معرفي شهرستان كاشــــان
كاشان ، در زمره قديمي ترين شهرهاي ايران است كه با داشتن صدها اثر تاريخي و جاذبه هاي طبيعي و همچنين انواع هنرهاي سنتي و صنايع دستي ، ‌يكي از بزرگترين و ديدني ترين قطبهاي گردشگري كشور مي باشد . قرار گرفتن كاشان در مركز ايران و در فاصله 230 كيلومتري جنوب تهران و 210 كيلومتري شمال اصفهان و بخصوص واقع بودن بر روي زنجيره بزرگراههاي كشور و راه آهن سراسري ، موقعيت ويژه اي براي كاشان فراهم آورده است كه دسترسي و ارتباط با آن را بسيار سهل و آسان ساخته است .
مساحت كاشان 2100 هكتار و جمعيت آن بالغ بر 400000 نفر مي باشد . آب و هواي كاشان گرم و خشك و ارتفاع آن از سطح دريا 950 متر است . اين شهر در مشخصات جغرافيائي 27/51 طول جغرافيائي و 59/23 عرض جغرافيائي كشور واقع است .
كاشان با دارا بودن چندين منطقه صنعتي و كارخانجات بزرگ نساجي و قاليبافي و چيني سازي و توليد كاشي و سراميك و دهها كارخانه ديگر در زمينه هاي توليد برق و الكترونيك و صنايع فلزي و غذائي و همچنين توليد گلاب و عرقيات گياهي و اسانس گيري از گياهان معطر و داروهاي گياهي از لحاظ صنعتي ، نيز جايگاه مهمي دارد .
مشاهير بزرگ و هنرمنداني بزرگي چون غياث الدين جمشيد كاشاني ( رياضيدان ) ، ملا محسن فيض ( عالم معروف اسلامي ) ، محتشم ، كليم ، صبا ( شعراي بزرگ ) و نگارگراني چون رضا عباسي ،‌ كمال الملك و سهراب سپهري ( نقاش و شاعر نامدار معاصر ) به كاشان جلوه خاصــــي داده اند .
در سالهاي اخير نيز با مرمت و بازسازي آثار تاريخي و خانه هاي قديمي كاشان و ايجاد واحدهاي متعدد خدمات رساني به گردشگران ، همه روزه مسافران و گردشگران فراواني از داخل و خارج كشور براي ديدن زيبائيهاي تاريخي و طبيعي كاشان بخصوص در فصل گل و گلاب به اين شهر رفت و آمد مي نمايند .
شهرستان كاشان از لحاظ ميراث فرهنگي جزء پنج شهر اول ايران بوده و از لحاظ صنعتي نسبت به شانزده استان كشور رتبة بهتري دارد.
اگر به شما بگويند: كاشان يكي از اولين مراكز تشكيل تمدن انساني بوده است, چندان تعجب نكنيد. طبق حفاريات باستان شناسي در تپه هاي سيلك كاشان, سابقة حضور بشر در اين منطقه به 5 تا هفت هزار سال پيش از ميلاد باز مي گردد. اما بايد اذعان كرد كه تاريخ اين شهر مملو از نابساماني است:
در نيمة دوم قرن نهم و نيمه اول قرن دهم اين شهر, شهرت بسياري داشت و يك شهر پرجمعيت به شمار مي رفت اما زلزلة قرن دهم, كاشان و بازار آنرا ويران كرد. در قرن 11 و در دورة صفويه براي دومين بار به همان درجه از ترقي نائل شد و مانند اصفهان با شهرتي بسيار همراه گرديد, اما با بروز زلزله اي بسيار شديد در سال 1192 هجري قمري دوباره ويران شد.