حيات و امنيّت جامعه

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

اللهم صل على محمّد ال محمّد الهى انطقنى بالهدى والهمنى التقوى

در دو جلسه قبل، دو سه جلسه است به نظرم جلسه سوّم، چهارم باشد كه فلسفه احكام داريم صحبت مى‏كنيم يعنى دليل اين كار چيه، و در هر جلسه من اين را تذكّر مى‏دهم كه نبايد منتظر باشيم همه اسرار را همين امروز همه ما بفهميم.ما پاى تلويزيون هستيد هر يه چند وقتى يك كشورى، يك دانشمندى، يك مسئله‏اى را كشف مى‏كند. دنيا پر از اسرار است، بسيارى از اسرار به مرور زمان كشف مى‏شود، اگر خواسته باشى بگويى همه اسرار را من بايد بفهمم و الّا عمل نمى‏كنم، مثل كسى، بيمارى است كه به دكتر بگويد: تا اسرار اين نسخه را نگويى من اين نسخه را نمى‏خورم پس بميرى، ما بايد دارو را مصرف بكنيم و دنبال تحقيق هم باشيم، فعلاً براى اينكه نميريم به دستورهاى كارشناس عمل مى‏كنيم ولى خوب مطالعه هم مى‏كنيم كه چى را بفهميم «الحمدالله». در عين گفتيم كه يك سرى دستورات و اسرار توى خودِ روايات آمده كه داريم بحث مى‏كنيم مثلاً.

قصاص چرا، قبله چرا، نماز خوف چرا همچين، چراها هم در روايات است، هر جلسه‏اى چندتا چرا را مى‏گوييم. اول:

قصاص چرا؟ ادامه بحث دليل و فلسفه احكام. قصاص چرا؟

قرآن مى‏فرمايد: «و لكم فى القصاص حيوة يا اولى الالباب»:

يعنى اگر قاتل را به قصاص مى‏رسانديد قاتل را كشتيد جامعه تان زنده است اى كه عقل داريد .

جامعه‏اى كه از قصاص، يعنى آدم مى‏كشد و صاف، صاف توى خيابان راه مى‏رود اين جامعه مرده است. ماچند رقم حياة داريم: انواع حياة:

1 - حيات نباتى نباتات 2 - حيات حيوانى حيوانات 3 - حيات انسانى 4 - حيات عقلى و فكرى 5 - حيات سياسى

- حيات نباتات همينكه مى‏گوئيم اين زنده است. يك درخت انگور را كه قيچى مى‏كنى هر شاخه‏اى را كه مى‏كارى همان شاخه تبديل به درخت مى‏شود اين پيداست كه يك حياتى در آن است كه مى‏تواند خودش را رشد بدهد. بعضى از كرمها را قطعه، قطعه مى‏كنى باز قطعاتش، خون از بدن ما كه مى‏رود خودش آب و شير كه مى‏خوريم باز بدن خون سازى مى‏كند اين حيات توى نباتات است

- حياة حيوانى: زاد و ولد توى حيوانات هم هست .

- حياة انسانى: كه قرآن مى‏فرمايد: پيامبر«دعاكم لما يحييكم»: پيغمبر دعوت مى‏كند براى چيزى كه شما را زنده مى‏كند.

مگر ما مرده‏ايم نه نفس مى‏كشيم زاد و ولد هم داريم اما از نظر فكرى ممكن است فكر ما مرده باشد. پيامبر «صل الله‏عليه واله‏و سلم» مى‏آيد دعوت مى‏كند براى چيزى كه شما را احياء مى‏كند. اين حياة سياسى است. حياة، يعنى اگر جامعه نفس مى‏كشد معده و چشمش هم كار مى‏كند، اما توى اين جامعه قاتل راه مى‏رود و هيچ كس كاريش ندارد. جامعه از نظر سياسى مرده است. «ولكم فى القصاص» .

حالا اگر اين حياة «قصاص نباشد» چى مى‏شود؟ گاهى وقتها يك قانونى داريم توى طلبه‏ها مى‏گويند:

«تعرف الاشياء باضدادها»: يعنى اگر بخواهى قدرش را بدانى ضدّش را ببين قدرش را مى‏دانى .

مثال: مى‏خواهى ببينى چشم چيه؟ چشمت را به هم بگذار راه برو، همان يك دقيقه مى‏توانى، ما اگر بخواهيم نعمتها را بدانيم، چه كنيم آن وقت قدرش مشخّص مى‏شود.

مثال: آب مى‏خوريم، اصلاً يك دفعه تا حالا نگفتى «الحمدالله» آب شيرين است.

قرآن مى‏گويد: اگر مى‏خواهى قدر آب شيرين را بدانى فرض كن اين آب تلخ باشد:

«لو نشاء لجعلناه اجاجا» عربى هايى كه مى‏خوانم قرآن است - اگر بخواهم آب را تلخ مى‏كنم گ‏

به چه كسى تلگراف مى‏كنى شيرينش كن؟ اگر بخواهيم پائيز كه شد در ختها را سبز نمى‏كنيم «!!؟ بهار» :

«ولو نشاء لجعلناه حطاماً»: اگر بخواهيم درختها را خشك نگه مى‏داريم.

به چه كسى تلگراف مى‏زنى سبزش كنى. بخواهيم اى پيامبر جبرئيل نازل نمى‏شود. به چه كسى تلگراف مى‏كنى نازل مى‏كنى جبرئيل نازل شود. «لونشأ لنذهبنّ بالذى او حينا اليك» .

ما اگر خواستيم بفهميم قصاص چه نقشى دارد. قصاص را از جامعه بردار، اگر برداريم، آفاتى پيدا مى‏شود.

1 - اول اگر مردم احساس آرامش نكنند هر كسى براى حفظ خودش مجبور است يك دارو دسته و تشكيلاتى راه بياندازد. وقتى ببينيم جان من در خطر است يك باندى درست مى‏كنم، آن هم، چون كسى به كسى نيست همه همديگر را مى‏كشند. اگر ببينيم واقعاً كسى، كسى را بكشد قصاص نمى‏شود آنوقت همه براى همديگر حفاظت يك دارو دسته اين رقمى پيدا مى‏شود. بعد اگر قصاص نباشد افراد عقده اى مى‏شوند انتقام مى‏گيرند.

انتقام هم يكى به يكى نيست. مردم على «عليه السلام» نيستند كه در باره ابن ملجم فرمود: ضربه به ضربه« يكى به يكى». مردم خيلى‏ها مثل آمريكا هستند «!!؟؟» به خاطر يك بن لادن راست يا دروغ يك كشور را بمباران مى‏كنديعنى اگر قصاص نباشد انتقام وعقده پيدا مى‏شود. ديگه جلوى او را نمى‏شود گرفت.

اگر قصاص نباشد خود قاتل جرأت پيدا مى‏كند. حالا كه كشتيم طورى نشد يكى ديگر هم.

اگر قصاص نباشد غير قاتل، باقى مردم هم جرأت پيدا مى‏كنند، و هم طرفى كه مى‏بيند خونش ريخته و قصاص نشده عقده‏اى مى‏شود و دست به انتقام و انفجار مى‏زند سه، هر گروهى براى حفظ جان خود دارو دسته و تشكيلات راه‏مى اندازد چهار، به هر حال «ولكم فى القصاص حياة يا اولى الالباب». حالا يه مُشت از اينها ك دروغ مى‏گويند. چون دنياى ما دنياى دروغ هاست، در هيچ زمانى در تاريخ بشر اگر كسى بگويد: دروغ به اندازه حالا نبود باور كنيد و احتمال بدهيد راست مى‏گويد

حّق وتو، ناقض حقوق بشر

حقوق بشر: كلمه‏اى كه دروغى به اندازه، دروغ بيشتر نبود، چه بشرى، چ حقوقى؟ مثلاً الان 50 سال است فلسطين حقّش از بين رفته. كى چى كرده و اين حقوق بشر چه كرده؟ در مقابل تجاوزات بين المللى چه حقّى؟ حق «وتو» يعنى چه؟ يعنى همه نمايندگان كشورها «الف» چهار و پنج كشور مى‏گويند: «ب» و حتى «الف» رأى همه را مى‏تواند از بين ببرند. «حق وتو» يعنى هر چى بگوئيد من مى‏گويم كشك. «حق وتو» يعنى گفتن به تمام افكار و مغزها، منطق‏ها بگويد كشك، همه منطق‏ها را روى هوا كند. بزرگترين توحّش است «حق وتو». بنابراين از دروغهايى كه مى‏گويند. يه مشت از اين دروغگوهايه مشت از اين حرف‏ها زدند بد نيست برايتان بگويم. زود رد مى‏شوم چون كهنه است.

مى‏گويم: خوب شما قاتل را اعدامش نكن، قاتل كه زده، كشته است يه حالت روانى، هيجانى بهش دست داده و اين آدم مريض است و مريض را كه نبايد كُشت.

مى‏گويم: خيلى خوب اگر اين بهانه است فردا همه مردم مريض مى‏شوند، اگر هيجان كافى است كه من يك نفر را بكشم همه مى‏شوند هيجانى.

مى‏گويند: قاتل را به عوض كشتن يه كارگرى، نجّارى و مكانيكى كند، به نفع توليد، توليد برود بالا.

مى‏گويند: بسيارى كه دكان و جنس مى‏خواهند، سرمايه و مغازه ندارد ميزنند يه كسى را ميكسند توى زندان هم سالن كار بهشان مى‏دهند و ابزار توليد، خيلى از نجّارهاكه توى خيابان را مى‏روند، نه دكان دارند و نه ارّه و چوب مى‏زند يه كسى را مى‏كشد تا آنجا هم سالن و هم ارّه و هم چوب هست. اين چه منطقى است مُخ را ببين، اسمش هست دنياى علم، بعضى‏ها حرفهايى كه مى‏زنند ادّعا مى‏كنند دنياى علم است چقدر پوك است.

قاتل را بفرستيم كارگرى خوب خيلى از كارگرها جا ندارند آدم مى‏كشند. هيجانى، همه هيجانى مى‏شوند، كه نشد مى‏گويد: قاتل كه يكى را كشت بد كرد تو هم كه او را مى‏كشى بد مى‏كنى بد به بد. او اول بود، من او را بكشم جلو ديگران كُشته گرفتم مى‏شود، اجمالاً قصاص يكى از احكام درست اسلام است. بايد عمل شود، البتّه حقوق و حساب و كتاب دارد و اين هم معنايش خشونت نيست.

ترحم بر پلنگ ستمكارى بود بر گوسفندان

همه جا هم خوب نيست تنها صفتى كه همه جا خوب است عدالت است، عدالت با دوست، با بچّه، با دشمن، با همسايه، با حكومت، بالا دست، عدالت صفتى است كه هميشه خوب است. غير از عدالت تمام صفات هميشه خوب نيست مثلاً سخاوت هميشه خوب نيست، همه جا آدم سخاوت داشته باشد نه بعضى از جاهاهم بايد مشتش هم باشد عبادت همه جا خوب نيست.

يه كاروان از مكّه آمدند گفتند: آقا يه كسى توى كاروان ما بود چقدر گريه مى‏كرد ،هر جا مى‏رسيديم نماز مى‏خواند.

حضرت فرمود: كار هايش را چه كسى مى‏كرد؟ گفت: من گفت: نمى‏خواست، از زير كار در مى‏رفت براى اينكه ظرف بشويد مى‏رفت نماز مى‏خواهند.

بعضى بچّه هامى خواهند توى خانه كار نكنند مى‏دوند، ميدوند، كتابخانه، مادرشان توى صف نانوايى است اين آقا مطالعه مى‏كند. تحصيل همه جا خوب نيست.

امام حسين «عليه السلام» را كربلا كشتند. آمد نو توى مسجد كوفه بحث راه انداختند كه خون پشه، بعضى از بحث‏هاى علمى چيز است يادم رفت كلمه‏اش را، سبب مغالطه كردن و گيج كرده مردم است. مثلاً يه كارى مى‏خواهند بكنند. فرض كنيد يك بازى‏هاى بين المللى راه مى‏اندازند توى همان برنامه كه مردم و جوانهافكر او هستند يك كارى را انجام دهند مثل بنده من خودم اين كار را انجام مى‏دهم مثلاً مطالعه مى‏كنم و بچّه يا نوه هايم مى‏خواهد مزاحم شود من براى اينكه او را سرگرم كنم انگشترم را در مى‏آورم مى‏اندازم اون اطاق برو بردار تا اين را سرگرم انگشتر مى‏كنم خودم مطالعه مى‏كنم. خيلى وقتها جامعه ما را به يك چيزى سرگرم مى‏كنند كه كار ديگرى انجام بدهند، از اين شيطنتها بوده، در بقيع چهار امام ما امام سجاد و امام باقر و امام صادق و امام حسن مجتبى «عليهم السلام» گنبد و بارگاه داشت، آنها را خراب كردند، ايران راهپيمايى راه افتاد رضا شاه عكس راهپيمايى را برداشت فرستاد براى اربابهايش گفت مردم راهپيمايى مى‏كنند كه ما احمد شاه را نمى‏خواهيم رضا شاه را مى‏خواهيم اصلاً از چى به چى .

قبرستان بقيع‏را خراب مى‏كنند مردم از غم اهلبيت «عليهم السلام» راهپيمايى مى‏كنند عكس غم اهلبيت «عليه‏السلام»را رضا شاه مى‏فرستد براى اينكه مردم راهپيمايى مى‏كند كه ما رضا شاه مى‏خواهيم. گاهى وقتها از همه چيز سوء استفاده مى‏كنند، تحريف مى‏كنند همه چيزى را. يك چيزه ديگه بوديك چيزه ديگه، «اصلاً 180 درجه نه دو، سه درجه گاهى وقتها مردم منحرف مى‏شوند .

من به يك كسى گفتم قبله چه جورى است گفت، مثل خودتان كنى انحراف دارد« خنده حضار»

گاهى يك كسى كمى انحراف دارد طورى نيست وقتها هم 180 درجه، يعنى كچل،كچل است ميگويند زلفى «خنده حضار» هيچى اش به هيچى نمى‏خورد.

فلسفه قصاص: پس ببينيد قصاص دستورى است حق، و خشونت هم بعضى جاها درست است.

ولى اصل با رحم است، رحمت سر جايش و خشونت هم، در نماز مى‏گوييم «الرحمن الرحيم» هم مى‏گوييم «مغضوب‏عليهم» يعنى مورد غضب شده. پس در يك سوره حمد اوّلش رحمت و آخرش مغضوب، البتّه رحمتش بيشتر است، رحمتش 6 تا يكبار در حمد مى‏گوييم «بسم الله الرحمن الرحيم» دوباره بعد از «الحمد» مى‏گوئيم «الرحمن الرحيم»چهار تا توى قل هوالله هم مى‏گوئيم«بسم الله الرحمن الرحيم». يعنى 6 تا رحم است اما يك مغضوب هم هست با همه نمى‏شود با رحم رفتار كرد. بعضى‏ها اصلاً نمى‏شود، قاتل است آقا با قاتل مى‏خواهى چكار كنى.. ضمناً همين آقايى كه مى‏گويد قاتل را نكشيد. هيجانى است، بفرستيد كارگاه كار كند. همين آقا اگر بچّه خودش را بكشى حاضر است بگويد. چون برادر مرا كشته مى‏گويد، هيجانى است. اگر برادر خودش باشد مى‏گويد نه تنها خودش را بايد كشت. خانه‏اش راهم بايد خراب كرد. چون برادر مرا كشته حالا حالا روانشناسى و دامپزشك و جامعه شناس شده امّا اگر جوجه‏هاى خانه‏اش را بكشى از مغول بدتر است و اسب همسايه ببخشيد مرغ همسايه غاز است

قبله چرا؟ دليل قبله را من اشاره مى‏كنم چون بحث قبله را مفصّل كرده‏ايم. يهوديها اينور نماز مى‏خوانند و مسيحى‏ها اينور مسلمانها بايد يك سمتى نماز بخوانند جزء دين و آن نباشد، قبله رمز استقلال است. چون اوّل هم كه ما رو به بيت المقدس نماز مى‏خوانديم و قبله اوّل ما بود. يهودى‏ها هى هى مى‏كردند، حضرت فرمود، ناراحت شد و آمد به اطراف آسمان نگاه كرد و خدا گفت: چرااين طورى مى‏كنى؟ «قد نرى تقلب وجهك فى السماء»: و جهت را، صورتت را در آسمان‏ها همچين مى‏كنى، يهوديها هى هى بهت مى‏گويند: چشم «و انو ائنك قبلة مرضيها» به خاطر به خاطر گل روى تو قبله‏اى مى‏دهيم كه تو راضى باشى. در هر كجا هستى سمت كعبه بايست كه كه ديگر يهوديها هى هى بهت نگويند، فبله رمز استقلال است ما اينور مى‏ايستيم براى اينكه نه اينور باشيم و نه آنور يا آنور، توى اينور يك امتيازى است اين هم مال قبله.

نماز خوف: نماز خوف مثل نماز صبح دو ركعت است منتهى مى‏گويند: با كلاه خود و اسلحه باشد يك نماز خاص است. چون فعلاً الحمدالله جنگى نيست نمى‏گويم نماز خوف چگونه است؟ منتهى توى نماز خوف هم كه آيه 100 از سوره نساء است من يادم هست كه توى تفسير نور 20 تا از نكته از اين آيه كشيدم بيرون. تازه اين 20 تا طلبه‏اى كه من كم سواد هستم شايد اگر چند تا بوعلى سينا دور هم بنشينند 100 تا نكته بكشند بيرون اينقدر نكته توى اين آيات است «الله اكبر» مى‏گويى اينقدر حرف دارد قرآن، بعد مى‏فرمايد مى‏دانى چرا؟ اينكار را كرديم، نمازتان را اينطورى بخوانيد كه دشمن به شما حمله نكند: «فيسلون عليكم ميلة واحدة»: اگر نمازهاى شما، نمازهاى رسمى باشد دشمن به شما.

حالا بد نيست يك نكته‏اش را بگو يم فقط، نه اينكه جنگ است فقط ببينيد كه اسلام چقدر لطيف است آخر لطافت انسان «اسلام» آدم را مى‏كشد خيلى لطيف است، ببينيد چقدر لطيف است.

مى‏گويد: نماز خوف آقايان ركعت اول فقط اسلحه همراهتان باشد ركعت دوّم غير از اسلحه كلاه خود هم بايد سر بگيريد، يعنى ركعت اوّل بى كلاه خود بگذاريد بگويم، يك صلوات بگوييد «صلوات حضار» فقط بايد يك خورده تيز باشيد كه بگيريد چون من مى‏خواهم سريع بگويم و شما بايد تيز باشيد، همه وجودتان هوش باشد كه هست

ماجرا به اين صورت است كه كه در جنگ حديبيّه پيغمبر «صل الله و عليه واله و سلم» رفت سر نماز همه مسلمانانها هم اقتدا كردند به جماعت. دشمنان گفتند: عجب مراسمى دارد خيلى خوب راحت شديم. بعداً مى‏خواهند نماز بخوانند مى‏روند به سجده همه را توى سجده به رگبار مى‏بنديم خلاص، عجب طرح خوبيه، جون پيدا شد پيدا شد، خط را پيدا كرديم اين در ذهنش آمد به كسى نگفت رهبر دشمن به ذهنش آمد در ركعت بعد همه را رگبار ببندد، فورى آيه نازل شد: پيغمبر ديگر اين طورى نماز نخوان، شما فرض كنيد كه هزار نفريد تا بگوئيد «الله اكبر» 500 نفر اقتداء كنند 500 نفر با اسلحه در مقابل دشمن بايستند «غيرالمغضوب عليهم والالضالين»،«قل هوالله»، ركوع و سجود، ركعت دوّم آقايان قصد جماعت نكنند براى خودشان حمد و سوره بخوانند و زودتر از پيغمبر ركوع و سجود، سلام بدهند .بدوند جاى آن پانصد نفر و اون پانصد تا خوشان را به ركوع ركعت دوم برسانند منتهى دوّمى‏ها كه مى‏آيند به ركعت دوّم اقتدا مى‏كنند، ركعت دوم هم تا آقا ركوع است آدم بايد بگويد الله اكبر فورى خم شود. منتهى گروه پانصدتاى دوم كلاه خود سرشان باشد، اوّلى‏ها را مى‏گويد «اسلحتهم» و دومى‏ها را مى‏گويد «اسلحتهم و حزرهم» كلاه خود هم باشد؟ براى اينكه فاصله ركعت اول و دوم يك دقيقه و دو دقيقه فاصله است و ممكن است توى همين دو دقيقه دشمن طراحى كند از بالا كلّه يك چيزى بهشان پرت كند، ركعت اول گيج اسلحه دارند، ركعت دوّم فرصت فكر براى دشمن هست شما قدرت حفاظت را بيشتر كن.

حالا از اين چى مى‏فهميم. بگو آقاى قرائتى حالا كه جنگ نيست اين حرفها را براى چى؟ اين حرفها را مى‏زنم براى حاج خانم‏ها «حاجيه» يه بار مسجد و يه بار خانه بايست عروسى و دخترت برود «!!؟؟» الآن دختر توى خانه مى‏ايستند و اين حاج خانم پير مى‏رود مسجد. در يك نماز دو ركعتى يك ركعت اون پانصد تا و در يك ركعت، اين را مى‏گويند تقسيم عادلانه. يعنى ما جمهورى اسلامى درست نكرديم كه پنير و كره تقسيم كنيم. بايد پيش نمازى را هم. و الآن من اعلام مى‏كنم اينجا، اينجا تمام روحانيونى كه در نهادهاى دولتى هستند. اين را به عنوان پستى كه دارم مى‏گويم لازم است گوش بدهيد، به تمام روحانيونى كه در نهادها هستند به فرموده مقام معظم رهبرى اينها بايد هفته‏اى يك روز بايد بروند اين دبيرستان بغل، ما داريم توى كلانترى يك طلبه، هر روز براى 20 تا پليس نماز مى‏خواند، پشت كلانترى 800 تا جوان هستند پيش نماز ندارند، اين عدالت نيست. كى گفته بچّه‏هاى «!؟» سپاه هر روز آخوند داشته باشند بچّه‏هاى پشت سر سپاه آخوند، اين كارخانه هر روز آخوند دارد دبيرستان ندارد، يك تقسيم بايد شود. اگر طرفدار عدالت هستيم، هفته‏اى يك روز، دو روز بروند، و اين قانون هم نياز به مقرّرات ندارد. من از مقام معظم رهبرى پرسيدم توى اداره‏ها نقش دارم يا ندارم فرمود:

شما در مسئله نماز در همه جا مسئوليّت دارى حتّى كه من نماينده دارم

و به نمايندگان مقام معظم رهبرى هم عرض كردم. جاهايى كه، يك كسى نگويد من از تهران ابلاغ بگيرم، اين كه من الآن توى تلويزيون مى‏گويم ابلاغ است. ما بايد همه جا دكترها بايد تقسيم شوند، در يك خيابان 4 تا روضه خوانى است و در يك جا اصلاً.

ما با چندتا طلبه بوديم رفتيم در يك روستا. اين روستايى گفت اوه،اوه،اوه چه خبره؟ چهار تا آخوند آمده‏ايد ما گاهى وقتها يك كسى مى‏ميرد، يك نفر نيست نمازش بخواند اون هم يك چيزى گفت: البتّه يك چيز بدى گفت «!؟» گفت: تا ما اينجا هستيم هر كه مى‏خواهد بميرد، تقصير خودتان «خنده حضار» است كه بى وقت مى‏ميريد. البتّه حرف طلبه بى خود بودها، حق با روستايى بود و طلبه اشتباه كرد.

به هر حال يك تقسيم عادلانه اين است، عرض كنم كه. خوب ببينيد اين نماز اسمش نماز خوف است ولى فرمولهاى نظامى، حفاظتى، عدالت، در آن است، يعنى سرباز مسلمان بايد هميشه با وضو باشد «!؟» چون اگر با وضو نباشد كه به نماز دوم نمى‏رسد. از اين معلوم مى‏شود كه سرباز اسلامى بايد با وضو باشد و احكام جماعت را بايد بلد باشد بعضى‏ها مى‏گويد«بسم الله الرحمن الرحيم الحمدالله رب العالمين»، اون نستعين، مستغين‏ها را بلد نيستم گيج مى‏شوند نه سرباز بايد احكام را بلد باشد. و همچنين سرباز اسلامى بايد چابك باشد كه به فاصله يك قل هوالله شيفت عوض كند، ببين چه اصولى؟ تعويض شيفت در نيم دقيقه، آگاهى به مسائل فورى، عدالت حتّى در جماعت، نماز جماعت حتّى در برابر دشمن، معلوم مى‏شود در برابر دشمن هم نماز جماعت را از دست ندهيم، جماعت هستى در مقابل دشمن عدالت حتّى در جماعت و تقسيم دو ركعت نماز، تعويض شيفت حتّى در نيم دقيقه، آنهانكاتى است كه آدم فكر مى‏كند آيه مال جنگ است «!؟ كه هست» امّا همه چيز، مثلاً توى بازار يك مشت حاجى بازارى داريم هر روزى مى‏روند مسجد شاگرد پسرش هر روز در دكّان است. بگو آقا زاده يك روز من مى‏روم مسجد يك روز تو، يامن ظهر را مى‏خوانم مى‏آيم براى نماز عصر تو برو اقتداء كن اينطور نباشد كه مسجدى يك قشر باشند ما بايد با هم باشيم. قرآن مى‏فرمايد :

«بعضكم من بعض»: - من بايد توى نماز جمعه به فوتباليستها دعا كنم، فوتباليستها هم بعد از گل زدن همانجا نماز جماعت برقرار كنند، اينطور نباشد كه يك گل بزنند و يك قشر هم نماز جمعه بروند، هم اينها اينطور البتّه هستندها، كم رنگ است بايد پر رنگ شود. خوب‏

- چرا ربا حرام است؟

آقا ربا سر و كلّه‏اش پيدا شده و خيلى‏ها هم روشن.، آخه بعضى وقتها گناه، گناه گناه است ولى بى حيايى در گناه خيلى بد است، مثلاً بعض از گناه‏ها بوده در زمانهاى مختلف. اما قرآن مى‏فرمايد:

«فى ناديكم المنكر»: منكر يعنى كار زشت هميشه بوده امّا اينكه قرآن حسّاس است مى‏گويد: توى جمعيّت روبروى چشم مردم منكر. ربا هميشه بوده امّا آدم اينقدر پر رو بشود كه بگويد: آقا يك ميليون اينقدر كمتر باشد نمى‏دهد قشنگ، اين طى كردنش «!؟» خيلى بد است. مثلاً براى تبليغات خوب است پول بگيريم چون بالاخره: يك كسى گفت: شما آخوندها هم پول مى‏گيريد گفتم: بله بدهند مى‏گيريم، گفت: چرا اخلاص نداريد؟ بهش گفتم: ابالفضل «عليه السلام» توى كربلا مگر براى خدا نجنگيد، گفت: چرا قربون ابالفضل بروم، گفتم: همان ابالفضل هم كه براى خدا جنگيد اسبش جو مى‏خواهد. آدم به ابالفضل بروم مى‏تواند بگويد براى خدا باشد ولى به اسبش كه مى‏تواند به او كه نمى‏شود گفت: قصد قربت كن جو نخور «؟!» من نماز جماعت را براى خدا بيايم ولى تاكسى مى‏خواهد. بايد من پول رابدهم به تاكسى كه مرا ببرد مسجد رفت و برگشت را كرايه‏ام را بدهيد يا ماشين مرا ببرد يا هر وقت، وقت كردم بيايم، اگر تو مى‏خواهى هر روز من اسير تو باشم «!؟؟» سر وقت بيايم و بروم يا پول تاكسى يا خودت يك ماشين بفرست. آدم جالب اين است كه خودشان تكان مى‏خورند يك پول مى‏گيرند، سرفه مى‏كنند يك پول مى‏گيرند، من سراغ دارم آدمى كه در يك جا چند تا مسئوليّت داشت. عيد كه مى‏خواست عيدى بردارد، يك سكّه برمى داشت براى اينكه رئيس آرد است و «!؟» و يك سكّه برمى داشت رئيس اون مسئوليّت هم هستم، مى‏گفت: اين مال عطسه اون مال سرفه «خنده حضار» يعنى انواع، آنوقت همين آدمى كه از 6 جا عيدى مى‏گيرد به پيش نماز گير مى‏دهد كه شما چرا پول تاكسى مى‏گيرى. آقا من نماز جماعت مى‏آيم هر وقت، وقت داشتم، اگر مى‏خواهى هر روز كارهايم را تعطيل كنم بيايم يك ماشين بفرست بيايم.

قرآن هم نمى‏گويد از مردم پول نگيريد، مى‏گويد ازمردم نگو پول «لا اسئلكم عليه اجراً» آيه قرآن است يعنى من از شما در خواست پول نمى‏كنم، اما اگر داريد كه چه بهتر. اگر نداريد هيچى، طى كردنش زشت است .

ربا خوب است «!؟» من به شما وام مى‏دهم بعد حديث داريم كه اگر كسى به شما وام داد وقتى مى‏خواهيد بهش پس بدهيد خودتان يك چيزى رويش بگذاريد. مثلاً من دو ميليون از شما گرفته‏ام وقتى مى‏خواهم پس بدهم يك سكّه‏اى، كت و شلوارى، پتويى، عبائى، قبائى، جارو برقى، يك چيزى بخرم رويش بگذارم .

حديث داريم: اگر كسى وام به شما داد خودت وقتى پس بدهى خودت يك چيزى رويش بگذار امّا طىّ كردنش بد است


آفات ربا خوارى در جامعه

ربا خيلى بد است، اما ربا چرا حرام است؟ فلسفه احكام

ميفرمايد؟ اگر ربا حلال باشد، «لترك الناس التجارت»: مردم ديگر دنبال تجارت نمى‏روند. و كار توليدى ديگر نمى‏كنند. «و ما يحتاجون اليه» (و ديگه» مردم كار به نيازهاى جامعه ندارند فكر مى‏كنند كجا پولشان سود دارد.

