انسانها به شیوه هندیان بر سطح زمین راه می‌روند.

با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت.

در سبد جلو، صفات نیک خود را می‌گذاریم و در سبد پشتی، عیبهای خود را نگه می‌داریم.

به همین دلیل در طول روزهای زندگی، چشمان خود را برصفات نیک خود می‌دوزیم.

در همین زمان تمامی عیوب همسفرمان که پیش روی ما حرکت می‌کند را در پشت سر او می‌بینیم.

بدین گونه است که درباره خود بهتر از او داوری می‌کنیم، بی آن که بدانیم کسی که پشت سر ما راه می رود نیز به ما به همین شیوه می‌اندیشد.