مدیر بازنشسته
داری میری گوش کن!
چرا حالا؟
چرا همان روزهایی که درخت گیلاس عشقمان اولین شکوفه را زد نرفتی؟
چرا به اولین گیلاس کال نگفتی که دوستش نداری؟
گناه من بود یا تو؟
می دانم گناه من بود...
من درخت را کاشتم...
اما هیچگاه برای ماندنش اشک نریختم...
همیشه برای رفتنش اشک ریختم...
آنگاه که بودی نمی دانستم دوستت دارم
حالا که رفتی....
مدیر بازنشسته
من از چشمان شبنم زده مهتاب آمده ام
. از کنار جوانه های عشق و طنین قلب شکسته ام و چشمان باران خورده ام .
آمده ام تا دوباره در آغوشت بگیرم و برایت
از تنهایی شبهای غربت بگویم
از احساس باران هنگام لمس زمین..
ای کاش می شد سکوت غریبانه نیلوفر های اسیر مرداب را معنا کرد..
ای کاش می شد صحبت های گل با پروانه را فهمید...
مدیر بازنشسته
شيشه ي بغض من آرام شكست
و تو آنسوي افق خنديدي خنده ات در هر آرزوي خوب مرا بست كه بست و صدايت ،
مثل پتكي به سرم كوفت كه :
هي دير شده بايد رفت
وتو انگار نمي داني كه دلم دور ازتو
به صداي پاي باد هم مي شكند.
مدیر بازنشسته
گل من گریه نکن
اشک تو صاعقه است
تو یه هر شعله ی چشمان ترم میسوزی
بیش از این گریه مکن
که بدین غمزدگی بیشترم میسوزی من چون قفسم
تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
گل من گریه مکن
دل به امبد ببند
نا امیدی کفر است
از تبسم مگریز......گل من گریه مکن
مدیر بازنشسته
و حالا لحظه هاي من ...
گرفتار سکوتي سرد و سنگينند ...
و چشمانم که تاديروز به عشقت مي درخشيدند ... نمي داني چه غمگينند !!! چراغ روشن شب بود ...
برايم چشم هايت
ونمي دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام ...
بي تاب و دلگيرم ...
کجا ماندي که من بي تو هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم.
مدیر بازنشسته
دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است, و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو , که روی شاخه نارنج می شود, خاموش
نه این صداقت حرفی, که در سکوت میان دو برگ
این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف , نمی رهاند
و فکر می کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد,
شنیده خواهد شد...
مدیر بازنشسته
تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد اگر چراغ بمیرد صبا چه غم دارد
تو را که هر چه مرادست میرود از پیش ز بی مرادی امثال ما چه غم دارد
تو پادشاهی گر چشم پاسبانان همه شب به خواب درنرود پادشا چه غم دارد
خطاست این که دل دوستان بیازاری ولیک قاتل عمد از خطا چه غم دارد
امیر خوبان آخر گدای خیل توایم جواب ده که امیر از گدا چه غم دارد
بکی العذول علی ماجری لا جفانی رفیق غافل از این ماجرا چه غم دارد
هزار دشمن اگر در قفاست عارف را چو روی خوب تو دید از قفا چه غم دارد
قضا به تلخی و شیرینی ای پسر رفتست تو گر ترش بنشینی قضا چه غم دارد
مدیر بازنشسته
باز هم ثانیه ها اسم تورا جار زدن
و دقایق همه امشب به تو تکرار زدن
وسکوتی که دراین عقربه ها میچرخید
نکند در دل تو اسم مرا دار زدن
مدیر بازنشسته
مرا از یاد خواهی برد میدانم
و من از دیدگان سرد تو
یک روز میخوانم
سرود تلخ و غمگین خداحافظ
مرا از یاد خواهی برد و از یادم نخواهی رفت
من این را خوب میدانم
که روزی هم مرا از خویش خواهی راند
و قلبت را که روزی آشیان گرم عشقم بود
خواهی برد، تو از یادم نخواهی رفت
و چشمان تو هر شب
آسمان تیره ی احساس من را نور میپاشد
و من با خاطراتت زنده خواهم بود
چه غمگینم از این رفتن
و از این روزهای سرد تنهایی چه بیزارم
مرا از یاد خواهی برد میدانم
و میدانی که از یادم نخواهی رفت
مدیر بازنشسته
ماه از سینه ابری سر زد
و تو را دید
و سر انگشت خجالت به دهان برد و گزید
هر کجا رفت و به هر کس که رسید
از تمنای نگاه تو نشانی پرسید
من ندانم چه شنید
لیک زان شب هر گاه
رانده ام نام تو بر لب ناگاه
در پس ابر نهان گشته سرش را دزدید
لحظه ای بعد از ان سوی تن تیره ابر
هق هقی امد و باران بارید ...
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول