کاربر سایت
آیا هیچ وقت در سرزمین شادی بوده ای؟
جایی که همه در آنجا خوشحالند
جایی که همه
درباره شاد ترین چیزها
شوخی می کنند و آواز می خوانند
جایی که در آن همه چیز محشر است
هیچ کس غمی ندارد
و تا بخواهی لبخند و خنده در آنجا
غوغا می کتد.....
من در آن سرزمین شادی ها بوده ام
اگر بدانی که آنجا
چقدر کسل کننده است!
کاربر سایت
مهربانم..
اگرمیل شکفتن است ، باتوست
واگرشوق رستن است ، باتوست
ای تحول من!ای خدای بزرگ...
درالتهاب بی حاصل تب ، وامانده ام
تاانتهای دور...
ای صدای سبز!
مسافرجاده ی وصالم
سرنوشت من بدست توست
میدانم...
دلنواز من یاری ام کن
تاشرق نور
ای یگانه ایمانم...
کاربر سایت
كاش عشق را از پلك های خود می آموختیم
پلك هایی كه تا وقتی خون
در رگ هایشان جاری است هردم برهم بوسه می زنند
پلك هایی كه از سحر تا پاسی از شب
برای در آغوش كشیدن هم لحظه شماری می كنند
پلك هایی كه حتی برای دقیقه ای كوتاه هم نمی توانند
دوری از یكدیگر را تاب بیاورند پلك هایی كه
در لحظه مرگ هم در آغوش یكدیگر جان می دهند
عشق را باید از آن ها آموخت ...!
کاربر سایت
رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود
روزها شوری داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی
می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را
از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم
دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
کاربر سایت
دستان دلم را به آهستگی
بر روی روحم می کشم
تا احساس آن را بخوانم
نوک انگشتانم از صدای دلخراش آن
به رعشه می افتد
به من بگویید:
در کدامین روز دشوار
زندگی ام را جا گذاشته ام
کاربر سایت
باز خودم را به عشق مبتلا کردم .باز با واژه هایم عاشق شدم
من از عشق سرشار پنجره را می گشایم تا برای کسانی که دوستشان می دارم دعا کنم.
خدایا جز عشق در قلبشان چیزی نگذار ،
جز خوشی در جام زندگانیشان چیزی نریز
و سعادت را قرین زندگانی در هر دو سرایشان ساز .
امشب آرزوهای ناگفته ام را با خدا در میان می گذارم
و جام باران را مستانه سر می کشم.
کاربر سایت
تو را
در بهار صدا کردم
نامت گلی شد
ميان دست هايم خنديد ...
***
تو را
در تابستان خواندم
يک آفتاب در چشم من گريست ...
***
تو را
از پاييز پرسيدم
درختی راز خويش را
به خاک گفت ...
***
نشان تو را
از زمستان پرسيدم
بغض تمام پرندگان
باران شد...
کاربر سایت
با تو در کوچه باران...
قصه هایی عاشقانه می گفتم...
در حیات سیاه چشمانت...
چون عروس ستاره می خوندم...
بی خبر بودم که نگاهت...
سراب صبور خواهش بود...
آفتاب غروب دستانت...
خالی از گرمی نوازش بود...
گریه کردم ندانستم...
گریه هایم زنفرت و غم بود...
آن زمانها , نیازهای من برتر , آه...
چون گلی بر گلدان بود...
کاربر سایت
گاهی سپیدی همرنگ دانه های برف و گاهی سیاهی مثل آسمان شبهای دلتنگی ام ،
گاهی آنقدر گرم که قادری یخهای وجودم را آب کنی و گاهی آنچنان سردی که همچون آدمکی برفی بازیچه ی دست دیگرانم میکنی ،
گاهی بهار را برایم ارمغان داری و گاهی یادآور شبهای بلند یلدایی ،
گاهی شیرین بمانند شهدی و گاهی تلخ مثل موم ،
گاهی همانی که دوستش دارم و گاهی همانی که خودخواهی ،
و من حیران در این دوگانگی ام...
کاربر سایت
ما همانجا که بت خویش شکستیم، نشستیم
ما چو در کوی خرابات نشستیم ، شکستیم
همه کس را به ره خویش بخواندیم ، شب و روز
گر چه رسواتر و بدنام تر از خویش ، نجـُـستیم
دل ندادیم اگر، بر خم گیسوی نگاری
دل به بیداد و ستم نیز، نبستیم، نبستیم
بس شنیدیم که گفتند چنانیم و چنینیم
ما همانیم که بودیم و همینیم که هستیم
دل به دریازدگان را ز کسی بیم نباشد
دل به دریا زدگانیم، نترسیم که مستیم
دل ما، گر چه شکستند به این سنگ دلی ها
شاد از آنیم که حتی دل موری نشکستیم
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول