♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[ABOALFAZL]

رسوب فصلها رابرمرداب تاریخ نگاه میکنم

وسبزه های فراموشی رابه امیدِامیدواری گره میزنم.
حالم خوب است
تنهاازدرون به برون راهی نمی یابم.
بااین وجوداصلاً دلم تنگِ گشودن هیج پنجره ایی نیست.
فصل کاشت رااینجا من،بافرصت معاش توضیح میدهم
وهیچ ازمرد بقال نمی پرسم:
زندگی چگونه است؟
کوتاه میمانم تا داسهای سرنوشت،
فصل برداشت مرابه پایکوبی ننشینند؛
راه می روم ازروی رسوب فصلها،-
وتٌرشدن انگشتان پاهایم را نشانه ی تعجیل وفرونرفتن میدانم
تغیرمیدهم جهان رازیرسقفی که خانه ام نام دارد-
وهرصبح وقتی ازدربیرون میروم،دوباره این جهانی می شوم
باعقلی نه درحدود معاش اما برای معاش،
درروزهایی که تنها تا غروب بطول میانجامد
حالم خوب است وخوب می دانم
«زندگی اشاعه ی خوبی هانیست»
زندگی عادتِ فایده است
بااین وجودهنوزهم حالم خوب است
زیراتغیرمیدهم جهان راهرشام زیرسقفی که خانه ام نام دارد...

[ABOALFAZL]

تو را به ياد آن روز

تو را به گلبرگ هاي خشک آن رز خشکيده

تو را به روز اول بار ديدنت

تو را به اولين نگاه عاشقانه

تو را به ياد بارون روز نيامدنت

تو را به تنهايي روز رفتنت

تو را به بوي بارون روز برگشتنت

.

.

.

تنهايم مگذار ديگر

[ABOALFAZL]

تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من
چه جنونی
چه نیازی
چه غمی است
یا نگاه تو ،که پر از عصمت راز
بر من افتد چه عذاب و ستمی است
دردم این نیست
ولی ...
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم ...
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

[ABOALFAZL]

روزگارم همه اش تلخ نبودت شده است
شب و روزم همه در ذکر و سجودت شده است

گفته بودم که مرو از بر من ای صنمم
زینکه این خانه دگر گرم وجودت شده است

به دلم غصه زیاد است چه گویم ز غمت
کار این سینه دگر مدح و سرودت شده است

دوست دارم همه جا عشق تو را جار زنم
وای زان روز که قفلی به گلویت شده است !

عاشقت گشتم و سوزم ز فراقت گل من
دیده مشتاق تو و دیدن رویت شده است

لمس موی تو دگر گرچه خیالی عبث است
دست دلتنگ تو و شانه به مویت شده است

خانه ام پر شده از غم ، همه ی زندگیم
حسرتم بار دگر بویش بویت شده است

انتظارت بکشم تا به ابد همنفسم
آی و بنگر که دلم زخم نبودت شده است

[ABOALFAZL]

شاید این فاصله ها هرگز به رسیدن نرسد

شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد

بال پروازی اگرهست به سوغات بیار

مگذار از قفس این تن به پریدن نرسد

از تن خسته من بی تو دراین غربت وادی

سایه ای مانده که شاید به تپیدن نرسد

رفته ای زود بیایی ، تو اگر بر دل من

خنجری هست که شاید به بریدن نرسد

[ABOALFAZL]

بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره‌ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی ...
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم،
دگر از پا نشستم
گوئیا زلزله آمد،
گوئیا خانه فروریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو، کس نشنود از این دل بشکسته صدائی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی

تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من
که ز کوی‌ات نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی؟!
نتوانم، نتوانم
بی تو من زنده نمانم

[ABOALFAZL]

برای تمام روزهای پشت سر گذاشته ام

برای تمام موهای رنگ باخته ام

برای چک چک شمع های تولدم

که همه در انتظار دمی برای خاموش شدنند

از اين همه بزرگ شدن خسته ام

از تمام اين سالها

در کوله ام

فقط فاصله را همراه دارم

...

[ABOALFAZL]

آغوش تو بهشت

روياي لحظه هاي بيداري و جنون

يادي كه يك نفس رهايم نمي كند

نگاه كن كه شعله ي نگاهت تعبير دوزخ است !

من عاصي و اسير

در حسرت بهشت

و به كيفر كفر سجده بر جهنم

در برزخ بي تو بودنم!

سوزاندي ام به دوزخ نگاه و تمنا

كي مي خواني ام به بهشت خويش

كي مي نوازي ام به آيه اي از حضور عشق.

.

.

.

؟!

[ABOALFAZL]

دیگه دلخوشی جز دفتر تنهایی ندارم

دفتری که یکی یکی برگ هاش با خاطره ها پر شده

به خودم می گم چطور ِ که دفتر طاقت غصه هام رو در بیارم

یکی یکی برگهاشو ورق می زنم هر چی بیشتر به آخرش نزدیک

می شم تنهاییم بیشتر بیشتر می شه ...

نمی دونم چرا توی این سکوت منتظرم

حس انتظاری که برای خودم هم تازگی داره

شاید باز دلتنگ شدم

دلتنگ مهربانی که هفت روز هفته به حرف هام گوش می ده

و در جواب فقط سکوت رو بدرقه راهم می کنه

..........................

چه زود دیر شد زودی که همیشه حقیقتی رو پشت خودش پنهان کرد

و برای من چیزی جز حسرت نذاشت...

دلم حتی برای گریه هام هم تنگ شده

دیگه اشکی هم برام نموده تا دوباره آرومم کنه

از خدا می خوام بهم آرامشی در خورم بده تا واسطه آرامش دیگران باشم

سرم رو روی زانوهام می زارم و چشم هام رو می بندم

و به خاطرات این چند مدت فکر می کنم ...

خیلی آروم سرم رو بلند می کنم و جلوی چشمام طلوع اولین ستاره شب

رو می بینم خیلی سرد بهش میگم دوست داری همراز من باشی...

[ABOALFAZL]

به یاد شبی می افتم که تو را میان شمع ها دیدم.

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم.تو را کجا می توان دید؟

در آواز شب اویز های عاشق؟

در چشمان یک عاشق مضطرب؟

در سلام کودکی که تازه واژه را آموخته؟

دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند،برای تو نامه بنویسم.

و تو نامه هایم را بخوانی و جواب آنها را به نشانی همه ی غریبان جهان بفرستی.

ای کاش می توانستم تنهاییم را برای تو معنا کنم و از گوشه های افق برایت آواز
بخوانم.

کاش می توانستم همیشه از تو بنویسم.

می ترسم روزی نتوانم بنویسم و دفترهایم خالی بمانند و حرفهای ناگفته ام هرگز به
دنیا نیایند.

می ترسم نتوانم بنویسم و کسی ادامه ی سرود قلبم را نشنود.

می ترسم نتوانم بنویسم وآخرین نامه ام در سکوتی محض بمیرد وتازه ترین شعرم به تو
هدیه نشود.

دوباره شب،دوباره طپش این دل بی قرارم.

دوباره سایه ی حرف های تو که روی دیوار روبرو می افتد.

دلم می خواهد همه ی دیوارها پنجره شوند و من تو را میان چشمهایم بنشانم.

دوباره شب ،دوباره تنهایی و دوباره خودکاری که با همه ی ابر های عالم پر نمی شود.

دوباره شب،دوباره یاد تو که این دل بی قرار را بیدار نگه داشته.

دوباره شب،دوباره تنهایی،دوباره سکوت،دوباره من و یک دنیا خاطره...