- چرا گوشت مرده حرام است ؟

حديث داريم: گوشت مرده «انقطع النسل»: انسان، نسل انسان را قطع مى‏كند. «ضعف بدنه» ضعف بدن‏

خون حرام است؟: قساوت دل

چرا مردها در خانه حق حكومت دارند؟: البته فرق است مرد توى خانه حق حكومت دارد نه حق تحكّم .

اين هم بد نيست خانم‏ها بدانند. «تحكّم» يعنى زور گويى من مرد هستم و هرچه گفتم بايد گوش بدهى، اين «تحكّم» و ممنوع است. «حكومت» يعنى صلاح انديشى، مصلحت اين است كه اين كار را بكنم بالاخره وقتى دو نفر هستند يكى بايد حرف آخر را بزند منتهى اينكه حق را داده به مرد و مى‏گويند: «الرجال قوامون على النساء»:

مى‏دانيد چرا؟ مى‏گويد: «بنا انفقوا» خرجىِ خانه دست اوست. بايد منتهى مى‏تواند روى مصلحت حرف بزند حق زور گوئى ندارد. آخه گاهى وقتها ما مى‏گوئيم مرد توى خانه حق دارد. فكر مى‏كند يعنى حق «تحكّم» دارد. نه من مرد هستم و تو بايد اطاعت كنى، مرد، مرد است اما حق زور گوئى ندارد. خوب مى‏گويند وقت تمام شد، حرفهايم تمام نشد. خوب

خدايا: تو را به حق محمد و ال محمد هر چه به عمر ما اضافه مى‏كنى به عمر و ايمان و عقل و علم و عمل و اخلاص و عمق و بركت كار ما بيفزا .

خدايا: نا خداى اين كشتى حضرت مهدى «عجل الله تعال فرجه» عليه السلام قلب مطهّرش را از ما راضى بفرما .

خدايا: مار ا از ياران امام زمان «عليه السلام» قرار بده

خدايا: در زمانى كه در زمين و آسمان، در زمين شايعه، در آسمان ماهواره، امواج، اينترنت، نمى‏دونم راديوهاى داخلى و خارجى، ابرو بادو مه و خورشيد و فلك، براى ضعيف كردن نسل و بى اعتقاد كردن است چون فهميدند كسى كه مى‏تواند به آمريكا سيلى بزند، ولايت فقيه با امت حزب الله است، گفتند يا ولايت فقيه را بشكنيم، نشسته‏اند، جلسه‏اى غرب، در اسرائيل تشكيل شده، چه كنيم براى شكستن شيعه گفته‏اند چهارتا اهرم دارند.

1 - عاشورا دارد: نمى‏شود شكست همه گريه مى‏كنند و هيجانى هستند، نمى‏شود

2 - غدير دارد: نمى‏شود شكست، - مى‏گويد پس ولايت فقيه را بشكنيم، يعنى اون چيزى كه استخوان بندى فكر ما است، عاشورا، غدير، ولايت فقيه و اينها را رويش فكر كرده

خدايا: هر كه مى‏خواهد جمهورى اسلامى را بشكند اگر قابل نيست نابود و خودش را بشكن.

خدايا: به ناشيكاريهاى ما توفيق بده جبران كنيم و تدبيرمان جورى باشد، چون گاهى هم دسته گلهايى آب مى‏دهيم مردم هم اين دسته گلها را مى‏بينند، مثلاً 28 شب سحرى مى‏خورد به هيچ كس نمى‏گويد فهميدى ما 28 شب سحر خورديم اما دو شب سحرى نخورده فهميدى چى شد ما سحرى نخورديم. يعنى اگر مردم يك شب سحرى نخورند، به همه مى‏گويند. مثلاً فرض كنيد توى اين شهر 30 تا روحانى است 29 تا خوب يكى خراب در آمد، فهميدى چى شد اين هم آخوندهامون بابا 29 تا كه خوب است اصولاً اينطوريه كه شما آمدى. شهر ما كاشون كلاه سر شما گذاشت بعد بر مى‏گردى به همه كاشيها، بابا اين دوتا بد بودند. بشر يك جورى است كه يك نقطه كه ديد اين را گسترش مى‏دهد من تقاضا مى‏كنم كه افراد را با هم ديگر نسوزانيد. نكند كه به خاطر يك قاضى همه قاضى‏ها، و يك امام جمعه، همه پاسوز هم شوند يكى يكى بررسى كنيد هرچى به مقدارى كه هست باهاش برخوردى موج راه نياندازيم يك شهر را مسخره كنيم يك صنفى، يك بار دانشگاه يك بار حوزه، دولتى، يك بار شهردارها، هر روزى هم يك فحش به يك سمتى مى‏رود. مواظب دينتان باشيد.

تعليم همراه با معنويّت
علامت مؤمن زيارت اربعين
آسمان كلاس اهل بيت
ايمان، فاتح درهاى رزق آسمان
عروج پيامبر به آسمان، نزول فرشتگان درآسمان
رضايت مادر شرط سعادت فرزند
تعليم همراه با معنويّت

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

اللهم صل على محمد وال محمد الهى انطقنى بالهدى والهمن التقوى‏

بينندگان عزيز بحث را در ايامى مى‏بينند كه هم روزگار كارگر و هم كارگر معلّم، و هم روز معلّم، و هم شب اربعين آقا امام حسين عليه السلام. كار ارزش دارد. عده‏اى خدمت امام صادق عليه السلام رسيدند؟ از آنها احوال كرد به يك نفر گفت: من كار نمى‏كنم، تا گفت من كار نمى‏كنم امام صادق «عليه السلام» فرمود: ازپيش چشم من افتادى - يعنى آن كرامت قبلى را ديگر ندارى.

«ام السلمه همسر پيامبر «صل الله عليه و اله وسلم» كار مى‏كرد، گفتند تو زن پيامبرى نبايد كار بكنى، فرمود: همه بايد كار بكنند، زن پيغمبرى ندارند.

آدم بيكار بستر فتند زن پيغمبرى ندارد.

آدم بيكار بسترفتند و فساد برايش فراهم است.

- امام باقر عليه السلام داشت كار مى‏كرد يه كسى آمد نصيحتش كند. گفت: آقا تو پسرها پيامبر، امام چرا كارى مى‏كنى؟ الآن اگر عزرائيل بيايد در چه حالى هستى، فرمود: در بهترين حال‏ها، من افتخار مى‏كنم كه كار مى‏كنم.

منتهى كار گاهى بازوئى است و گاهى فكر، يعنى يك طلبه و يك دانشجو، معلّم و استاد دانشگاه. كارها فرق مى‏كند اما انسان بى كار نبايد باشد. به همه كارگرها سلام عرض كرده و دستشان را مى‏بوسيم خدا همه تان را حفظ كند يك صلواتى بفرستيد

اما روز معلّم و ياذى از شهيد مطهرى «ره» بگوئيم جمله‏اى را وارد بحث شويم .

مرحوم مطهرى «ره» هنوز بعد از 22 سال مشابه پيدا نكرده در جمهورى اسلامى ايران ،هم كتاب‏ها و هم نوارها و هم فكرش و پاسدارى از مكتب، .و به گردن همه ايرانيها كه حق دارد كه حق خصوصى هم به گردن من دارد. شايد 20 دفعه ايشان تشريف آورد منزل ما و خيلى مرا مورد تفقد قرار مى‏دارد و اون كسى كه روز اول لنقلاب رفت حضرت امام خمينيره و تلاش كرد با صدا وسيما كه من رفتم به صدا و سيما مرحوم مطهرى ره بود. الآن 22 سال است توى تلويزيون اگر از ما، بنده كه كسى نيستم. حديثهايى كه از امامهاست و آيات چيزى ياد گرفته‏اند به زبان بنده اينها همه با يك واسطه مديون مرحوم مطهرى ره هستند. روحش شاد، من سفارش مى‏كنم همه دانشجوها و فرهنگى‏ها قانع نشويد به تحصيل و كلمه فارغ التحصيل روى خودتان نگذاريد هفته‏اى، دو هفته‏اى يكى از كتابهاى وطهرى ره را مطالعه كنيدو حتى اگر هم مطالعه كرده‏ايد، دوباره مطالعه كنيد، بهترين كتاب است، خداوند انشا الله روح ايشان و همه شهداء و ايشان را از همه ما راضى كند. و معلّمى كه هر كه حالا روز معلم است به شما بگويم كه ممكن است از جاخاى ديگر پول بيشترى باشد امّا قدر معلّمى را داشته باشيد .

من نمى‏دانم اين را براى شما گفته‏ام يا نه، ولى خوب به مناسبت روز معلم بگويم. يك روز دكتر بهشتى ره زنگ زد گفت: مى‏خواهم تو را ببينم، تشريف آوردند منزل، گفت: قرائتى تو يك خوبى دارى و يك بدى، من از خوبى تشكّر و از بدى تشكّر، هشدار مى‏دهم، خوبى اينكه در معلمى تو يك چيزهايى را خدا بهت داده، در معلّمى تعبير قهرمان كرد.

قوى هستى من خودم معلّمى كرده‏ام من اين معلّمى را براى تو تبريك مى‏گويم. بدى اينكه مى‏ترسم دست از اين گچ و تخته سياه بردارى، از اين شغل معلّمى دست برداشته و بروى وزير و وكيل شوى، سفير، يك پستى بگيرى، يا بچه‏ها را ول كنى بروى سراغ پيرها. من دغدغه دارم كه تو، و لذا هر چه خرجت هست. بگو چقدر خرج دارى من ماه به ماه به تو به فكر زندگى نباش كه سراغ غير اين كار بروى، از چى مى‏خواهى بدهى، گفت: از سهم امام گفتم: نه از سهم امام بايد خيلى با احتياط خرج كرد و من مى‏ترسم نتوانم با احتياج خرج كنم و زندگى‏ام شايد خيلى زاهدانه نباشد خالا اشرافى نيست مى‏ترسم زاهد هم نباشم، ولى من اين قول را به شما مى‏دهم حالا كه از تهران تشريف آورده‏ايد قم منزل ما پا گذاشته‏اى روى چشم ما من به افتخار اينكه مهمان ما هستى من به شما قول مى‏دهم انشاءالله تا آخر عمر دست از گچ و تخته سياه بر ندارم و هر پستى و مقام و پولى هم سراغم آمد رد كنم و همين بچه‏ها باشند تخته سياه، اين قول را به مرحوم بهشتى داديم.

