سيلوفيسز(به معناي تهي شكل) دايناسور كوچك و سبك وزني بود كه روي دوپاي بلند راه مي رفت. طول اين دايناسور درنده، حدود 9 فوت(8/2 متر) بود. سيلوفيسز، استخوانهايي سبك وتوخالي(علت نامگذاري)،‌ سري بلند و تيز با دوازده دندان كوچك و مضرسي، دستان سه انگشتي و گردني دراز داشت.
دو گونه از فسيلهاي سيلوفيسز يافت شده است: روبوست و گراسيل. احتمالا اين دو شكل، نر و ماده هستند.
جمجمه سيلوفيسز از موزه تاريخ طبيعي كارنجي، توسط شاتل فضايي اندور، در 22 ژانويه 1998، به فضا برده شد. اين فسيل به ايستگاه فضايي ميرمسافرت كرد(سيلوفيسز مزورا تقريبا سه سال در فضا باقي ماند).
سيلوفيسز در دوره ترياس پسين،‌ حدود 210 ميليون سال قبل مي زيست. سيلوفيسزيكي از نخستين دايناسورهاي شناخته شده است. سيلوفيسزدر محيطهاي خشك و بيابان مانند و اقليمهاي نوع ساوانا مي زيست و احتمالادر محيطهايي شبيه كنياي امروزي اما بدون علفزارها زندگي مي كرده است(زيرا گياهان گلدار هنوز تكامل نيافته بودند).
سيلوفيسز،‌گوشتخوار بود و احتمالا لاشخور هم بوده است. بقاياي فسيل شده معده سيلوفيسز،‌حاوي خزندگان كوچك، ماهيها و استخوانهاي سيلوفيسزهاي ديگر در اندازه هاي مختلف بوده است و نشان مي دهد كه همجنس خوار بوده است.
احتمالاسيلوفيسزبه صورت گروهي زندگي و شكار مي كرده است. اين فرضيه به اين علت عنوان شده است كه لايه هاي استخواني فسيل شده صدها سيلوفيسز(مجموعه اي از تعداد بسيار زيادي فسيل در يك مكان) درگاست رانچ نيومكزيكوي آمريكا يافت شد.
به خاطرسبك وزني، پاهاي بلند و كمي وزن به علت وجود استخوانهاي توخالي،‌ سيلوفيسزدونده اي دوپا و بسيار چابك بود. سرعت دايناسورها با استفاده از مورفولوژي(ويژگيهايي مانند طول پا و جرم تقريبي بدن) و ردپاي فسيل شده آنها محاسبه مي شود. ردپاهاي سيلوفيسز يافت شده است. طول ردپا 4 اينچ و طول گامها 5/2 فوت(75/0 متر) مي باشدv