♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[ABOALFAZL]

دوروبرم را پر میکنم از کاغذهای مچاله

آن قدر نوشتم نوشتم که دیگر جایی برای ننوشته ها نباشد

بازهم با کاغذ غریبه ام
هنوز ننوشته زیاد دارم

میترسم از بادی که همان هنگام سررسد و ببرد کاغذهایم را

ببرد غرورم را

در مچاله ها دیگر غروروی ندارم



امشب مستم ازتو،،،،،

می رقصم تا،تار شدن اتاق،،،،،

تاسیاه ترشدن چشمم،،،،،،
...
تانبینم،،،،

نبودن بی دلیلت را،،،،،،،،

[ABOALFAZL]

نمی‌دانی چقدر سخت و تلخ است تنها زيستن و تنها نشستن و تنها نفس كشيدن و تنها بودن! بدون شانه‌های مهربان، خستگی را تجربه كردن ...
بدون چشم‌های عاشق، زيبا شدن ...
بی‌ حضور روحی بزرگ، به طهارت گناهی آلودن ...

«... اما چه رنجی است لذت‌ها را تنها بردن و چه زشت است زيبايی‌ها را تنها ديدن و چه بدبختی‌ی آزاردهنده‌ای است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن سخت‌تر از كوير است. در بهار، هر نسيمی كه خود را بر چهره‌ات می‌زند ياد تنهايی را در سرت بيدار می‌كند. هر گل سرخی بر دل‌ت داغ آتشی می‌زند. در آن روزها كه آفتاب و باران به‌هم درمی‌آميزند، در آن شب‌های كوير كه از آسمان ستاره می‌بارد و دشت دعوتی را با دل تو تكرار می‌كند، در سينه‌ی دشتي، افق خونين را می‌نگری و مسافری تنها از پنجره‌ی كوپه‌ی قطارش سال نو را در گريبان سپيده تحويل می‌كند، بيشتر از همه وقت، دشوارتر از همه جا احساس می‌كنيم كه در اين «مثنوی»ي بزرگ طبيعت، «مصراعی» ناتماميم ...
بودن‌مان انتظار يك «بيت» شدن! ...»

[ABOALFAZL]

رها باش ، آزاد چون پر کاهی در انبوه قطرات عجول باران !
شب پرستان را به نازکی دلت نزدیک نکن،
زیراکه محفل روشن و آرام دلت تاریک و آشفته می گردد !
پرواز کن ،
اما نه چونان پرنده یی که در هراس ساچمه ی تفنگی ست !
همچون قاصدک بی مقصدی که فقط لذت پرواز کردن را تجربه می کند !
و سپس ،
در گنگی بادهای وحشی ،
ذره ذره بال هایش را از دست می دهد ،
و در یک سقوط آزاد ،
دچار مرگی زیبا می شود ...

[ABOALFAZL]

به صد رسيده بودي
چشم بسته...

گرچه قرار ما يك بازي ساده بود
نيامدي بـِگـَردي
و شايد از هزار هم گذشته بودي

من پشت درختها زرد مي شدم
و ديگر خيال پيدا شدن
از سرم پريد...

من به شكل ساده اي من هستم...
اگر اين جا نيستم, گم نشده ام...
به سادگي فراموش شده ام...
به همین سادگی …
همين !

[ABOALFAZL]

چه بوی غریبی گرفته ای ...

بوی غریبه گرفته ای ...

بوی خیابانی که درختانش مرا با تو ندیده اند ...

دست از سر خوابهایم بردار !!!

راست می گويی دستم را بگير ...

[ABOALFAZL]

چو شد پاییز ، مرغان نگاهت
ز باغ دیدگانم پر كشیدند


خوشا آن صبح زیبای بهاری
كه مستانه كنارم آرمیدند

[ABOALFAZL]

خانه ام بی آتش...

دست هايم بي حس و نگاهم نگران ...مي تواني تو بيا ، سر اين قصه بگير و بنويس اين قلم ،

اين کاغذ ، اين همه مورد خوب !!!راستش مي داني ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،پيکر نازک

تنها قلمم ، زير آوار دروغ خرد شده !!!مي تواني تو بيا ، سر اين قصه بگير و بنويس ...مي

تواني تو از اين وحشي طوفان بنويس ،طاقتش را داري که ببيني هر روز ، زير رگبار نگاهي

هرزه صد شقايق زخمي و هزار نيلوفر بي صدا مي ميرد ؟!!!اگر اينگونه اي آري بنويس ،من

دگـر خسته شـدم ...باز تا کي به دروغ بنويسم :" آري مي شود زيبا ديد !! مي شود آبي

ماند !!! "گل پرپر شده را زيبايي ست ؟!رنگ نيرنگ آبي ست ؟!مي تواني تو بيا ، اين قلم ، اين

کاغذ ...بنشين گوشه ي دنجي و از اين شب بنويس !!قسمت مي دهم امّا به قلم ،آنچه

مي بيني و ديدم بنويس از خدا ،از قفس خالي عشق ،از چراگاه هوس ،از خيانت ،از شرک

،از شهامت بنويس !!!بنويس از کمر بـيـد شکـسته ،آري از سکـوت شب و يک پنجره ي

ساکـت و بـسته ،از من " آنکـه اينگـونه به امّـيد سبب ساز نـشـسته "از خود ...هـر چه مي

خواهي از اين صحنه به تصوير بکـش ( صحنه ي پـيچش يک پيچک زشت دور ديوار

صدا ... ))حمله ي خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!جرأتش را داري کـه بـبـيني قلمت مي

شکـند ؟ کاغـذت مي سوزد ؟!طاقـتش را داري کـه بـبـيني و نگـويي از حق ؟!گـفـتن واژه

حق سنگـين است من دگـر خـسته شـدم مي تواني تو بيا ، اين قـلم ، اين کاغـذ اين

همه مورد خوب ...

من دگر خسته ام از این تب و تاب .

[ABOALFAZL]

دلم می خواست ...

دلم می خواست یکبار دگر او را کنار خویشتن می دیدم...

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم...

دلم یکبار دیگر همچو دیدار نخستین پیش پایش دست و پا میزد...

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو می کرد...

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد...

دلم می خواست دست عشق چون روز نخستین هستی ام را زیر و رو می کرد...

دلم می خواست ...

[ABOALFAZL]

باورم نقش یقین بود در آیینه ی تو

تو چنان سنگ ، که آیینه شکست

حال در آینه فریاد شکستن جاری ست

باورم نیست که نقش من و توست

که در آیینه چنین می شکند . .

[ABOALFAZL]

لحظه ی بودن و موندنم دیگه سر اومده
فال من به نام تو ببین چقدر بد اومده
مینویسم روی صفحه ی غریب زندگی
من فراموشت نمیکنم عزیز به سادگی
بیا سر مزار من آروم و آهسته عزیز
طاقت گریه ندارم اشکی برای من نریز
میخوام بگم دوست دارم حتی اگه جدا باشیم
این همه فاصله کمه اگه به یاد هم باشیم
وقتی خندیدی به رفتنم دلم از تو شکست
بعد تو دیگه دلم دل به غریبه ها نبست
تک تک خاطرهامون هر چی بود دیگه گذشت
جای من کی توی قلب مهربون تو نشست؟؟