معلمّى شغل خوبى است كه بهشتى مى‏گفت: رها كردن شغل معلّمى فاجعه است. معلم‏ها و اساتيد دانشگاه خانم معلمها قدر خودتان را داشته باشيد. منتهى اين را هم به شما بگويم بگويم كه اگر ديپلم و ليسانس را تربيت كنيد كه معنويت نداشته باشد او به نون و آب مى‏رسد امّا شما براى قيامتت چيزى ذخيره نكرده‏اى، براى اينكه، آخر آدم لباس كه مى‏شويد. ضمن اينكه لباس را مى‏شويد، دستهاى خودش هم پاك مى‏شود خودش هم يك ورزشى مى‏كند. يعنى لباس را مى‏شويد هم يك چيزى گير خود لباس مى‏آيد. يعنى يا پول مى‏گيرد يا عرق بدنش در مى‏ايد يا دستش پاك مى‏شود. شما اگر مى‏خواهى ليسانس و ديپلم درست كرده و يك چيزى هم براى قيامتتان باشد. معنويّت را جدّى بگيريد، ديپلم و ليسانس بى معنويّت آخرش مى‏شود بمباران افغانستان. عراق و ايران، اگر مكى خواهيد فردا خطرى براى ايران پيش آمد بچه هايتان فرار نكنند به مردم و وطنشان عشق بورزند بايد معنويّت را پر رنگ كنيم، تخصص تنها كافى نيست مى‏فرمايد:

«من بعد ما جاء هم العلم»: يعنى با اينكه با سواد بود منحرف شد .

سواد داشت، بلعم باعورا خيلى دانشمند بود «آتيناه آياتنا» قرآن مى‏فرمايد: ما آيات الهى را بهش داديم امّا «فانسلخ منهما»: معنويّت نداشت. خودش را به فرعون فروخت.

الآن دانشمندان بسيارى هستند كه تخصصهاى بالايى را دارند. اما خودشان را با دلار به ابر قدرتهاى جهان و جنايتكار مى‏فروشند، تحصيل كرده خود فروش تربيّت نكنيد. ياد گيريد شب اربعين است بحث را گوش مى‏دهيد امام حسين «عليه السلام» بارها گفته‏ام بدنش سوراخ، سوراخ شد امّا نگذاشت عزّتش سوراخ بشود. زير سم اسب رفت امّا زير بار زور نرفت. اگر تحصيل كرده است به مسائل معنوى به خصوص به نماز عنايت داشته باشيد .

خداوند انشاؤالله همتان را حفظ كند من روز كارگر را به كارگران عزيز و روز معلّم را به همكاران عزيز تبريك مى‏گويم، اما بحثى كه مى‏خواهم داشته باشيم آغاز كنيم با يك صلوات «صلوات حضار

خوب شب اربعين، مؤمن چندتا علامت دارد :

يكى اينكه انگشترش را دست راستش مى‏كند. حديث داريم، يكى اينكه زيارت اربعين را فراموش نمى‏كند. در عراق، خودِ مردم عراق زيارت اربعين از زيارت عاشورا برايشان مهمتر است. شلوغترين روز در كربلا روز اربعين است و علامت ايمان است حالا كه ما نمى‏توانيم برويم كربلا يك سلام بدهيم به امام حسين «عليه السلام» هيچ اشكالى ندارد و امام حسين«عليه السلام» شهيد است و زنده است و سلام كه مى‏كنيد الآن از توى اطاق امام حسين «عليه السلام» به شما توجّه كرده و سلام گرم مى‏دهد. پس من سلام مى‏كنم بحث را مى‏گوئيم:

السلام عليك يا ابا عبدالله...«جواب حضار» و على الارواح التى... حلّت بفنائك:

يعنى حسين جان سلام برتو بر درّهايى كه كنارت پرپر شدند.

«عليك منى،... سلام الله... ابداً... ما بقيت... و بقى الليل والنهار...»

يعنى تا من هستم تا شب هست تا روز هست درود و سلام برتو.

«ولا جعله الله آخر العهد منّى... لزيارتك... السلام على الحسين... و على اولاد الحسين و على اصحاب الحسين».

خوب اين سلامى به آقا امام حسين «عليه السلام» بود، يكى از جملاتى كه در زيارت امام حسين «عليه السلام» است اين كه مى‏گوييم: حسين جان «و هذا» اين عاشورا صحنه‏اى بود كه براهل آسمانها هم گران آمد. آيا مثلاً اهل آسمانها براى امام حسين «عليه السلام» عزا دارند. محتشم كاشانى مى‏گويد كه: سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است - يعنى مثلاً رابطه‏اى است كه امام حسين «عليه السلام» رشته‏ها درشان دگرگونى ايجاد مى‏شود، مثلاً بين ما و آسمان رابطه‏اى هم هست يا نه؟ يك بحثى را مى‏خواهم بگويم به نظر خودم اين بحث نو و ابتكارى است به ذهنم آمد چيزهايى را، با كمى انس با قرآن داشتم جمع كردم كه اصولاً يك رابطه‏اى بين زمين و آسمان هست رابطه‏هاى مهم، پس موضوع بحثمان اين باشد. صلوات هم بفرستيد« صلوات حضار

خوب شب اربعين، مؤمن چندتا علامت دارد :

يكى اينكه انگشترش را دست راستش مى‏كند. حديث داريم، يكى اينكه زيارت اربعين را فراموش نمى‏كند. در عراق، خودِ مردم عراق زيارت اربعين از زيارت عاشورا برايشان مهمتر است. شلوغترين روز در كربلا روز اربعين است و علامت ايمان است حالا كه ما نمى‏توانيم برويم كربلا يك سلام بدهيم به امام حسين «عليه السلام» هيچ اشكالى ندارد و امام حسين«عليه السلام» شهيد است و زنده است و سلام كه مى‏كنيد الآن از توى اطاق امام حسين «عليه السلام» به شما توجّه كرده و سلام گرم مى‏دهد. پس من سلام مى‏كنم بحث را مى‏گوئيم:

السلام عليك يا ابا عبدالله...«جواب حضار» و على الارواح التى... حلّت بفنائك:

يعنى حسين جان سلام برتو بر درّهايى كه كنارت پرپر شدند.

«عليك منى،... سلام الله... ابداً... ما بقيت... و بقى الليل والنهار...»

يعنى تا من هستم تا شب هست تا روز هست درود و سلام برتو.

«ولا جعله الله آخر العهد منّى... لزيارتك... السلام على الحسين... و على اولاد الحسين و على اصحاب الحسين».

خوب اين سلامى به آقا امام حسين «عليه السلام» بود، يكى از جملاتى كه در زيارت امام حسين «عليه السلام» است اين كه مى‏گوييم: حسين جان «و هذا» اين عاشورا صحنه‏اى بود كه براهل آسمانها هم گران آمد. آيا مثلاً اهل آسمانها براى امام حسين «عليه السلام» عزا دارند. محتشم كاشانى مى‏گويد كه: سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است - يعنى مثلاً رابطه‏اى است كه امام حسين «عليه السلام» رشته‏ها درشان دگرگونى ايجاد مى‏شود، مثلاً بين ما و آسمان رابطه‏اى هم هست يا نه؟ يك بحثى را مى‏خواهم بگويم به نظر خودم اين بحث نو و ابتكارى است به ذهنم آمد چيزهايى را، با كمى انس با قرآن داشتم جمع كردم كه اصولاً يك رابطه‏اى بين زمين و آسمان هست رابطه‏هاى مهم، پس موضوع بحثمان اين باشد. صلوات هم بفرستيد« صلوات حضار

رابطه آسمانيان با زمينيان: ما گاهى وقتها خبرى كه توى ايران مى‏شود مى‏گوئيم در مجله‏هاى خارج همچاپ شد همين كه بفهميم اينجا يك چيزى موجش كشورى ديگر رفته خيلى رويش حساب باز مى‏كنيم و مى‏گوئيم اين بين المللى است. جهانى است ودر همه دنيا مى‏گويند حالا يك چيزى موجش در آسمانها باشد. رابطه‏ها رامن يك نمونه‏اش را بگويم.

1 - آسمان براى اهل زمين كلاس است. اين يك مسئله است. قرآن مى‏گويد: آسمان كلاس زمينيان. قرآن مى‏فرمايد: «يتفكّرون فى خلق السموات» .

به عاشيه گفتند: چه خاطره خوشى از پيامبر «صل الله عليه واله و سلم» دارى گفت: همه خاطره هايش زيبا ولى يك خاطره‏اش كه خيلى زيبا بود كه سحرها مى‏آمد به طرف آسمان نگاه مى‏كرد:«ان فى خلق السموات... آيات آخر سوره آل عمران

«ان فى خلق السموات والارض و اختلاف الليل و النهار»:

در آفرينش آسمانها و زمين، پى در پى بودن زمين و آسمان حركت كرات آسمان در مدارهاى خود اينها:

«لايات لاولى الالباب» «الذين يتفكّرون فى خلق السموات والارض»

در آفرينش هستى خيلى مهم است. شما يك ماشين قشنگ را حساب كن. يك جادّه صد كيلومترى را حساب كن. جاده و ماشين و راننده نمره‏اش 20 مى‏گوئيم جناب راننده ببخشيد يك قولى به بده مامى خواهيم صد كيلومتر حركت كنيم ازاين نقطه كه حركت مى‏كنيم سرِ دقيقه و سرِ ثانيه به اينجا «مقصد» برسى هر چه هم جادّه و راننده و ماشين خوب باشد سرِ دقيقه جرأت نمى‏كند به ما قوا بدهد مى‏گويد: بايد 5 دقيقه تأخير كم و زياد. امّا كره بزرگ در مسافت بزرگ «طولانى» شما مى‏گوئيد در فلان ثانيه سال تحويل مى‏شود. يعنى اين كره بزرگ در فضاى بزرگ در ثانيه به مقصد مى‏رسد. در جادّه كوچولو و چرخ كوچولو قول نمى‏دهد كه به موقع برسد. چطور كره بزرگ در فضاى بزرگ بدون راننده، شما قول مى‏دهيد.

