فاكتورهاي خطرزا در بروز سرطان روده كدامند

[! asal !]

هرچند علت دقيق بروز سرطان روده هنوز مشخص نيست اما پزشكان چند فاكتور به خصوص را مشخص كرده‌اند كه خطر ابتلاي فرد به اين سرطان را افزايش مي‌دهند.

به گزارش سرويس بهداشت و درمان ايسنا، انستيتو ملي سرطان در آمريكا اين فاكتورها را به عنوان عوامل خطرزاي سرطان روده معرفي كرده است.

به گزارش سايت اينترنتي هلت دي نيوز، رسيدن به سن 50 سالگي يا بيشتر، ابتلا به پليپ‌هاي معمولا غيرسرطاني روده و راست روده در جداره داخلي اين عضو، سابقه خانوادگي ابتلا به اين سرطان، وجود فاكتورهاي غيرطبيعي ژنتيكي، كشيدن سيگار و داشتن رژيم غذايي پرچرب از مهمترين اين فاكتورهاي خطرزا هستند.

به گفته متخصصان، در اين بيماري سلول‌هاي سرطاني در داخل بافت روده شروع به تکثير مي‌کنند. اگرچه اين سرطان از جمله متداول‌ترين سرطان‌هاي انساني به حساب مي‌آيد اما به دليل بهبود روش‌هاي غربالگري و تشخيصي، تعداد موارد جديد اين بيماري و مرگ ناشي از آن بطور قابل ملاحظه‌اي کاهش يافته است.

سرطان روده بزرگ به‌ عنوان يك بيماري شايع و درعين حال قابل پيشگيري، همواره توجه مراكز سلامت و بهداشتي سراسر دنيا را به‌ خود جلب كرده‌ است. اين سرطان دومين علت مرگ و مير ناشي از سرطان‌ها است. اكثر موارد ابتلا به سرطان روده بعد از 50 سالگي بروز مي‌كند.

به گزارش ايسنا، اكثر تومورهاي روده تا مراحل پيشرفته بدون علامت هستند و حتي علائم آن براي اين بيماري اختصاصي نيست و ممكن است در ساير بيماري‌هاي روده نيز مشاهده شوند. اغلب بيماران مبتلا به اين سرطان به دليل علائمي چون خونريزي و درد شكم و تغيير در اجابت مزاج به پزشك مراجعه مي‌كنند. از آنجا كه اين علائم بر اساس محل تومور تفاوت دارند، بايد به اين نكته توجه شود كه اغلب تومورهاي قسمت چپ روده با درد، خونريزي، اسهال، دل پيچه و نفخ همراه هستند در حالي كه تومورهاي قسمت راست روده، اغلب با ضعف، بي‌حالي، كم خوني و لاغري تظاهر پيدا مي ‌كنند.

بنابراين گزارش، رشد سرطان روده ممکن است سال‌ها به طول بيانجامد و تشخيص به موقع آن شانس بهبودي را به ‌طور چشمگيري افزايش مي‌دهد. بنابراين، انجام تست‌هاي دوره‌اي در افرادي که در گروه پرخطر قرار دارند، توصيه مي‌شود. در حال حاضر چندين آزمايش گوناگون براي تشخيص اين سرطان وجود دارد.

استفاده از رژيم غذايي که سرشار از مواد فيبردار باشد سلاح مناسبي براي مقابله با اين سرطان است. فيبر خوراكي قسمتي از مواد غذايي است که در حين فرايند هضم، تجزيه نمي‌شود و به راحتي از دستگاه‌هاي گوارشي عبور مي‌کند.

فيبرها مقدار آبي را که در دستگاه گوارش و در حين هضم غذا آزاد مي‌شود، جذب مي‌کنند. اين کار باعث مي‌شود تا سوخت و ساز بدن روند هماهنگ‌تري پيدا کند. هرچه غذا مدت زمان کمتري در بدن باقي بماند، مواد زيان آور آن كمتر به بدن آسيب مي‌رسانند. اين مواد زيان آور به کمک فيبرها خيلي سريعتر دفع مي‌شوند. بهترين منابع فيبر خوراكي شامل حبوبات، غلات، سبزيجات و ميوه‌ها هستند.