» شيعيانِ اهلِ بيتِ پيامبر(ص) «
موارد اختلاف مسلمانان
مسلمانان در دو مورد اختلاف عقيده دارند:
يکم: در تفسير بعضي آيات کتاب خدا و فهم معاني آن.
نمونه اول: اختلافشان در مورد معناي: «وَسِعَ کُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْض «
در آيه 255 از سوره بقره است که آن را گروهي از پيروان مکتب خلفا کرسي مي دانند و تختي که خداوند بر روي آن نشسته است[2]. و شيعيان اهل بيت طبق تعليم ائمه اهل بيت پيامبر معني کرسي را علم دانسته و تفسير مي کنند و کلمه مزبور در لغت عرب نيز به اين معني آمده است. طبق اين تفسير معني آيه «وسع علمه السموات...» مي شود.
نمونه دوم: اختلاف در تفسير آيه «يَوْمَ يُکْشَفُ عَنْ ساق « مي باشد
که گروهي از پيروان مکتب خلفا روايت کرده اند در روز قيامت باري تعالي «ساق پاي» خود را به مسلمانان نشان مي دهد و ايشان خدا را بدين وسيله مي شناسند و به دنبال او روانه بهشت مي شوند. اين دسته و گروه، اينگونه خدا را داراي جسم و مکان مي دانند.» اما شيعيان اهل بيت به پيروي از ائمه اهل بيت، خدا را منزه از جسم و مکان مي دانند.
نمونه سوم: در عصمت انبيا و رسل اختلاف عقيده دارند؛
چه آنکه پيروان مکتب خلفا ايشان راتنهامعصوم در تبليغ وحي مي دانند ودر غيرامر تبليغ وحي معصوم نمي دانند.
در حالي که شيعيان انبيا و رسل و اوصياي ايشان را از به جا آوردن هر معصيتي معصوم مي دانند.
دوم: در سنت و راه دريافت آن اختلاف دارند.
پيروان مکتب خلفا همه صحابه را عادل مي دانند و سنت پيامبر را از همه کساني که نام صحابي دارند مي گيرند و در اين باره از پيامبر روايت مي کنند: «أَصحابي کَالنُّجُوم، بِأَيُّهُم اقْتَدَيْتُم اهْتَدَيْتُم؛ اصحاب من همانند ستارگانند، به هر کدام اقتدا کرديد، هدايت مي شويد.» اين در حالي است که در ميان صحابه کساني بودند که به هم بستر پيامبر - العياذ باللَّه- تهمت زدند و قرآن درباره ايشان مي فرمايد:
إنّ الَّذينَ جاؤُا بِالاِفکِ عُصبه مِنکم؛
مسلماً کساني که آن تهمت بزرگ را زدند گروهي از شما بودند...
و علاوه بر اين در سوره توبه به طور کلي مي فرمايد:
وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدينَه مَرَدُوا عَلَي النِّفاقِ لا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُم ؛
(سوره توبه، آيه 101. )
و بعضي از اهل مدينه منافقند و بر اين نفاق چنان ماهر و کارکشته اند که تو از نفاقشان آگاه نيستي؛ ما آنها را مي شناسيم.
البته پيامبر(ص) براي شناسايي مؤمن از منافق يک علامت بسيار واضح و آشکار معرفي فرمود. و آن حبّ اميرالمؤمنين علي(ع) بود که آن را دليل بر ايمان و بغض و دشمني با ايشان را دليل بر نفاق دانستند.[4] به اين دليل است که شيعيان اهل بيت تفسير قرآن و سنت پيامبر را از دشمنان علي يعني کساني مانند معاويه و عمروعاص و خوارج نهروان نمي گيرند و از صحابه اي که دوستدار اهل بيت هستند اخذ حديث مي کنند.
پس از پيامبر(ص) نيز حديث پيامبر و تفسير قرآن را از دوازده امام دريافت مي کنند زيرا اين دوازده بزرگوار هر چه بگويند با سند از پيامبر(ص) نقل مي نمايند اين امامان عبارتند از:
1. علي ابن ابي طالب
2. حسن بن علي، سبط الرسول
3. حسين بن علي، سبط الرسول
4. علي بن الحسين السجاد
5. محمد بن علي الباقر
6. جعفر بن محمد الصادق
7. موسي بن جعفر الکاظم
8. علي بن موسي الرضا
9. محمد بن علي الجواد
10. علي بن محمد الهادي
11. الحسن بن علي العسکري
12. الحجه بن الحسن العسکري
و بدين سبب ايشان شيعيان اهل بيت مي باشند و با اين نام معرفي مي شوند.
شيعيان اهل بيت پيامبر تفسير قرآن و سنت پيامبر و همه عقايد و احکام شريعت اسلام را از اين دوازده وصي پيامبر، به دو دليل اخذ مي کنند.
»» ادامه دارد...
------------------------------
[2] . تفسير آيه در تفسير طبري و ابن کثير.
[3] . سوره نور، آيه 11.
[4]. در اين باره از يازده صحابي پيامبر در صحيح مسلم و سنن ترمذي
و ابن ماجه و نسائي و مسند احمد و ديگر کتب معتبر مکتب خلفا روايت شده است.
به بحث ضابطه شناخت مؤمن از منافق در جزء اول معالم المدرستين رجوع شود.
_________________
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: مَثَلُ أهلِ بَیتی کَمَثَلِ سَفینَهِ نوحٍ مَن رَکِبَها فَقَد نَجی وَ مَن تَخَلَّفَ عَنها فَقَد هَلَک
اهل بیت من چون کشتی نوحاند؛ هر که بر آن نشیند نجات یابد و آنکه از آن تخلف کند هلاک گردد (عیون الاخبار،ج 1،ص211)
پاسخ با نقل قول