مگر مى‏شود اين هستى بدون خدا باشد. يك لاستيك كه خدا دارد، يعنى راننده دارد قول نمى‏دهد، چطور كره بزرگ را شما روى آن قول مى‏دهى بله آسمان كلاس زمينيان است.

2 - آسمان سرچشمه رزق است :

قرآن: «و فى السماء رزقكم و ما توعدون» رزق شماها در آسمانهاست.

حتى آن هم كه از زمين برمى داريم مثل گندم، بارانش از آسمان است، نورش آسمان است .

3 - كرات آسمانى وسيله شناسايى زمينيان هستند :

قرآن:«وبالنجم هم يهتدون»

كشتى‏ها در اقيانوسها كه هيچ علامتى نيست از طريق ستاره‏ها راه را در مى‏يابيم‏

4 - كرات آسمانى در خدمت بشر هستند:

قران: سخّر لكم الشمس - قم

خورشيد براى شماست، ابرو باد و خورشيد - همه مال شماست آسمانى‏ها در خدمت شما هستند، البته نگوئيد آقاى قرائتى اين حرفها چه فايده‏اى دارد؟ وقتى آدم مى‏نشيند ببينيد خورشيد براى من مى‏تابد، كره زمين و هستى براى من پس من نشسته‏ام چى چى گوش مى‏دهم، اين آهنگ چه فايده‏اى دارد، كلِّ هستى مالِ من و من مالِ اين آهنگ. كلِّ هستى مالِ من و من براى اينكه عمرم را تلف كنم، انسان اگر بفهمد، يك وقت آدم خودش را نمى‏داند. براى اينكه ارزش داشته باشد خوب. حتّى پرنده‏هاى آسمان الهام بخشند:

هد هد آمد پهلوى سليمان «عليه السلام» گفت: يك چيزى مى‏دانم كه تو نمى‏دانى، در فلان منطقه يك خانمى دارند به نام بلقيس تاج و تخت بزرگى دارند و خورشيد پرست هستند. عجب يعنى پرنده‏هاى آسمان خبر نگار زمينيان مى‏شوند. «الله اكبر» رابطه زمين و آسمان مى‏گويد

اگر زكات ندهيد «منعت السماء» اگر شما زكات ندهيد آسمان بارانش را قطع مى‏كند. رابطه ايست البته ممكن است ما رابطه‏اش را كشف نكنيم. ما مثل بچه مى‏مانيم كه مى‏بيند راننده مى‏آيد سوئيچ مى‏زند ماشين را روشن مى‏كند اگزوزش دود مى‏دهد. بچه نمى‏فهمد آخه اين ماشين را روشن كرد چرا اگزوزش دود مى‏دهد. ولى خوب يك مكانيك اين ارتباطات را مى‏فهمد. ما ممكن است نفهميد، قرآن مى‏فرمايد كه:

اگر اهل آسمان‏ها «لوان اهل القرى امنوا اتقوا»: اگر مردم زمين اهل ايمان باشند.

اگر اهل آسمانها «لفتحنا عليهم بركات من السماء»: يعنى ايمان شما درِ آسمان را باز مى‏كند.

اين را ممكن است كسى نفهمد ولى خوب به هر حال مسئله‏اى است كه، توى هستى خيلى خبر است. «شيطنتهايى الآن مى‏كنند، مثلاً كفشى فرستاده‏اند براى يكى از اين آقايان، در غير ايران، يك مدّتى كه اين كفش را پاك كرده، موهاى سرش ريخته. حالا اين چه بوده «!؟» يعنى بشر مى‏تواند يك همچين كارهايى بكند. شما الان مى‏گوئيد: انگشتر دستت است بلا دفع مى‏شود. بعد مى‏بينى آن برج بلندى كه مى‏سازند رويش الماس مى‏گذارند. مى‏گويند: اين الماس فلان حادثه را از فلان برج برطرف مى‏كند. يا كاميون دارها زنجير مى‏گذارند و مى‏گويند: اين زنجير ماشين را از فلان حادثه دور مى‏كند يك آدم عادى مى‏گويد اين زنجير چه كار دارد به حادثه. ما نمى‏دانيم ولى رابطه هست. به همان دليل كه زنجير خطر را از كاميون دور مى‏كند و الماس خطر را از برج دور مى‏كند. ممكن است اين عقيق هم يك همچنين اثرى داشته باشد. من زكات نمى‏دهم. قرآن مى‏فرمايدكه:

«ايّود احدكم» آيا دوست داريد يكى از شماها يك مشت بچّه خورد داشته باشيد.

يعنى اگر به يتيم نرسى فردا به يتيمهايت نمى‏رسند. آه اين آه اونجا مى‏شود. يك رابطه‏اى است. به پيامبران مى‏گفتند: فرقى نمى‏كند بگوئى يا نگوئى ما ايمان نخواهيم آورد «سواء علينا اوغطت ام لم تكن من الواعظين»«سواء علينا اجزعنا ام صبرنا» اين فرق نمى‏كند مال آن فرق نمى‏كند .

يك كسى خيلى آدم با تقوايى بود مى‏گفت: من سعى كرده‏ام از اول عمرم كناه نكنم. يك خورده غرور گرفته بودش. شب خواب ديد كه روز قيامت شده و يك چوب خيلى بلند آوردند توى شكمش توى هوا همچينش كردند، اين جيغ، جيغ، خيلى التماس كرد و ضجّه‏اى زد آوردنش پايين گفت: من چه كرده بودم؟ گفتند: يك روز يك مگس گرفتى يك چ.ب جارو كردى توى شكمش. اين مگس هى همچى، همچى كرد و تو خنديدى ما نمى‏فهميم چه خبر مى‏شود. يك دل سوزاندى. دلى سوخته مى‏شود،«زاغوا ازاغ الله» «فى قلوبهم مرضى فزادهم الله مرضا» اجمالاً يك رابطه هايى در هستى هست: گندم از گندم برويد، جو ز جو، توى اين هستى هيچى حرام نمى‏شود .آبروى كسى ريختى آبرويت را مى‏ريزند حساب دارد.

شاه وارد يك استانى شد. خوب بعضى از علما كه انقلابى بودند براى اينكه استقبال شاه نروند از شهر مى‏رفتند بيرون كه اينها گير نيافتند كه بروند استقبال. خوب رئيس ساواك و اوقاف و اون استاندارى تلاش مى‏كردند كه يك مشت معلّم هر جورى كه هست جمع كرده و به استقبال ببرند، بعضى هم گير كرده و بعضى هم خود شيرينى مى‏كردند. يكى از اين آقايانى كه خود شيرينى كرد توى آن استان دبير بود براى خود شيرينى به استقبال رفت با آخوندى ديگر وقتى شاه وارد شد گفت: شما و معرّفى شدند تك تك بعد رسيد به اين آقا گفت شما گفتند: دبير است، گفت اگر دبير است چرا سر كلاس نيست برو سر كلاست. اين مى‏خواست پهلوى شاه خود شيرينى كند. شاه همين آقا را چى؟ تحقيرش كرد، از همان طريقى كه مى‏خواست عزيز شود ذليل شد، خيلى هم همه نگاهش كردند. آبرويش رفت.

به عكس يك پير مردى كه بازور مى‏خواستند او را ببرند در حال نماز شب بود دردِ پا داشت گفت: نشسته بخوانم بعد پيش خود گفت: براى خدا نشسته بخوانى فردا مقابل شاه بايد بايستى خجالت نمى‏كشى كه براى خدا نشسته و براى شاه بايستى. به زحمت پاشد و نمازش را ايستاده خواند. فردا وقتى شاه به احوالپرسى او رسيد گفت: شما بنشين، اگد براى خدا پا شدى براى شاه مى‏نشينى و اگر رفتى پيش شاه عزيز بشوى از همان را ذليل مى‏شوى» خيلى دنيا خبراست. همچنين خدا مو را از ماست بيرون مى‏كشد، خدا خيلى هواسش جمع است .

قرآن: ان تكن مثقال حبّة فى خردل اوفى السموات اوفى الارض:

اگر يك ذرّه «خردل» كار كردى، در عمق سنگهاى كوه يا در اوج آسمان يا در عمق زمين .

اين قرآن است سه جمله اگر يك ذره كار كردى در عمق زمين «صخره» در عمق آسمان در عمق زمين و از نظر محكمى در وسط سنگها. قرآن مى‏گويد: اگر يك ذرّه كار كردى در محكمى لابلاى سنگها بود در اوج وسط آسمان و در عمق در قعر زمين، «يأت بهاالله» خدا مى‏آورد. «فمن يعمل مثقال...»

