براي شروع ، تعريف خود اهل تسنن را از صحابی مي آوريم و آن را مورد نقد قرار خواهيم داد (إن شاء الله)

ابن حجر عسقلاني مي نويسد :

هر کسي که در زمان پيامبر(ص) او را ديده باشد و در آن حال مسلمان بوده باشد (و لو يک ثانيه هم پيامبر را ديده باشد) و مسلمان هم بمیرد ،

او صحابي به شمار مي رود . و همه صحابه عادل هستند .


(يعني مي شود به گفتار و رفتارشان اعتماد کرد ، و کسي نبايد در شخصيت آنها انتقاد کند و حرفي بزند !!!)

-------------------------------------------------

الف) اولا بايد بحث کنيم که آيا هرکس فقط چند دقيقه هم پيامبر(ص) راببيند ، صحابي محسوب مي شود ؟

چون صاحب و (جمع آن صحابه) به کسي گفته مي شود که مدت ها هم نشيني و مصاحبت با شخصي داشته باشد

و صرفا ديدن کسي مصاحبت گفته نمي شود .


ب) ثانيا ، آيا همين چند دقيقه ديدن پيامبر (ص) ، باعث اين مي شود که او تا آخر عمر عادل شود ؟ !!! پس اين همه آيات در انذار

مسلمين و مشرکين ، براي تحذير از جهنم براي چه بود ؟ خدا نمي دانست اينها عادلند ؟! چرا اين آيات را فرستاد ؟


ج) ثالثا ، اگر صحابه همه عادل هستند پس چطور با هم می جنگیدند ؟ کدام بر حق هستند ؟ جنگ جمل را مگر صحابه راه نینداختند ؟

بر اساس تعریف مذکور ، امیرالمومنین(ع) و معاویه(لع) هردو صحابی هستند ! کدام عادل و برحق واقعی است ؟


------------------------------------------------------------------


براي بهتر شدن بحث پيشنهاد مي کنم همه دوستان ، آن را از جنبه هاي زير بررسي نمايند :


1- آيا عقل چنين چيزي را مي پذيرد ؟

2- آياتي از قرآن که وضعيت اطرافيان پيامبر(ص) را توضيح مي دهد ، چه هستتند ؟ و منظور کيانند ؟

( هم کساني که نام منافق بر آنها آورده شده و هم کساني که در جنگ ها فراري بودند )

3- از نظر روايي چطور ؟ آیا احاديثي داريم در مذمت و حتي لعن برخي صحابه ؟ کيانند و در موردشان چه آمده ؟