تنهایی....

تو می دانی که من

از میان همه نعمت های این جهان،

آن چه را برگزیده ام و دوست می دارم، تنهایی است.

این نگهبان سکوت،

شمع جمعیت تنهایی،

راهب معبد خاموشی ها،

حاجت درگه نومیدی،

سالک راه فراموشی ها،

چشم به راه پیامی، پیکی

گرمی بازوی مهری نیست.

خفته در سردی آغوش پر آرامشِ یأس،

که نه بیدار شود از نفس گرم امید.

سر نهاده است به بالین شبی

که فریبش ندهد عشوه ی خونین سحر.

“ای پرستو که پیام آور فروردینی“

بگریز از من، از من بگریز!

باغِ پژمرده پامال زمستان ها

چشم بر راه بهاری نیست.

گرد آشوبگر خلوت این صحرا

گردبادی است سیه، گرد سواری نسیت

دکتر شریعتی