اينطور نيست كه امام حسين «عليه السلام» را كشتند و رفتند، نمى‏دانيد اينها به چه روز سياهى افتادند، بعداً كه مردم انقلابى خونشان جوش آمد ريختند آنهايى را كه در كربلا نقش داشتند، پدر اينها را در آوردند. تكه تكه شان كرده، يعنى آب خوش از گلويشان، رفتند امام حسين «عليه السلام» را بكشند براى ملك رى تمام شد اون گذشت و اون هم گذشت نتنها رو سياهى به ذغال ماند

آسمان كلاسى ويژه براى پيامبر «صل الله عليه و اله و سلم»:

سبحان الذى اسرى بعبده، ليلا من المسجد الحرام الي المسجد الاقصي الاذي بارکنا حوله لنريه من آياتنا» پيامبر مى‏رود معراج براى اينكه دوره ويژه ببيند. فوق تخصص ببيند پيغمبر رفت معراج زمين‏ها مى‏روند آسمان. پس از زمين مى‏روند آسمان پيغمبر و از آسمان به زمين

«تنزل الملائكه و الرّوح»: يعنى فرشته مى‏آيد پايين - رسول مى‏رود بالا، بده و بستان. خيلى دين قشنگى داريم. بشر را از خوراك و پوشاك ومسكن مى‏برد كجا؟

حضرت عيسى «عليه السلام» را خداوند برد بالاى آسمان «رفع الله» الآن هم زنده است. چه جورى؟ بسمه تعالى بلد نيستم. طورى نيست چه جورى ندارد. خداوند مى‏گويد: من بنده‏ام را بردم بالا. شما هوا پيما را مى‏برى بالا خدا بنده‏اش را مى‏برد بالا، همين عيسى كه رفته بالا براى اقتدا به امام زمان عليه السلام در زمان ظهور حضرت مهدى عليه السلام مى‏آيد پايين نازل مى‏شود. قرآن مى‏فرمايد:

«والعمل الصالح يرفعه» عمل صالح شما مى‏رود بالا - باز از آسمان باران مى‏آيد پائين

اصلاً كرات آسمان تكّه تكّه مى‏شود براى شما را، بله: يك عربى آمد خدمت پيامبر «صل الله عليه واله و سلم» گفت:

من شك دارم كه تو پيامبر هستى يا نه همين الآن اين ماه دو نيم شود اگر شد من ايمان مى‏آورم. قرآن مى‏فرمايد:

«اقتربت السعت وانشقّ القمر»: ماه دونيم شد - گرچه اينها ايمان نياوردند اما خداوند به خاطر ايمان انسان زمين و آسمان كرات آسمانى را دوتا،

رابطه بين آسمان و زمين:

لو انزلنا هذاالقران على جبل لرأيته خاشعاً متصدعامن خشية الله

اگر وحى را كه بر بشر فرستادم، قرآنى كه بر بشر نازل شد اگر بر كوه نازا مى‏شد، تكه تكه مى‏شد

اين‏ها كه مى‏گويم آيه قرآن و وحى است، تاريخ و شعر و خواب نيست. اگر قرآن قرآن بر كوه نازل مى‏شد تكّه تكّه مى‏شد.

يعنى چه، يعنى من دنيا ميت هستم، يعنى من دنياى منفجره هستم، يعنى وحى آسمان مى‏تواند كوه زمين را سوراخ كند، ايمان بشر مى‏تواند ماه را دو نيم كند. چه ارتباطى، خيلى مهم است .

پس اگر در زيارت امام حسين «عليه السلام» شب اربعين بحث را گوش مى‏دهيم، اگر داريم كه:

«و هذه مصيبة عظمت ما اعظمها...» چقدر مصيبت تو چه مصيبتى، كه براى آسمانها هم سنگين بود. فرشته‏ها هم نمى‏توانستند تحمّل كنند. در آيه ديگر داريم كه: «فما بكت عليهم» اصلاً آسمان بر اين بشر گريه نكرد، بشر مى‏تواند كارى كند كه آسمان بهش بگيرد، يا به او قهر كند. عمل من «الله اكبر» بشر هم اينطوريه، براى تقريب به ذهن

جوانى از دنيا مى‏رفت پيامبر «صل الله عليه واله وسلم» بهش گفت: بگو لااله الاالله، هر كارى كرد نتوانست. پيغمبر« «صل الله وعليه واله وسلم» ديد دارد از دنيا مى‏رود و دقيقه‏هاى آخر عمرش است. گفت: مادر ايشان كيه؟ يك خانمى نشسته بود گفت منم، گفت: ناراحتى از او، گفت: خيلى ناراحتم، بچّه بدى بود من از او راضى نيستم، گفت: علّتى كه زبانش بند آمده براى اينكه تو مادرش ناراضى هستى، من پيامبرم به خونه شما آمد. و عيادت به خاطر من ببخش، زن گفت: باشد بخشيدم تا مادر بخشيد. پيامبر «صل الله عليه واله وسلم» گفت: بگو لااله الالله، گفت لااله‏الاالله زبانش باز شد، يعنى قفل شدن دل مادر، قفل مى‏كند و باز شدن روح مادر زبان جوان را باز مى‏كند، خيلى اين دنيا خبر است.

داريم كه اگر آدم ستمگرى را تعريف «تجليل كردى توى شعر، برود، منبر، يك تملّق پائين منبر يك آدم فاجرى را تعريف مى‏كنند، داريم اگر در زمين يك آدم جنايتكارى را تعريف كردى «اهتّز عرش الله» عرش خدا به لرزه مى‏آيد. حديث داريم: يك يتيمى كه گريه مى‏كندعرش خدا به لرزه در مى‏آيد. يعنى اشك اين بچه عرش را مى‏لرزاند. ستايش فاجر عرش را مى‏لرزاند «اهتّزالعرش» حديث داريم.

آسمانى‏ها تعريف زمينى‏ها را مى‏كنند. در جنگ احد فرشته گفت: لا فتى الا على لاسيف الا ذوالفقار

جوانمرد مى‏خواهى على و شمشير مى‏خواهيد ذوالفقار. - يعنى از توى آسمان ندا بلند شد يعنى فرشته‏اى‏ها آنوقت آسمانيها در حقّ ما دعا مى‏كنند. قرآن در دو جا مى‏فرمايد:

«يغفرون لمن فى الارض» فرشته‏ها براى شما استغفار مى‏كنند. و از طرفى زمينها هم براى فرشته‏ها دعا مى‏كنند يا ايمان مى‏آورند مى‏گويد: آمن الرسول بما انزل» يا «والمؤمنون، يؤمنون بالله و ملائكته» يعنى ما كه مؤمن هستيم بايد به ملائكه ايمان بياوريم. ملائكة آسمان در حقّ ما استغفار مى‏كنند. بده و بستان است، ما به آنها ايمان آورده و آنها در حق ما دعا مى‏كنند. چه بده بستانى است. پيامبر «صل الله عليه و اله وسلم» مى‏رود بالا ملائكه مى‏آيند پايين عيسى «عليه السلام» مى‏رود بالا براى عيسى «براى امام زمان عليه السلام» مى‏ايد پايين، دعاى ما مى‏رود بالا فرشته هامى آيند پائين باران مى‏آيد پائين عمل صالح مى‏رود بالا. بده و بستان در عالم هستى.

بشر خودت را بشناسى. اميرالمؤمنين عليه السلام شعرى است به آقا كه مى‏فرمايد:

تو فكر نكن يك انسان عادى هستى «خونه، ماشين، تلفن» تو با هستى رابطه دارى با خداى هستى رابطه دارى خودت را كم حساب نكن. خيلى تو بزرگى، يك كسى كه مى‏رود درس بخواند نهنگهاى دريا در حقّش دعا مى‏كنند.

«الله اكبر» الآن براى نفس شما نهنگهاى دريا كار مى‏كنند. هرنفسى كه شما مى‏كشى مديون نهنگها هستيم. بارها من اين را گفته‏ام: هر روز كلى ماهى در دريا مى‏ميرد، نهنگها ماهى مرده‏ها را مى‏خورند. اگر يك روز«!!؟» ماهى مرده‏ها را نخورند آب دريابد بو مى‏شود و تنفس براى بشر سخت مى‏شود. يعنى او براى اينكه ما نفس بكشيم ماهى مرده هارا مى‏خورد كه آب دريا بد بو نشود وقتى نشد ماهم حق نفس كشيدن داريم، پس شما در هر نفسى به هر نهنگى به گردن ما»

هر برگى كه اكسيژن مى‏سازد به گردن شما حق دارد چون اگر او اكسيژن نسازد ما نمى‏توانيم نفس بكشيم، پس در يك نفس ما هم برگها كمك مى‏كنند هم نهنگها، در حركت ما هم آسمان، هم زمين، هم خورشيد، هم ماه، هم فرشته، هم جبرائيل و هم ميكائيل. بشر قدرت را داشته باش سر گرمِ با ماديّات، هوسها و شهوتها نشو.

خدايا: نفرين كنيم به آنهايى كه آمدند كربلا امام حسين عليه السلام را بكشند.

خدايا: كسانى كه در طول تاريخ اهلبيت «عليهم السلام» را سوزانيدند، زجر دادند، شكنجه دادند، كشتند، غصّه دار شدند« كردند» اذيّت كردند، آن به آن بر عذابشان بيفزا.

خدايا: آنهايى كه در طول تاريخ طرفدار حق بودند طرفدار اسلام و قرآن بودند، الآن نيستند، همه را «الساعة» با امام حسين «عليه السلام» محشور كن.

خدايا: ما ونسل مارا تا آخر تاريخ از بهترين ياران اسلام و تشيّع و از بهترين ياران پيامبر و اهلبيتش «عليهم السلام» قرار بده.

خدايا: منحرفين هدايت بفرما - بحث را شب اربعين توى خانه‏ها شنيديم -

خدايا: به آبروى امام حسين «عليه السلام» زيارت با معرفت را نصيب همه ما بفرما.

ابتدا خود عمل كنيم، سپس ديگران
ايمان و عشق به خدمت
تقسيم امكانات بر اساس نياز
خدمت بدون منّت
خدمت براى رضاى خدا
مسئوليّت به ميزان مكنت
احسان در كنار عدالت
ابتدا خود عمل كنيم، سپس ديگران

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

اللّهم صل على محمد و ال محمد الهى انطقنى بالهدى والهمنى التقوى‏

«ان الله و ملائكته يصلّون على النبى يا ايها الذين امنوا صلّوا عليه و سلّموا تسليما»: «صلوات حضار»

در اسلام مسئوليّت و مديريّت درباره‏اش سفارشات زيادى شده است. آيات و روايات زيادى داريم. از لابلاى قصه‏ها، اينها هم در مى‏آيد، منتهى اينها بايد استخراج بشود. همين آيه‏اى كه به عنوان دعا مى‏خوانيم از آيات مديريّت قرآن است. اين آيه را همه ايرانيها تقريباً حفظ هستند:

«ان الله و ملائكته يصلّون على النّبى» بعد مى‏گويد: «يا ايها الذين آمنوا»

اين درس مديريّت است كه اگر خواستى بخش نامه‏اى صادر كنى، اول خود عمل كن بعد بخشنامه صادر كن مثلاً خدا مى‏خواهد بخشنامه كند كه مردم صلوات بفرستيد. نمى‏گويد: بسمه تعالى صلوات بفرستيد. مى‏گويد: «ان الله وملائكته‏يصلّون» خدا و فرشته‏ها صلوات مى‏فرستند. بعد مى‏گويد: تو نمخواهى صلوات بفرستى؟ پس «يا ايها الذين‏امنوا صلّوا». وقتى خدا مى‏خواهد. اول مى‏گويد« ان الله يصلّى» بعد مى‏گويد: شما «صلّوا»، يعنى اگر خواستيم دستور و بخشنامه مااثر كند، بايد خودمان به آنچه مى‏گوييم عمل كنيم .

