شاید بتوان گفت فلسفه وجودی تمام انبیا و اولیاءالهی ،زینب بخشیدن انسان ها
به اخلاق الهی و معنوی است.
نگاهی مختصر به زندگی علمای بزرگ نشان می دهد که آنان بیش از هر چیز و قبل از هر چیز به نفس
خویش می پرداختند و تلاش می کردند که دل خود را از هرگونه ناپاکی و آلودگی پیراسته و مظهر کمال
اخلاقی شوند.
شهید صدر هم یکی از علمای برجسته معاصر است علاوه بر مراتب علمی و فلسفی از لحاظ
رعایت اصول اخلاقی وآراستگی به ارزش های معنوی یکی از نوادر بود
شهید صدر انسانی وارسته ،با تقوا و اهل زهد بود.
ایشان ریشه تمامی گناهان را در دنیا طلبی و دوری از خداوند می دید.
ایاشن دوستی دنیا و دوستی خدا را قابل جمع نمی دانست و عقیده داشت حضور یکی در قلب انسان
عرصه را بر دیگری تنگ می کرد.ایشان در این باره می فرماید:
"خداوند در یک دل دو ولایت رو نمیپذیرد و دو عشق هم عرض را بر نمی تابد ،یا دوستی خدا یا دوستی دنیا .
بیایید قلبهایمان را محک بزنیم آیا مرکز دوستی دنیاست،یا دوستی با خدا؟
اگر دوستی خدا در دلملن جای گرفته است ،ژرفایش بخشیم و اگر پناه بر خدا دوستی دنیا در آن لانه کرده،
بکوشیم خود را از این درد تباه کننده نجات دهیم .
وی ، این دوستی را بر دو پایه استوار می سازد. یکی دوستی معمولی که مبتنی بر دل بستگی ها و
خواسته های انسانی است
که گاهی به امور روزمره زیستی دل میبندد و دیگری آن دوستی است که تمام وجود و درون انسان
را در بر میگیرد و همه چیز در منظر دوست برای او جلوه گر می شود و هیچ چیز او را از دوستش باز نمی دارد.

شهید صدر خطاب به عالمان دینی می گوید:ما طالبان علم از دیگران بر پرهیز از دنیا سزاوارتریم ،
چون ما خود را راهنمایان مردم به آخرت می دانیم و در منصب هدایت خلق قرار گرفته ایم ...اگر ما دنیا طلب باشیم
هم خود هلاک می شویم و هم مردم را هلاک میکنیم ...