من اگر در بيت المال دقّت كردم. كارمند من هم دقّت مى‏كند، اگر رفتم در نماز جماعت كارخانه شركت كردم، معاونها و پرسنل هم مى‏آيند، اگر خواستيم نثل خوب شود بايد خودمان پيش قدم بشويم و يك آيه ديگر بخوانم باز اين هم از اصول مديريّت است: بلديد ترجمه‏اش را

«قل لنبائك» پيامبر اول به دختر هايت بگو،« و نساءك» به خانمهايت بگو، بعد مى‏گويد« و نساءالمؤمنين» يعنى «نساءالمؤمنين» بعد است، يعنى اگر مى‏خواهى اثر كند اوّل

پس يكى از اصول مديريّت و و موفقيّت اين است كه انسان به حرفش عمل كند. و به حرفش معتقد باشد.

- مدير بايد عاشق كارش باشد. يك آيه بخوانم براى عشق اين آيه را هم خيلى ايرانيها حفظند چون به جاى تعقيب مى‏خوانند. آيه‏هايى كه جزء دعا شده توى بورس است يكى از آيه هايى كه توى بورس است اين است: «امن الرسول‏بماانزل» يعنى پيامبر به آنچه كه نازل شده خودش هم «آمن»

يعنى گاهى وقتها خودش هم قبول ندارد. مى‏گه حالا ديگه اجباريه «آمن الرسول» اين يك آيه. پس بايد: 1 - من اينها را بنويسم صلواتى هم ختم كنيد« صلوات حضار»

چند صل از اصول مديريّت

1 - ايمان به هرف آيه‏اش: امن الرسول - خود پيامبر هم ايمان دارد.

2 - پيشگامى در عمل آيه اش: «ان الله و ملائكته يصلون» چون پيامبر، بعد «يا ايها الذين امنوا صلّوا» يعنى «صلّوا» را بعد از اينكه خودش مى‏گويد «يصلّوا» اين دو

3 - عشق به كار است: مسئله عشق و سوز يك اصل است. خداوند در قرآن آياتى دارد كه مى‏گويد:

موسى مى‏دانى كه چرا تو را پيامبرت كردم، مى‏گويد: در تو يك سوزى بود كه در ديگران نبود.

آيه سوز اين است: «حريص عليكم»: پيامبر «صل الله عليه واله و سلم» براى هدايت حرص مى‏زند. به ما چه شد، شد نشد. يعنى اگر انبار است انبار دار وقتى خوب است كه وقتى باران مى‏آيد دلش بتپد كه اجناس زير باران است. سوز داشته باشد.

«لعلك ياخعٌ نفسك» يعنى پيغمبر چقدر دارى خودت را مى‏خورى. پيغمبر سوز مى‏زد.

«طه ما انزلنا عليك القرآن لتشقى» پيامبر: من قرآن نازل نكردم كه تو خودت را به مشقّت بياندازى. مسئله سوزو عشق‏

من يك وقت در تلويزيون از آيةالله العظمى نجفى مرعشى «ره» ياد كردم. ايشان فرمود: كتابى مى‏خواستم گران بود مى‏ترسيدم از دستم برود. به كتابفروشى گفتم اين را برايم نگه دار من برايت پول مى‏آورم. گذاشت كنار، رفتم كنار خيابان لخت شد «!؟» قبا را كندم مثل شقّه گوشت كنار خيابان نگه داشتم فروختم آمدم كتاب را خريدم.

اگر آن سوز بود بعد مى‏تواند كتابخانه‏اى را درست كند كه در خاور ميانه بى نظير يا كم نظير باشد، آن سوز است. حاج شيخ عبدالكريم حائرى «ره» مؤسس حوزه علميه قم مى‏آيد در فيضيّه مى‏بيند طلبه‏اى خوابيده است، سؤال مى‏كند مى‏گويد: مريض هستم، مى‏رود خانه سوپ مى‏پزد توى ظرف ريخته و خودش مى‏آورد، اين مؤسس حوزه و مرجع تقليد است.

اين مسئله كه بى تكلّفى: مدير خوب بايد بى تكلّف باشد، آيه آخر سوره صاد مى‏گويد:

«و ما انا من المتكلفّين» من تكلّفى ندارم .

خيلى خودمونى، اينطور نيست كه چون من مديرم اطاقم بزرگتر باشد هر اطاقى كه بيشتر مراجعه مى‏شود بزرگتر باشد ممكن است معاون من، فرض كنيد بنده رئيس سازمانم، نهضت سواد آموزى، فرض كنيد معاون، فرضى هم نيست هستم. مثلاً من 22 سال است معاون وزيرم. حالا چون معاون وزيرم بايد اطاق من بزرگتر باشد. يا وزير بايد اطاقش درازتر از من باشد، ممكن است نفر بعد ازمن مراجعه بهش بيشتر، بر اساس نياز اطاق تقسيم شود نه براساس پست .

خداوند رحمت كند شهيد رجائى را، وقتى شريك شدند با يك كسى، آخر سال گفت: تو چندتا بچّه دارى، بعد فهميد او بچّه بيشتر دارد، فرمود: نصف پول مال من است اما تو چون بچّه دارى بيشترش مال تو. پولى را آن زمان بخشيد كه مى‏شد يك قطعه زمين بخرد.

بر اساس نياز، بى تكلّف بودن «و ما انا من المتكلّفين» ما گاهى وقتها فكر مى‏كنيم هيبت و عظمت و يك ذرّه، يك ذرّه‏هم كه داريم چيز مى‏شويم، داريم شاه مى‏شويم.

يك كسى يك فرشى آورد براى امام «خمينى ره» گفت: مى‏خواهم نمازهايت را روى اين فرش بخوانى، باشد امام فرش را كه باز كرد. خادم امام مى گفت: آقا عيسى، هى نگاه به فرش كرد و گفت: يك ذرّه، يك ذرّه داريم شاه مى‏شويم. بهش بگو بدهد به يك مسجد.

چون يكى يك انگشتر و ديگرى يك لوستر و يكى حالا، اينها خوبهاشون هستند، رندهايى هستند مى‏آيد آدم را مى‏خرند و اين طلاها جلوى همه هست. ممكن است بگويى آقا من، اصلاً افرادى هستند، مثلاً از شش ماه قبل يك پولى مى آورد، سهم امام و خمس است يك ذرّه، يك ذرّه بستر را آماده مى‏كند. بعد مى‏خواهد كلاه بردارى كند آقا هم حمايتش مى‏كند«!!؟» مى‏گويد: نه ايشان آدم خوبى است خمس هم مى‏دهد حالا مثلاً 100 ميليون خورده و 200 هزار تومان هم خمس داده. فتوكپى و رسيد خمس را هم پخش مى‏كند. اين بسترهاى، گاهى اسمش را عوض مى‏كنند، هديه، كادو

يك كسى آمد خدمت امام صادق «عليه السلام» گفت رفته‏ام تبليغ كنم، اين مقدار زكات داده‏اند، اين مقدار هم خمس داده‏اند. ضمناً اين مقدار راهم هديه داده‏اند، امام«عليه السلام» هديه خودت هم مال من است بده بياد چون اگر خانه عمّه‏ات مى‏نشستى كسى هديه بهت مى‏داد. چرا اسمش را عوض مى‏كنى.

ما بايد يادمان نرود كه خودمان را از جامعه زياد، چيزكنيم، بهر حال بى تكلّف بودن .

حضرت وقتى مى‏نشست گرد مى‏نشست وقتى يك غريبه وارد مى‏شد مى‏گفت:«ايّكم رسول الله» كدامتان پيغمبريد. بى تكلّفى .

بى منّتى: ما منّتى بر كسى نداريم، الآن مثلاً بنده حجةالاسلام منّتى دارم بر كشاورز، او برمن حق دارد، چون عمامه من از پنبه است كه از كشاورز است. كفش من از پوست گاو، كه دامدارى از كشاورز است. در بدن من هم گندم و گوشت و شير و لبنيّات اوست. كشاورز از مخ تا پا به گردن من حق دارد. من منّتى ندارم كه تحقيرش كنم. روستايى، دهاتى، پشت كوهى، او برگردن ما منّت دارد .

مثال: سوزن به نخ منّت دارد نخ به سوزن منّت دارد. كه اگر من همراه تو نبودم هيچ كس تو را در فاستونى فرو نمى‏كرد. اين دنباله روى من از توست كه در فاستونى شير جه مى‏روى من همراه تو نباشم هيچى. اينكه مردم با ديد تحقير نگاه نكنيم .

حديث: بچّه كوچولوها راهم احترام بگذاريد. «فان صغيرهم عندالله كبير»

- مسئله عدالت: اصل است. حضرت «عليه السلام» آب خورد مقدارى ازآب در ظرف باقى ماند بچّه‏اى كنار حضرت نشسته بود گفت: اين آب را من بدهيد بخورم. تا حضرت اين آب را رفت يك بچّه بدهد چند تا پير مرد هم در خواست آن آب را كردند. حضرت ديد اين يك بچّه و آنها چند تا پيرمرد.

فرمود: والله نوبت ايشان است اگر اجازه داد مى‏دهم به شما، گفت: آقازاده اين پير مردها مى‏خواهند آب را، شما اجازه مى‏دهيد؟ گفت: نه، نه بستان .

حالا كه ايشان چنين و چنان است، بعد هم نمى‏دانيم كدام كارها قبول شده.